Featured Posts

  • Prev
  • Next

Καλά Χριστούγεννα…

Posted on : 24-12-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά

0

3D-Christmas-tree2

Θέλω να ευχηθώ σε όλο το κόσμο Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές.

Δυστυχώς δεν μπορώ να το “ευχαριστηθώ” γιατί όλοι αυτοί που ελέγχουν τη καθημερινότητά μας έχουν βαλθεί να φροντίζουν κάθε μέρα να μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι που ζούμε σε σπίτι, ενώ οι άλλοι μένουν στο δρόμο. Να μη μπορούμε να χαρούμε που έχουμε φως στο σπίτι, γιατί άλλοι είναι στο σκοτάδι. Να αισθάνομαι άσχημα που έχω την υγειά μου ενώ άλλοι όχι.

Κοιτάζουμε τον διπλανό μας όχι με αλληλεγγύη αλλά με σκληρότητα και αποξένωση. Απομακρυνομαστε από τον συνάνθρωπο, για να προστατευθούμε και να προστατέψουμε αυτά που έχουμε.

Με ενοχλεί αυτή η κατάσταση. Και κάνω το μόνο που μπορώ να κάνω.

Εξακολουθώ να ονειρεύομαι, και να μοράζω τα όνειρά μου γύρω μου. Εξακολουθώ να δίνω το παραπάνω στους γύρω μου, όχι από ενοχές… δεν θα τους κάνω το χατήρι, αλλά γιατί έτσι εγώ θέλω. Ελπίζω όμως να κάνουν και οι άλλοι το ίδιο και κάποτε αυτά τα “γύρω” να μεγαλώσουν και να αγκαλιάσουν όλο το κόσμο. Δεν θέλω να μιλήσω για τους ανθρώπους δίπλα μου… έχω από όλα : ανεργους, απολυμένους, υγιείς, ασθενείς, εργαζόμενους που δεν πληρώνονται, εργαζόμενους που πληρώνονται, τα πάντα… όλες τις κατηγορίες… όπως μας έχουν κατατάξει.  Δεν θέλω να τους απαριθμήσω, γιατί τους βάζω ταμπέλες και τους ξεχωρίζω. Όλοι είναι ο κόσμος μου, οι άνθρωποί μου, το περιβάλλον μου πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα τους βλέπω. Όπως ήμουν πάντα εκεί, έτσι θα είμαι και τώρα. Δεν θα ξεχάσω κανένα ούτε θα τους ξεχωρίσω.

Δεν θα τους κάνω το χατήρι να χάσω την ανθρωπιά μου και να γίνω “εαυτούλης”. Επειδή αυτό θέλουν. Δεν ξέρω που μπορώ να φτάσω και πόσα μπορώ να κάνω… Ισχύει το γνωστό : Δεν μπορώ να σώσω όλο το κόσμο… ή μήπως μπορώ. Δεν ξέρω. Μήπως μπορούμε;

Το έχω γράψει τόσες φορές – δυστυχώς συνήθως αυτές τις μέρες. Η καλημέρα, το χαμόγελο, μια καλή κουβέντα γλυκαίνει τη ψυχή και δεν κοστίζει. Αν πέσει στην αντίληψη μας κάτι “λάθος” μη το προσπερνάμε. Να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι, και  αν μόνοι δεν  μπορούμε, να φωνάξουμε παραδίπλα. Μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Δυστυχώς το κράτος μας βλέπει σαν νούμερα… χρέη, ΑΦΜ, αυριανοί φόροι. Δεν μπορούν να δούν κάτι διαφορετικό και φυσικά δεν μπορούμε να περιμένουμε ανθρωπιά από τα νούμερα… (άλλα νούμερα τώρα). Τι μένει λοιπόν; Εμείς.

Έτσι για τις γιορτές και τη χρονιά που έρχεται εύχομαι :

ΥΓΕΙΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ

αλλά και

να εξακολουθήσουμε να

βλέπουμε και να ακούμε το κόσμο

γύρω μας. Να εξακολουθήσουμε να ονειρευόμαστε

και να μοιραζόμαστε τα όνειρά μας με τους ανθρώπους γύρω μας.

Να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και εκεί που μπορούμε να βοηθήσουμε να μη

προσπερνάμε. Να μην

αφήσουμε τη μαυρίλα

που απλόχερα μας

μοιράζουν να μας κρύψει

το φως της ψυχής μας.

Και όπως έγραφε ένας τοίχος πολύ παλιά : “Κουφάλα νεκροθάφτη δεν θα πεθάνουμε ποτέ”.

Καλές Γιορτές και Χρόνια Πολλά.

Χριστούγεννα και άλλα…

Posted on : 04-12-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

0

Έχουμε μπει στη τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα. Σε είκοσι μέρες θα είμαστε στην παραμονή των Χριστουγέννων και θα περιμένουμε να έρθει η μεγάλη γιορτή. Χιλιάδες τόννοι χαρτιού και μελανιού έχουν καταναλωθεί και εκατομμύρια λέξεις έχουν γραφτεί για αυτή τη μέρα. Τι για την κατάθλιψη, τι για την χαρά, τι για την αλληλεγγύη, τι για την αγάπη, που φέρνει αυτή η μέρα. Για την μοναξιά που αποκαλύπτει στην σύγχρονη σημερινή κοινωνία. Όλα μπορούν να κολλήσουν με αυτή τη μέρα.  Ανάλογα τη διάθεσή του ο καθένας, προσαρμόζει τη γιορτή στα μέτρα του.

Δύσκολοι καιροί και για πολλούς ακόμα δυσκολότεροι. Η μοναξιά, η ανέχεια, η αεργία και η ανεργία, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα. Σήμερα με πήρε η μητέρα μου και με ρώτησε κάτι που ήδη γνώριζε, αλλά είχε μια μικρή ελπίδα : στη σύνταξη φέτος θα έχουμε δώρο; Πέρυσι δεν ξέρω τι κόστισε περισσότερο στον πατέρα μου, το ότι δεν πήρε δώρο ή το ότι δεν μπόρεσε όπως είχε μάθει όλα αυτά τα χρόνια, σαν παππούς, να βάζει στο χέρι στα εγγόνια του ένα “δωράκι”, μια κίνηση που την έκανε κάθε χρόνο, εδώ και είκοσι χρόνια που βγήκε στη σύνταξη. Βγήκε λίγο πιο γρήγορα με ένα τετραπλό by pass και αναπηρική για λίγο χρόνο και μετά τη κανονική του. Βέβαια τώρα θεραπεύτηκε. Ο βαθμός αναπηρίας του έχει μειωθεί από το 80% στο 35 %. Ναι είναι φοβερό… έτσι μας είπαν στα ΚΕΠΑ μετά από 8 μήνες αναμονή για αξιολόγηση και 6 ώρες στήσιμο με τον 80χρονο πατέρα μου. Δεν ξέρω εμένα τι με ενόχλησε περισσότερο. Το στήσιμο, ή το απαξιωτικό ύφος της ιατρού, όταν ρώτησα λεπτομέρειες για το τι πρέπει να μαζέψουμε από “χαρτιά” μπας και αποδείξουμε το προφανές, ότι έχει σοβαρο πρόβλημα υγείας. Τέλος πάντων… Η συγκεκριμένη κυρία και ο Ιπποκράτης πρέπει να έχουν χάσει προ πολλού κάθε σχέση.

Μένουν πολύ λίγα πράγματα να κάνει κανείς. Και αυτά τα λίγα θα γίνουν από εμάς και τον καθένα από εμάς. Όχι από τους κρατούντες. Αυτούς τους βρίζουν και τους ξεφτυλίζουν δημόσια, λέγοντας τους τα προφανή, και νομίζουν ότι μόλις δέχτηκαν κοπλιμέντα. Ο πολιτικός μας κόσμος ποτέ δεν φημιζόταν για την ευθιξία του. Οι σχέσεις του με την καρέκλα είναι “ριζικές” (κοινώς ριζώνουν και δεν φεύγουν με τίποτα). Δεν θυμάμαι να έχουν γίνει παραιτήσεις λόγω ευθιξίας.

Ας κοιτάξουμε δίπλα μας, Ας χαμογελάσουμε, ας πούμε ένα καλημέρα και ένα γεια σε όλους όσους γνωρίζουμε. Ας κόψουμε τις ειδήσεις, μπας και μπορέσουμε να ονειρευτούμε λιγάκι. Το χειρότερο που κάνουν οι ειδήσεις είναι ότι με τα τόσα ευχάριστα που ακούμε δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι ευχάριστο για το μέλλον.  Αν έχουμε κάτι να μοιραστούμε, να το μοιραστούμε, απλά, χωρίς γκρίνια, χωρίς να περιμένουμε αναγνώριση ή να μας γράψουν το όνομα με “χρυσά γράμματα”. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αισθανθούμε και εμείς καλύτερα αλλά και να κάνουμε άλλους να αισθανθούν καλύτερα. Και όπως πάντα λέω… αυτός ο τρόπος ζωής δεν έχει να κανει με το ημερολόγιο και τα Χριστούγεννα. Έχει να κάνει με την καθημερινότητα τη δική μας και των άλλων. Δεν θέλει πολλά για να αισθανθεί καλύτερα ο διπλανός μας. Μη περιμένουμε να ενημερωθούμε από τους άλλους. Ας κάνουμε κάτι μόνοι μας.

Για όλα.

Τη καλησπέρα μου.

Ο αγώνας δρόμου, η αλληλεγγύη και οι χορηγοί…

Posted on : 29-11-2013 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

0

Πραγματοποιήθηκε σήμεσα στην Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής, ο πρώτος αγώνας δρόμου Αλληλεγγύης.

Στη φωτογραφία που ακολουθεί φαίνεται η εκκίνηση του Ελληνικού Λυκείου από τον Γενικό Διευθυντή κ. Luyckx.

IMG_3042 small

Το κλίμα ήταν εορταστικό και όλοι οι μαθητές συμμετείχαν. Στόχος ήταν να ενισχυθεί το ταμείο αλληλεγγύης της Σχολής και μέσα από αυτό να ενισχυθούν οι μαθητές που έχουν ανάγκη. Για να μπορέσει να γίνει αυτό, οι μαθητές παροτρύνθηκαν να βρουν χορηγούς, οι οποίοι θα χορηγούσαν τους μαθητές – δρομείς με ένα ποσό για κάθε γύρο. Ο γύρος είχε προσδιορισθεί σε ένα χιλιόμετρο, και για κάθε γύρο έμπαινε μια σφραγίδα σε ένα χαρτί που είχε ο κάθε μαθητής.

Η χορηγία δεν ήταν απαραίτητο να είναι κάποιο μεγάλο ποσό. Ενδεικτική αναφορά  εγινε σε 0,1 € / χιλιόμετρο δηλαδή για 10 γύρους 1 €. Σκοπός ήταν να γίνει κατανοητό από τους μαθητές, ότι η μικρή συμμετοχή και προσπάθεια όλων μπορεί να δώσει ένα συνολικό αποτέλεσμα που είναι καλό για όλους.

Φυσικά και έτρεξα, προς μεγάλη έκπληξη μικρών και μεγάλων. Όχι για να βγάλω χιλιόμετρα… αντικειμενικά δεν μπορούσα, αλλά για να δώσω έμπρακτα το παράδειγμα ότι η αλληλεγγύη και η προσφορά δεν είναι κάτι για τους άλλους αλλά κάτι που είναι υπόθεση όλων. Και φυσικά βρήκα χορηγούς, και όπως είχα πει, τους κουβαλούσα όλους στη πλάτη μου… Για να καταλάβετε τι εννοώ, δείτε την επόμενη φωτογραφία.

IMG_3027 small

Όλοι οι καλοί “χωράνε” στη πλάτη μου… και φυσικά δεν έφησα κανένα απ’έξω. Και έτρεξα ένα ολόκληρο χιλιόμετρο… με γρήγορο βήμα. Όμως μετά έγινα εμψυχωτής των άλλων που εξακολουθούσαν να τρέχουν.

Αλλά και οι μαθητές ενεργοποιήθηκαν και βρήκαν χορηγούς όπως μπορείτε να δείτε από τα ομοιόμορφα μπλουζάκια:

IMG_3029 small

Κάποιες ασκήσεις για να είμαστε έτοιμοι…

Εμφανίστηκαν όμως και κάποιοι “περίεργοι χορηγοί” όπως μπορείτε να δείτε στην αριστερή πλευρά της φωτογραφίας.

Αν δεν καταλάβατε για τι εννοώ δείτε καλύτερα εδώ :

IMG_3039 small

Το “fan club” της θετικής κατεύθυνσης με έβαλε χορηγό. Όταν τους ρώτησαν ποια είναι η χορηγία, απαντούσαν…” η γνώση”. Η γνώση,  ούτως ή άλλως παρέχεται αφειδώς, και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν χορηγία.Η αξία της της κίνησης είναι ανυπολόγιστη… Εκ των υστέρων καθορίστηκε ένα οικονομικό ανταποδοτικό όφελος ανά χιλιόμετρο.

Δεν ξέρω αν επιτεύχθηκε ο στόχος και αν συγκεντρώθηκαν χρήματα και πόσα ήταν αυτά. Η γενική εικόνα ήταν μια γιορτή. Οι μαθητές έτρεξαν με τη ψυχή τους και στο τέλος πολλοί παραπονέθηκαν ότι ο χρόνος ήταν λίγος και ότι σταματήσαμε νωρίς τον αγώνα. Συνοψίζοντας ήταν μια πολύ ωραία Παρασκευή και ανεξάρτητα από το τελικό οικονομικό αποτέλεσμα ήταν μια γιορτή.

Η γενική άποψη ήταν “να το ξανακάνουμε αλλά με περισσότερο χρόνο”. Κάποια προβλήματα που εντοπίσθηκαν, επισημάνθηκαν και στην επόμενη διοργάνωση, θα προσπαθήσουμε να τα έχουμε λύσει. Όταν συγκεντρωθούν και τα οικονομικά στοιχεία θα δούμε και το τελικό στόχο αν επετεύχθη. Όπως και να έχει πάντως, εγώ κρατάω το γεγονός ότι κάποιοι μαθητές ενώ αρχικά ήταν επιφυλακτικοί και είχαν διατυπώσει μια μάλλον αρνητική στάση, σε όλη τη διοργάνωση, στο τέλος είχαν θετικά μόνο σχόλια να κάνουν και την παρότρυνση “να το ξανακάνουμε”.

Το έχω πει δεκάδες φορές : η εκπαίδευση έχει πολλές μορφές.

Τη καλησπέρα μου.

 

Ποστερούχος, όπως λέμε οικοπεδούχος…

Posted on : 23-11-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Τα συνέδρια βοηθάνε να διαμοιράζεται η γνώση και οι άνθρωποι που θεωρούν ότι έχουν κάτι να πουν και να μοιραστούν με τους συναδέλφους τους, βγαίνουν μπροστά. Εκεί παρουσιάζουν την εργασία τους και συζητάνε με το κοινό τις απορίες τους.

Επί σειρά ετών, παρακολουθούσα συνέδρια και πολλές φορές με απασχολούσε το εξής ερώτημα : μα καλά ποιον ενδιαφέρουν όλα αυτά. Μου φαίνονταν ξένα και έξω από την εκπαιδευτική πραγματικότητα.  Δηλαδή ή πολύ θεωρητικά ή πράγματα που κατά τη γνώμη μου δεν μπορούσαν να γίνουν στη τάξη.

Πριν κάποια χρόνια (περίπου 10) αποφάσισα να βγω μπροστά στις ημερίδες που οργανώνονταν τότε, και να μεταφέρω τη δική μου εμπειρία από τη τάξη και να μιλήσω για αυτά που κάνω, οπότε ξέρω σίγουρα ότι γίνονται. Με αυτό το τρόπο, μεταφέρω την εμπειρία μου, δίνω ιδέες και προκαλώ κρίσεις και αντιρρήσεις. Σιγά σιγά άρχισα να μαθαίνω πως πρέπει να δουλεύω, γιατι οφείλω να ομολογήσω, ότι κανένας δεν με έμαθε να κάνω έρευνα. Ήταν μεγάλο σχολείο, και παραμένει η αλήθεια είναι.  Σε κάθε συνέδριο μαθαίνω. Προσπαθώ να “κατεβάζω εργασία” σε κάθε συνέδριο, όχι από συνήθεια ή άλλο λόγο αλλά για να έχω ένα κίνητρο και ένα λόγο να ασχοληθώ με ένα θέμα και να μάθω κάτι πιο συγκεκριμένο. Οπότε ανεξάρτητα από το αν εγκριθεί η εργασία ή όχι, εγώ παρουσιάζω ένα θέμα. Κατά καιρούς έχω παρουσιάσει τα παρακάτω θέματα ( από όσο μπορώ να θυμηθώ) :

1. Power Point : Τα πιο κοινά λάθη που ενοχλούν το κοινό.

2. Δημιουργία διαθεματικού – περιβαλλοντικού προγράμματος για μεγάλες ομάδες μαθητών (τάξη).

3. Αξιολόγηση μαθητών. Κριτήρια και πρακτικές.

4. Το blog : θα μπορούσε να βοηθήσει στη τάξη;

5. Ψηφιακή επιμέλεια και εκπαίδευση.

6. Το υπολογιστικό νέφος στην εκπαίδευση.

7. Τα σοβαρά παιγνίδια στην εκπαίδευση. (Συζήτηση στρογγυλού τραπεζιού)

8. Οι ψηφιακές δεξιότητες στην εκπαίδευση (Συζήτηση στρογγυλού τραπεζιού από την Ψηφιακό Θεματολόγιο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής)

9. Το νέο ψηφιακό σχολείο : πόσο έτοιμοι είμαστε;

Φέτος στο συνέδριο της Κορίνθου που οργανώνεται από τους Σχολικούς συμβούλους για πρώτη φορά, είπα να μοιραστώ την εμπειρία μου σαν συντονιστής των Ερευνητικών Εργασιών, αναγνωρίζοντας ότι εκεί υπάρχει ένα κενό, και πολλοί καλούνται να κάνουν το μάθημα, χωρίς να έχουν ουσιαστικά καμία υποστήριξη. Έδωσα τον τίτλο : “Ο συντονιστής είναι ο “ελβετικός σουγιάς” των Ερευνητικών Εργασιών;” Ετοίμασα λοιπόν την πρόταση για την εργασία, την κατέθεσα και μου ήρθε η απάντηση… η εργασία σας εγκρίθηκε για ανάρτηση σε πόστερ (!!!). Τι είναι αυτό πάλι… εγώ το μόνο πόστερ που ξέρω είναι αυτό που είχα στη πρώτη μου νιότη στο δωμάτιο μου. Τώρα πόστερ σε συνέδριο;

Πάλι διάβασμα… Έψαξα, κατέβασα, διάβασα πως πρέπει να είναι, και τι πρέπει να έχει ένα συνεδριακό πόστερ. Αφού κατάληξα στο πως πρέπει να μοιάζει ένα πόστερ, ξεκίνησα τη δεύτερη φάση.Δηλαδή να δω τι πρέπει να γράψω. Και πως να το γράψω. Έφτιαξα την εργασία, ξανά και ξανά. Δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα, και αφού δεν άρεσε σε εμένα δεν θα άρεσε και σε αυτό που θα το έβλεπε. Έκοβα, έραβα. Πρόσθετα υλικό, αφαιρούσα, αυτό ενδιαφέρει, το άλλο όχι… πως θα τραβήξω το βλέμμα, πως θα μπορέσω να κρατήσω τον θεατή να μη φύγει και να το διαβάσει… πολλά ερωτήματα. Κάποια στιγμή ηρέμησα και κατάληξα σε μορφή και περιεχόμενο. Και προχώρησα να το συνθέτω… και έγινε… Ριξτε μια ματιά τι βγήκε…

IMG_2987small

Με μεγάλη αγωνία βρέθηκα σήμερα στη Κόρινθο. Ζητάω τον χώρο για τα πόστερ και μετά μου λένε… “μπορείτε να το βάλετε κάτω από τις ιστορικές φωτογραφίες του φουαγιέ (!!!!)” Δηλαδή ένα πόστερ με ύψος 1,20 μ να μπει σε χώρο κάτω από το 1,5 μ (μια και οι φωτογραφίες ήταν στο ύψος του ματιού). Με συγχωρείτε… αλλά δεν θα κοψομεσιάσουμε το κόσμο για να διαβάσουνε τη δουλειά μας. Και εδώ που τα λέμε θεωρώ λάθος τη συγκεκριμένη οδηγία. Δηλαδή… μαζέψτε για το διήμερο τις ιστορικές φωτογραφίες και δώστε το χώρο για τα πόστερ. Μεθαύριο… ξανακρεμάστε τα. Είχε 16 πόστερ και εμφανίστηκαν μόνο 7 (και αυτό είναι ένα θέμα…) Αν είχαν έρθει όλοι; Που θα χωρούσανε όλα τα πόστερ; Εδώ – για να βγάλω και τη γκρίνια μου πάλι – θα έπρεπε να το είχαν προβλέψει. Τελικά βρήκα μια “γωνίτσα” δίπλα στη κεντρική αφίσα του συνεδρίου σε πλήρες ύψος, αλλά είχε ένα μικρό πρόβλημα… Ήταν από την άλλη πλευρά που ήταν τα άλλα πόστερ. Τη προτίμησα πάντως, γιατί η κάτω θέση θα ήταν “καταδίκη”. Μόνο τον τίτλο θα διαβάζανε.

Και πάμε στο κοινό. Πέρασαν περίπου 40-50 άτομα κυρίως στο μεγάλο διάλειμμα. Αλλά πολύ λίγες ερωτήσεις. Ή ήταν τόσο πλήρες (που αμφιβάλλω) ή το διαβάζανε για να περάσουν την ώρα. Λίγοι (5-6) φωτογράφησαν τμήματα του για να τα έχουν μαζί τους και ακόμα λιγότεροι ρώτησαν λεπτομέρειες για την εργασία. Όταν τους έλεγα να πάρουν μια κάρτα και να ζητήσουν πληροφορίες μετά το συνέδριο και να τους στείλω, αιφνιδιάζονταν. Μάλλον όπως και εγώ δεν ήξερα κάν τι είναι το πόστερ του Συνεδρίου, νομίζω ότι πολλοί δεν ξέρουμε πως να το αξιοποιήσουμε όταν το βλέπουμε σε ένα συνέδριο.

Τελικά το πόστερ είναι μια ολόκληρη εργασία… σε μια σελίδα. Με αρχή, μέση και τέλος. Στην επομενη εγγραφή θα σας παρουσιάσω αναλυτικά το πόστερ και το σκεπτικό που φτιάχτηκε με αυτό τον τρόπο. Τουλάχιστον το δικό μου σκεπτικό… όχι κατ’ ανάγκη σωστό.

Τη καλησπέρα μου…

 

Το δένδρο της ευγνωμοσύνης…

Posted on : 10-11-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Ψυχολογία

0

gratitude-tree smallΧθες βρέθηκα σε ένα μαγαζί με ψηφιακές εκτυπώσεις… Δεν ήξερα ότι υπάρχουν “τέτοια μαγαζιά”. Ενθουσιάστηκα, γιατί ήταν μια παρέα νέων ανθρώπων, γελαστοί, πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν, να βοηθήσουν, να δώσουν οδηγίες και γνώμη. Όχι εκείνοι που μπαίνεις και σε κοιτάζουν λες και έχεις σκοτώσει τη μάνα τους και κοιτάζουν να σε “ξεπετάξουν” για να τους αδειάζεις τη γωνιά.

Εκεί λοιπόν ήταν και η κυρία “Μαρία”, όπως λέμε συνήθως, εκπαιδευτικός και αυτή που απολάμβανε το κενό του Σαββατοκύριακου, χωρίς να ασχολείται με τα παιδιά και το σχολείο και χωρίς να δουλεύει για το πως θα ευαισθητοποιήσεις τους μαθητές της.  Τι ζήτησε λοιπόν η κυρία “Μαρία”; Ένα δένδρο ευγνωμοσύνης. (!!!) Τι είναι αυτό ρώτησα ο άσχετος…  και μου εξήγησε…

Ένα γυμνό δένδρο όπου οι μαθητές γράφουν σε φύλλα για ποιο λόγο είναι ευγνώμονες και το κολλάνε στο δένδρο, μέχρι να “πρασινίσει”. Έτσι – μου είπε – οι μαθητές αντιλαμβάνονται για ποιους λόγους μπορεί να είναι ευγνώμονες και να αναγνωρίζουν κάποιες αξίες. Και γύρισα το ερώτημα σε εμένα…

Γιατί να είμαι ευγνώμων και σε ποιον… και το σκέφτηκα…και δυσκολεύτηκα να αποδώσω ευγνωμοσύνη σε κάποιον, γιατί έτσι μάθαμε… ότι εμείς “διαφεντεύουμε τον εαυτό μας”. Όμως… αν ψάξω να δω γιατί είμαι ευγνώμων… βρήκα πολλά.

Είμαι ευγνώμων λοιπόν…

Γιατί έχω κάπου να κοιμηθώ το βράδυ… άλλοι δεν έχουν.

Γιατί έχω φαγητό στο τραπέζι μου όταν το  θέλω… άλλοι δεν έχουν.

Γιατί έχω ρούχα να φορέσω…

Γιατί έχω την υγειά μου…

γιατί μπορώ να διαβάσω

γιατί έχω φίλους που είναι δίπλα μου όταν τους χρειάζομαι…

γιατί έχω δίπλα μου ανθρώπους που μπορώ να επικοινωνήσω και να με καταλάβουν…

γιατί έχω την οικογένεια μου…

γιατί έχω δουλειά και με πληρώνουν… (ναι τώρα πρέπει να βάζουμε και τις δύο παραμέτρους)…

γιατί έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου…

γιατί έχω μια αυτοκινητάρα… σε χρυσό χρώμα… μετά τους τελευταίους φόρους θα περάσει και στο μέταλλο…

γιατί… γιατί… γιατί…

Επίτηδες έγραψα κάποια πράγματα, και κάποια από αυτά ίσως δεν ήταν οι πρώτες επιλογές… και κάποια από αυτά θεωρούνται δεδομένα. Έγραψα και μερικά καταναλωτικά για να βρίσκονται…

Αλήθεια το έχουμε σκεφτεί… ή μήπως η σκέψη είναι στο τι δεν έχουμε.. Καλά για το τι θα χάσουμε δεν μπαίνει θέμα… αυτά και να θέλουμε δεν μπορούμε να ασχοληθούμε.

Μου φαίνεται ότι θα το υιοθετήσω… όταν με πιάνει η “μαυρίλα” για όποιον λόγο και αν είναι αυτό, θα τα βάζω κάτω και θα λέω… για να δω τι έχω, για ποιο λόγο θα μπορούσα να είμαι ευγνώμων… το σε ποιον, πιθανόν να μη μπορώ να το εντοπίσω, αλλά το γιατί σίγουρα μπορώ…Και όταν συνειδητοποιείς τι έχεις, εκεί καταλαβαίνεις ότι αυτά που δεν έχεις είναι “μικρότερα”.

Λοιπόν για ποιο λόγο να είμαι ευγνώμων; σκέψη για τον καθένα μήπως δούμε αλλιώς το κόσμο.

Τη καλημέρα μου.

 

Αλλάζοντας το σχολείο

Posted on : 19-10-2013 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

0

Το σχολείο είναι ο χώρος που περνάμε την μισή μας μέρα. Οι καθηγητές ίσως λίγο λιγότερο. Οι μαθητές όμως σίγουρα περνάνε τη μισή τους μέρα τουλάχιστον στο θρανίο.

Είναι σημαντικό να αισθάνονται άνετα στο χώρο και να τον αισθάνονται δικό τους. Δεν είναι εύκολο. Για να γίνει κάτι τέτοιο ο χώρος πρέπει να έχει κάτι δικό τους, κάτι που να τους εκφράζει.

Πως θα μπορούσε να γίνει αυτό… με μια απλώστρα και μερικά μανταλάκια. Η  ιδέα είναι απλή και εμείς το κάνουμε συχνά. Βάζουμε 4-5 μπουγάδες στη σχολική χρονιά. Τι εννοούμε; να σας δείξω…

IMG_2811small

IMG_2785small

Μια πολύ απλή ιδέα που μας ήρθε από τη Γαλλία και λέγεται : η μεγάλη μπουγάδα. Δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά πρώτη φορά γράφω για αυτό.  Τι είναι; Όλοι οι μαθητές ζωγραφίζουν κάτι και το εκθέτουμε, απλά κρεμώντας το στη “μπουγάδα”. Μια έκθεση στα γρήγορα που συμμετέχουν όλοι οι μαθητές αλλά μοιράζονται και με όλους τους άλλους συμμαθητές τους.

Το θέμα μπορεί να είναι ανοικτό ή χρωματικό (η πρώτη φωτογραφία που παίζει με το μπλε) ή μια τεχνοτροπία, όπως αυτή με τα τετράγωνα και τους αριθμούς ή αυτή με τα χρώματα που τρέχουν.

Οι μαθητές του Λυκείου αν και συνήθως δεν συμμετείχαν στη “μεγάλη μπουγάδα”, φέτος είχαν μια άλλη ιδέα… ήθελαν να πάρουν μέρος με θέμα το φασισμό.

Και έκατσαν και σχεδίασαν αφίσες που να εκφράζουν την άποψή τους πάνω στο θέμα.

IMG_2795small

IMG_2793small

IMG_2792small

IMG_2810small

IMG_2788small

Όπως και να έχει, το να βάλεις μια “μεγάλη μπουγάδα” είναι εύκολο, το να δώσεις στους μαθητές σου τη δυνατότητα να εκφραστούν μέσα από μια ζωγραφιά, και να πουνε αυτό που θέλουν είναι σημαντικό. Μετά, μια απλώστρα, τα μανταλάκια και είμαστε έτοιμοι.

Η “μεγάλη μπουγάδα”  στήθηκε και το σχολείο άλλαξε. Έγινε δικό μας…

Τη καλησπέρα μου.

 

TED x Academy : Ήμουν και εγώ εκεί…

Posted on : 28-09-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

tex-1

Δεν ξέρω αν ήταν το κλίμα, δεν ξέρω αν ήταν η ανάγκη μου να ακούσω ιστορίες που εμπνέουν, αλλά η πρώτη εμπειρία μου από την παρακολούθηση του TED x Academy ήταν μια μοναδική και μονο θετικές εμπειρίες άφησε.

Να εξηγήσω…

Φαινομενικά οι ιστορίες ήταν απλές βιωματικές αφηγήσεις. Όμως μέσα από αυτές έβγαινε ένα συμπέρασμα : τίποτα δεν είναι αδύνατον. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσα προβλήματα και αν υπάρχουν πάντα υπάρχει μια λύση που θα δώσει εκείνη την ώθηση να πάνε τα πράγματα παραπέρα.

Η ιατρική του μέλλοντος όπως παρουσιάστηκς από τον Daniel  Kraft, σίγουρα θα είναι διαφορετική μια και βάζει στο κέντρο τον άνθρωπο και την διάγνωση με τάμπλετ και κινητό τηλέφωνο. Χμ!!! Με φόβισε λίγο αλλά μου ανέβασε και τη φαντασία λίγο ως προς το τι θα γίνει στο μέλλον.

Ο τρισδιάστατος εκτυπωτής που παρουσάστηκε από την Πινγκ Φου, ήταν όντως εντυπωσιακός και οι προοπτικές χρήσης του μάλλον δύσκολο να προσδιοριστούν.

Ο επαναπροσδιορισμός της εκπαίδευσης και του Πανεπιστημίου από τον Δελαρόκα, που ακολούθησε μάλλον λόγω επαγγέλματος, μου άρεσε αλλά νομίζω ότι λόγω νοοτροπίας θα μας πάρει λίγο χρόνο. Είναι βλέπετε το θέμα που ασχολούμαι χρόνια τώρα, με το διαδίκτυο, την εξατομικευμένη βοήθεια, τις μαγνητοισκοπημένες διδασκαλίες ( από το 2010 έχω βιντεομαθήματα), τα διαδικτυακά σεμινάρια και πάει λέγοντας. Μου άρεσε.

Τα μέγα δεδομένα από τον Θεόδωρο Βασιλάκη, καταλάβαμε ότι είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο και η αξιολόγηση και η αξιοποίησή τους ακόμα μεγαλύτερο. Με τους ρυθμούς που παράγονται τα ψηφιακά δεδομένα σίγουρα είναι ένα θέμα με πολύ μέλλον… στο μέλλον.

Οι ωκεανοί, πόσα λίγα ξέρουμε και πόσα θα έπρεπε να ξέρουμε. Όσο μαθαίνουμε τόσο πιο έκπληκτοι μένουμε. Αυτό ήταν το  θέμα της ομιλίας αυτής. Απλά καταπληκτική… και μόνο η επίσκεψη σε μέρη που δεν πρόκειται ποτέ να πάμε ήταν το κάτι άλλο. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι η Διευθύντρια του Γυμνασίου κ. Χατζηκωνσταντίνου ζήτησε για την βδομάδα περιβάλλοντος που θα έχουμε στο σχολείο σε δεκαπέντε μέρες, τη παρουσίαση του, την οποία μας παραχώρησε ευχαρίστως, και συνεννοηθήκαμε για μια συζήτηση μέσω SKYPE με τους μαθητές, μια και μένει στη Βοστώνη. Εξαιρετικά απλός και προσηνής ο κ. Gallo μας σκλάβωσε.

Η επόμενη ομιλία με τον Σταύρο Θεοδωράκη, είχε να κάνει με την ικανότητα να ονειρεύεσαι σε κάθε περίπτωση και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Μέσα από τους πρωταγωνιστές του μας έδωσε παραδείγματα που γίνεται φανερή η ανάγκη αλλά και η ικανότητα του ανθρώπου να ονειρεύεται.

Η Αγγελική Κοτταρίδη με την παρουσίαση που έκανε στην αρχαιολογία, μας έδωσε να καταλάβουμε την σημασία της αρχαιολογίας στο να κατανοήσουμε το κόσμο που έχουμε σήμερα μέσα από τα ευρήματα. Επίσης συνδύασε τις γνώσεις σε πολλές επιστήμες μέσα από παραδείγματα.

Ο ηθοποιός Νίκος Ορφανός, μας συνεπήρε με την αφήγηση του για την πορεία του στην ηθοποιία και μας έδωσε να καταλάβουμε τι σημαίνει θέλω πολύ να κάνω κάτι και δεν θα σταματήσω μέχρι να το πετύχω. Εντυπωσιακός…

Ο ψυχίατρος Δημήτρης Καραγιάννης μας μίλησε για τον ερωτικό άνθρωπο και πόσο εύκολο είναι να τον χάσουμε μέσα στη σημερινή καθημερινότητα. Χωρίς Power Point με μια ήρεμη φωνή μας οδήγησε βήμα βήμα εκεί που ήθελε… Τι δουλειά είπαμε ότι κάνει ο κύριος; Φαίνεται. Πολύ καλός.

Μετά μίλησε ο ιδρυτής του TED, Richard Wurman, που δεν λέγεται Ted, για την ιδέα του πριν 30 χρόνια, οι ιδιωτικές συζητήσεις του με ειδικούς, να γίνονται κτήμα ολονών. Σε μια εποχή χωρίς Ιντερνετ (πριν 30 χρόνια)  και πως εξελίχθηκε μέσα στα χρόνια. Το σημαντικότερο όμως χαρακτηριστικό του ήταν το μάτι “που γυαλίζει”… Δηλαδή στα 78 του όπως είπε, η ικανότητα του να ονειρεύεται και να έχει στήσει 2 – 3 ακόμα προγράμματα να τρέχουν.

Η Julie Meyer μας μίλησε για την επιχειρηματικότητα, τον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται και πως μπορεί να εξελιχθεί.

Ο Πάνος Μητκίδης, μας μίλησε για τις σχέσεις εμπιστοσύνης μέσα στον εμπορικό κόσμο και την σπουδαιότητα που έχει να εμπιστεύεσαι τους συνεργάτες σου στο επιχειρηματικό σου περιβάλλον.

Ο Σπύρος Κιτσινέλης επίσης – σαν φυσικοχημικός – με συνεπήρε. Μίλησε για ένα θέμα πολύ σημαντικό, που είναι ο επιστημονικός εγγραμματισμός. Να μπορούμε να καταλάβουμε την επιστήμη και την σημασία που έχει στην καθημερινή μας ζωή. Πολύ καλός.

Ο Δημήτρης Κουρέτας από το Πανεπιστήμιο της Λάρισας, μας εξήγησε πως μια ιδέα, μπορεί να δώσει λύσεις. Πως ένα “σκουπίδι” όπως το τυρόγαλο, μπορεί να δώσει χρήσιμα προϊόντα.  Επίσης τι σημαίνει αφοσίωση και εμμονή στο τελικό στόχο.

Ο Γιάννης Μουργής, υπότροφος από το περυσινό TED x μας περιγράφει την εμπειρία του από την υποτροφία του στη ΝΑΣΑ.

Τέλος ο Γιάννης Μπουτάρης, σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση που αφορούσε όλη τη ζωή του, μας μίλησε για το φόβο. Το φόβο που προκαλεί ένα καινούργιο ξεκίνημα, και πώς η τόλμη τελικά και όχι η αδράνεια, οδηγεί στο να μπορεί να ξεπεράσει κάποιος αυτό το φόβο. Μια εκ βαθέων εξομολόγηση μπροστά σε 1500 άτομα, που έδειχνε την δύναμη του ανθρώπου να ξεπρνάει τους φόβους του και να προχωράει παρακάτω. Παρα πολύ καλός.

Όλη η  μέρα γέμισε με εικόνες, παραδείγματα, ιδέες. Όλα αυτά μένει να τα επεξεργαστώ και να τα αξιολογήσω. Πήρα βέβαια τα βιβλιαράκι μου που έχω για τα συνέδρια και κρατάω σημειώσεις και τα πιο ενδιαφέροντα σημεία, αλλά με το ημίφως στην Αίθουσα Τριάντη του Μέγαρου Μουσικής Αθηνών, δεν μπόρεσα να σημειώσω – στο χαρτί – τίποτα. Στο μυαλό μου όμως… έχω πολλές σημειώσεις.

Κλείνοντας ήταν ένα Σάββατο γεμάτο και πάρα πολύ χρήσιμο. Τώρα μένει να το αξιοποιήσουμε.

ΥΓ Β’ έκδοσης : Της νύκτας τις δουλειές τις βλέπει η μέρα και γελά. Στον ενθουσιασμό μου πάνω να γράψω όλα όσα είδα και να μη ξεχάσω τίποτα, ξέχασα διάφορα… γράμματα από λέξεις. Σήμερα το ξαναδιάβασα και τα είδα. Νομίζω ότι τα συμπλήρωσα όλα. Καλημέρα.

Ας μιλήσουμε για αξιολόγηση…

Posted on : 17-09-2013 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

0

evaluation (1)

Η αξιολόγηση είναι μια λέξη με φοβερά μεγάλη βαρύτητα. Συνήθως αποτελεί κόκκινο πανί. Τα συνηθισμένα ερωτήματα είναι : τι θα αξιολογήσουμε, με τι κριτήρια θα αξιολογήσουμε, ποιος θα αξιολογήσει, τι θα γίνει αυτή η αξιολόγηση (δηλαδή πως θα αξιολογηθεί και αξιοποιηθεί η αξιολόγηση).

Η αξιολόγηση έχει βρεθεί στο στόμα πολλών πολιτικών τον τελευταίο καιρό και έχουν μοριοδοτήσει τα πάντα, μπερδεύοντας την αξιολόγηση με την μοριοδότηση. Δεν θα μπω στη συγκεκριμένη “αξιολόγηση” ούτε θα καταγράψω ότι έχει ακουστεί σχετικά προκειμένου να δικαιολογήσουν μερικοί το γιατί πρέπει να απολυθούν κάποιοι άλλοι.

Θα προσπαθήσω να περιγράψω την αξιολόγηση του καθηγητή προς τον μαθητή. Είναι μια δύσκολη υπόθεση και κρύβει μεγάλη ευθύνη. Τώρα με την εξαγγελία του νέου σχολείου, και την ανακοίνωση του συνυπολογισμού των βαθμών όλων των τάξεων του Λυκείου στην εισαγωγή του Πανεπιστημίου, αποκτά άλλη βαρύτητα.

Ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

Φέτος γνώρισα περίπου 90 καινούργιους μαθητές. Αυτοί οι μαθητές περιμένουν από εμένα μια αξιολόγηση. Για να μπορέσω να αξιολογήσω πρέπει να έχω μια συνολική εικόνα. Έτσι ξεκίνησα ήδη…

Φάση πρώτη : Να τους γνωρίσω όλους. Με τα μικρά τους. Κάθε φορά διαβάζω το κατάλογο, βλέπω τα πρόσωπα και συνδέω το πρόσωπο με το όνομα. Είναι σημαντικό για την διαχείριση της τάξης αλλά και την αξιολόγηση. Να εξηγήσω το γιατί. Δημιουργεί ένα κλίμα οικειότητας όταν προσφωνείς τον μαθητή με το όνομά του (στην μορφή που ακούει όχι το βαπτιστικό του). Από την άλλη μια παρατήρηση ή ένα σχόλιο είναι προσωπικό και όχι γενικό και αόριστο. Επίσης με μια ερώτηση ή μια ματιά στο τετράδιο έχεις αμέσως μια πληροφόρηση για το τι γίνεται. Δεν είναι ανάγκη να εξετάζεις “παραδοσιακά” κάθε φορά. Ρωτώντας μέσα στη τάξη, έχεις την ανάδραση που θέλεις και μετά το μάθημα σε δυο λεπτά σημειώνεις δυο σχόλια σε κάθε μαθητή. Έτσι σε βάθος χρόνου έχεις εικόνα.

Φάση δεύτερη : Γραπτά. Τα γραπτά λένε πολλά περισσότερα από το αν ξέρει ο μαθητής την απάντηση ή όχι. Ο τρόπος που γράφει δείχνει αν έχει ξεκαθαρισμένες τις γνώσεις και τις απόψεις του. Ο τρόπος που διατυπώνει τους ορισμούς δείχνει αν οι γνώσεις υποδομής και οι έννοιες είναι ξεκαθαρισμένες. Δύο δεκαπεντάρια είναι διαφορετικά όπως συνηθίζω να λέω. Το ένα έχει ένα θέμα λάθος . Εδώ λέμε ότι κάποιο θέμα δεν το κατάλαβε και έκανε λάθος. Τα άλλα όμως είναι σωστά και ξεκαθαρισμένα. Το άλλο έχει πολλά και μικρά λάθη σε διάφορα σημεία, ορισμούς, εκφράσεις, υπολογισμούς. Αυτά δείχνουν δείχνουν μια πιο μπερδεμένη εικόνα. Δείχνουν ότι η “γνώση” δεν είναι ξεκαθαρισμένη και τακτοποιημένη. Εδώ έχουμε περισσότερη δουλειά.  Το πως μαθαίνουν οι μαθητές είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο και σίγουρα δεν είναι το ίδιο για κάθε μαθητή. Μέσα από κάθε γραπτό λοιπόν παίρνουμε πληροφορίες. Η βαθμολόγηση είναι το απλό και εύκολο. Το έγραψες το θέμα πήρες το βαθμό. Δεν το έγραψες δεν τον πήρες τον βαθμό. Απλό είναι. Η αξιολόγηση όμως “βλέπει” το γραπτό αλλιώς.

Φάση τρίτη : Προφορικά. Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα  Πρώτο και κύριο. Πρέπει να εμπνεύσεις εμπιστοσύνη στο μαθητή να μιλάει. Αν δεν είναι σίγουροι ντρέπονται και φοβούνται μη κάνουν λάθος και δεν μιλάνε. Εκεί η παρουσία του καθηγητή πρέπει να είναι ενθαρρυντική και υποστηρικτική. Και στο λάθος δεν πρέπει να απαξιώνουμε – προσβάλλουμε τον μαθητή. Αλλά να διορθώνουμε το λάθος αποφεύγοντας σχόλια για το τι είπε ή το τι είχαμε πει εμείς “οι αυθεντίες”. Το κλίμα στη τάξη πρέπει να είναι υποστηρικτικό. Και όχι μόνο από εμάς. Σχόλια από συμμαθητές στο τι λέει κάποιος πρέπει να “εξουδετερώνονται” στη γέννησή τους. Εμείς έχουμε μια – δυο ώρες μάθημα τη βδομάδα. Ο συμμαθητής είναι 35 ώρες δίπλα. Θέλει πολύ προσοχή και εγρήγορση. Είναι σημαντικό ο μαθητής να αισθάνεται ασφαλής και να ξέρει ότι έχει το δικαίωμα σε μια απάντηση στην απορία του αλλά και να εκφράσει την άποψη του.

Φάση τέταρτη : Όλα μαζί και χώρια… Εδώ δεν ήξερα πως να το γράψω. Έχει να κάνει με τον τρόπο που συνδυάζονται οι γνώσεις. Η ικανότητα να δει διαθεματικά ένα ερώτημα. Να συνδέσει “άσχετα” μαθήματα μεταξύ τους. Αυτές οι ικανότητες δείχνουν – ενδεχομένως – μια ανεπτυγμένη κριτική και συνδυαστική σκέψη. Δείχνει την ικανότητα να συνδυάσει άσχετες γνώσεις προκειμένου να βρει τις απαντήσεις. Αυτό είναι σημαντικό. γιατί ακριβώς αυτό δείχνει τον βαθμό κατανόησης και εμπέδωσης της γνώσεις. Επίσης βοηθάει συνειρμικά, να συνδεθούν οι γνώσεις μεταξύ τους, κάτι που αυξάνει την διάρκεια τους. Αυτό είναι αρκετά δύσκολο να αξιολογηθεί. Αυτό που εγώ χρησιμοποιώ, όταν θέλω ακριβώς να κάνω αυτή τη διασύνδεση είναι να κάνω μια “άσχετη ερώτηση”. Εκεί οι αντιδράσεις ποικίλλουν. Η πιο συχνή είναι η έκπληξη και ο αιφνιδιασμός.  Κάποιοι κάνουν και γκριμάτσες του τύπου.. “που κολλάει αυτό;” Εκεί ξέρω ότι τους “έχω”. Τους έχω τραβήξει το ενδιαφέρον και περιμένουν τη συνέχεια.  Συνήθως είναι και το διάλειμμα στο μάθημα. Μετά από 4-5 λεπτά “άσχετης συζήτησης”, όπου εγώ “βλέπω και μαθαίνω”, μαζεύω όπως λέμε το θέμα και επανερχόμαστε στο μάθημα. Σε αυτή τη φάση είναι η διάθεση συμμετοχής (ερμηνεύει συνήθως την αυτοπεποίθηση του μαθητή). Επίσης η διεκδικητικότητα του στη γνώση… κν να ρωτήσει αυτό που θέλει.

Είναι κρίμα που όλη αυτή η αξιολόγηση τελικά κρύβεται σε ένα νούμερο. Δυστυχώς το σύστημα μας μόνο βαθμό “δέχεται”. Η εικόνα αυτή δίνεται στους γονείς στις ενημερώσεις. Πολλές φορές μου έχουν πει,  ότι τα σχόλια που κάνω αντιπροσωπεύουν και τις δικές τους απόψεις. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον τα κριτήρια είναι σωστά και οι αισθητήρες δουλεύουν.

Τώρα για τις αλλαγές στο λύκειο, δυστυχώς δεν αξιολογείται η διάθεση, η προσπάθεια, η συνδυαστική σκέψη. Ένα βαθμό θέλουν. Και ο βαθμός αυτό πρέπει να είναι μέχρι μια μονάδα πάνω από τον μέσο όρο της βαθμολογίας που θα γράψει στη τρίτη λυκείου. Νομίζω ότι πιο εύκολα θα πιάσω το joker. Γιατί αν δεν είναι έτσι, ο βαθμός προσαρμόζεται στα γραπτά της Γ λυκείου και δεν δίνει την βαθμολογική ενίσχυση που πρέπει στον τελικό βαθμό. Λίγα είχαμε…

Γιατί τα γράφω αυτά…Έτσι, όπως κάνω συνήθως. Αυτές τις μέρες με έχει προβληματίσει πολύ η αξιολόγηση και προσπαθώ να βρω τους τρόπους εκείνους που θα μου δώσουν αξιόπιστη ανάδραση να αξιολογήσω όσο καλύτερα μπορώ. Πάντα το έψαχνα. Να προβλέψω όμως βαθμούς της Γ λυκείου!!!! Ούτε με σφαίρες. Άλλωστε όσοι διδάσκουμε σε κατευθύνσεις ξέρουμε πολύ καλά τις μεταμορφώσεις που παθαίνουν οι μαθητές περνώντας από την Α στη Β και τελικά στην Γ λυκείου.

Ο ρόλος των εκπαιδευτικών στη πορεία του μαθητή, του ανθρώπου, του επιστήμονα… είναι καθοριστική. Παρόλα αυτά κάποιοι επιμένουν να απαξιώνουν τους εκπαιδευτικούς και να βλέπουν “τρεις μήνες διακοπές”. Το ότι οι καθηγητές περνάνε περισσότερες ώρες με τα παιδιά από ότι πολλοί γονείς στα σπίτια (λόγω απασχόλησης και εργασίας) δείχνει ακριβώς το ρόλο τους.

Για σκέψη και προβληματισμό λοιπόν. Κάτι για να καταλάβουμε ποιοι είναι όλοι αυτοί που είναι στους δρόμους και τι κάνουν κάθε μέρα…

Τη καλησπέρα μου…

Ας μιλήσουμε για χημεία…

Posted on : 05-09-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Τι είναι άραγε η χημεία; Να μια καλή ερώτηση… Οι απαντήσεις εξαρτώνται από το κόσμο στον οποίο κάνω την ερώτηση…

Στο σχολείο λένε μάθημα, επιστήμη και άλλα σχετικά

Οι “μεγάλοι” συνήθως  λένε… Ωχ!!! Ποτέ δεν χώνεψα τη χημεία… Ενώ τη φυσική τη καταλάβαινα… Αυτό κυριαρχεί . Γιατί άραγε;

Όταν τους λέω ότι η χημεία είναι ζωή, και χάρη σε αυτήν κάνουμε δεκάδες πράγματα. Όταν τους λέω ότι οι καλύτεροι χημικοί είναι οι μανάδες σας και οι γιαγιάδες σας ακόμα καλύτεροι χημικοί εκεί ξαφνιάζονται. Αναφέροντας τους μερικά από όλα αυτά που γίνονται στη κουζίνα τους, καταλαβαίνουν γιατί το είπα. Όμως η σημερινή καταναλωτική μας πρακτική δεν μας αφήνει να ψάξουμε να δούμε τι γίνεται. Όλα τα βρίσκουμε στα ράφια του σούπερ μάρκετ.

Τι συμβαίνει όμως με την εκπαίδευση; Όλοι οι χημικοί δεν μπορούν να διδάξουν; Ποια είναι η διαφορά;

Η εξοικείωση και ο χρόνος ενασχόλησης… Σε όλο το γυμνάσιο η φυσική έχει διπλάσιες ώρες (μονόωρο και δίωρο, αντίστοιχα). Μετά στο Λύκειο παρόμοια η κατάσταση. Όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό αλλά σημαντικά λιγότερες… Μέχρι πριν μερικά χρόνια (5-6) η χημεία στη Β Λυκείου ήταν μονόωρο πάλι. Για όσους δεν έχουν καταλάβει το μονόωρο είναι η καταδίκη ενός μαθήματος. Οι μαθητές δεν έχουν το χρόνο να εξοικειωθούν και να εμπεδώσουν… για να μη μιλήσουμε για το γεγονός ότι η οποιαδήποτε απώλεια ώρες κάνει το μάθημα 15ήμερο ή και 20ήμερο από εβδομαδιαίο.

Και φτάνουμε στο 1998 όπου το νέο σύστημα εισαγωγής δίνει τη δυνατότητα να μπεις στους χημικούς, χημικούς μηχανικούς, γεωπόνους, γεωλόγους, χημικούς τροφίμων… (160 συνολικά πανεπιστημιακές σχολές) με γνώσεις χημείας Α’ Λυκείου… και έγινε το θαύμα. Οι καθηγητές χημείας της τριτοβάθμιας… δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με τους φοιτητές τους… Μιλάγανε άλλη γλώσσα… δηλαδή οι Πανεπιστημιακοί μιλάγανε.. οι άλλοι ακούγανε και πιθανότατα δεν καταλαβαίνανε… Έτσι δημιουργείται μια κατάσταση που έχει σαν αποτέλεσμα να έχουμε επί 15 χρόνια κόσμο στα χημικά τμήματα, με ελάχιστες γνώσεις χημείας.  Δεν έχω άποψη τι ακριβώς γίνεται στα πανεπιστήμια. Ξέρω όμως ότι οι συνάδελφοι στα πανεπιστήμια δίνουν αγώνα για να μπορούν να συνεννοηθούν.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Η χημεία μειώνεται στη Β λυκείου, μια και καταργούνται οι κατευθύνσεις στη Β λυκείου, ενώ στην Γ λυκείου μεταφέρονται οι δύο ώρες και δύο επί πλέον. Με αυτό το τρόπο δίνεται η δυνατότητα στους μαθητές να αποκτήσουν εκείνες τις γνώσεις της χημείας που τους είναι απαραίτητες για την παραπέρα πορεία τους στα Πανεπιστήμια. Έτσι θα τους δοθεί η δυνατότητα να προχωρήσουν μέσα στο πανεπιστημιο.

Αυτό όμως προκάλεσε “παρενέργειες” μια και οι σχολικές ώρες είναι συγκεκριμένες… και με το νέο Λύκειο δόθηκαν ώρες σε όλα τα μαθήματα που εξετάζονται πανελλαδικά. Έτσι ξεκίνησε μια σειρά ανακοινώσεων από τους καθηγητές της πληροφορικής, και της Ένωσης Ελλήνων Χημικών. Εδώ φαίνεται η άποψη των καθηγητών χημείας στη τριτοβάθμια εκπαίδευση…

Μπορείτε να δείτε την άποψη της Ένωσης Ελλήνων Χημικών όπως δημοισεύθηκε στο AlfaVita και αξίζει να διαβάσετε και τα σχόλια. Έχει πολλά πράγματα να διαβάσει κανείς και να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Τη καλησπέρα μου.

 

Και έτσι έγινα καθηγητής…

Posted on : 31-08-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Μνήμες

0

Τελευταίες ώρες του καλοκαιριού μια και επισήμως τη 1 Σεπτέμβρη ξεκινάει η καινούργια σχολική χρονιά. Εμείς Δευτέρα θα είμαστε στη θέση μας και την Τετάρτη στις τάξεις μας. Η πρώτη βδομάδα θα είναι ένας αγώνας δρόμου και αντοχής… ταυτόχρονα.

Για να κλείσει η “τριλογία”, κάτι σαν “πόλεςμος των άστρων” δηλαδή, θα προσπαθήσω να κάνω μια αναδρομή των 27 χρόνων πορείας στις τάξεις και τον προβληματισμό που υπήρξε. Και πάλι αν κάποιος δεν ενδιαφέρεται εδώ είναι ένα καλό σημείο  να αλλάξει ιστοσελίδα.

Έτος 1986, φαντάρος ακόμα, ξεκίνησα να δουλεύω στο φροντιστήριο που ήμουν μαθητής. Θυμάμαι την πρώτη μέρα στη τάξη του φροντιστηρίου… Μετά την πρώτη ώρα βγαίνω τρομοκρατημένος και ρωτάω τον παλιό μου καθηγητή και νυν εργοδότη Χρήστο… Τι γίνεται εδώ πέρα; Τι έχει αλλάξει σε 10 χρόνια. Εμείς ερχόμασταν στο φροντιστήριο, γιατί θέλαμε το παραπάνω και το σχολείο δεν μας έφτανε. Αυτοί εδώ δεν κάνανε καμία προσπάθεια να ακούσουν… γιατί έρχονται; Κάναμε μια μεγάλη συζήτηση τότε και αρκετές αργότερα για να καταλάβω τι γίνεται και πως δουλεύουμε στη τάξη. Τότε δεν είχα καμία άλλη δουλειά και θυμάμαι ότι διάβαζα μετά μανίας : 5-6 ώρες για δύο ώρες μάθημα. Δεν είχα αφήσει βοήθημα της εποχής (Κορέση Ντάση – Μανωλικίδη – Μαυρόπουλο… και ότι άλλο κυκλοφορούσε και ήταν της μόδας τότε) να μη το “ξεκοκκαλίσω”. Το σκεπτικό ήταν απλό… 1000 ασκήσεις να λύσεις και μια να μη μπορείς… τότε δεν μπορείς να λύσεις ασκήσεις. Και εγώ δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να γίνει αυτό. Τότε απόκτησα και τον πρώτο μου υπολογιστή (PC γιατί οικιακό είχα από το 1983 – Spectrum 48  και Commodore 64) Αλλά PC ήταν μεγάλο βήμα…(κάποια στιγμή θα γράψω και για αυτή τη παράλληλη πορεία). Αρχίζω λοιπόν να γράφω σημειώσεις στον υπολογιστή. Φοβερή καινοτομία… τότε ήταν χειρόγραφα ή γραφομηχανής, αρα δύσκολο να ανανεωθούν και εκσυγχρονιστούν.

Φτάνουμε στο 1988 οπότε προσλαμβάνομαι στο Ιδιωτικό Σχολείο Ι.Σ.Μπαρμπίκα. Εκεί μπαίνω σε τάξη σχολείου. Καμία σχέση με το φροντιστήριο. Και εκεί ζήτησα τη βοήθεια του μόνου ανθρώπου που σκέφτηκα και είχα κοντά μου… του παλιού μου φιλόλογου από το σχολείο του Γιώργου Χουρμέντη (που δεν είναι πια μαζί μας) και μου έδωσε απλόχερα τη βοήθεια του. Χωρίς δεύτερη σκέψη ήταν ο πρώτος μου μέντορας… Γιατί υπήρξαν πολλοί από τότε…  η Κατερίνα, ο Μιχάλης, η Βάσω, ο Σπύρος, ο Γιώργης… για να αναφέρω μερικούς στα γρήγορα. Από όλους μέσα από συζητήσεις πήρα πάρα πολλά, και σε πολλούς τομείς. Βλέπετε μόλις μπήκα στη τάξη… κατάλαβα το έλλειμά μου… Μου λείπανε γνώσεις… όχι χημείας… αλλά διδακτικής, διαχείρισης τάξης, αξιολόγησης, ψυχολογίας… Τέτοιες γνώσεις… Βλέπετε η σχολή μας δεν είχε παιδαγωγικά… (τότε, τώρα δεν ξέρω). Έπρεπε να μάθω και άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι…

“Ανακάλυψα” τις εκδόσεις Γρηγόρη (αν θυμάμαι καλά) με βιβλία από τα παιδαγωγικά τμήματα Ιωαννίνων και Ρεθύμνου. Φράγκος και Κασσωτάκης, έγιναν καθημερινά αναγνώσματα. Συστήματα αξιολόγησης, διαχείριση τάξης, αξιολόγηση… πολλά, πάρα πολλά. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά… πολύ θεωρητικά και μερικά δεν δείχνανε να έχουν σχέση με αυτό που ζούσα καθημερινά εγώ. Το 1989 προσλαμβάνομαι στην Ελληνογερμανική Αγωγή και το 1990 στην Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής στην οποία εργάζομαι αποκλειστικά από το 1991. Εκεί οι παιδαγωγικές συνεδριάσεις κάθε χρόνο, βάλανε πολλά πράγματα στη θέση τους.

Παράλληλα εργαζόμουν στα φροντιστήρια ΝΕΟ και ΙΑΤΡΙΚΟ, έχοντας παράλληλες εικόνες αλλά και μια γερή δόση ανταγωνισμού.

Η μελέτη δεν σταμάτησε και εξακολουθεί να γίνεται… Άρχισα να ρίχνω βάρος στην ψυχολογία. Βλέπετε το ηλικιακό κενό με τους μαθητές μου μεγάλωνε. Πιστεύω ότι όταν φτάσει εκείνη η μέρα που δεν θα μπορώ να καταλάβω ένα έφηβο… θα αρχίσω να μετράω την έξοδο. Ξεκίνησα λοιπόν από τα “αναρχικά” βιβλία του Νηλ, για να περάσω σε διάφορους οδηγούς για ψυχολογία εφήβου, ομάδας, τάξης… και άλλα. Πάντα προσπαθούσα να καταλάβω. Και πάντα παρατηρούσα τους μαθητές μου. Ποτέ δεν μπόρεσα να είμαι απλά “διεκπεραιωτικός” στη τάξη. Να κάνω το μάθημά μου και να σηκώνομαι να φεύγω. Πάντα έβλεπα, παρατηρούσα συμπεριφορές, προσπαθούσα να καταλάβω. Πάντα οι μαθητές ήταν πρώτα άνθρωποι και μετά μαθητές. Και αυτό με έκανε να ψάχνομαι συνέχεια. Από την άλλη πάντα υπήρχε η αίσθηση ευθύνης απέναντί τους. Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια η…”Μαρία” δεν είχε γράψει καλά σε ένα διαγώνισμα χημείας (καθόλου πρωτότυπο), και έπεσε “στα μαύρα πανιά” και την έπιασε μια απογοήτευση και δήλωσε ότι δεν θα πάει Πολυτεχνείο που ήθελε αλλά Φιλολογικά… Τι σημαίνει αυτό… ότι “καθορίζω το μέλλον ενός ανθρώπου”. Δεν είναι απλό. Πόσες φορές θα έχετε ακούσει… “Μου αρέσει το Πολυτεχνείο αλλά δεν μπορώ τα μαθηματικά… “. Λέμε τώρα. Θα μπορούσε να ήταν “…τον μαθηματικό”. Το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε. Μόλις συνειδητοποιώ τι έχει γίνει, κάνω μια συζήτηση με τη Μαρία, για τα όνειρα ζωής, τις δυσκολίες που έχει η πραγματοποίησή τους και κατά πόσο αν πιστεύουμε ότι αξίζουν πρέπει να παλεύουμε για αυτά. Εγώ από τη μεριά μου δήλωσα “ανοικτός και όχι προκατειλημμένος” απέναντί της για να προσπαθήσει. Αποτέλεσμα… το όνειρο έγινε πραγματικότητα. (Ίσως η “Μαρία” να το διαβάσει και να το θυμηθεί. Τότε ήταν πρώτη Λυκείου) Δεν είναι απλά τα πράγματα μέσα στη τάξη.

Και φτάνουμε στο γύρισμα του αιώνα… όπου αρχίζουν να αναπτύσσονται οι νέες θεωρίες και οι νέες τεχνολογίες. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού αλλάζει…

teachers

Δεν μπορούν όλοι οι μαθητές να μπαίνουν στο ίδιο καλούπι. Άρα πρέπει να ενημερωθούμε για τις νέες τάσεις. Αρχίζουν να εμφανίζονται τα σεμινάρια και οι ημερίδες και δειλά – δειλά τα πρώτα συνέδρια. Το 1997 νομίζω, γίνεται ένα συνέδριο για το περιβάλλον στην Αθήνα… οι πρώτες κουβέντες για αειφόρο ανάπτυξη… Παρών στο συνέδριο. Το 2000 η σχολή μας οργανώνει μια διημερίδα με τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση.. Εκεί παρουσίασα την ογκομέτρηση με χρήση EXCEL… Από τότε πέρασε πολύς καιρός και όπου υπήρχε ημεριδα, συνέδριο, σεμινάριο παρων εγώ. Από ένα σημείο και μετά πέρασα από το κοινό στο “πόντιουμ” και άρχισα να παρουσιάζω εργασίες… “Το Power Point και τα πιο ενοχλητικά λάθη σε μια παρουσίαση”, “Οργάνωση περιβαλλοντικών προγραμμάτων για μεγάλες ομάδες μαθητών”, “Διαθεματικό πρόγραμμα με έρευνα πεδίου”, “Αξιολόγηση μαθητών” ήταν μερικα από τα θέματα που είχα παρουσιάσει σε ημερίδες κυρίως σχολικών συμβούλων.

Μετά άρχισαν να ανεβαίνουν τα Συνέδρια. Από το 2009 παρακολουθώ διάφορα συνέδρια σχετικά με ΤΠΕ και εκπαιδευση και Projects στην εκπαίδευση. Σε πολλά από αυτά έχω συμμετάσχει με παρουσιάσεις, έχω πάρει μέρος σε στρογγυλά τραπέζια, κλπ κλπ κλπ… Πάντα το κίνητρο είναι να είμαι μέσα στα πράγματα και τις νέες εξελίξεις στην εκπαίδευση…

Το Υπουργείο Παιδείας, έδωσε πιστοποιήσεις Α και Β επιπέδου στις νέες τεχνολογίες… και  εκεί έδωσα το παρόν και τις πήρα. Επί ένα χρόνο παρακολουθήσα στο ΕΚΠΑ ένα πρόγραμμα για την εκπαιδευτική Ψυχολογία, κάτι που “τακτοποίησε” πολλές γνώσεις χύμα και μερικές παρερμηνείες.

Φέτος ανακοινώθηκε το νέο πλάνο για το νέο Λύκειο… Αλλά είναι σε τεύχη. Το κακό είναι ότι δεν ξέρουμε τα επόμενα τεύχη πως θα είναι και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να προσέξω πολύ να καλύψω τους μαθητές μου της Α’ λυκείου σε ότι και αν προκύψει…Βέβαια τα τεύχη μπορούν να αλλάξουν στη πορεία οπότε… πάλι θα θέλει προσοχή και ετοιμότητα…

Η  πορεία συνεχίζεται λοιπόν με μια βασική αρχή : Δεν ξέρω τίποτα και πρέπει να μάθω. Έτσι και φέτος κάποια βιβλία ( e-books αυτή τη φορά)  σχετικά με τη γνώση και τη μάθηση ήταν στο μενού του καλοκαιριού. Αλλά η καλύτερη ανάδραση είναι από τους μαθητές μου. Μέσα από τις ερωτήσεις τους και τις απορίες τους εγώ καταλαβαίνω τι κάνω και τι δεν κάνω καλά. Γιατί πάντα υπάρχει περιθώριο να γίνεις καλύτερος.

Όσο έτοιμος και να είσαι…

teacher_cartoon
… πάντα κάτι θα λείπει και πάντα θα υπάρχει εκείνο το καινούργιο που θα μπορέσει να παρακινήσει τους μαθητές να ρίξουν μια ματιά παραπάνω.

Γιατί αν το 1986 έπαθα σοκ όταν μπήκα στη τάξη μετά από 10 χρόνια που την είχα αφήσει σαν μαθητής και επέστρεψα σαν καθηγητής… σκεφτείτε τι σοκ θα πάθαιναν οι μαθητές μου αν έκανα το μάθημα μου, όπως πριν 30 χρόνια…

Άρα ο τίτλος είναι λάθος στην εγγραφή… Δεν έγινα καθηγητής… Προσπαθώ να γίνω… χρόνια τώρα… Αν θα το καταφέρω… θα δείξει.

Τη καλησπέρα μου και φυσικά καλή σχολική χρονιά σε όλους μικρούς μεγάλους…μαθητές.

 ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : Ξέχασα τα δύο βιβλία Χημείας που έγραψα με τη φίλη και συνάδελφο Φιλλένια. Άλλη μεγάλη εμπειρία… Το πρώτο κυρίως που βγήκε όλο “από τα ακροδάκτυλά μου” με έμαθε πολλά για τα βιβλία. Τα δεύτερο το έβγαλαν τα πάλαι ποτέ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Εκεί έμαθα τη βιβλιογραφική έρευνα, και το πως γράφεις ένα βιβλίο, πάνω σε ένα αναλυτικό πρόγραμμα, που να έχει ότι και όλα τα άλλα βιβλία αλλά να είναι διαφορετικό. Δεν είναι εύκολο. Πολύ διάβασμα, πολύ ξενύχτι, πολύ δουλειά… Το είδα και αυτό.