Είναι αρκετός καιρός τώρα που με έχει πιάσει μια σοβαρότητα που ξεφεύγει από τα δεδομένα μου. Έχω την εντύπωση ότι με έχουν απαλλοτριώσει και δεν μπορώ πια να εκφραστώ όπως συνήθως. Παλιά αντιμετώπιζα τα πράγματα με πιο καλή διάθεση. Τώρα τις ανεξαρτησίες που ακούω τις δουλεύω συνέχεια μέσα στο μυαλό μου και καταλήγω μέσω της μεθόδου “της εις άτοπον προσαγωγής” σε συμπεράσματα που συνήθως είναι απαισιόδοξα. Πολύ μπερδεύομαι . Νομίζω ότι με έχει επηρεάσει το περιβάλλον μου και πλέον δεν μπορώ να σκεφτώ ξεκάθαρα. Αυτο που με ανησυχεί περισσότερο είναι ότι έχω αρχίσει να μεγαλώνω και σοβαρεύω. Αυτό νομίζω είναι ότι χειρότερο. Αλλά αν δεν μπορώ να κάνω και λιγη “πλάκα” να γελάσω και να καλαμπουρίσω, παθαίνω ένα κατι τις. Ψυχοπλακώνομαι. Για αυτο ανησυχώ.
Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσω να το βλέπω σοβαρά. Στεναχωριέμαι όμως. Από τη μια το συνειδητοποιώ ότι “μεγαλώνω” και από την άλλη δεν το δέχομαι. Έχουν αρχίσει να με “ψάχνουν” για να μεταφέρω τις εμπειρίες μου στους νεότερους. Οι νέοι συνάδελφοι μου μιλάνε στο πληθυντικό από σεβασμό. Και έχω τους άλλους που είναι 2-3 χρόνια μικρότεροι να το παίζουν “τζόβενα”. Κακά σημάδια όλα αυτά.
Τι να κάνω όμως. Το πετρωμένο φαγείν αδύνατον. Γιαυτό δυσκολεύομαι να το φάω και κυρίως να το χωνέψω. Χωνεύεται η πέτρα, μάλλον όχι.
Θα το ψάξω όμως, για να δω τι γίνεται. Μέχρι τότε … τη καλησπέρα μου.