Μη ζωγραφίζεις (σ)το μάθημα
Posted by manaliss in Εκπαιδευτικά, Μνήμες on June 18, 2013
Το να ζωγραφίζεις στο μάθημα είναι κάτι πολύ κοινό… Πάρα πολλές φορές το έχουμε δει στις τάξεις. Η συνήθης δικαιολογία είναι : προσέχω κύριε!!!!
Βέβαια έχουν καταγραφεί διάλογοι και πρακτικές που κατά την άποψη μου είναι λανθασμένες. Του τύπου :
- Τι κάνεις εκεί;
- Τίποτα κύριε.
- Μα πως τίποτα αφού σε βλέπω…
και ο καθηγητής ορμάει και αρπάζει το χαρτί και… το σχίζει. Το έχω ζήσει αυτό από την μεριά του μαθητή. Ποτέ δεν το κατάλαβα και ποτέ δεν θα μπορούσα να το κάνω σε μαθητή μου. Άλλωστε και εγώ ακόμα το κάνω(να ζωγραφίζω) … όχι στο μάθημα αλλά στις συνεδριάσεις… (Σσσσ…προσέχω όμως!!!!) Αν είναι μεγάλη η συνεδρίαση βγαίνει κάτι καλό. Κάτι τέτοιο δηλαδή :
Αν η συνεδρίαση είναι πιο σύντομη, το έργο είναι πιο λίγο δουλεμένο. Κάτι τέτοιο δηλαδή.
Φταίει και το μαρκαδοράκι βέβαια. Όπως και να έχει… η δεύτερη συνεδρίαση ήταν σύντομη.
Έτσι λοιπόν μέσα στη τάξη δείχνω κάποια ανοχή, η οποία συνήθως είναι μια παρατήρηση του τύπου ότι αν δεν σταματήσει θα το πάρω εγώ. Συνήθως φτάνει.
Και φτάνουμε στο σχολείο… όπου τη…Μαρία την πρωτογνώρισα στη Α’ Λυκείου. Μόλις ξεκινήσαμε το μάθημα, τη βλέπω ανοίγει τη κασετίνα και βγάζει από μέσα μια “χούφτα” μαρκαδοράκια σε όλα τα χρώματα της ίριδας.
- Χμ… σκέφτηκα… Να μια “ζωγράφος”. Και το άφησα να δω τι θα γίνει.Πέρασα μια, δυο, δέκα φορές… ποτέ δεν ζωγράφιζε… έγραφε και μάλιστα στο τετράδιο.Στο αριστερό χέρι κρατούσε τα χρώματα, με το δεξί διάλεγε κάθε φορά το καινούργιο χρώμα και έγραφε. Και κάθε φορά… την περίμενα για να σβήσω το πίνακα…Τελείωσε η Μαρία….ΟΚ συνεχίζουμε. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε και μια παράπλευρη ωφέλεια : έμαθα να φτιάχνω καλύτερο πίνακα (πάντα μαθαίνεις και βελτιώνεσαι). Και πάντα στο τέλος του μαθήματος…
- άντε Μαράκι… τελείωνε το γράψιμο να φύγουμε… Πρέπει να παραδώσουμε την αίθουσα…
- Ναι κύριε… τελειώνω… Σχεδόν κάθε φορά για τρία χρόνια… μέχρι που δεν άντεξα… Της ζήτησα το τετράδιό της και το φωτογράφισα…
Δείτε τι είδα…
Μη μου πείτε ότι δεν είναι καταπληκτικό. Δεν ξέρω αν την ξεκούραζε όλο αυτό… Εγώ πολύ σύντομα θα τα παρατούσα… δεν θα άντεχα για πολύ χρόνο. Μετά την έμαθα την αλήθεια : Όλα τα τετράδια της ήταν έτσι σε όλα τα μαθήματα κατεύθυνσης και γενικής παιδείας !!! Και όλα ήταν πλήρη. Τα τετράδια της ήταν σημείο αναφοράς σε κάθε μάθημα. Για να δούμε τι έχει σημειώσει η Μαρία… ήταν η μόνιμη ατάκα σε κάθε μάθημα.
Έτσι μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η Μαρία δεν ζωγράφιζε στο μάθημα αλλά ζωγράφιζε ΤΟ μάθημα.
Έτσι σε λίγο πέφτουν τίτλοι τέλους για τη χρονιά της Μαρίας… τελειόφοιτη πια ( και όχι τελειόφυτοι όπως τους πείραζα ) περιμένει μεθαύριο τους βαθμούς, με τα αποτελέσματα της δουλειάς της όλα αυτά τα χρόνια. Όμως το τετράδιο της παραμένει… τώρα και σε ψηφιακή μορφή (σαν διαφήμιση ακούστηκε). Έτσι αν δείτε κάποιον να “ζωγραφίζει στο μάθημα…” να έχετε το νου σας. Μπορεί να “ζωγραφίζει το μάθημα….”
Τη καλησπέρα μου. Καλά αποτελέσματα.
ΥΓ : Οφείλω μια εξήγηση γιατί δεν μπορείτε να σχολιάσετε. Είναι εδώ και αρκετό καιρό κάποια ρομποτάκια που μου έχουν αλλάξει τα φώτα στα μηνύματα στο blog. Έχω βάλει φίλτρα αλλά αποδεικνύονται πιο “έξυπνα” από εμένα. Έτσι έκοψα τα σχόλια μήπως και ηρεμήσουν (έτσι δείχνουν… από 30 + την ημέρα έχουν πέσει σε 5-6) Οπότε αν θέλετε σχόλια ευχαρίστως στο φατσοβιβλίο.
Τι θα γινόταν αν…. (μέρος 2ο – κανονικό)
Posted by manaliss in Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά on June 12, 2013
Τι θα γινόταν αν… λοιπόν… Η κινητήρια ερώτηση πίσω από κάθε ανακάλυψη. Εκεί είχαμε μείνει χθες… όταν τσαντίστηκα με την ΕΡΤ και έγραψα άλλα αντί άλλων.
Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο χθες ήταν ο τρόπος που έγινε. Αυτός ο νομότυπος τσαμπουκάς και αυτή η επίδειξη ισχύος για εμένα είναι μια εικόνα από το μάλλον. Το παρακολουθώ και διακατέχομαι από αρκετά νεύρα με αυτά που ακούω. Συνεχίζω το μαζοχισμό μου παρακολουθώντας BLUE SKY!!!!
Στο θέμα μας λοιπόν…
Τι θα γινόταν αν… αμφισβητούσαμε τα αποτελέσματα ενός πειράματος, μιας ερευνητικής εργασίας, κάτι που θεωρούμε δεδομένο. Νομίζω ότι από αυτή την αμφισβήτηση ο κόσμος μας έχει προχωρήσει. Αν δεν υπήρχε αυτή η αμφισβήτηση και η ανησυχία, η περιέργεια να αλλάξει κάτι… για να δω τι θα γίνει…Αν δεν υπάρχει η περιέργεια και η διάθεση για πειραματισμό, δεν θα άλλαζε τίποτα. Αν δεχόμασταν ότι ένα αποτέλεσμα είναι το τελικό… απλά δεν θα ψάξουμε για κάτι παραπάνω. Και τότε δεν θα βρίσκαμε τίποτα.
Και πάμε στην σημερινή πραγματικότητα. Όπου όλοι μας έχουμε “τα προβλήματά μας λυμένα” . Δεν έχουμε να ψάξουμε και να αναρωτηθούμε. Και έρχομαι σε αυτό που συνήθως έρχομαι στα παιδιά. Στους μαθητές όπου βλέπω πολύ συχνά στα γραπτά τους να λείπει αυτό το βασικό ερώτημα.. της αμφισβήτησης.
Τι θα γινόταν αν δεν βγαίνουν τα νούμερα σε μια άσκηση… Τίποτα. Δεν βγαίνει η άσκηση. Ρωτάμε το καθηγητή αν βγαίνουν ή είναι σωστά τα νούμερα. Και αν μας πουν ότι είναι σωστά, απλά δεν κάνουμε τις πράξεις. Γιατί το νούμερο που έβγαλα στα αποτελέσματα είναι τα τελικά και μη αμφισβητήσιμα. Και δίνουν λάθος αποτέλεσμα… εν γνώσει τους.
Αλλά δεν κάνετε το ερώτημα… Τι θα γινόταν αν… έκανα λάθος. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Γενικά μας λείπει η περιέργεια. Μας λείπει η διάθεση για αμφισβήτηση. Κοινώς δεν το ψάχνουμε. Έρχεται το παιδί μας και μας κάνει μια ερώτηση. Του απαντάμε άμεσα, χωρίς να του αφήνουμε περιθώριο να σκεφτεί. Και πολλές φορές δεν του αφήνουμε και περιθώρια να αναρωτηθεί ή να αμφισβητήσει. Και έτσι δεχόμαστε όλοι πολύ εύκολα την αυθεντία, την απάντηση στο ερώτημα μας και δεν το ψάχνουμε.
Νομίζω την επόμενη φορά που ψάχνουμε κάτι να αναρωτηθούμε…
Τι θα γινόταν αν… δεν ήταν τα πράγματα έτσι; Και να προβληματιστούμε πάνω σε αυτό. Και τότε κάποια πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Αλλά να κάνουμε κάτι για αυτό. Όχι αμφισβήτηση για την αμφισβήτηση. Αλλά για το επόμενο βήμα.
Τη καλησπέρα μου.
Τι θα γινόταν αν…
Posted by manaliss in Αυτοκριτική, Πολιτικά on June 11, 2013
Έχετε σκεφτεί ποια είναι η σημαντικότερη ερώτηση στο κόσμο; Νομίζω ότι θα μπορούσε να διατυπωθεί με τη παραπάνω πρόταση : Τι θα γινόταν αν… ;
Για σκεφτείτε το…
Τι θα γινόταν αν… ήμουνα κοντά στο δέντρο που έπεσε κεραυνός και ζεσταινόμουνα;
Τι θα γινόταν αν… αυτό το ζώο που ήταν στη φωτιά… και το βρήκα ψημένο το έτρωγα…
Τι θα γινόταν αν… αντί να κρύβομαι από το ζώο που με κυνηγάει το κυνηγούσα εγώ.
Τι θα γινόταν αν… αντί να κυνηγάω εγώ είχα και τους συντρόφους μου μαζί…
Επίτηδες αναφέρω περιπτώσεις και ερωτήματα που πιθανόν να αντιμετώπιζε ο πρωτόγονος άνθρωπος. Η ερώτηση αυτή νομίζω ότι είναι η βασική ερευνητική ερώτηση σε κάθε άνθρωπο που θα ήθελε να προχωρήσει παραπέρα. Μια αμφισβήτηση μιας υπάρχουσας κατάστασης και η μετεξέλιξή της παραπέρα.
Τι θα γινόταν αν… έκλεινε η κρατική τηλεόραση σήμερα; (Συγχύστηκα και το γύρισα… Άλλα ήθελα να γράψω…) Για παράδειγμα. Φοβάμαι ότι το σχόλιο μου νωρίτερα στο φατσοβιβλίο ήταν πολύ ρηχό. Δηλαδή να απολύσουμε μερικούς για να έχουμε κλείσει το θέμα των 2000 απολύσεων μέχρι τέλη Ιουνίου και μετά να την ξανανοίξουμε βολεύοντας τα δικά μας παιδιά. Δεν το περίμενα τόσο άμεσο. Θα έλεγα ότι όσα άκουσα είναι εξαιρετικά υποκριτικά. Δηλαδή… όταν την θέριεψαν και τρώγαν όλοι, σχετικοί και άσχετοι ήταν καλά. Τώρα τους έπιασε η ευαισθησία για τον Ελληνικό λαό και μας εξοικονομούν 100.000.000. Επειδή εγώ έχω το βίτσιο των υπολογισμών αν από 2650 οι υπάλληλοι γίνουν 1000 και αν το πρόγραμμα εξορθολογιστεί και γίνει οικονομία όπως λένε… τότε η εξοικονόμηση θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 200.000.000 Πάλι ετοιμάζονται για τρελές μάσες. Η νέα ΕΡΤ θα μας κοστίζει 100% ακριβότερα από την σημερινή ακριβή ΕΡΤ. Δούλεμα κανονικό.
Συγχίζομαι. Αν και δεν παρακολουθούσα συνήθως ΕΡΤ θα το γυρίσω στην συχνότητα της και θα μείνω στην εκκωφαντική σιωπή της.
Μπράβο…Καλή δουλειά…
Καληνύχτα… (δεν έχει πια καλησπέρα και πιθανότατα και οι καλημέρες να αργήσουν)
Εξετάσεις μετά των πυλών…
Posted by manaliss in Γενικά, Εκπαιδευτικά, Μνήμες on June 8, 2013
Να βάλω το φακιόλι μου, να πάρω το ξεσκονόπανο γιατί έχει καιρό μείνει κλειστό το blog. Βλέπετε οι εξετάσεις οι πανελλαδικές, οι βαθμολογήσεις και όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα να το αφήσω να πιάσει σκόνες και αράχνες. Τώρα υπάρχει μια σχετική ηρεμία (έχουμε κάποιες εισηγήσεις ακόμα) αλλά έχει μια σχετική ηρεμία. Έτσι είπα λοιπόν να ανοίξω και να αερίσω λίγο το “σπίτι” μου…
Παίζοντας με τις λέξεις ήθελα να πω ότι τελειώνουν οι εξετάσεις. Οι πανελλαδικές ολοκληρώθηκαν και είμαστε στη φάση της διόρθωσης. Ήδη έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται η καταληκτική ημερομηνία. Εγώ τη βάζω στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Μη με ρωτήσετε τι ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα… απλά δεν μου βγαίνουν τα νούμερα. Μετά του Αγίου Πνεύματος μείνανε τέσσερις μέρες για να κλείσουν οι διαδικασίες. Πάλι κοίταξα τη γυάλινη σφαίρα μου. Να δω τελικά αν θα γίνω μαθητευόμενος μάγος ή όχι.
Η γενική εικόνα είναι ότι βάλανε δύσκολα. Πρακτικά σημαίνει κάτι; Δεν είμαι σίγουρος. Με εξαίρεση το ψυχολογικό της πίεσης και της αίσθησης ότι παρά τη προσπάθεια δεν μπόρεσε να αποδώσει ο μαθητής, Γιατί από τη ψυχρή αριθμητική, αν γενικά δεν γράψανε οι υποψήφιοι, όλοι οι βαθμοί όλων θα μειωθούν ανάλογα άρα η κατάταξη θα παραμείνει. Απλά θα πέσουν οι βάσεις. Είναι άραγε τόσο απλό; Μακάρι και να ήξερα. Θα δείξει.
Έμαθα πολλά από αυτή τη τρίτη “εξεταστική εμπειρία”. Ένα από αυτή ήταν “η αλαζονεία του είκοσι” θα την έλεγα. Είναι πολύ εύκολο ένας μαθητής να νομίσει ότι είναι και ο πρώτος και ότι δεν έχει λόγο να ανησυχεί γιατί είναι και ο πρώτος. Έτσι το παιδάκι μου είχε μια πολύ καλή πορεία και όλη η ανάδραση που δεχόμουνα από σχολείο και φροντιστήριο ήταν ότι είναι άριστος. Και σε ένα διαγώνισμα τον Φεβρουάριο γράφει ένα “άριστο” δώδεκα στα μαθηματικά και ένα εξίσου “άριστο” 14 στη φυσική. Ευτυχώς έγινε στο κατάλληλο χρόνο. Αρκετά αργά για να έχει προχωρήσει η ύλη και αρκετά νωρίς για να έχει χρόνο να διορθώσει τη κατάσταση. Έτσι μετά από μια συζήτηση όπου τονίστηκε πόσο εύκολο είναι η δουλειά ενός ολόκληρου χρόνου να ανατραπεί μέσα σε μια αβλεψία της στιγμής. Γιατί το σχόλιο ήταν ακριβώς αυτό από την μεριά του γιόκα μου… “Αφού την ήξερα τη λύση…” Τώρα κατά πόσο είχε αποτέλεσμα θα δείξει.
Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ σε όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει, μαθητές να ρωτάνε αν είναι σωστές οι πράξεις ή αν βγαίνει η άσκηση. Είναι πολλές οι περιπτώσεις που μαθητές συνήθως καλοί, κάνουν ένα “χαζό” λάθος και χάνονται. Αλλά δεν περνάει από το μυαλό τους ότι το λάθος είναι δικό τους. Η άσκηση είναι λάθος. Εμείς ευτυχώς τη “σφαλιάρα” τη φάγαμε νωρίς και συνήλθαμε. (Τουλάχιστον έτσι έδειξε… δεν παίρνω και όρκο).
Έτσι σιγά σιγά η σχολική χρονιά βαίνει προς το τέλος της. Οι μαθητές δίνουν προαγωγικές, απολυτήριες, εισαγωγικές εξετάσεις και πάει λέγοντας. Εμείς σαν καθηγητές, διορθώνουμε μετά μανίας. Όλα πρέπει να έχουν τελειώσει μέχρι τις 14 Ιουνίου.
Ήδη έχουμε αρχίσει τον απολογισμό και τον προγραμματισμό για την επόμενη χρονιά. Ήδη έχουμε μοιράσει αρμοδιότητες και δουλειές . Τι μένει λοιπόν… να περιμένουμε τα αποτελέσματα για όλο το κόσμο… προαγωγικές, απολυτήριες, πανελλαδικές, να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, μικροί μεγάλοι και να προχωρήσουμε.
Τη καλησπέρα μου…
Εξετάσεις προ των πυλών…
Posted by manaliss in Εκπαιδευτικά on May 16, 2013
Και έτσι φτάσαμε στη τελευταία μέρα… δηλαδή ποια μέρα, τελευταίες ώρες… δηλαδή ποιες ώρες… 15 μείνανε…Πω πω!!!! 15 ώρες μόνο, 14,59… 14,58… Τι να πρωτοκάνεις σε τόσες ώρες…
Οι γονείς τρελαίνονται… και οι μαθητές μετά…
Έχω και εγώ το παιδάκι μου που δίνει φέτος. Μαζί με καμιά 70αριά παιδάκια μου ακόμα. Για τα άλλα δεν ξέρω… αλλά για το δικό μου… ξέρω. Είναι μέσα στο δωμάτιο του και διαβάζει… Έτσι μου είπε να λέω. Επίσης έχει άγχος… έτσι μου είπε να λέω…Δεν θέλω να τον αγχώνω… και έτσι ξέρει ότι είμαι “παρακείμενος” αν θέλει κάτι. Δεν τον ρωτάω αν θέλει πορτοκαλάδα… ξέρω ότι δεν πίνει. Δεν τον ρωτάω αν θέλει κάτι να φάει… ξέρει που θα τα βρει… Αν δεν προλαβαίνει ξέρει να τα ζητήσει. Δεν έχω αλλάξει το πρόγραμμά μου, ούτε εγώ ούτε η γυναίκα μου…για να είμαστε συνέχεια σπίτι. Η αγωνία που θα αποπνέουμε θα του σπάσει τα νεύρα. Είμαστε ήσυχοι, βλέπουμε τηλεόραση, χωρίς να ακουγόμαστε εννοείται. Αν καμιά φορά ξεφύγουμε, μας κάνει παρατήρηση και συμμορφωνόμαστε.
Όταν παίζει κιθάρα, δεν τρελαινόμαστε, απλά ακούμε. Δεν τον κατασκοπεύουμε για να δούμε αν διαβάζει… γιατί δεν διαβάζει πάντα…Ναι το ΙΝΤΕΡΝΕΤ δεν το κόψαμε στο σπίτι, ούτε κλειδώσαμε τον υπολογιστή. Έχει συλληφθεί να σερφάρει ή να σχεδιάζει στο τάμπλετ (= digitizer) διάφορα. Σε άσχετη φάση τον ρώτησα πως πάει.. και είπε καλά. Τουλάχιστον έτσι μου είπε να λέω.
Τη μόνη αλλαγή που κάναμε ήταν να τον “βάζουμε” να κοιμάται νωρίς. Βέβαια σχετικά είναι αυτά. Απλά τα συζητήσαμε και συμφώνησε να μη κοιμάται κατά τις 2 πμ κάθε βράδυ και να κουτουλάει την άλλη μέρα το πρωί, αλλά κατά τις 12 τα μεσάνυχτα και να ξυπνάει, σώμα και μυαλό στις 8.00 Το ίδιο και αύριο αλλά λίγο νωρίτερα. Δεν θα τον ενοχλήσει να ξυπνήσουμε στις 7.00 για να είναι 7.30 στο σχολείο. Θα του θυμίσω ότι τα θέματα θα τα πάρουν στα χέρια τους κατά τις 9.00 για να μην έχει αγωνία πότε θα έρθουν. Θα σκυλοβαρεθούν μέσα στην αίθουσα αν τους βάλουν από τις 7.30 στην αίθουσα. Αν είναι ευέλικτος ο πρόεδρος όπως ο προπέρσινος ο δικός μας που έβαζε τα παιδάκια στις 8,15 στη τάξη (η εκπομπή των θεμάτων ξεκινάει στις 8.30… γιατί να είναι μέσα από τις 7.30 και να ανεβάζει την ένταση…). Τη διαδικασία για το πως γίνεται μια ερώτηση στα θέματα… και ότι θα πάρουν απάντηση μετά από.. ένα τέταρτο περίπου. Άρα να συνεχίσει να γράφει, παρά να αρχίσει να σπάζεται γιατί δεν του απαντάνε.
Δεν αλλάξαμε το πρωινό του ούτε σε ποιότητα ούτε σε ποσότητα… Τώρα τελευταία συνήθισε το καφέ αλλά λογικό το βρίσκω. Η προσαρμογή ήταν φυσιολογική. Ούτε ένταση ούτε τίποτα. Οπότε μάλλον καφεδάκι και τοστάκι για αύριο.
Τώρα ακούω για την απεργία. Και σε αυτό έκανα το κυματοθραύστη. Του είπα ότι δεν θα γίνει τίποτα και να κοιτάξει τη δουλειά του. Όλοι οι…. (βάλτε ό, τι θέλετε ) που επί 10 μέρες μας έπρηξαν με την επικείμενη απεργία, έκαναν πολύ μεγαλύτερη ζημιά από την ΟΛΜΕ και την εξαγγελία της απεργίας. Αλήθεια το είδε κανείς ή μόνο εγώ. Γιατί δεν άκουσα κανένα να βρίζει όλα εκείνα τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά παπαγαλάκια – φερέφωνα, που ανέβασαν τη πίεση των γονιών και των μαθητών στη στρατόσφαιρα. Θα μου πείτε πως το ήξερα… Δεν το ήξερα… ρισκάρισα. Αλλά προτιμώ να είναι συγκεντρωμένος στη δουλειά του παρά να φορτίζεται κάθε ώρα και στιγμή αν τελικά θα γράψει. Αν γινόταν η απεργία, τότε θα έβλεπα τι να κάνω. Και φυσικά κόψαμε τις ειδήσεις. Με τη γυναίκα μου “βρίζαμε” χαμηλόφωνα, όποτε ακούγαμε τα αίσχη που λέγανε για τους καθηγητές.
Και φτάνουμε στο σήμερα. Τι να πεις και τι να ρωτήσεις. Ό, τι έχει διαβάσει το διάβασε. Πήγε στο φροντιστήριο του πήρε τις τελευταίες οδηγίες και τώρα είναι στο δωμάτιο του και διαβάζει. Έτσι μου είπε να λέω… Θα κοιτάξω να “τον βάλω νωρίς για ύπνο” οπότε λογικά θα κοιμηθεί. Αν έχει άγχος θα φανεί… αλλά και πάλι… δεν θα τον ρωτήσω τι έχει… Μάλλον χαζή ερώτηση τη βρίσκω. Αύριο, υπό ΚΣ όπως λέμε εμείς οι χημικοί (υπό Κανονικές συνθήκες) θα ξυπνήσουμε με το πρωινό… χαλαρά θα φορτωθούμε στο αυτοκίνητο, αφού βεβαιωθούμε ότι τα έχει όλα – και τη κάρτα απεριορίστων διαδρομών των λεωφορείων (μου δήλωσε ότι θα πάνε για καφέ μετά!!!) και θα ξεκινήσουμε για το σχολείο. Θα πάμε από Αττική Οδό, για να μην έχουμε κανένα μποτιλιάρισμα περίεργο, και να είμαστε χαλαρά στην ώρα μας. Δεν θα είμαι από έξω από το σχολείο. Δεν θέλω να νομίζει ότι πρέπει να μου δώσει αναφορά όταν βγει. Θα κάνω μια ερώτηση και μετά ό, τι μου απαντήσει. Η ερώτηση για να μη θεωρηθεί αδιαφορία αλλά από την άλλη δεν θα τον περάσω από ανάκριση. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Αν μπορούσα να τον αποτρέψω να πάει και από το φροντιστήριο θα ήταν καλύτερα αλλά δεν νομίζω να τα καταφέρω.
Όταν τελειώσει θα με πάρει τηλέφωνο να “τον μαζέψω” για να πάμε σπίτι… αν και μπορεί να θέλει να γυρίσει με το λεωφορείο… Ότι θέλει. Δεν είναι ανάγκη να του θυμίζω πόσο πιο γρήγορα θα φτάσει στο σπίτι μαζί μου..Αν θέλει να ξελαμπικάρει με το να έρθει με το λεωφορείο ας το κάνειΈτσι ελπίζω να τελειώσει και ο τρίτος και τελευταίος γύρος που λέει εξετάσεις. (Το “τελευταίος” δεν ισχύει αλλά λέμε τώρα). Είναι σημαντικό να είσαι εκεί και να μην είσαι. Είναι δύσκολο… αλλά μάλλον απαραίτητο.
Και μια φωτό… πρόσφατη του γιόκα μου…Είναι λίγο σκοτεινή γιατί βγήκε στα γρήγορα με το κινητό.
Λοιπόν να το κλείσουμε… Καλή επιτυχία στο παιδάκι μου αλλά και σε όλα τα παιδάκια που δίνουν εξετάσεις. Μακάρι τα αποτελέσματα να δικαιώσουν τη δουλειά και τη προσπάθεια τους και να τα φέρει ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρά τους.
Τη καλησπέρα μου σε όλους. Η εγγραφή αυτή είναι αφιερωμένη στους μαθητές που εξετάζονται αλλά απευθύνεται στους γονείς.
Οι όμηροι…
Posted by manaliss in Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Πολιτικά on May 10, 2013
Ακούω τις ειδήσεις και εκνευρίζομαι…
Δεν θα δεχτούμε 100.000 οικογένειες όμηρους των εκπαιδευτικών. Είμαι και εγώ σε αυτούς μια και ο τρίτος μου γιος δίνει φέτος.
Αλλά
Δεχόμαστε 10.000.000 ομήρους που υποχρεώνονται να πληρώσουν τη θέρμανση τους πολύ ακριβότερα ή να ξυλιάσουν.
Δεχόμαστε ομήρους όλες τις οικογένειες; που δεν είχαν να πληρώσουν το χαράτσι και τους έκοβαν το ρεύμα.
Δεχόμαστε χιλιάδες ομήρους που η συνεισφορά τους στα φαρμακευτικά πήγε από 10 % στο 25 % λες και ο πατέρας μου θα “ξεχειρουργηθεί” από την εγχείρηση καρδιά που έκανε, ή τώρα στα 83 του με την μείωση της σύνταξής του στα 700 € του περισσεύουν να παίρνει ακριβότερα τα φάρμακα, που του είναι απαραίτητα. Και οι εισφορές του δεν αποδίδονται και στα φαρμακεία. Πάλι απλήρωτα είναι και πάλι για απεργία ετοιμάζονται. Ξέρεις πόσα μπορώ να βάλω στην άκρη αν δεν πληρώσω τίποτα και σε κανένα. Έχω να φτιάξω ένα πρωτογενές πλεόνασμα… να φάνε και οι κότες.
Δεχόμαστε ομήρους τους υπερήλικες να στήνονται με τις ώρες για μια σφραγίδα στο βιβλιάριο τους.
Δεχόμαστε ομήρους τους υπερήλικες που θα πρέπει να κατεβάσουν από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ το εκκαθαριστικό τους και να καταθέσουν τη δήλωση τους μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Πάντα έλεγα στον πατέρα μου να διαβάσει κάτι παραπάνω αλλά ποτέ δεν με άκουγε. Τώρα να δω τι θα κάνει… Μα γιατί δεν το έκανε νωρίτερα… Ας πρόσεχε.
Δεχόμαστε ομήρους όλους τους έχοντες σοβαρό πρόβλημα υγείας που πρέπει να περνούν κάθε τρία χρόνια από επιτροπή αξιολόγησης της υγείας τους. Λες και ο πατέρας μου θα πάψει να έχει πρόβλημα υγείας ή όπως είπα παραπάνω να ξεχειρουργηθεί, ή όπως μου είπε φίλη με καρκίνο του μαστού που έχει κάνει μαστεκτομή, (επιτυχώς ευτυχώς) να πρέπει να επιβεβαιώνει το γεγονός κάθε τρία χρόνια λες και κάτι θα αλλάξει.
Δεχόμαστε ομήρους τους μαθητές που ξυλιάζανε όλο το χειμώνα στα σχολεία χωρίς πετρέλαιο αλλά τώρα μας έπιασε η ευαισθησία.
Δεχόμαστε ομήρους μαθητές να μην έχουν πάρει βιβλία ή να περιμένουν Νοέμβρη να έρθει ο αναπληρωτής καθηγητής για να αρχίσουν μαθήματα.
Δεν μπορώ να σκεφτώ πόσες άλλες ομηρίες έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς. Να μιλήσω για το όριο με το οποίο χάνεις το σπίτι σου, να μιλήσω για την Αγροτική που πουλήθηκε και το ταμείο υγείας και 11.000 ασφαλισμένοι είναι στον αέρα – όμηροι γιατί πλέον κανείς δεν αναγνωρίζει το ταμείο. Βλέπετε δεν υπάρχουν εργαζόμενοι της Αγροτικής μια και τους απορρόφησε η Πειραιώς για να δίνουν εισφορές στο ταμείο τους, και κανείς δεν ξέρει τίποτα.
Αν το ψάξετε όλοι θα έχετε ιστορίες ομηρίας να θυμηθείτε. Σε όλες τις ιστορίες η κατάληξη είναι η φράση… “Τι μπορώ να κάνω…” … θα πληρώσω, θα αγοράσω, θα περιμένω… Αυτό δεν είναι ομηρία;
Να τα θυμηθείτε αυτά όταν θα έρθει η ώρα να ψηφίσουμε ή να πάρουμε αποφάσεις. Η υποκρισία ξεχειλίζει και η αγανάκτηση επίσης.
Συγχύστηκα πάλι… Δεν ξέρω αν σας σύγχυσα και εσάς. Θα ήθελα όμως να σκεφτούμε λίγο τι ακούμε και να αφήσουμε τα παπαγαλάκια… να λένε. Συγχύστηκα γιατί η αιχμή της πληροφόρησης ήταν… “Μα όλοι τόσα έχουν χάσει και εσείς για δύο ώρες παραπάνω κάνετε έτσι…” τόσο εγωιστές είστε…
Δεν ξέρω… μια αυθόρμητη εγγραφή αμέσως μετά το δελτίο ειδήσεων… με δεδομένα από το στενό μου περιβάλλον.
Τη καλησπέρα μου και για να μη ξεχνιόμαστε… Χριστός Ανέστη. Χρόνια πολλά σε όλους σας, ιδιαίτερα στις Ειρήνες, Γιώργηδες και Γεωργίες, Ζωή ( που γιορτάζει σήμερα).
Η τελευταία μέρα, η τελευταία ώρα, το τελευταίο δεκάλεπτο…
Posted by manaliss in Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά on May 1, 2013
Πάει και αυτή η χρονιά… Τέλειωσε. Εντάξει έχει κάτι λίγα μετά τις διακοπές του Πάσχα αλλά δεν μετράνε. Γιατί, μα γιατί στις τρεις μέρες που μένουν ίσα που θα κάνουμε τις ημερίδες για τις Ερευνητικές Εργασίες της Α και Β’ Λυκείου, καθορισμός ύλης και άντε γεια… κλείσαμε. Φέτος το Πάσχα δεν αφήνει περιθώρια.
Έτσι ξεκινάμε τις εξετάσεις και ολοκληρώνεται το σχολικό έτος.
Όμως για κάποιους ήταν η τελευταία μέρα στο σχολείο… Είναι οι τελειόφοιτοι. Φυσικά και θα έπρεπε να είναι στο σχολείο τις τελευταίες μέρες, αλλά με τέσσερις μόνο μέρες κενό, πριν τις εξετάσεις, δεν νομίζω να εμφανιστεί κανείς… Ήρθαν όμως τη Παρασκευή αρκετοί από αυτούς για να μας χαιρετήσουν μια και θα μας ξαναβλέπανε σε 15 μέρες μετά τις εξετάσεις αφού το σχολείο μας δεν είναι εξεταστικό κέντρο.Τα συναισθήματα ανάμεικτα.
Βρέθηκα προ ημερών σε μια πρώτη γυμνασίου σε αναπλήρωση και είδα τους μικρούς μαθητές, είναι πολύ μικροί, παιδάκια… Κάνοντας μάθημα στο λύκειο, έχω άλλη εικόνα των μαθητών. Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησαν και οι φετινοί απόφοιτοι, παιδάκια, σε ένα δαιδαλώδες σχολείο, με τις τεράστιες τσάντες στη πλάτη, στο τεράστιο σχολείο με τους πολλούς ορόφους και τις χωριστές αίθουσες. Πόσες φορές τους πρώτους μήνες είχα πάρει κάποιο παιδάκι από το χέρι, γιατί δεν ήξερε που είναι το εργαστήρια ή η αίθουσα της μουσικής, ή… ή…
Και μετά από μια διαδρομή έξι ετών, φεύγουν νεαροί και νεαρές γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες. Σε αυτή τους τη πορεία πορευτήκαμε μαζί – στο λύκειο τουλάχιστον – και τώρα ολοκληρώνουν αυτή τη πορεία. Μέσα στο σχολείο, δεν μπόρεσα να τους γνωρίσω, τους γνώρισα όμως έξω από αυτό… στις εκδρομές, στους διαγωνισμούς που συμμετείχαμε, στα εκπαιδευτικά ταξίδια. Εκεί είχα την ευκαιρία να δω τον άνθρωπο πίσω από το μαθητή. Να μιλήσω, να ακούσω, να γελάσω, να συζητήσω… Πράγματα τόσο σπάνια μέσα στη τάξη, μια και σε κυνηγάει το αναλυτικό πρόγραμμα και η ύλη. Μπόρεσα να τους δω με τις κλίσεις τους και τα ενδιαφέροντά τους….Άλλος τη φωτογραφία, άλλος τη μουσική, άλλος τα τεχνικά, άλλος το χορό, το θέατρο… από όλα…χαμένα πίσω από την ύλη και το πρόγραμμα.
Και ήρθαν προχθές με τα σοκολατένια τους αυγά και γύρισαν όλο το σχολείο. Σαν να θέλανε να το πάρουν μαζί τους. Να μη ξεχάσουν τις γωνιές τους να φρεσκάρουν την εικόνα του και να θυμηθούν τις φάσεις σε κάθε γωνιά που έζησαν. Έψαξαν να μας βρουν όλους, γελαστοί, χαρούμενοι, χωρίς πρόγραμμα και μάθημα, με τη φωτογραφική του Δημήτρη στο χέρι, να καταγράφει κάθε στιγμή.Έτσι θαύμασαν το νέο γκραφίτι…
Μετά σειρά είχαν τα σοκολατένια αυγά, τα οποία είχαν και παιγνίδι μέσα… και τότε βγήκε το παιδί από μέσα τους και καταπιάστηκαν να φτιάξουν τα παιγνίδια και να φάνε τη σοκολάτα…
Φεύγοντας βλέπω τη Κατερίνα και την Ευγενία να κατεβαίνουν από τα σκαλιά με τα μάτια βουρκωμένα… Πήγα να διασκεδάσω την εικόνα… σχολιάζοντας ότι “τις πήρανε τα ζουμιά…” αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι όταν τα παιδιά μας τρέφουν τέτοια συναισθήματα για το σχολείο, τότε μάλλον κάτι κάνουμε καλά.
Η τελευταία ώρα μαθήματος… κατά κανόνα δεν γίνεται… Όμως φέτος δεν τα κατάφερα με την Α’ Λυκείου. Βλέπετε η ύλη πίεζε ασφυκτικά και έτσι η τελευταία ώρα ήταν μια ανακεφαλαίωση. Και ήταν και η τελευταία μέρα. Όμως το τελευταίο δεκάλεπτο ήταν διαφορετικά… με τη Β’ Λυκείου.
Με τα παιδάκια μου, όπως λέω, το τμήμα στο οποίο είμαι υπεύθυνος, στο τελευταίο δεκάλεπτο, σαν υπεύθυνος τμήματος, είπαμε να βγάλουμε μια φωτογραφία. Αλλά όχι στημένη, έτσι χαλαρή. Και βρήκαμε ένα όμορφο παγκάκι… και να το αποτέλεσμα…
Με τα παιδάκια μου λοιπόν στο τελευταίο δεκάλεπτο της χρονιάς, σαν υπεύθυνος τμήματος, κάτι για να θυμόμαστε. Μια όμορφη παρέα με γελαστά πρόσωπα…
Σε όλους σας λοιπόν εύχομαι να έχετε σε πρώτη φάση Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα. Σε δεύτερη φάση, καλή ξεκούραση. Σε τρίτη φάση καλό διάβασμα και καλή επιτυχία στις εξετάσεις.
Για τους τελειόφοιτους κάτι ακόμα, εμείς εκεί θα είμαστε και θα είναι χαρά μας να μαθαίνουμε νέα τους και ότι προοδεύουν.
Τη καλησπέρα μου και τις ευχές μου για τις μέρες.
Η έκθεση…
Posted by manaliss in Αυτοκριτική, Κοινωνικά on April 23, 2013
Μια πολύ συνηθισμένη οδηγία είναι να μη “δίνεις στόχο”, να μην εκτίθεσαι. Να μπορείς να περνάς απαρατήρητος. Έτσι θα έχεις την ησυχία σου, θα κάνεις τη δουλειά σου και κανείς δεν θα σε ενοχλεί.
Ποτέ δεν τα κατάφερα. Πάντοτε φαινόμουν. Είτε λόγω διαστάσεων, είτε λόγω χρώματος ρούχων, είτε λόγω χαρακτήρα (που είναι και το πιο συνηθισμένο). Με το που απόκτησα πρόσβαση στο διαδίκτυο, άρχισα να εμφανίζομαι και στη διαδικτυακή μου υπόσταση. Αλλά πάντα επώνυμα και προσφάτως και με φωτογραφία, αντί για την καρικατούρα. Τώρα έχω διαδικτυακή έκθεση. Πάλι εκτεθειμένος. Η συγκεκριμένη έκθεση με βοήθησε να βρω και να γνωρίσω ανθρώπους που έχουν τον ίδιο προβληματισμό με εμένα, σε θέματα εκπαίδευσης και νέων τεχνολογιών. Ανταλλάξαμε απόψεις σε πολλές περιπτώσεις διαδικτυακά και μετά από συνεννοήσεις γνώρισα καλούς φίλους, όπως τον Γιώργο, τη Βίκυ, το Διονύση, τη Σμαράγδα, τη Τζίνα, τον Θοδωρή, τη Βιβή… Τι σημασία έχει που δεν βρισκόμαστε συνέχεια. Μιλάμε πολύ συχνά, επικοινωνούμε, και όποτε δοθεί η αφορμή, τα λέμε και από κοντά. Όσοι μένουμε Αθήνα είναι πιο εύκολο. Μ τους πιο απομακρυσμένους είναι πιο δύσκολο. Έτσι τη Σμαράγδα τη βλέπω κάθε δυο χρόνια, τη Βίκυ τη γνώρισα φέτος. Με το Γιώργο και το Διονύση τα έχουμε πει αρκετές φορές…
Προ καιρού είχα μια συζήτηση και αποφάσισα να εκτεθώ πάλι. Μέσα από συζήτηση είπα να τραγουδήσω στη γιορτή αφιέρωμα στο Τσιτσάνη. Μου άρεσε σαν ιδέα. Γενικά μου αρέσει να τραγουδάω, όταν είμαι μόνος μου, αλλά τώρα ήταν αλλιώς. Είχε κοινό. Και θα με άκουγε και θα με έκρινε. Συζητήσαμε με τη μουσικό της Σχολής, μου έκανε και μια ακρόαση (audition που λένε και στα Ελληνικά), και αποφάνθηκε ότι μπορούσα να τραγουδήσω.
Όλα ήταν μια χαρά στις πρόβες, αλλά στην γιορτή ήταν αλλιώς. Θυμάμαι όταν έφτασε η ώρα να τραγουδήσω… τα είχα ξεχάσει όλα. Μα όλα… Ούτε λόγια, ούτε ρυθμό τίποτα. Και δεν είχα και “σκονάκι” με τα λόγια. Το έπαιζα και άνετος. Και ήμουν έτοιμος να με πιάσει πανικός. Αλλά κράτησα. Μερικές βαθιές αναπνοές να κατέβει λίγο η πίεση και μετά σιγά σιγά ήρθαν όλα στην επιφάνεια. Όταν ήρθε η ώρα να βγω… εκεί πια δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής. Και βγήκα και τυφλώθηκα από τα φώτα… όχι της δημοσιότητας αλλά από τα φώτα γενικά… Και πήρα φόρα και άρχισα να τραγουδάω και βγήκε τελικά καλά.
Να σας δείξω τι είδα.
Παλιότερα, θυμάμαι όταν πρωτομίλησα μπροστά σε κοινό, κάπου γύρω στο 2002 αν θυμάμαι καλά, σε μια ημερίδα των σχολικών συμβούλων για τις νέες τεχνολογίες. Τότε είχα παρουσιάσει το Power Point και τα λάθη των ομιλητών. Αν μπορούσα να μετρήσω τη πίεσή μου και τους σφυγμούς της καρδιάς, μάλλον θα έβρισκα μεγάλα νούμερα. Έγινε και αυτή η παρουσίαση και μετά ήρθε η επόμενη και η επόμενη. Κάθε φορά η έκθεση μπροστά στο κοινό, έχει τα ίδια αποτελέσματα. Και πάντα μετά το ξεκίνημα τα πράγματα εξελίσσονται όπως πρέπει.
Προχθές είχα μια συζήτηση με μια φίλη από τη Σχολή που αποφάσισε να εκτεθεί. Πήρε μέρος σε μια θεατρική παράσταση με μια θεατρική ομάδα για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Μιλούσε συνέχεια για την εμπειρία της και ο ενθουσιασμός της ήταν ολοφάνερος. Όλη η εμπειρία της συμμετοχής, μηδένισε τη δυσκολία της έκφρασης στα Ελληνικά, μια και είναι Γαλλίδα. Παρόλα αυτά, ρισκάρισε και έπαιξε μπροστά από κοινό. Και το καταυχαριστήθηκε. Και όταν ο γιος της της είπε να ξαναπαίξει του χρόνου γιατί ήταν πολύ καλή κατάλαβε ότι έπρεπε να το ξανακάνει.
Γενικά εκτιθέμεθα… κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά από κοινό, εκτιθέμεθα. Είτε το κοινό είναι οι μαθητές μας, που είναι από τα πιο απαιτητικά κοινά, είτε κάποιοι συνάδελφοι, είτε το κοινό κάποιου συνεδρίου, εκτιθέμεθα. Τουλάχιστον η έκθεση να αξίζει το κόπο. Το τι σημαίνει αυτό θα το κρίνει ο καθένας μόνος του.
Τη καλησπέρα μου.
Μια υπέροχη λέξη.
Πόσοι από εμάς αλήθεια έχουμε σκεφτεί τη δύναμη που μπορεί να έχει μια λέξη… Το ξέρουμε όλοι απλά δεν το συνειδητοποιούμε πάντα. Άλλωστε όπως λέει κάποιο ρητό – που δεν ξέρω ποιος και πότε το είπε – τρία πράγματα δεν γυρίζουν πίσω, αφού φύγουν… ο χρόνος, μια πέτρα και μία λέξη.
Υπάρχουν όμως κάποιες λέξεις, απλές διαθέσιμες σε όλους με πολύ μεγάλη σημασία, ικανές να σου φτιάξουν τη μέρα. Μια τέτοια λέξη είναι η “καλημέρα”. Το να πεις καλημέρα σε κάποιον το πρώτο και κύριο που σημαίνει είναι ότι τον αναγνωρίζεις. Μια καλημέρα σε κάποιον, λέει ότι τον σκέφτεσαι και του εύχεσαι η μέρα που ξεκινάει να είναι καλή. Αν η καλημέρα είναι και με ένα χαμόγελο, και με ένα βλέμμα και όχι με γρύλλισμα, όπως και να έχει, θα ανταποδόσει. Και σιγά σιγά θα γίνει συνήθεια σε όλους.
Αν μάλιστα το καλημέρα έρχεται από ένα αγαπημένο πρόσωπο, με sms, τότε σίγουρα ένα χαμόγελο θα ανθίσει μόλις το διαβάσεις. Κάποιος σε σκέπτεται και θέλει να σου ευχηθεί να έχεις μια καλή μέρα. Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει καλύτερο ξεκίνημα της μέρας σου.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε ένα γνωστό σας χαμογελάστε του και πείτε μια καλημέρα. Την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε ένα φίλο ή μια φίλη σας, στείλτε του μια καλημέρα με το κινητό και ευχηθείτε του να είναι καλά. Ακόμα καλύτερα βέβαια να το δείτε από κοντα, αλλά και μόνο η σκέψη σας θα είναι αρκετή να του φτιάξει τη μέρα. Μετά από λίγο καιρό θα αρχίσετε και εσείς να παίρνετε… καλημέρες. Και είναι κάτι που χρειαζόμαστε όλοι μας.
Τη καλησπέρα μου…
Ιδιώτης ή ιδιώτης;
Είναι ένα μεγάλο θέμα. Όλα τα λεξικά σε αυτό το λήμμα έχουν δύο ερμηνείες.
1. ιδιώτης αρσενικό
- άτομο χωρίς δημόσια ιδιότητα
- κάθε άτομο, όταν ενεργεί στο πλαίσιο της προσωπικής του ζωής
2. ιδιώτης αρσενικό
- άτομο με σοβαρή διανοητική καθυστέρηση (Αν παρατηρείτε κάποια ομοιότητα με το idiot της αγγλικής, δεν είναι τυχαίο).
Πόσο εύκολο είναι αυτές οι δύο έννοιες να ταυτιστούν. Μάλλον δύσκολο. Είναι διαφορετικά πράγματα. Όμως είναι πολύ εύκολο κάποιος που έχει μια ιδέα να αισθανθεί πολύ εύκολα ηλίθιος. Να σας εξηγήσω…
Με την Ιωάννα πάμε πίσω περίπου 30 χρόνια. Έχει ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών και φέτος κλείνει είκοσι πέντε χρόνια παρουσίας. Θέλησε λοιπόν να κάνει κάποιες εκδηλώσεις. Τι θα ήταν αυτές; γιορτή σε κάποιο ξενοδοχείο με μπουφέ και άλλα, μήπως στο φροντιστήριο, να κλείσει κάποιο χώρο; Το έψαξε… και εκεί της ήρθε η ιδέα. Να μη κάνει κάτι ιδιωτικό και ιδιωτικά (για τους μαθητές του φροντιστηρίου της) αλλά κάτι για όλους. Ψάχνοντας θυμήθηκε μια παράσταση που είχε δει και της άρεσε. Μετά από συζήτηση, συμφώνησε ο θίασος που παρουσίαζε το έργο, να το παρουσιάσει σε μια πλατεία… με το αζημίωτο βέβαια για το θίασο. Ωραία λοιπόν, βρέθηκε η λύση, τα όποια χρήματα θα έδινε για την “επέτειο” να πάνε σε όλο το κόσμο και να δούνε μια παράσταση που κανονικά θα έπρεπε να πληρώσουν, δωρεάν έξω από τη πόρτα τους. Πάμε στο επόμενο κομμάτι το όμορφο….
Πρέπει να κλείσουμε τη πλατεία… Πόσο απλοϊκός μπορεί να είναι κάποιος, θεωρώντας ότι αυτό είναι κάτι εύκολο. Κανείς δεν ήξερε ποιος είναι υπεύθυνος. Το δημοτικό διαμέρισμα, το Α συμβούλιο, το Β συμβούλιο, ο Α που έχει ένα γνωστό τον Β που ξέρει τον Γ και πάει λέγοντας.Κάποια στιγμή έφτασε στην άκρη και βρήκε εκείνη τη διεύθυνση τη δήμου που είναι υπεύθυνη. Και αποκαταστάθηκε επικοινωνία.
Ωραία… Εκθέτει τη κατάσταση, περιγράφει λεπτομερειακά τι θέλει να κάνει, για ποιο λόγο, ότι είναι δωρεάν, δεν έχει εισιτήριο, δεν … δεν…. θα φέρει το θίασο, δεν θα επιβαρυνθεί κανένας άλλος… Όλα… τα πάντα. Από την άλλη άκρη του σύρματος έρχεται η απάντηση… “Βεβαίως, κανένα πρόβλημα… ποια ημερομηνία; Ναι… μια χαρά. Θα σας κοστίσει 743 € το τετραγωνικό μέτρο (!!!!!) της πλατείας που θα χρησιμοποιήσετε… Αλαλία… Νέκρα. Η Ιωάννα μετρούσε εγκεφαλικά απανωτά… στα 25 έχασε το λογαριασμό και άφησε το φαινόμενο να εξελιχθεί ελεύθερα… Κάποτε ηρέμησε… Έκανε μερικούς υπολογισμούς, στα γρήγορα, όσο της επέτρεπαν τα υπολειπόμενα εγκεφαλικά κύτταρα… : 3Χ5 = 15 Χ 743 = καμιά δεκαριά χιλιάρικα… ωραία θα βάλουμε καθίσματα προς τα πάνω…να εξοικονομήσουμε επιφάνεια… Πολύ σύντομα κατάλαβε ότι το έχανε… και σταμάτησε τους υπολογισμούς.
Άλλη προσέγγιση… ξανά από την αρχή…. Δεν βρήκε άκρη. Αποφάσισε λοιπόν να πάει προσωπικά και να εξηγήσει τι ακριβώς είχε στο μυαλό της. Βρίσκει τη γραμματεία της διεύθυνσης που έπρεπε και εξηγεί ξανά από την αρχή όλο το σκεπτικό… Γεμάτη κατανόηση η γραμματέας προτείνει συμβολικά να χρεωθεί ένα τετραγωνικό μέτρο… Μετά από διευκρινήσεις ότι ακόμα και τα 740 € είναι απαγορευτικό ποσό και ότι όλη η προσπάθεια πήγαινε για ναυάγιο, με αποτέλεσμα όλοι οι κάτοικοι της περιοχής δεν θα βλέπανε τίποτα, πρυτάνευσε η τόσο σπάνια κοινή λογική. “Με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει καμία εμπορική δραστηριότητα από τη μεριά του φροντιστηρίου, δεν θα ενοχληθεί το κοινωνικό σύνολο, και δεν θα προκληθούν μεταβολές – ζημιές στην πλατεία, δίνεται η άδεια να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση.”
Και έτσι η παράσταση θα γίνει αλλά η Ιωάννα είχε αρχίσει να αισθάνεται τον δεύτερο ορισμό, που λέγαμε, για τις ιδέες που είχε. Δεν καθόταν να πάρει πέντε γλυκάκια, να κάνει μια γιορτούλα στο φροντιστήριο… ήθελε να γίνει χορηγός (το θυμάστε από τα αρχαία με τις χορηγίες στην αρχαία Αθήνα). Άπειρα τηλέφωνα, άπειρος χρόνος… άπειρα εγκεφαλικά. Αλλά επειδή είναι πεισματάρα, δεν το έβαλε κάτω.
Έτσι σε δύσκολους καιρούς, που οι Έλληνες είναι αλληλέγγυοι ο ένας στον άλλο, όποιος θέλει να προσφέρει, τον ψάχνουνε. Σίγουρα έτσι πρέπει και καλά κάνουν μια και δυστυχώς υπάρχουν πονηροί. Αλλά αν υπάρχουν όλες εκείνες οι διαβεβαιώσεις ότι κάτι είναι “αυτό που φαίνεται” και όχι κάτι άλλο… διευκολύνετε αυτές τις πρωτοβουλίες να γίνονται. Μην αποτρέπετε εκείνους που προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικά, να ομορφύνουν την καθημερινότητά μας.
Έτσι όσοι θέλουν να παρακολουθήσουν το “Όνειρο Καλοκαιρινής Νύκτας” την Κυριακή 21/4 μπορείτε να περάσετε από την πλατεία Μεσολογγίου στο Παγκράτι στις 6.00 το απόγευμα,
Και η αφίσα του θιάσου.
Τη καλησπέρα μου.