giannhs

Ο Γιάννης στο Περίπτερο πίνοντας καφέ τον Σεπτέμβρη του 12.

Έχω αρχίσει και τσαντίζομαι με τη κατάσταση. Τρίτη φορά φέτος μια τέτοια εγγραφή. Αυτή τη φορά για τον Γιάννη τον Ελεμέ συμφοιτητή αρχικά και φίλο έκτοτε για 35 χρόνια.

Έφυγε από το καρκίνο αλλά όχι νικημένος. Μια και όπως έμαθα δεν του χάρισε ούτε ένα λεπτό. Δεν τον άφησε να χαρεί την νίκη του. Έφυγε ήσυχα, όπως ήσυχα και με αξιοπρέπεια έδωσε για κοντά δύο χρόνια τον αγώνα του. Έτσι σήμερα απλά δεν ξύπνησε. Τα είχε όμως όλα κανονίσει… μέχρι και τα θέματα για τους μεταπτυχιακούς του φοιτητές είχε προετοιμάσει.

Μου έλεγε κάπου στο γύρισμα του χρόνου, ότι πήγαινε στο πανεπιστήμιο στα Γιάννενα και του έκανε καλό ότι είχε ξεκινήσει δουλειά πάλι. Είχε τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του που τους παρακολουθούσε και ξέδινε…  Σε άλλη φάση λίγο πιο παλιά μου έλεγε για ένα πρόγραμμα που έτρεχε με υλικά που θα άλλαζαν τη μορφή στην ενέργεια ( αν θυμάμαι καλά γιατί να ομολογήσω δεν τα πολυκαταλάβαινα. ) Τον ενθουσιαμό του όμως τον καταλάβαινα. Τον τρόπο να ονειρεύεται τον έπιανες μέσα στη φωνή του. Εκείνος ο ενθουσιασμός που μας πηγαίνει μπροστά. Εκείνου του ονειροπόλου που θέλει να αλλάξει το κόσμο και να προσφέρει το καινούργιο και το διαφορετικό. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα μιλήσει για το επιστημονικό του έργο.

Εγώ θα μιλήσω για τον Γιάννη που γνώρισα. Τον Γιάννη που κάποια στιγμή, συνοδεύοντας μια πενθήμερη στα Γιάννενα, ήρθε να πιούμε ένα καφέ στο ξενοδοχείο που έμενα και εκεί κατάλαβα μετά πολλά χρόνια είναι η αλήθεια, τι φίλους είχα και δεν το ήξερα ( όπως είχε πει και η Φιλλένια μια φορά). Τότε ξεκινήσαμε τη κουβέντα να τους μαζέψουμε : τους χημικούς του 1979 από το Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων. Και βρεθήκαμε τρεις φορές, και η κάθε φορά ήταν καλύτερη από τη προηγούμενη. Βέβαια στη τελευταία φορα στο 2012 ήμασταν λίγοι, αλλά αυτό μας έφερε ακόμα πιο κοντά. Εκεί μετά από πιέσεις μάθαμε και για το πρόβλημα που είχε με το καρκίνο. Αλλά η μόνιμη φράση του ήταν : “… αλλά εντάξει, το παλεύω.” Τα ίδια μου είπε και προχθές τη Τετάρτη που μιλάγαμε πολύ ώρα και τα λέγαμε εφ’ όλης της ύλης.  Και του έλεγα ότι ήθελα πολύ να ανέβω Γιάννενα και κανονίσαμε να τους ξεσηκώσουμε στα τέλη Αυγούστου και να ανεβούμε. Δεν μου άφησε κανένα περιθώριο ή ένδειξη να καταλάβω ότι κάτι δεν πάει καλά. Χθες λοιπόν έστειλα τη πρόσκληση και σήμερα τους είπα τα μαντάτα.

Έτσι ο Γιαννης ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι, και εγώ για μια ακόμα φορά θα βρεθώ στα Γιάννενα όχι όμως για καφέ στο περίπτερο με τη “γνωστή ηθοποιό” ( φράση για λίγους που ξέρουν )  και την άλλη παρέα που Κυριακή πρωί του ’12, είχαμε ξεσηκώσει το Περίπτερο με τις πλάκες και τα γέλια μας. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ξαναδώ τα Γιάννενα με τον ίδιο τρόπο. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ξεσηκώσω πια κανένα για να μαζευτούμε…

Τι να πω… Καλό ταξίδι Γιάννη και μακάρι αυτά τα καινοτόμα υλικά που ονειρευόσουν να μπορέσεις να τα φτιάξεις και να αλλάξεις τον παράδεισο.

Τσαντίζομαι….

Αυθαιρετώντας προσθέτω δύο σχόλια από τη Βίκυ :

Ένα ποίημα του Θρασύβουλου Παπαστρατή στη μνήμη του φίλου μας που έφυγε αντιμετωπίζοντας την αρρώστια με αξιοπρέπεια και απαράμιλλο θάρρος…που μέχρι το τέλος στάθηκε όρθιος και γεύτηκε κάθε χαρά της ζωής σαν μικρό παιδί…
το γλυκό παιδί που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε όλοι μας..
τότε στα νιάτα μας..
ένα παράθυρο ανοικτό μας χάρισε ο Γιάννης
σήμερα…
για να δούμε τη ζωή μέσα απ΄τα μάτια του..
 
Θα ‘θελα να φύγω
όταν κάνω σχέδια
Να φύγω, όταν κοιμάμαι
Θα ‘θελα να φύγω
όταν κάνω όνειρα.
 
Θα ‘θελα να φύγω ήρεμα
σαν φυλλοβόλημα
Να φύγω ημέρα
και καλοκαίρι, στις χαρές μου.
 
Θα ‘θελα να φύγω απρόσμενα
Να μην το ξέρω
και να μην το ξέρουνε
Θα ‘θελα να φύγω και να με σκέφτονται
οι στάλες της ζωής
που αφήνω πίσω μου.
Και από την Έφη :
Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω κάτι.
Κάτι αντίστοιχο με τα δικά σας.
Παρόλο που η πένα μου τα καταφέρνει.
Παρόλο που κατακλύζομαι από απίστευτη συγκίνηση.
Δε γίνεται.
Δε μπορώ.
Γιατί,
Απλά, δε το πιστεύω
Περισσότερο για να μη χαθούν στο χάος του διαδκτύου.

Εικοσιτέσσερα χρόνια στο σχολείο, εικοσιτρείς αποφοιτήσεις. Όχι δεν έχω χάσει καμία. Τις έχω παρακολουθήσει όλες… ανεξαιρέτως… ακόμα και υπό βροχήν.

Φεύγουν τα παιδάκια μου… και δεν μπορεί να μη πάω να τα δω. Πολλά έχουν πει και πολλά έχουν γράψει για τις αποφοιτήσεις : για τη σημασία της, το κόστος της, το που πρέπει να γίνει, το ποιοι πρέπει να τη παρακολουθήσουν… πολλά πάρα πολλά.

Εγώ είμαι μάλλον απλοϊκός. Φεύγει μια “σειρά” μαθητών για να χαράξει τη δική της πορεία. Να ανοίξει τους δικούς της δρόμους. Να προχωρήσει παραπέρα στη ζωή και μετά από κάποια χρόνια, μέσα από μια επίσκεψη στο σχολείο ή από το διαδίκτυο για τη πρόοδό τους, την πορεία τους, την οικογένεια τους… τα πάντα όλα μια και όπως είναι γνωστό στο διαδίκτυο δεν υπάρχουν μυστικά να μάθω νέα τους. Αυτά  λοιπόν τα παιδάκια μου πρέπει να τα χαιρετήσω, και φυσικά θα το κάνω.

Οπότε δεν με νοιάζει που γίνεται η αποφοίτηση. Εγώ θα είμαι εκεί, να τα δω να φεύγουν και να ανοίγουν τα φτερά τους. Να τα δω να γελάνε, να κάνουν αστεία, να καλαμπουρίζουν. Να αφήνουν σιγά σιγά τη μορφή του μαθητή, και να “ενδύονται” την εικόνα του νέου του σήμερα. Είναι όμορφη αυτή η μεταμόρφωση. Πολλές φορές θυμάμαι τις πρώτες μέρες της Α’ Λυκείου όταν τους πρωτοείδα στη τάξη… και τους βλέπω τώρα… Καμία σχέση. Μου αρέσει αυτή η “απελευθέρωση” με το ένα πόδι στο σχολείο και το άλλο στον “έξω κόσμο”.  Ότι μιλάνε και καλαμπουρίζουν μαζί μας σαν φίλοι – και αυτό θεωρώ ότι είναι ό,τι καλύτερο – και από την άλλη κρατάνε τον σεβασμό απέναντί μας. Αυτό το έχουν δει και άνθρωποι έξω από το χώρο του σχολείου που μας βλέπουν για πρώτη φορά. Έχει κάνει εντύπωση ο τρόπος που επικοινωνούμε στο σχολείο, με ευγένεια και σεβασμό και από τις δύο πλευρές.

Χθες λοιπόν έγινε η αποφοίτηση της σειράς του 2014. Οι μαθητές της Γ Λυκείου της σχολικής χρονιάς 2013 – 14 δεν είναι πια μαθητές μας. Βέβαια κατά μια άποψη θα είναι πάντα μαθητές. Όποτε ξαναβρεθούμε θα έχουμε πολλά να θυμηθούμε. Πενθήμερη στη Πράγα, μουσική βραδιά και πρόβες, σχολικές εκδρομές, την περίφημη εκδρομή της “Πλάκας” όπως τη λέω μια και είναι μια περιήγηση της συνοικίας της Πλάκας…. συζητήσεις, εκμυστηρεύσεις, αστεία αλλά δυστυχώς και απώλειες.  Μια μικρή κοινωνία με όλα, με χαρές και λύπες.

Δεν ξέρω τι θα δείξουν τα αποτελέσματα αύριο. Εύχομαι να είναι καλά για όλα τα παιδιά που μπήκαν σε αυτή τη διαδικασία των εξετάσεων. Σίγουρα ο κύκλος κλείνει. Αρχίζει το μεγαλύτερο καλοκαίρι που θα έχουν ποτέ. Με τα πιο αργά ξυπνήματα και τα πιο αργά κοιμίσματα που θα θυμούνται για πολλά χρόνια.

Όπως συνήθως λέω… η πιο περίεργη μέρα θα είναι η 1 του Σεπτέμβρη. Γιατί δεν θα ξέρουν τι θα κάνουν. Τόσα χρόνια ξέρανε. Τώρα δεν ξέρουν. Που θα πάνε… τι θα κάνουν…

Κάθε μέρα θα έχει καινούργιες εμπειρίες. Κάθε μέρα θα έχει καινούργιες απαιτήσεις. Αλλά κάθε μέρα θα είναι και μια νίκη.

Και όλα θα  ξεκινήσουν τον Σεπτέμβρη που θα κάνουν το πρώτο βήμα και θα ξεκινήσουν το μεγάλο ταξίδι στη ζωή. Οπότε εγώ τι να πω. Καλό ταξίδι παιδάκια μου… και να μαθαίνουμε νέα σας.

Τη καλησπέρα μου

 

 

Αλήθεια τι είναι εκείνο που αξίζει άραγε σήμερα. Η υγεία πάνω απ’ όλα… κλασσικό. Τι άλλο άραγε;

Οι φίλοι. Και οι καλοί φίλοι αξίζουν ακόμα περισσότερο.

Θυμάμαι όταν ξεκινούσα κάπου το 1990 στα 29 χρόνια μου, μια μητέρα που μου έλεγε… τόσο νέος και τόσο πετυχημένος…

Και σκέφτηκα… το μόνο σίγουρο είναι ότι το “τόσο νέος” θα περάσει σίγουρα. Δεν υπάρχει περίπτωση.

Για το τόσο πετυχημένος; Άραγε τι θα πει πετυχημένος καθηγητής; Αυτός που “βάζει τους μαθητές στου στο Πανεπιστήμιο;” Αυτός που κάνει καλό μάθημα; Αυτός που καταφέρνει να “εξιτάρει” και να ανεβάσει τους μαθητές του σε άλλα επίπεδα σκέψης και δυνατοτήτων; Αυτός που κάνει όλα τα χατήρια των μαθητών του και δεν τους βάζει δουλειά να τους κουράσει; Ανάλογα το ποιος δέχεται το ερώτημα έχουμε την ανάλογη απάντηση.

Για εμένα  ο καλός καθηγητής αφήνει ένα κομμάτι του εαυτού του στους μαθητές του. Αυτό οι μαθητές το γνωρίζουν και σε κάθε ευκαιρία είναι κοντά σου. Κάποτε έλεγα ότι αν οι μαθητές σου όταν σε βλέπουν δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο τότε κάτι έχεις κάνει καλό. Πολύ περισσότερο όταν γίνονται κουμπάροι σου και ζητάνε να σου βαφτίσουν το μικρότερο σου γιο, ή σε καλούν σε δικές τους στιγμές όπως ο γάμος τους.

Κάπως έτσι έγινε και σήμερα.

Ήρθε η Έλενα στην Ελλάδα για 15 μέρες και μέσα σε 3 μέρες μια όμορφη παρέα από απόφοιτους βρεθήκαμε να πίνουμε καφέ στο DANDY στο Ψυχικό.IMG_4182small

Μαζί με την Μαρία  και την Αίμη βρεθήκαμε με τους παλιούς μας μαθητές και μιλάγαμε, μιλάγαμε, μιλάγαμε. Και αφήσαμε και κάβα. Και δώσαμε και υπόσχεση να το ξανακάνουμε. Γιατί δεν τελειώσαμε. Μάλλον ξεκινήσαμε. Και δεν είναι μόνο η Έλενα, η Μαριέττα, ο Σπύρος και ο Γιώργος που φαίνονται εδώ. Είναι και ο Νίκος που ήρθε αργότερα, αλλά και ο Σταύρος με τον Δημήτρη που συμπτωματικά έπιναν το καφέ τους εκεί αλλά και η Μυρτώ που δουλεύει εκεί. Όλοι σαν μια παρέα, μιλήσαμε, καλαμπουρίσαμε, γελάσαμε και πέρασα ένα υπέροχο απόγευμα.

Άραγε τι αξία να έχει αυτό. Να σας πω.

Αξία ανεκτίμητη. Δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να μετρήσει την αξία του να βρίσκεσαι με τους παλιούς σου μαθητές και τωρινούς σου φίλους, να αφήνεις να σε συνεπαίρνει ο ενθουσιασμός τους, να μοιράζεσαι τα σχέδια τους και τα όνειρά τους. Και να έχεις την αίσθηση ότι σε κάποια φάση ήσουν και εσύ μέρος του σχεδίου, ότι και εσύ κάποτε βοήθησες να πετύχουν τα σχέδια τους και τα όνειρά τους. Γι’ αυτό λοιπόν η αξία της σημερινής βραδιάς ήταν απλά… ανεκτίμητη.

Τη καλημέρα μου…

Η ιστορία ξεκίνησε τη Τρίτη των Τριών Ιεραρχών. Tο Σάββατο στο καφέ των αποφοίτων του Λύκειου Αρρένων Βύρωνα ( έτσι λεγόταν το 1979 που ξεσχολίσαμε), ο Κώστας μας έφερε το νέο. Κλέψανε το σχολείο μας. Καλό έτσι μετά από 35 χρόνια και ακόμα είναι το σχολείο μας. Και από ότι φαίνεται πάντα θα είναι το σχολείο μας.

Ρωτήσαμε λεπτομέρειες και μας είπε ότι ξημερώνοντας 30 Ιανουαρίου μπήκαν στο σχολείο και πήραν ότι βρήκαν μπροστά τους: υπολογιστές, Notebooks, προτζέκτορες και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Μάθαμε ότι εκείνες τις ημέρες “φορτώνανε” και αλλού.  Άραγε το κόστος αντικατάστασης πόσοι μισθοί σχολικών φυλάκων είναι ; Τέλος πάντων. Η ουσία ήταν ότι το σχολείο δεν είχε ούτε ένα υπολογιστή για να δουλέψει.

Το σκεφτήκαμε και αποφασίσαμε να βάλουμε ρεφενέ και να πάρουμε ένα υπολογιστή για το σχολείο. Το κάναμε και πήραμε αντί 220 € ένα “ανακατασκευασμένο”  DELL. Ψάχνοντας λίγο είδα ότι αυτοί οι υπολογιστές στη πλειοψηφία τους είναι dummies ( = βλάκες) δηλαδή υπολογιστές μικρών σχετικά δυνατοτήτων που ανήκουν σε δίκτυο που ελέγχεται από ισχυρούς server. Με τις αναβαθμίσεις που κάνουν οι εταιρείες αυτοί βγαίνουν κατά δεκάδες εκτός χρήσεις και εταιρείες αναλαμβάνουν την “ανακατασκευή” και διοχέτευση στην αγορά. Αποτελούν λύση ανάγκης για κάποιον με συγκεκριμένες ανάγκες – εννοείται ότι “ακραίες”. Την ιδέα αλλά και την πραγματοποίησή της την ανέλαβε ο Κώστας Λεράκης και μετά από ένα μήνα ο υπολογιστής παραδόθηκε στο σχολείο φορτωμένος με προγράμματα κατά την άποψή μου – μια και εγώ τα φόρτωσα – χρήσιμα και όλα από το sxoleio.eu (κρατήστε τη διεύθυνση είναι θησαυρός. Πάνω από 700 προγράμματα για όλες τις χρήσεις δωρεάν και νόμιμα).

Πέρασε ο καιρός και πριν το Πάσχα, ακούω ότι θα αλλάξουμε τους υπολογιστές στον τέταρτο όροφο του σχολείου ακολουθώντας ένα πρόγραμμα σταδιακής αντικατάστασης. Αυτό σημαίνει καμιά 15αριά υπολογιστές διαθέσιμοι. Έχοντας την προηγούμενε εμπειρία πάω κατευθείαν στον Eric Rouget υπεύθυνο μηχανογράφησης του σχολείου μου και τον ρωτάω…

- Τι θα τα κάνουμε τα μηχανήματα αυτά;

- Είναι παλιά, δεκαετίας και, και πάνε για ανακύκλωση.

- Τι έχουν μέσα; (σύνθεση δηλαδή…)

Μου λέει και κάθε άλλο παρά για πέταμα τη βρίσκω. Μη κάνεις τίποτα του λέω και θα σου πω. Φεύγω για τη διευθύντρια μου Ζωή Πολυμεροπούλου, που την ενημερώνω για την ιδέα μου να μοιράσω τους υπολογιστές αυτούς σε σχολεία (σαν δωρεά της Σχολής) αφού τους “καθαρίσω” και αν συμφωνεί να το πω στο Γενικό Διευθυντή. Παίρνω το ΟΚ και πάω στο Γενικό Διευθυντή κ. Bernard Luyckx όπου του εξηγώ τι θα κάνω και παίρνω και από εκεί το ΟΚ και ξεκινάω.

Αναφέρω όλα τα ονόματα, γιατί τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει αν κάποιος από όλους όσους αναφέρω δεν βοηθούσε με το τρόπο του το πρόγραμμα.

Επιστροφή στον Eric και των ρωτάω πόσα κομμάτια είναι: από 15 έως 20 μου λέει, και τον ρωτάω πως θα μπορούσα να το κάνω. Και μου λέει φτιάξε τον πρώτο, όπως εσύ νομίζεις, και φέρε τον εδώ. Θα κάνω αντιγραφή τον σκληρό του δίσκο και θα τους φτιάξω όλους πανομοιότυπους.  Όπερ και εγένετο. Ο πρώτος, με την ίδια λογική του πρώτου υπολογιστή που αγοράσαμε για το Λύκειο Βύρωνα, γέμισε προγράμματα και προετοιμάστηκε κατάλληλα. Επιστράφηκε στο σχολείο και εξήγησα τι είχα κάνει. Ο Eric μου λέει ότι θα με ενημερώσει. Και πράγματι σε 3 μέρες μου λέει έτοιμοι (!!!). Το αυτοκίνητο μου γίνεται φορτηγό και το σαλόνι μου Μοναστηράκι. Η γυναίκα μου έπαθε επιλεκτική όραση και δεν έβλεπε τίποτα που να την ενοχλεί. Και αυτό σημαντικό όμως δεν νομίζετε…

Δείτε μερικές φωτό για να καταλάβετε τι εννοώ :

IMG_4050 SMALL

Το σαλόνι με έτοιμους 9 υπολογιστές.

IMG_4054 SMALL

Η είσοδος του σπιτιού μου

IMG_4056 SMALL

Η σκάλα ανεβαίνοντας.

Ευτυχώς μένω σε μονοκατοικία και ο κουνιάδος μου επίσης δείχνει υπομονή στη κατάσταση.

Και συνεχίζω. Κάνω ένα έλεγχο σε κάθε ένα μηχάνημα και παίρνει αυτοκόλλητο “περιεχομένων” και φεύγει για δόσιμο. Ναι δεν έγινε μόνο του ήθελε το χρόνο του. Και αρχίζει το μοίρασμα. Χρησιμοποίησα τις γνωριμίες μου σε φίλους εκπαιδευτικούς και ρώτησα αν υπήρχαν ανάγκες ή όχι και αν θα τους ενδιέφεραν τα συγκεκριμένα μηχανήματα; Εγώ ήθελα μια επιστολή αποδοχής που να λέει ότι πήρε τόσα μηχανήματα…ώστε να εξηγήσω ότι τα έδωσα σε σχολεία και όχι αλλού. 

Οι απαντήσεις δεν ήταν όλες καταφατικές. Όμως οι δέκα πρώτοι υπολογιστές έφυγαν σε τρεις μέρες σε δύο σχολεία της Αττικής.  Επιστρέφω τα γράμματα στη διεύθυνση και συνεχίζω…

O Eric μου λέει ότι θα σου βγάλω άλλους 10 υπολογιστές αλλά δεν έχω μόνιτορ και πληκτρολόγια και ποντίκια. Μόνο κεντρικές μονάδες.

Εδώ λοιπόν μπαίνει το διαδίκτυο : Σε έκκληση που κάνω υπήρξε άμεση ανταπόκριση :

Ο Θοδωρής Παπασωτηρίου με μόνιτορ και ποντίκια.

Η Ελένη Καρούλα με ένα μόνιτορ και ένα printer.

Ο Γιάννης Κούβαλης με μόνιτορ, πληκτρολόγια και laser printer.

Ο Σταύρος Σιακαβάρας με μόνιτορ και πληκτρολόγια.

Όλοι προσέφεραν τα μηχανήματα, τα οποία σε συνδυασμό με τις κεντρικές μονάδες τελικά έδωσαν άλλα 11 μηχανήματα πλήρη.

Τα πέντε ήδη έφυγαν σε ένα σχολείο ακόμα και έχουν μείνει τα έξι τελευταία. Τα έχω “κλείσει” και αυτά και περιμένω τις τελευταίες συνεννοήσεις.

Έτσι τέσσερα σχολεία, θα μπορέσουν να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους. Τα μηχανήματα δεν είναι καινούργια αλλά επειδή είναι μηχανήματα δικτύου μπορούν πολύ εύκολα να χρησιμοποιηθούν για σερφάρισμα στο διαδίκτυο, και να χρησιμοποιηθούν για παράδειγμα σαν ένα μίνι εργαστήριο πληροφορικής για τις ερευνητικές εργασίες για παράδειγμα με 4-5 ομάδες και να μαζεύουν υλικό από το διαδίκτυο. Θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν σε εργαστήρια φυσικών επιστημών για να εγκατασταθούν προσομοιώσεις εργαστηρίων. Η για χρήση με ένα προτζέκτορα για προβολή…ή… ή… βρείτε εσείς τις χρήσεις.

Από ότι φαίνεται πολλά μπορούν να γίνουν. Αλλά σίγουρα θέλει χρόνο. Πολύ χρόνο. Και φυσικά δεν μπορείς να τα κάνεις μόνος σου. Θέλει να βοηθήσουν όλοι, όπως έγινε φανερό εδώ. Όπως και να έχει μπορούμε να βοηθήσουμε, και δεν είναι ανάγκη πάντα να πληρώνεις. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι.

Τη καλησπέρα μου.

Το έχω ξαναγράψει…  κάτι έχει αλλάξει.

Begging-Hand

 Όταν κάποιος σε πλησιάζει να ζητήσει βοήθεια κάτι διαφορετικό υπάρχει. Να σας εξηγήσω….

Πέμπτη πρωί στο Περιστέρι, για μια δουλειά (θα γράψω σύντομα για αυτό) απέναντι από τον Άγιο Αντώνιο. Πίνω καφέ σε ένα μαγαζί με  καφέδες – σάντουιτς – παγωτά περιμένοντας το ραντεβού μου, χαζεύοντας το κόσμο.  

Κάποια στιγμή ένα αγοράκι γύρω στα 10-12 χρονών, πλησιάζει το τραπέζι μπροστά μου, κάτι λέει στον άνθρωπο που κάθεται εκεί, του απαντάει αρνητικά και έρχεται προς τα εμένα. Μου λέει κάτι αλλά δεν ακούω και του ζητάω να μου το ξαναπεί..

- Σας παρακαλώ πεινάω, μπορείτε να μου πάρετε κάτι να φάω;

- Τι θάθελες; ρωτάω.

- Ένα παγωτό.

Τότε ξυπνάει ο καθηγητής μέσα μου (κουσούρι είναι) και του λέω, το παγωτό δεν θα σε “πιάσει” να σου πάρω κάποια τυρόπιτα, κάτι άλλο; Με κοίταγε περίεργα το παιδάκι. Γρήγορα συνέρχομαι. Αν είναι να κάνω κάτι δεν χρειάζεται να το πρήξω το παιδί… Και για να του δώσω τη πρωτοβουλία, του λέω, πάρε ό,τι θέλεις και θα το πληρώσω εγώ. Ελπίζοντας ότι θα έπαιρνε και κάτι “πιο θρεπτικό”.

Γυρίζει στις βιτρίνες και το βλέπω να κολλάει το προσωπάκι του στη βιτρίνα με τα σάντουιτς και τις τυρόπιτες… Εντάξει λέω… και αρχίζω να τον παρατηρώ.

Τζιν παντελονάκι με άσπρο πουκάμισο κολλαριστό. Πεντακάθαρα και φρεσκοσιδερωμένα. Παπούτσια αθλητικά κίτρινα – ας πούμε λουστρίνι – αλλά άψογα στην εμφάνιση. Γιλεκάκι τζίνινο σετ με το παντελόνι, άψογο επίσης. Το παιδάκι πλυμένο, καθαρό, καλοχτενισμένο…

Γιατί τα λέω αυτά; Το παιδάκι αυτό το πρωί ξύπνησε με τη μητέρα του, η οποία το φρόντισε, το έντυσε, το χτένισε και το έστειλε… μάλλον στο σχολείο. (Θα έπρεπε να ήταν μια και ήταν 11 το πρωί.  Αλλά δεν ήταν.) Με προβλημάτισε το θέμα.

Έρχεται η σειρά του… Λέει στον υπάλληλο ότι θέλει παγωτό και πάει στη δίπλα βιτρίνα με τα παγωτά. Κάνω σήμα στον υπάλληλο ότι είναι “δικά μου” ό,τι πάρει. Ζητάει μια συγκεκριμένη γεύση, του τη δείχνει, παίρνει μία “μπάλα” και γυρίζει προς τα εμένα. Σηκώνομαι να πληρώσω και προσπερνώντας τον μου λέει : “Ευχαριστώ πολύ”… πληρώνω και γυρνάω… για να λύσω τις απορίες μου αλλά είχε ήδη χαθεί μέσα στο πλήθος. Ήρεμα και αθόρυβα όπως εμφανίστηκε.

Και έμεινα με τις απορίες. Η αλήθεια είναι ότι μπήκα στο amber alert να δω αν υπήρχε κάτι για κάποιο παιδί που χάθηκε αλλά αυτό το παιδί το πρωί ξεκίνησε από το σπίτι του. Σίγουρα.  Δεν πήρε τίποτα άλλο. Ούτε και στο παγωτό έδειξε υπερβολή. Μια μπάλα, χωρίς πρόσθετα. Δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ άλλες περιπτώσεις με “δωρεάν φαγητό” που γίνεται πανικός. (Και δεν αφορά παιδιά μόνο το σχόλιο). Ποτέ δεν έμαθα τι έγινε. Ποτέ δεν θα μάθω γιατί αυτό το παιδί δεν ήταν στο σχολείο του όπως θα έπρεπε να είναι στην ηλικία του. Η μητέρα του άραγε ξέρει ή νομίζει ότι είναι σχολείο. Μάλλον ξέρει γιατί δεν είχε τσάντα (θα μπορούσε να τη φυλάξει θα μου πείτε ΟΚ.) Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι ένας κακομαθημένος μικρός που κάνει κοπάνα και ζητάει από το κόσμο χρήματα ( αν και δεν ζήτησε χρήματα ποτέ). Η ευγένεια του δεν έδειχνε “δόλο”.

Επίτηδες τα γράφω όλα αυτά, για να συμπεριλάβω όλες τις απόψεις. Η δική μου είναι ότι υπήρχε ανάγκη. Αλλά ποτέ δεν έμαθα τι ακριβώς και ούτε θα μάθω.

Κάτι έχει αλλάξει αλλά δεν ξέρω τι… δηλαδή ξέρω αλλά λέμε τώρα.

Τη καλησπέρα μου.

 

MPAMPAS

Κάθε φορά γίνεται και χειρότερο. Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη φορά το κάνω για εμένα. Κάπου μέσα στο μυαλό μου “δεν το βλέπω” αλλά είναι γεγονός και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι αλλά σήμερα ξύπνησα από τις 5.00 οι υπηρεσίες ανήκουν στις 9.00 και άμα και επειδή λόγω μηχανής έχω αναλάβει τα μακρινά και τα “χαρτιά” που λέμε και ο αδελφός τα “άλλα” έχω λίγο χρόνο, και έτσι…ξεκινάω.

Στις 9 Απρίλη μία αιματουρία βρεθήκαμε το νοσοκομείο. Τα έχω ήδη γράψει και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να τα ξαναγράψω, και έτσι φτάνω γρήγορα στα τελευταία. Το αναπνευστικό υπερίσχυσε και κούρασε και τη καρδιά. Και έτσι το Σάββατο το μεσημέρι ο κυρ Μπάμπης ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι από ανακοπή καρδιάς. Παρά τις προσπάθειες δεν μπόρεσε να συνέλθει και η συνολική κατάσταση μετά από ένα μήνα εντατική δεν άφηνε πολλά περιθώρια. Έτσι ο πατέρας μου, ο “μπαμπάκος” όπως τον έλεγα, ο κυρ – Μπάμπης ο μπακάλης για όλη τη γειτονιά “έφυγε”.

Του άρεσε να κάθεται στο μπαλκόνι και να χαζεύει, και οι περαστικοί – παλιοί του πελάτες και φίλοι πλέον οι περισσότεροι περνούσαν και “υπέβαλλαν τα σέβη τους”… “Γεια σου κυρ-Μπάμπη…”, και αυτός ανταπέδιδε τον χαιρετισμό και αν ξεχώριζε και ποιος ήταν έπιανε και ψιλοκουβεντούλα. Τώρα η άδεια θέση του στο μπαλκόνι, θα επισημαίνει την απώλεια…

Φύγαμε από τα Χανιά για τα παιδιά…(τον Δημήτρη και εμένα). Ξεπούλησε – κυριολεκτικά – ότι περιουσία υπήρχε στα Χανιά και φύγαμε για Αθήνα, που είχε ξηρό κλίμα και θα έκανε καλό στο Δημήτρη που τον πείραζε η υγρασία των Χανιών. Τα παιδιά ήταν πάντα η προτεραιότητα του. Και στη δεύτερη φάση του παππού πάλι τα παιδιά ήταν προτεραιότητά του. Ήθελε να τους δίνει το “κατι τις τους” όπως έλεγε, όπως είχε μάθει και όπως ήθελε να κάνει. Με τα νέα μέτρα και τις συνεχείς μειώσεις η σύνταξη έφτασε στο επίδομα επιβίωσης και παρόλα αυτά επέμενε να τους δίνει ακόμα και αν τα χρήματα δεν φτάνανε για το πετρέλαιο ή για τα φάρμακα. Είδαμε και πάθαμε με τον αδελφό μου να τον πείσουμε ότι “τα παιδιά” καταλαβαίνουν και ότι δεν θα τον παρεξηγήσουν αν επιλέξει να παίρνει τα φάρμακά του αντί να τους δίνει χαρτζηλίκι. Αντίθετα θα το χαίρονταν.

Στο μπακάλικο όλοι τον ήξεραν σαν τον κυρ- Μπάμπη που είχε κάθε μέρα “φρέσκο πράμα” μια και κατέβαινε καθημερινά στη κεντρική αγορά για προμήθειες. Και αυτό συνέχισε μέχρι που κάποια στιγμή βγήκε στη σύνταξη. Του στοίχισε πολύ και ίσως υπήρξε και η αφορμή για το έμφραγμα και το τετραπλό bypass που χρειάστηκε.

Χθες είχαμε μαζευτεί όλοι στο σπίτι και η απουσία έγινε ακόμα πιο έντονη. Μέσα στη παρέα των θείων και φίλων, έλειπε ο “κυρ-Μπάμπης”. Αυτό κάνει πιο δύσκολα τα πράγματα… κάθε καθημερινή κίνηση φέρνει μνήμες και εικόνες διαφορετικές από αυτές που είχαμε συνηθίσει. Η θέση του, που μάλλον αθέλητα έμεινε κενή, έκανε αυτή την αίσθηση ακόμα πιο έντονη. Η αλήθεια είναι ότι έκατσα κάπου να μη “βλέπω” και προσπάθησα με διάφορες αφορμές να καταπιαστώ σε άσχετες συζητήσεις.

Η μητέρα μου σε κάθε κίνηση έβλεπε άλλα πράγματα. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς μετά από σχεδόν 65 χρόνια συμβίωσης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα σε κάποιες φάσεις ηρεμίας να ακούγονται εκφράσεις του τύπου : ΄Ξεκουράστηκε, Είδε παιδιά εγγόνια κλπ κλπ και αμέσως μετά να έρχεται μια εικόνα στην επιφάνεια και πάλι από την αρχή. Και εμείς – τα παιδιά – όπως πάντα μας βλέπει, να είμαστε εκεί και να προσπαθούμε πότε με λόγια, πότε χωρίς να αποφορτίσουμε τη κατάσταση. Λέμε τώρα… τουλάχιστον έτσι λέμε.

Δεν ξέρω… δεν μπορώ να μαζέψω τις σκέψεις μου.Είναι πολλά. Και όλα ανακατεμένα. Σίγουρα θα πρέπει να δείξουμε – εμείς τα παιδιά – χαρακτήρα και αντοχή γιατί έτσι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Δεν λέω να το ξεπεράσουμε γιατί δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αυτό. Εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους σας. Όλες αυτές τις μέρες, βίωσα μια  αλληλεγγύη από όλους όσοι ήταν γύρω μου όλο αυτό το καιρό αλλά και το τελευταίο διήμερο. Μια αλληλεγγύη διακριτική και ταυτόχρονα “θορυβώδη” και υπαρκτή και κυρίως ουσιαστική. 

Έτσι ας κάνω μια πρώτη προσπάθεια για ένα καινούργιο ξεκίνημα:

Καλημέρα και καλή βδομάδα σε όλους, με υγεία, δημιουργικότητα, φαντασία και αλληλεγγύη.

Ξεκινάω το κυνήγι των “χαρτιών”

Από την σημερινή ημερίδα ΣΕΠ.

IMG_3990

Σήμερα ήταν μια καταπληκτική μέρα. Μία από τις ημέρες εκείνες που συνειδητοποιείς γιατί γίνεται κάποιος καθηγητής και τελικά τι είναι αυτό που αξίζει… 

Τη παραπάνω φράση άκουσα σήμερα καμιά τριανταριά φορές από παλιούς μου μαθητές. Αλλά δεν ήταν μαθητές… ήταν φίλοι. Και αυτό είναι κάτι που δεν ξεπερνιέται με τίποτα. Ένα μοναδικό συναίσθημα όσο μοναδικό είναι και αυτό το “επάγγελμα”.

Για να σας βάλω λίγο στο κλίμα. Σήμερα είχαμε ημέρα Επαγγελματικού Προσανατολισμού στο σχολείο. Και οι εισηγητές ήταν παλιοί μας μαθητές. Δεν νομίζω ότι μπορούσε να υπάρξει καλύτερη επιλογή. Για εμένα ακόμα περισσότερο γιατί μπόρεσα να δω αγαπημένους φίλους, κάποιους που είχα πολλά χρόνια να δω…έως και 22 όπως η Μαρία που δεν την είχα δει από όταν πήρε το απολυτήριο της το 92. Μάλιστα – μάλλον από επαγγελματική διαστροφή που λένε – με εξέτασε (μια και είναι πια φιλόλογος) ρωτώντας με ποια είναι και… πήρα άριστα. (Και όνομα και επώνυμο…ας πρόσεχε!).

Θα μπορούσα να θυμηθώ για το καθένα και από κάτι… μπορεί ένας χορός για τον Αίμονα, μια ατάκα για τη Χαρά, μια φωτογραφία για τη Μαρία κάτι από το καθένα. Αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι μπροστά μου είχα νέους ανθρώπους που σφύζαν από ζωντάνια, από φαντασία από όρεξη για ζωή.

Κάθησα και παρακολούθησα μερικούς στις ομιλίες τους για λίγο και προσπάθησα να τους δω όπως είναι σήμερα. Δεν μπόρεσα. Στα μάτια μου πάντα ξεπετάγονταν οι παλιές τους εικόνες. Αυτές της μαθητικής τους πορείας. Ακόμα θυμάμαι τις αγωνίες τους όταν δίνανε εξετάσεις. Την Αμαρυλίς και τις ανησυχίες της όταν έφευγε για Τουρκικές Σπουδές στη Κύπρο, πρώτη χρονιά  που υπήρχε αυτό το τμήμα. Τον Κωστή που τον κυνηγούσα να διαβάσει χημεία… αλλά αυτός είχε το μυαλό του στη 4 δέσμη τότε… Τη Μαρούσα που αντίστοιχα δεν τη κυνηγούσα μια και ήταν δεύτερη δέσμη οπότε έδινε Ιατρική.

Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ… μάλλον δεν θα θυμηθώ. Θα πω τι αισθάνθηκα σήμερα, όταν άκουγα τη κλασσική φράση : κύριε Αλισαβάκη τι κάνετεεεεε (με αυτό το ε το τραβηγμένο) Και αυτό το βλέμμα όλο αγάπη και ζεστασιά. Μια μοναδική αίσθηση. Έχω ξαναγράψει για τους απόφοιτους της Σχολής που δουλεύω.

Είναι πάντα δίπλα και “εκεί” όπως λέμε. Έτοιμοι να βοηθήσουν. Έτσι και τώρα για την ημερίδα ΣΕΠ, τρέξανε όλοι. Παράτησαν παιδιά, δουλειές, και ήρθαν να μιλήσουν στους μαθητές…ποιοι; Οι χθεσινοί μαθητές. Προχθές ζήτησα παλιά μόνιτορ για δωρεά και οι απόφοιτοι τα βρήκαν όλα. Και όσοι δεν είχαν οι ίδιοι, υποχρεώθηκαν σε φίλους τους και βρήκαν. Προ ημερών ζητούσα αίμα για το πατέρα μου και πάλι οι απόφοιτοι ήταν εκεί.

Όπως έχω ξαναπεί… κάτι καλό πρέπει να κάνουμε για να επιμένουν να είναι κοντά μας μετά από τόσα χρόνια. Και αυτό μας τιμά ιδιαίτερα.

Προσωπικά δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο, παρά το ότι χάρηκα πολύ σήμερα που  σας είδα όλους… τον Κωστή, το Γιώργο, τη Βάνα, τη Μαρούσα, τον Αντώνη, τη Χριστιάνα, τον Χρίστο, τον Χρύσανθο τη Μυρτώ, τη Μαριέττα, τον Νίκο την Ιωάννα τη Μαρία τη Χαρά τον Αίμωνα τη Μαρία, την Αμαρυλλίδα τη Σόνια και φυσικά τη Κωνστάντη.

Έχασα το Σωτήρη την Άλκηστη, τη Λήδα την Ευγενία και τη Λυδία, την Ελένη και την Μαριλις (μάλλον άκλιτο είναι αυτό) και τον Κώστα γιατί είχαν ήδη φύγει όταν πήγα στο σχολείο. (Για αυτούς επιφυλάσσομαι… Άλλωστε όλοι ξέρουν που θα με βρουν).

Τέλος για τους νυν μαθητές ήταν μια μοναδική εμπειρία επίσης, μια και έχει άλλο συναισθηματικό φορτίο να ξέρουν ότι πριν κάποια χρόνια όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι ήταν στα ίδια θρανία που λέμε και σήμερα ο κάθε ένας στο κλάδο του έχει κάτι να πει.  Εύκολα κάνει κάποιος τη προβολή.

Τέλος εγώ έχω ένα λόγο να καμαρώνω μια και ήταν μαθητές μου όλοι και “χρεώνομαι” και εγώ από ένα μικρό ποσοστό από τη πορεία τους. Δεν είναι και λίγο αν το σκεφτείς.Και πραγματικά είναι ένα πολύ όμορφο συναίσθημα.

Τι να πω λοιπόν… να είστε πάντα καλά. Να είστε κοντά μας, γιατί μας δίνει δύναμη και κουράγιο… Μας λέει βέβαια ότι έχουν περάσει και πολλά χρόνια, αλλά ποιος μετράει…Περνάνε καλά. Και αυτό φτάνει.

Τη καλημέρα μου…

Είναι πολλές φορές που έχω προβληματιστεί στο εξής θέμα : “ποιος είναι ο ρόλος μας σαν εκπαιδευτικοί, και τι μοντέλο δίνουμε (δείχνουμε) στους μαθητές μας.”  Είναι για εμένα ένα τεράστιο θέμα μια και πιστεύω ότι αποτελούμε πρότυπο για τους μαθητές μας..

Για να γίνω πιο σαφής. Έχουν υπάρξει πάρα πολλές περιπτώσεις όπου μαθητές μέσα από τη πρακτική τους φαίνεται αλλά και σε πολλές συζητήσεις με απόφοιτους βλέπω ότι πολλά από τα παραδείγματα και τις συζητήσεις (το κήρυγμα που λέμε) τα κρατάνε στο μυαλό τους και πολλά τα έχουν υιοθετήσει. Ακούγεται περίεργο αλλά η εικόνα που έχω είναι ότι μας προσέχουν και μάλιστα πολύ. Οπότε αυτό που δείχνουμε στους μαθητές μας είναι και αυτό που μένει.

Και για να φτάσω στο τίτλο. Βρέθηκα προ ημερών σε ένα διαγωνισμό που είχε να κάνει με την έξυπνη πόλη. Οι μαθητές μου είχαν προετοιμαστεί και είχαν ετοιμάσει τα επιχειρήματά τους για να υποστηρίξουν τις θέσεις τους. Στην επιτροπή που συζητήθηκαν τα θέματα του διαγωνισμού, η αντίπαλη ομάδα – σχολείο την πρώτη μέρα δεν είπε λέξη. Οι μαθητές μου αφού επιχειρηματολόγησαν και ανέπτυξαν τις θέσεις τους – πολλές φορές σε “αντιπαράθεση” με την ειδική επιστήμονα, φτάσανε στα πρώτα συμπεράσματα. Η ίδια διεργασία συνεχίστηκε και τη δεύτερη μέρα, όπου είδαμε οι θέσεις και οι προτάσεις μας να υιοθετούνται από την άλλη ομάδα, που ήταν και το λογικό μια και η επιτροπή έπρεπε να έχει ενιαίες θέσεις. Και στη τρίτη μέρα στις ολομέλειες, οι θέσεις τέθηκαν σε ψηφοφορία, αλλά ήταν ίδιες μια και η κάθε επιτροπή είχε μια σειρά θέσεων. Ψηφίστηκε η παρουσίαση της άλλης ομάδας. Αυτή ήταν η δομή όλου του προγράμματος.

Προχθές λοιπόν βρήκα μια αναφορά από το σχολείο που συμμετείχε επίσης στην επιτροπή, που ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε ότι θριάμβευσε γιατί οι ιδέες  τους ήταν καλύτερες, γιατί είχαν όλες τις πρωτότυπες ιδέες (και έκαναν αναφορά στις προτάσεις τις δικές μας σαν δικές τους), και γιατί ήταν πιο έξυπνοι  και δεν ήρθαν σε αντιπαράθεση με την ειδική επιστήμονα συντονίστρια. Και το αποτέλεσμα ήταν ότι ο εκπρόσωπος τους πέτυχε να επιλεγεί στην εκπροσώπηση στο ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η αναφορά αυτή με στεναχώρησε γιατί μου έδειξε πως κάποιος μπορεί να φανεί μεγάλος απλά μειώνοντας τους άλλους. Και αν δεχτούμε ότι σαν μαθητές μπορεί να μην εκφράζονται σωστά ή να έχουν κάποια λάθος άποψη αλλά οι καθηγητές τους θα έπρεπε να το συζητήσουν μαζί τους μια και ήταν μαθητές γυμνασίου.

Όταν το συγκεκριμένο άρθρο το είδαν οι μαθητές που είμαστε μαζί στο διαγωνισμό είπαν να τους απαντήσουν όπως τους πρέπει . Αλλά τους απέτρεψα, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να μπορέσουμε να κρατήσουμε την αξιοπρέπεια μας στο επίπεδο που της αρμόζει.  Το σχόλιο που έκανα ήταν ότι ο διαγωνισμός εξακολουθεί να μας δίνει μαθήματα ζωής και ότι το “ευ αγωνίζεσθαι” και η προάσπιση της αξιοπρέπειας αλλά και το θάρρος της γνώμης και όχι η σιωπή “σκοπιμότητας” είναι μαθήματα ζωής.  Ζήτησα τα σχόλια τους αλλά για να το συζητήσουμε.

Για μια ακόμα φορά γίνεται φανερός ο ρόλος του εκπαιδευτικού. Όπως πολύ συχνά λέω το γνωστικό είναι μάλλον δεύτερο. Η αξιοκρατία, η αξιοπρέπεια, το θάρρος της γνώμης, η σωστή επιχειρηματολογία, η ικανότητα να δουλεύουν σαν ομάδα και να μπορούν να υποστηριχθούν μεταξύ τους, είναι μαθήματα ζωής, μια και η επαγγελματική πραγματικότητα θα τους φέρει πολύ συχνά απέναντι σε αυτά. Και θα πρέπει να μπορέσουν να εκτιμήσουν αυτές τις έννοιες για να μπορέσουν να τις υπερασπιστούν και να έχουμε ένα καλύτερο μέλλον. Εδώ είναι ο ρόλος μας. Μέσα στη τάξη να δημιουργήσουμε εκείνο το κλίμα που όλα αυτά είναι παρόντα.

Ας τα σκεφτούμε όλοι. Έχουμε πολλά να κάνουμε και να προσφέρουμε στους μαθητές μας εκτός από ένα καλό μάθημα.

Τη καλησπέρα μου

Είναι αρκετός καιρός τώρα που έχω αποκτήσει μια απόσταση από το blog μου. Έχουν γίνει πολλά αυτό το καιρό που σίγουρα δεν είναι ούτε της στιγμής ούτε για το χώρο.

Αυτό το οποίο με έχει προβληματίσει αυτό το καιρό είναι η αλλαγή στο σύστημα προαγωγής στη Α λυκείου και κυρίως κατά πόσο έχει γίνει κατανοητό από όλο το κόσμο μικρούς και μεγάλους, γονείς και καθηγητές. Εδώ θα προσπαθήσω μέσα από τις δύο εγκυκλίους να δώσω τη διαφορά στο τρόπο με τον οποίο προάγονται οι μαθητές.

Ξεκινάμε από το παλιό σύστημα. Ήταν έτσι φτιαγμένο που για να μείνεις, έπρεπε να “κάνεις αίτηση” και μάλιστα από νωρίς… δηλαδή να μη διαβάσεις και να μη γράψεις τίποτα όλο το χρόνο και αν έμενες θα έμενες σε 7-8 μαθήματα μαζεμένα. Ποτέ σε ένα μάθημα. Για να δούμε τι έλεγε :

…Ο Γενικός Μέσος Όρος του στην αντίστοιχη τάξη είναι ίσος ή μεγαλύτερος του εννέα και πέντε δέκατα (9,5). Ο Γενικός Μέσος Όρος υπολογίζεται από το σύνολο των βαθμών των γραπτώς εξεταζομένων μαθημάτων, συνυπολογιζομένου και του προφορικού βαθμού, είτε αυτά εξετάζονται σε εθνικό επίπεδο, είτε σε επίπεδο σχολικής μονάδας    ” 

Δεν έμπαινε κανένας περιορισμός η διάκριση στα μαθήματα. Και μιλούσε για όλα τα μαθήματα. Χωρίς διάκριση. Όλα τα μαθήματα μπορούσαν να συμπληρώσουν το 9,5 ΜΟ και να προαχθεί ο μαθητής.

Τώρα το σύστημα αλλάζει και στα κριτήρια προαγωγής. Για να δούμε τι λέει τώρα το αντίστοιχο κομμάτι :

Απαραίτητη προϋπόθεση για την προαγωγή του μαθητή αποτελεί:

(α) η επίτευξη γενικού βαθμού ίσου ή ανώτερου του δέκα (10)

και

(β) Μ.Ο. προφορικής και γραπτής βαθμολογίας κατά διακριτό γνωστικό αντικείμενο των μαθημάτων: Ελληνικής γλώσσας, Μαθηματικών τουλάχιστον δέκα (10)

και

τουλάχιστον οκτώ (8) σε καθένα από τα υπόλοιπα μαθήματα. “

Η λέξη κλειδί είναι το “και”.Αυτό πιθανόν δεν έχει γίνει κατανοητό και επίσης δεν έχει γίνει κατανοητή η σημασία του. Αν σε κάποιο από τα μαθήματα ο μαθητής έχει κάτω από 8 μέσο όρο προφορικών και γραπτών, μένει στο μάθημα ή στο κλάδο. Αν  δεν πληρεί τα (α ) και (β), επαναλαμβάνει τη τάξη Εδώ πλέον γίνεται φανερό ότι δεν χρειάζεται να κάνεις αίτηση για να μείνεις. Αλλά αντίθετα μένεις πολύ εύκολα.

Αυτό με δεδομένο το ότι οι μαθητές της  λυκείου, δεν έχουν την εμπειρία του Λυκείου (προφανώς αφού πέρυσι ήταν Γ γυμνασίου) και επέλεγαν θέματα από τα 9 τα έξι και είχαν περιγραφικά και όχι υπολογιστικά θέματα (τουλάχιστον σε τέτοια βαθμό) θα οδηγήσει ένα μεγάλο αριθμό μαθητών στο “ραντεβού τον Σεπτέμβρη”.

Κινδυνολογώ λέτε; Ίσως. Συζητώντας με διάφορους συναδέλφους όλοι και σε διάφορα μαθήματα εντόπισαν το πρόβλημα. Υπάρχουν κατά περίπτωση αρκετοί μαθητές οι οποίοι θα έχουν πρόβλημα σε κάποιο μάθημα.

Κάποιοι σκέφτηκαν τον βαθμολογικό πληθωρισμό, γιατί με αυτό το τρόπο θα δώσουν σε ένα μεγάλο αριθμό μαθητών τη βαθμολογικό πλεονέκτημα που είναι απαραίτητο για να περάσουν το μάθημα τους. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι περνάνε μεν στην επόμενη τάξη αλλά ουσιαστικά μεταθέτουν το πρόβλημα.

Δεν θέλω να επεκταθώ σε λεπτομέρειες. Λίγο να το σκεφτεί ο καθένας μας και μια ματιά να ρίξει στους μαθητές του θα μπορέσει να εντοπίσει εκείνους τους μαθητές που θα δυσκολευτούν να γράψουν στο μάθημα τους. Επίσης θα υπάρχει συνωστισμός στις 4 πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, μια και τα μαθήματα φέτος θα ανοίξουν στις 5 του Σεπτέμβρη.

Αυτά τα ολίγα σήμερα. Κυρίως για τη καταγραφή, και για προβληματισμό. Ίσως μέσα από τα σχόλια σας να γίνει μια εποικοδομητική συζήτηση.

Τη καλησπέρα μου.

Μετά το ξεσκόνσμα και το άνοιγμα των παραθύρων για να πάρει  λίγο αέρα (κοντά ένα μήνα κλειστό ήταν) είπα να κάνω και μια μικροανανέωση στην εικόνα. Λίγο ρετρό, λίγο χρώμα παραπάνω… έτσι να σπάσει το τετράγωνο που είχα τόσο καιρό.

Είναι μια βδομάδα τώρα που είμαι αποδιοργανωμένος. Ο πατέρας μου έκανε μια πολύ σοβαρή εγχείριση και είμαστε συνέχεια στους δρόμους και την αγωνία. Ένα μικρό ιστορικό μια και δεν είναι αυτό το θέμα της εγγραφής. Τη προηγούμενη Τετάρτη λοιπόν ο πατέρας μου είχε “αιματουρία” (αυτό που λέει το όνομα) και πήγαμε στα εφημερεύοντα. Εκεί είδαμε ότι άλλη ήταν η αιτία : ένα τεράστιο ανεύρυσμα στην αριστερή λαγωνιαία αρτηρία και ένα μικρότερο στη κοιλιακή. Η κατάσταση χαρακτηρίστηκε κρίσιμη μια και η λαγωνιαία  από 1,5 – 2 εκατοστά που είναι η φυσιολογική διάμετρος,  ήταν πάνω από 7 και η κοιλιακή από 4 ήταν στα 5,5. Η πρώτη ήταν θέμα τύχης που ένα μικρό μέρος από το αίμα πέρασε στα ούρα και μας ειδοποίησε. Το βράδυ στις 11.00 ήταν ήδη στο χειρουργείο.  Αυτό είναι το ιστορικό.

Χειρουργήθηκε στο ΚΑΤ και κατά τα λεγόμενα των γιατρών πήγε  καλά. Όμως η μεγάλη ηλικία, και οι παράπλευρες ασθένειες (καρδιά, πίεση, και διάφορα άλλα μαζί με τα 81 χρόνια)  κάνανε τη κατάσταση πολύ επικίνδυνη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι (ακόμα ) το αναπνευστικό και αυτό είναι και ο λόγος που ακόμα είναι σε θάλαμο εντατικής. Έτσι ελπίζοντας στο καλύτερο περιμένουμε.

Για το νοσοκομείο, ότι και να λέμε, οι γιατροί δίνουν αγώνα ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Εγώ δεν μπορώ να γνωρίζω, αλλά αυτό που ξέρω σίγουρα  ότι όποτε και να πηγαίναμε ήταν εκεί. Από την άλλη υπάρχει πολύ μεγάλη ζήτηση, πάρα πολύ μεγάλη ζήτηση. Και το ΚΑΤ είναι και απόμερο. Στα κεντρικά (Ευαγγελισμός – Γεννηματάς – Λαϊκό… γίνεται χαμός). Λόγω του επείγοντος της κατάστασης δεν μας ζητήθηκε αίμα και οι ανάγκες καλύφθηκαν από το στοκ. Μετά βέβαια ζητήθηκε να αναπληρωθούν  (όπως είναι και το σωστό). Εκεί έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει.

Επειδή εδώ και αρκετά χρόνια, καθημερινά “παίρνω τα χάπια μου” δεν μπορώ πλέον να είμαι αιμοδότης ( η πρώτη κάρτα είχε αριθμό μητρώου 20, η δεύτερη 40.278 και η τρίτη πλέον δεν γράφανε αριθμό). Και έγραψα στο facebook ότι χρειαζόμουν αίμα. Πραγματικά με συγκίνησε το ενδιαφέρον του κόσμου. Πολύ σύντομα  άρχισαν να έρχονται μηνύματα όπου με ρωτούσαν ποια ακριβώς ήταν η ανάγκη και τι έπρεπε να κάνουν. Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές είναι σημαντικό να βλέπεις ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας, ανεξάρτητα αν δώσατε αίμα η όχι. Και μόνο τα μηνύματά σας ήταν σημαντικά.

Γενικά μιλώντας η αλληλεγγύη μεταξύ μας ίσως είναι λύση στις δύσκολες αυτές μέρες. Και όχι μόνο. Και το άλλο που λέμε… όταν εμείς κάνουμε σχέδια, κάποιος γελάει… Έτσι και εμείς τη Τρίτη λέγαμε για το Πάσχα και τη Τετάρτη τρέχαμε να προλάβουμε.

Όπως και να έχει και πάλι ευχαριστώ όλους σας και σας εύχομαι

pasxa

Χρόνια Πολλά και Καλή Ανάσταση.