Category: Κατηγορία από μόνο του.

Σήμερα είναι μια μοναδική μέρα. Στις σελίδες αυτού του “ιστολογίου” φιλοξενείται για πρώτη φορά και ελπίζω όχι για τελευταία ένα από το παιδάκια μου. Ειδικότερα ο μικρότερος από το τρίο, ο Χάρης.

Θα σας παρουσιάσω ένα ποίημα του που έγινε με αφορμή μια εργασία στα νέα Ελληνικά της Γ΄Γυμνασίου. Ο τίτλος… “Οι μεγάλοι”.  Αφήστε το μυαλό σας να ταξιδέψει και μη ψάξετε να βρείτε τι γράφει ή πως θα έπρεπε να το γράψει. Εμένα μου είπε πάρα πολλά. Απολαύστε το.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ

Οι μεγάλοι πάντα μαζί τους κουβαλούν

τα νιάτα τους και τη σοφία,

τα παιδιά των λουλουδιών

και τη δικτατορία.

Οι μεγάλοι ακούνε μουσική

που οι νέοι δεν εκτιμούνε

παλιά rock και ελληνικά

που οι νέοι δεν ακούνε.

Οι μεγάλοι έχουν μείνει ακόμα στη δραχμή

ακόμα να αλλάξουν.

Την αξία του ευρώ

ακόμα να καταλάβουν.

Οι μεγάλοι είναι αυτοί

που για το Πολυτεχνείο ξέρουν,

όχι από ιστορία σύγχρονη

ούτε και από τρίτους.

Παρά το μάθαν μια και καλή

από την επανάστασή τους.

Οι μεγάλοι σκέφτονται τα νιάτα τους

και βλέπουν τον εαυτό τους

στα πρόσωπα των παιδιών

που είναι πλέον δικά τους.

Οι μεγάλοι, πάει μεγάλωσαν,

έγιναν πια γονείς.

Τώρα πλέον είναι πιο σοφοί

απ’ όλους εμάς τους νεανείς.

Εγώ δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο εκτός… από τη καλημέρα μου.

Το έχω πει πολλές φορές. Μου έστειλαν ένα βιντεάκι, το οποίο ακριβώς λέει τα προφανή που βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε όλοι… εκτός από αυτούς που πρέπει. Είμαι μάλλον βέβαιος ότι θα συμφωνήσετε. Δείτε το.

Μια πολύ πρωινή καλημέρα.

Ναι…  δεν είμαι εγώ πάντως. Το διάβασα και στις Κυριακάτικες εφημερίδες σήμερα και “αποφτιάχτηκα”. Το συγκεκριμένο κείμενο το βρήκα στο blog  “Της τρελλής” της Βιβής και το αναδημοσιεύω. Είναι η δεύτερη φορά που το κάνω γιατί πιστεύω ότι αξίζει να το διαβάσουν και να προβληματιστούν – τουλάχιστον – όσο γίνεται περισσότεροι.

Ελπίζω να το διαβάσουν και αυτοί που πρέπει και να κάνουν κάτι. Αν και από όσο έχω καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια, απλά θα περάσει. Δυστυχώς. Τέλος πάντων. “καλή διασκέδαση”.

EΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Εξώδικη Διαμαρτυρία-Δήλωση-Πρόσκληση.
——————————————————————————–
Π Ρ Ο Σ
1) ΒΟΥΛΗΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, νομίμως εκπρ/νην από τον κον Πρόεδρόν της.
2) Εναν έκαστον των κ .κ. ΒΟΥΛΕΥΤΏΝ ατομικώς και
3) Κον ΠΡΟΕΔΡΟΝ της Ελληνικής Δημοκρατίας, κατοίκων όλων Αθήνας
———————————————
Κύριοι,
Με την παρούσα μου διαμαρτύρομαι εντονότατα σε εσάς, διά την εκ μέρους του Κοινοβουλίου, πρόσληψη, λίαν προσφάτως, 232 νέων υπαλλήλων, πλέον των ήδη υπεραρίθμων υπαρχόντων, για τους οποίους μάλιστα δεν επαρκούσαν και δεν επαρκούν και τα έδρανα!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα ως απλή Ελληνίδα, φορολογούμενη πολίτις, η οποία, μαζί με τους υπολοίπους συμπολίτες μου, καλούμεθα, σ’ αυτήν την οικονομική κρίση, (την οποία δημιουργήσατε ΕΣΕΙΣ , κατά κύριον λόγον) να μειώσουμε το βιοτικό μας επίπεδο, υποβαλλόμενοι σε περικοπές μισθών και δώρων και καταβάλλοντες πληθώρα εμμέσων φόρων, που θα κάνουν το ακριβό κόστος ζωής μας, ακόμη ακριβότερο, πλέον των λοιπών αμέσων φόρων που έχετε ήδη εξαγγείλει!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα διότι ενώ η Κυβέρνηση δια στόματος του Πρωθυπουργού, πάγωσε τις προσλήψεις στο Δημόσιο, εσείς πίσω από την πλάτη μας, προβήκατε στην πρόσληψη των δικών σας παιδιών, ισχυριζόμενοι ότι δήθεν υπήρχε νομοθετική ρύθμιση (του Σιούφα) και ότι δήθεν δεν μπορείτε να την αγνοήσετε! Εσείς που έχετε, ήδη, συλλήβδην, αγνοήσει και εν τη πράξει, καταργήσει πολύ περισσότερους από έναν Νόμους θεμελιωτικούς υφισταμένων από παλιά εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων!!!
Διαμαρτύρομαι για μένα ατομικώς αλλά και για τις λοιπές Ελληνίδες μάνες, που βλέπουμε τα παιδιά μας να αγωνιούν καθημερινώς, αναζητώντας μια θέση εργασίας, μια οποιαδήποτε, παρά τα πτυχία τους, θέση εργασίας και να μην μπορούν να την έχουν!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα, διότι μας εμπαίζετε για μια ακόμη φορά, ασύστολα!

Κύριοι,
Αν και το γνωρίζετε καλώς, οι Νόμοι ΚΑΤΑΡΓΟΎΝΤΑΙ από άλλους, νέους Νόμους, που ρυθμίζουν διαφορετικώς την ίδια περίπτωση.Είναι τα Νομικά, που μαθαίνουν οι πρωτοετείς φοιτητές της Νομικής! Θα μπορούσατε, λοιπόν, εάν το θέλατε, με νεώτερο Νόμο να καταργήσετε την όποια νομοθετική ρύθμιση και να παγώσετε τις προσλήψεις και των δικών σας παιδιών! Δεν το κάνατε! Επιλέξατε δύο μέτρα και δύο σταθμά! Όπως πάντα! Όπως και με τις αποζημιώσεις σας, τις συντάξεις σας, τις κρατήσεις σας, τα προνόμιά σας!
Κύριοι, ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να χρισθείτε Ηγεμόνες μας; Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να κάνετε την Ελλάδα φέουδο σας και εμάς, φόρου υποτελείς στα κελεύσματά σας; Πού είναι επιτέλους η αρχή της ισότητας, της ισονομίας, των ίσων ευκαιριών στην εργασία; Πού είναι επιτέλους η Δημοκρατία, την οποίαν, σας επιλέξαμε να υπηρετείτε; Και που με την προκλητική συμπεριφορά σας, παραβιάζετε κατ’ επανάληψη!
Επειδή, η συμπεριφορά σας αυτή δεν συνάδει ούτε με την ιδιότητά σας ούτε και με το λειτούργημά σας, διαμαρτύρομαι για πολλοστή φορά ενώπιόν σας και

ΣΑΣ ΚΑΛΩ

Όπως, εντός μιας (1) εβδομάδος, από την γνωστοποίηση της παρούσας μου, προβείτε στις κάτωθι ενέργειες:
1) Δώσετε στην δημοσιότητα όλα τα ονόματα των υπαλλήλων της Βουλής και των νεοπροσληφθέντων.
2) Μας γνωρίσετε τι είδους έργον επιτελούν ακριβώς και ποια ανάγκη επέβαλε την πρόσληψη νέων, με την διαδικασία του κατεπείγοντος, σε περίοδο λιτότητος, για τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Δικαιούμαστε, εν πάσει περιπτώσει, ως φορολογούμενοι σκληρά πολίτες, να γνωρίζουμε πού πάνε τα χρήματά μας!
Άλλως, επιφυλάσσομαι παντός νομίμου δικαιώματός μου, τείνοντος, στον, δια της εφαρμογής των προβλεπομένων νομίμων κυρώσεων, εξαναγκασμόν σας σε συμμόρφωση, προς όσα ανωτέρω αναφέρω και αιτούμαι.

Γεωργία Γρηγοροπούλου-Μουγιάκου
π.Νομικός σύμβουλος Δήμου Βούλας
Νομική-Οικονομική Αναλύτρια, Λογοτέχνις

Τη καλησπέρα μου.

… να είσαι με ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπούν.

Σ’ ευχαριστώ

Τη καλημέρα μου.

” Περίεργη” μέρα σήμερα. Τόσες μνήμες, τόσες εικόνες, όλες χύμα στο μυαλό μου. Αχνές ανακατεμένες, μέσα από το φίλτρο του χρόνου. Προσπαθώ να τις βάλω σε μια σειρά. Να δω ποια εικόνα έζησα πρώτη και ποια δεύτερη και είναι δύσκολο. Τα χρονικά τους όρια είναι πολύ κοντά. Πέρασαν 36 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Δεν έχω αγώνες να εξαργυρώσω, δεν έχω πολιτικές τοποθετήσεις να κάνω, δεν έχω βαρύγδουπες δηλώσεις να ανακοινώσω. Κάποιες μνήμες θολές που κουβαλάω μέσα μου και θέλω να πω, να μοιραστώ. Δεν μπαίνω στο κόπο να ξαναδιαβάσω αυτά που έγραφα τις προηγούμενες χρονιές. Όποιος θέλει ας ψάξει να τα βρει. Κάποια μπορεί να έχουν ξαναγραφτεί. Ε και!!! Εμένα αυτά μου έρχονται στο μυαλό. Κάθε χρονιά τέτοια μέρα. Και κάθε χρονιά τέτοια μέρα γράφω. Από τότε που έγινα “ιντερνετικός”.

Τι να θυμηθώ. Ας πάμε λίγο πιο πίσω.

1966 φτάνω στην Αθήνα από τα Χανιά της Κρήτης. Φοβισμένοι επαρχιώτες σε μια περιοχή που το πρωί με ξυπνάγανε τα  κουδούνια από τα πρόβατα του γείτονα βοσκού. Ποια ήταν αυτή η περιοχή;  Ο Βύρωνας. Στους πρόποδες ενός λόφου που λέγεται Αλεποβούνι (αμφιβάλλω αν κανείς από αυτούς που έχουν γεμίσει τη περιοχή πλέον ξέρει το όνομά του – που είναι και προφανούς ερμηνείας). Ένα σπίτι το δικό μας, ένα στο απέναντι οικοδομικό τετράγωνο και… τέλος δεν είχε άλλα. Εκεί λοιπόν με το φόβο της άγνοιας αποφασίσουμε να εγκατασταθούμε.  Κάπου κοντά και η Καισαριανή.

Το 1967 πάω πρώτη χρονιά σχολείο. Ο δάσκαλός μου με πήρε στη Α δημοτικού και “μαζί” τελειώσαμε το Δημοτικό.  Εκεί βρέθηκα με άλλα παιδάκια. Καμιά 70-ριά  σε μια τάξη. Ναι!!! Μόνο τόσα. Βλέπετε τότε δεν είχε τηλεόραση, δεν είχε πολλές ανάγκες και διπλές δουλειές και τα παιδιά “τα έφερνε και ο πελαργός”. Λέμε τώρα.  Ο δάσκαλος μου ξεκινάει μαζί με τα πρώτα γράμματα να μας μαθαίνει και τα “Εθνικά Ιδεώδη” Δεν χρειαζόταν άλλωστε πολύ κόπο. Παντού έγραφε “Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια”. Παντού υπήρχε ένα πουλί που καιγότανε με ένα στρατιώτη που δεν καιγότανε και πατούσε πάνω στις φλόγες (!!!) Ωραίο ήταν. Μας εξήγησε την “ανάσταση του έθνους” μέσα από την επανάσταση των στρατιωτικών.  Καλό ακουγότανε. Εκεί μου πρωτοδημιουργήθηκε μια απέχθεια “στους φαύλους πολιτικούς”. Δεν ήξερα τι σημαίνει αλλά καλό ακουγότανε. Μετά στο σπίτι άκουγα για κάτι νέο. “Χούντα”, δεν ήμουνα και σίγουρος… μερικές φορές το άκουγα “φούντα”. Δεν καταλάβαινα τι σημαίνει αλλά θυμάμαι ότι το λέγανε και χαμηλώνανε τη φωνή τους.  Στις στενές οικογενειακές συγκεντρώσεις ο πατέρας μου έβριζε κάποιους – δεν θυμάμαι ακριβώς – αλλά γενικά δεν έλεγε τίποτα παραέξω.  Στο μαγαζί που είχε – ένα μανάβικο της γειτονιάς – κάποιους τους κοίταζε περίεργα και μουρμουρούσε όταν τους έβλεπε. Δεν καταλάβαινα τι έλεγε ούτε με ποιους ακριβώς τα είχε. Πέρασε ο καιρός. Θυμάμαι όμως είχαμε τέσσερις εθνικές γιορτές.  Και λέγαμε ποιήματα. Φυσικά και είχα πει και εγώ. Με στολή τσολιά είχα πει ένα στην γιορτή της εθνικής παλιγγενεσίας της 21 Απριλίου 1967 Το θυμάμαι ακόμα να σας το πω. Ήταν εμπνευσμένο.

Κάτσε να δεις…

“Παπαδόπουλε αρχηγέ

Μακαρέζε, Παττακέ,

προχωρείτε, γρηγορείτε

τίποτα μη πτοηθείτε… (μετά τα έφαγε ο Αλτσχάιμερ)

Καλό έτσι;

Το 1969 νομίζω (πρέπει να ήμουνα δευτέρα Δημοτικού) μας ανακοινώνουν ότι θα γίνει μεγάλη γιορτή στο Καλλιμάρμαρο και θα πάνε όλα τα σχολεία. Πήγαμε φυσικά και εμείς. Συντεταγμένα. Όπως βλέπουμε το στάδιο αριστερά κάπου στη μέση. Εκεί λοιπόν περιμέναμε τη γιορτή. Κάποιοι αρχαίοι Έλληνες πηγαινοέρχονταν. Μου φαίνονταν τεράστιοι με τις περικεφαλαίες τους τα σπαθιά και τα δόρατα. Κάποια ώρα μετά από πολύ στήσιμο. Πήγαμε σχεδόν μεσημέρι και είχε νυχτώσει, άρχισε να μιλάει ο Παπαδόπουλος. Εκεί αρχίσαμε να ζητωκραυγάζουμε. Εμείς το είδαμε σαν παιγνίδι και ξελαρυγγιαστήκαμε. Πολύ αργότερα κατάλαβα ότι κάναμε “αντίσταση” μη επιτρέποντας του με τις ζητωκραυγές μας να πει έστω και μία λέξη. Καλό παιγνίδι. Εμένα μου άρεσε όλο το νταβαντούρι.

Μας δίνανε και βιβλία. Θυμάμαι ένα που μας δώσανε το 1971 (150 χρόνια από το 1821)  που έλεγε Ελλάδα Αμερική – Δεσμοί ελευθερίας. Πολύ προσεγμένο, σε μέγεθος μικρό, πολύχρωμο… δεν το διάβασα ποτέ. Το βαριόμουνα.

Πέρασε ο καιρός. Αποφοίτησα από το Δημοτικό και πέρασα στο Γυμνάσιο μετά από επιτυχείς εξετάσεις. Είμαστε στο 1973. Το Γυμνάσιο διαφορετικό. Πολλοί δάσκαλοι, και μιλούσαν περίεργα. Κάποιοι χρησιμοποίησαν και τη λέξη πολιτική(!!!) Αφού εγώ την ήξερα για “κακιά λέξη”. Πως την χρησιμοποιούν έτσι απροκάλυπτα. Μα λέει κάποιος αρχαίος έλεγε ότι ό άνθρωπος είναι “πολιτικό ον” (!!!!) Αντε πάλι. Δηλαδή εγώ είμαι πολιτικό όν;;;;Περίεργα πράγματα. Και τι είναι πολιτική; Μετά στη ιστορία, στο χρυσό αιώνα του Περικλή ακούστηκε η εκκλησία του Δήμου και κάτσε να δεις πως το είπαν…”ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ” . Να μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα. Γιατί δεν μου θύμιζε κάτι αυτό; Κάπου ακούγονταν και εκφράσεις του τύπου καταπίεση, χούντα (άντε πάλι…).

Τελειώνοντας το Δημοτικό θυμάμαι ότι είχε πέσει ξύλο. Πολύ ξύλο. Κάποιοι λένε δεν θέλανε να υπηρετήσουν τη Πατρίδα και τους στείλανε με το ζόρι στο στρατό. Δεν μου φαινόταν και τόσο τρομερό (τότε έτσι ήξερα) για να γίνει τόση φασαρία. Εντάξει ήταν καμιά 70 – αριά (αργότερα έμαθα τους αριθμούς). Ε και!!!

Φτάνουμε στο Νοέμβρη. Γίνονται φασαρίες στο κέντρο. Τι θέλουν πάλι τα παλιόπαιδα; Να μη πάνε στρατό; Ποιοι είναι αυτοί που θέλουν να τα διαλύσουν όλα; Έτσι έβγαινε από τα “δελτία ειδήσεων” τότε.  Ότι κάποιοι πάνε να διαλύσουν το έργο της “Εθνικής Κυβερνήσεως”. Αλλά τελικά αυτοί οι λίγοι γίνονταν όσο περνούσε ο καιρός και περισσότεροι. Έκλεισε το κέντρο. Κανείς δεν κατέβαινε. Φασαρίες και ξαφνικά ένας ραδιοφωνικός σταθμός από το πουθενά. Πολύ αδύναμος στην αρχή… από στόμα σε στόμα μάθαμε ότι υπήρχε. Ψάξαμε πολύ αλλά δεν τον ακούγαμε. Εκεί που μας λέγανε δεν υπήρχε τίποτα. Θυμάμαι τον αδερφό μου να έχει πάρει ένα φορητό ραδιόφωνο και να πηγαίνει στη ταράτσα να “πιάσει καλύτερα” και τη μάνα μου να τον μαζεύει και να τον κατεβάζει κάτω. Αυτή ήξερε…ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει ακόμα.

Παρασκευή πρωί ακούμε πολυβολισμούς από το σκοπευτήριο της Καισαριανής. Δεν ξέρω τι ήταν πάντως δεν ήταν ο συνηθισμένος ήχος από τις σκοποβολές.  Ήταν κάτι “αργό και βαρύ”. Ντακα, ντάκα, ντακα…5-6 χτυπήματα στο δευτερόλεπτο. Ακόμα τον ακούω και ακούω την μάνα μου να φωνάζει τη Παναγιά και να ψάχνει να δει που είμαστε.

Το μαγαζί μας δέχτηκε επίθεση από τους γειτόνους. Δεν ήταν πια γειτόνοι. Ήταν άγνωστοι. Επιθετικοί, αγενείς, επικίνδυνοι, που έβλεπαν μόνο τον εαυτό  τους. Αφού το αδειάσανε μέσα σε μισή ώρα, από οτιδήποτε μπορούσε να φαγωθεί έπεσε μια ηρεμία περίεργη και τότε το ακούσαμε…

Φ…Φ…Φ!!! Εδώ Πολυτεχνείο …χςςς… χσσσσ Φ…Φ…Φ!!!

….καλημέρα.