Σήμερα ήμουν εθελοντής στον 42ο Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Μια μοναδική εμπειρία. Εκεί είχα τον χρόνο να “μελετήσω” λίγο τους δρομείς. Ας το δούμε λίγο από την αρχή.
Η απόφαση αυτή καθεαυτή είναι ίσως το πιο δύσκολο. Αυτοί οι άνθρωποι αποφάσισαν να κάνουν 42 χιλιόμετρα. (και κάτι ψιλά) τρέχοντας, ή περπατώντας. Όπως και να έχει είναι άθλος. Παρόλα αυτά είχαν κέφια μετά από 30 χιλιόμετρα. Μόλις έβλεπαν την κάμερα, μου χαρίζαν το χαμόγελό τους, μου έκαναν το σήμα της νίκης ή βρίσκαν ευκαιρία να του τραβήξω μια σέλφι. Το ερώτημα είναι που θα δουν όλες αυτές τις φωτογραφίες. Δεν ξέρω που πρέπει να τις ανεβάσω για να είναι προσβάσιμες σε όλους. Και αν ξέρει κάποιος η πληροφορία καλοδεχούμενη.
Ας τους δούμε λοιπόν…
Οι πρώτοι αθλητές με υψηλή προσήλωση :
΄Οταν άρχισα να παίρνω τα κοντινά πλάνα, άρχισε να εμφανίζεται η κούραση στο πρόσωπο των αθλητών…μετά από τριάντα χιλιόμετρα αγώνα…
Κάποιοι είναι ταγμένοι σε ανώτερους σκοπούς.
Πάντα υπάρχει χώρος για ένα χαμόγελο.
και κάποιοι περνάνε καλά…
Αυτοί είναι οι μαραθωνοδρομοι. Ανθρωποι αποφασισμένοι, χαρούμενοι, με στόχο, που χαίρονται κάθε λεπτό του Μαραθώνιου. Γιατί ο Μαραθώνιο είναι γιορτή. Ή όπως λέει το άρθρο του RunNFun, : Ο Μαραθώνιος δεν είναι απλώς 42K – είναι 2.500 χρόνια ιστορίας που περνάς τρέχοντας.
Φέτος ο τελευταίος Μαραθωνοδρόμος, τερμάτισε μετά από περίπου 9,5 ώρες ΑΛΛΑ τερμάτισε και αυτό μετράει.
Μέχρι τον επόμενο Μαραθώνιο λοιπόν…