Featured Posts

  • Prev
  • Next

Καλό ταξίδι Γιάννη

Posted on : 11-07-2014 | By : manaliss | In : Κατηγορία από μόνο του.

0

giannhs

Ο Γιάννης στο Περίπτερο πίνοντας καφέ τον Σεπτέμβρη του 12.

Έχω αρχίσει και τσαντίζομαι με τη κατάσταση. Τρίτη φορά φέτος μια τέτοια εγγραφή. Αυτή τη φορά για τον Γιάννη τον Ελεμέ συμφοιτητή αρχικά και φίλο έκτοτε για 35 χρόνια.

Έφυγε από το καρκίνο αλλά όχι νικημένος. Μια και όπως έμαθα δεν του χάρισε ούτε ένα λεπτό. Δεν τον άφησε να χαρεί την νίκη του. Έφυγε ήσυχα, όπως ήσυχα και με αξιοπρέπεια έδωσε για κοντά δύο χρόνια τον αγώνα του. Έτσι σήμερα απλά δεν ξύπνησε. Τα είχε όμως όλα κανονίσει… μέχρι και τα θέματα για τους μεταπτυχιακούς του φοιτητές είχε προετοιμάσει.

Μου έλεγε κάπου στο γύρισμα του χρόνου, ότι πήγαινε στο πανεπιστήμιο στα Γιάννενα και του έκανε καλό ότι είχε ξεκινήσει δουλειά πάλι. Είχε τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του που τους παρακολουθούσε και ξέδινε…  Σε άλλη φάση λίγο πιο παλιά μου έλεγε για ένα πρόγραμμα που έτρεχε με υλικά που θα άλλαζαν τη μορφή στην ενέργεια ( αν θυμάμαι καλά γιατί να ομολογήσω δεν τα πολυκαταλάβαινα. ) Τον ενθουσιαμό του όμως τον καταλάβαινα. Τον τρόπο να ονειρεύεται τον έπιανες μέσα στη φωνή του. Εκείνος ο ενθουσιασμός που μας πηγαίνει μπροστά. Εκείνου του ονειροπόλου που θέλει να αλλάξει το κόσμο και να προσφέρει το καινούργιο και το διαφορετικό. Δεν είμαι εγώ αυτός που θα μιλήσει για το επιστημονικό του έργο.

Εγώ θα μιλήσω για τον Γιάννη που γνώρισα. Τον Γιάννη που κάποια στιγμή, συνοδεύοντας μια πενθήμερη στα Γιάννενα, ήρθε να πιούμε ένα καφέ στο ξενοδοχείο που έμενα και εκεί κατάλαβα μετά πολλά χρόνια είναι η αλήθεια, τι φίλους είχα και δεν το ήξερα ( όπως είχε πει και η Φιλλένια μια φορά). Τότε ξεκινήσαμε τη κουβέντα να τους μαζέψουμε : τους χημικούς του 1979 από το Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων. Και βρεθήκαμε τρεις φορές, και η κάθε φορά ήταν καλύτερη από τη προηγούμενη. Βέβαια στη τελευταία φορα στο 2012 ήμασταν λίγοι, αλλά αυτό μας έφερε ακόμα πιο κοντά. Εκεί μετά από πιέσεις μάθαμε και για το πρόβλημα που είχε με το καρκίνο. Αλλά η μόνιμη φράση του ήταν : “… αλλά εντάξει, το παλεύω.” Τα ίδια μου είπε και προχθές τη Τετάρτη που μιλάγαμε πολύ ώρα και τα λέγαμε εφ’ όλης της ύλης.  Και του έλεγα ότι ήθελα πολύ να ανέβω Γιάννενα και κανονίσαμε να τους ξεσηκώσουμε στα τέλη Αυγούστου και να ανεβούμε. Δεν μου άφησε κανένα περιθώριο ή ένδειξη να καταλάβω ότι κάτι δεν πάει καλά. Χθες λοιπόν έστειλα τη πρόσκληση και σήμερα τους είπα τα μαντάτα.

Έτσι ο Γιαννης ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι, και εγώ για μια ακόμα φορά θα βρεθώ στα Γιάννενα όχι όμως για καφέ στο περίπτερο με τη “γνωστή ηθοποιό” ( φράση για λίγους που ξέρουν )  και την άλλη παρέα που Κυριακή πρωί του ’12, είχαμε ξεσηκώσει το Περίπτερο με τις πλάκες και τα γέλια μας. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ξαναδώ τα Γιάννενα με τον ίδιο τρόπο. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να ξεσηκώσω πια κανένα για να μαζευτούμε…

Τι να πω… Καλό ταξίδι Γιάννη και μακάρι αυτά τα καινοτόμα υλικά που ονειρευόσουν να μπορέσεις να τα φτιάξεις και να αλλάξεις τον παράδεισο.

Τσαντίζομαι….

Αυθαιρετώντας προσθέτω δύο σχόλια από τη Βίκυ :

Ένα ποίημα του Θρασύβουλου Παπαστρατή στη μνήμη του φίλου μας που έφυγε αντιμετωπίζοντας την αρρώστια με αξιοπρέπεια και απαράμιλλο θάρρος…που μέχρι το τέλος στάθηκε όρθιος και γεύτηκε κάθε χαρά της ζωής σαν μικρό παιδί…
το γλυκό παιδί που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε όλοι μας..
τότε στα νιάτα μας..
ένα παράθυρο ανοικτό μας χάρισε ο Γιάννης
σήμερα…
για να δούμε τη ζωή μέσα απ΄τα μάτια του..
 
Θα ‘θελα να φύγω
όταν κάνω σχέδια
Να φύγω, όταν κοιμάμαι
Θα ‘θελα να φύγω
όταν κάνω όνειρα.
 
Θα ‘θελα να φύγω ήρεμα
σαν φυλλοβόλημα
Να φύγω ημέρα
και καλοκαίρι, στις χαρές μου.
 
Θα ‘θελα να φύγω απρόσμενα
Να μην το ξέρω
και να μην το ξέρουνε
Θα ‘θελα να φύγω και να με σκέφτονται
οι στάλες της ζωής
που αφήνω πίσω μου.
Και από την Έφη :
Θα ήθελα να μπορούσα να γράψω κάτι.
Κάτι αντίστοιχο με τα δικά σας.
Παρόλο που η πένα μου τα καταφέρνει.
Παρόλο που κατακλύζομαι από απίστευτη συγκίνηση.
Δε γίνεται.
Δε μπορώ.
Γιατί,
Απλά, δε το πιστεύω
Περισσότερο για να μη χαθούν στο χάος του διαδκτύου.

Μου κλέβω χρόνο…

Posted on : 19-03-2014 | By : manaliss | In : Κατηγορία από μόνο του., Κοινωνικά

0

440617_009_-_κάτω_απ'_την_Ακρόπολη_1903

Και μια άσχετη φωτογραφία από ένα μεγάλο φωτογράφο. Η Ακρόπολη το 1903 από τον Frederic Boissonas.

Μόλις τέλειωσα ένα πολύ δύσκολο πρότζεκτ… Πάρα πολύ δύσκολο, και τώρα ακούω Neil Diamond και ξεκουράζω το μυαλό μου γράφοντας κάποιες σκέψεις όχι για κανένα άλλο λόγο, απλά για να κάνω κάτι άλλο και να ξεσκονίσω το blog μια και είναι πάνω από ένα μήνα από τότε που έγραψα τελευταία φορά.

Ποιο είναι το πρότζεκτ που είπα ; Μια ζωή σε power point. Είναι ότι δυσκολότερο μπορεί να σου τύχει… Είναι δέκα μέρες τώρα που ανατρέχω σε παλιές φωτογραφίες, ανασύρω μνήμες, ψάχνω, θυμάμαι, ξεχνιέμαι. Βλέπω τις φωτογραφίες και βλέπω τη Βάλια και όλο σκέφτομαι να θυμηθώ να της πω ότι… και σταματάω.  Δεν είναι εύκολο… καθόλου εύκολο.

Θέλω να δώσω μια ζωή σε 60-70 διαφάνειες, γίνεται; Δεν γίνεται. Και δεν ξέρω πόσοι το καταλαβαίνουν. Φοβάμαι πολλοί λίγοι. Όλοι είναι υπερευαίσθητοι και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτή τη κατάσταση. Και αναδιπλώνονται σε προσωπικά συναισθήματα και δεν κάνουν τίποτα.  Δεν ξέρω είναι και αυτό μια άμυνα. Εμένα δεν με εκφράζει αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Ίσως εγώ να είμαι πιο χοντρόπετσος.

Όπως και να έχει προσπάθησα να κάνω κάτι. Ήδη έχω ακούσει κριτικές από τους πολυπράγμονες γνωμοδότες και θα ακούσω και άλλες. Σκοτίστηκα. Ακολουθώ τη καρδιά μου και προχωράω. Θα προτιμούσα πάντως όπως κράτησαν τα συναισθήματα τους για τον εαυτό τους, να κρατήσουν και την γνώμη τους για τον εαυτό τους, μια και δεν κάνανε τίποτα. Κουράστηκα. Απλό είναι.

Να!!! Γιαυτό μου αρέσει το blog. Ξεδίνεις βρε αδερφέ… Τα λες, όποιος τα διαβάσει και καταλάβει, κατάλαβε. Όποιος δεν καταλάβει, ούτως ή άλλως δεν καταλάβαινε οπότε μια από τα ίδια.

Φυσικά έχουμε και τα τρέχοντα… Η ύλη πρέπει να βγει σε δύο τάξεις πλέον δεσμευτικά  και πολύ πιεστικά. Τα διαγωνίσματα τρέχουν, η ύλη πιέζει και όλα πρέπει να γίνουν. Και οι αναθέσεις βροχή. Προσωπικός χρόνος; Μάλλον το ανέκδοτο της ημέρας.

Σάββατο όλο το πρωί στο σχολείο για μια πολύ σημαντική εκδήλωση και όπως εξελίχθηκε και πολύ πετυχημένη. Το πέρασμα από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Εκείνη η δύσκολη περίοδος που λέμε “προ εφηβεία”, εφηβεία, προσαρμογή και όλα τα άλλα που πάνε μαζί. Περίπου 100 γονείς, που επιτέλους βρήκαν κάποιους να ρωτήσουν και να πάρουν υπεύθυνες γνώμες, μια και οι δύο ψυχολόγοι με τις οποίες έγινε η συζήτηση, μπόρεσαν να δώσουν απαντήσεις. Πολλές ερωτήσεις, άρα πολλή αγωνία. Πάει το Σάββατο. Όμως όλοι θέλανε βίντεο από τη συζήτηση, οπότε πάει και η Κυριακή, γιατί όλοι νομίζουν ότι επειδή θέλει δύο λεπτά να παραλάβει κάποιος ένα DVD τόσο θέλει και να φτιαχτεί. Αυτή την εντύπωση έχουν. Τίποτε δεν γίνεται μόνο του.

Οι σημειώσεις για τους μαθητές της Α λυκείου που δεν καταλαβαίνουν τις αντιδράσεις, κρύβουν μέσα τους δυο απογεύματα δουλειά. Αλλά θα μπουν απλά μαζί με τις άλλες. Κάποιοι θα τις διαβάσουν και θα καταλάβουν κάτι παραπάνω. Οι υπόλοιποι θα θεωρήσουν ότι επειδή πήραν τις σημειώσεις θα τις μάθουν κιόλας. Αρκεί που τις έχουν στη τσάντα. Διάβασμα… τι είναι αυτό;

Το πρόγραμμα που τρέχει για τους μαθητές, και έχει να κάνει με την έξυπνη πόλη και τις  μεταφορές του μέλλοντος, δεν γίνεται μόνο του. Τα παιδιά θέλουν καθοδήγηση και εσύ πρέπει να διαβάσεις πράγματα για να μπορέσεις να βοηθήσεις ουσιαστικά.  Τα παιδιά όμως το ευχαριστιούνται πολύ και χαίρονται το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Και για αυτό αξίζει να το κάνεις.

Ο διαγωνισμός φυσικής δεν γίνεται μόνος του. Θέλει τρέξιμο και μάλιστα ομαδικό. Έτσι παρά το πήξιμο και τα μύρια όσα έπρεπε να γίνουν οι κατάλογοι και οι ταμπέλες που είναι απαραίτητες για το διαγωνισμό. Οπότε άσχετα αν είναι εμένα που πήραν τέσσερις ώρες από αυτές που δεν έχω πρέπει να το κάνω για να βοηθήσω τον συνάδελφο που έχει αναλάβει το διαγωνισμό, μια και τα άλλα μέλη που είναι στην επιτροπή του διαγωνισμού έχουν και αυτά άλλες αρμοδιότητες. Έτσι είναι οι συνάδελφοι. Αλλά οι δεκατέσσερις σελίδες με τους πίνακες και τις καταστάσεις δεν γίνονται μόνες τους.

Το πρόγραμμα που έρχεται και αφορά την εκλαΐκευση της επιστήμης (επικοινωνία της επιστήμης) και θα συμμετέχουν μαθητές της Α λυκείου και προβλέπει συνεργασία με άλλο σχολείο, δεν γίνεται μόνο του.

Ο πανελλήνιος διαγωνισμός χημείας που συμμετέχουν μαθητές μας, και αισθάνονται πολύ ανασφαλείς, (βλέπετε έχει ύλη που αντικειμενικά δεν έχει διδαχθεί ακόμα) σημαίνει ότι πρέπει να βρεθούν ώρες. Έτσι δύο ώρες για οξειδοαναγωγή και δύο ώρες για οξέα και βιομόρια. Και αυτό δεν γίνεται μόνο του. Και πως να είσαι αδιάφορος, όταν βλέπεις τους μαθητές σου να δουλεύουν και να κάνουν το παραπάνω, για να μάθουν τις οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις, για να πάνε καλά. Εκεί οφείλεις να κάνεις και εσύ το παραπάνω.Και αυτό δεν γίνεται μόνο του.

Κάποτε πρέπει να καταλάβουν ότι τα πράγματα δεν γίνονται μόνα τους. Κάποιος τα σκέφτηκε, κάποιος τα σχεδίασε, και κάποιος δούλεψε από “πίσω” εκεί που δεν φαίνεται, και βγήκε το τελικό αποτέλεσμα.

Α! Και κάτι άλλο. Επειδή ασχολείσαι με 1000 πράγματα δεν σημαίνει ότι θα ασχοληθείς και με τα άλλα 500. Κάποιοι άλλοι πρέπει να αναλάβουν τα τηλέφωνα και τις παραγγελίες για τα εργαστήρια. Κάποιοι άλλοι πρέπει να βρούνε το χρόνο και να ασχοληθούν με αυτά που τους αναλογούν.

Γιαυτό λέω ότι μου κλέβω χρόνο. Αυτή η μισή ώρα που μου πήρε για να γράψω αυτό το κείμενο την έχω κλεμμένη. Και αύριο θα την πληρώσω με ένα λίγο πιο πρωινό ξύπνημα ή σήμερα με ένα λίγο πιο αργό καληνύχτισμα.

Αχχχ!!! Ήδη αισθάνομαι πιο ανάλαφρος. Τη καλησπέρα μου.

Πως να κάνεις πράγματα που δεν θέλεις…

Posted on : 03-01-2014 | By : manaliss | In : Κατηγορία από μόνο του.

0

SIKELIA 12

Στη Σικελία στην Αίτνα το έδαφος είχε θερμοκρασία 40-50 β Κελσίου και από πάνω το χιόνι… ήταν χιόνι ( 0 β Κελσίου τουλάχιστον ). Άρα υπήρχαν κενά από κάτω ανάμεσα στο χιόνι και το έδαφος. Και φυσικά δεν χάσαμε ευκαιρία… όλοι…

Σήμερα έκανα πολλά πράγματα που δεν ηθελα.

Βρέθηκα στο πρώτο Νεκροταφείο για τη Βάλια ενώ ήθελα να είμαι στο Ψυχικό στο καφέ απέναντι από το Public με τη Βάλια. Να πίνουμε το καφεδάκι εκεί κάτω από τις ομπρέλλες που πολύ της άρεσε.

Παρακολούθησα την ακολουθία για τη Βάλια ενώ ήθελα να είμαι στην Αγία Παρασκευή να πινουμε τις μπύρες μας στη Beer Academy στην Αγίου Ιωάννου, όπως κάναμε κάθε λήξη σχολικού έτους, συνήθειο που μας “επέβαλλε” η Βάσω και εμείς κρατήσαμε με θρησκευτική ευλάβεια, εκτός από φέτος.

Η μόνη απαίτηση που έβαζε στο πρόγραμμα ήταν να κάνει μάθημα στην 154 Β  γιατί… ήταν κοντά στο γραφείο και σαν υποδιευθύντρια που ήταν τότε, ήθελε τον ελάχιστο χρόνο μετακίνησης. Δεν νομίζω άλλος συνάδελφος να κάνει την διαδρομή γραφείο – 154 Β σε μικρότερο χρόνο. Σκεφτόμουνα συνέχεια την εικόνα της να τρέχει από το γραφείο στην 154Β αγκαλιά με όλα εκείνα τα ντοσιέ πάντα σε διάφορα χρώματα, ταξινομημένα και τακτοποιημένα. Και φτάνοντας στην αίθουσα τα άπλωνε στην έδρα και ξεκινούσε “εργασία και χαρά”.

Είχα συνέχεια στο μυαλό μου την εικόνα της Βάλιας με την πορτοκαλί εσάρπα ή την μωβ. Χρώματα που σχεδόν πάντα υπήρχαν στο ενδυματικό της χρωματολόγιο.

Είδα την Βάλια να φεύγει μέσα σε χειροκρότημα αλλά και απορία. Δεν είχε γίνει γνωστό ότι δεν θα υπήρχε ταφή. Και όλοι αιφνιδιάστηκαν βλέποντας την πορεία προς την έξοδο του νεκροταφείου και όχι προς την πλευρά που είναι οι τάφοι. Εγώ προσπαθούσα να κρατήσω την εικόνα, μια και αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που θα είχα.

Έτσι έκλεισε ένας κύκλος που δεν είχα καμία διάθεση να κλείσει. Αυτό που ήθελα είναι να παραμείνει ανοικτός αυτός ο κύκλος και να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε εκείνα τα σχέδια που κάναμε, για πρότζεκτς και δραστηριότητες.

Οι παλιοί μαθητές ήταν όλοι εκεί. Και δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς είχε γίνει. Η απώλεια της Βάλιας ήταν μια δυσάρεστη είδηση και έκπληξη για την αρχή του χρόνου. Πολλοί την χαρακτήρισαν “μαμά – δασκάλα” γιατί αυτό ήταν η Βάλια. Μια μαμά που έδινε αφειδώς ό,τι μπορούσε, γνώσεις, συμβουλές, ένα αυτί να ακούσει, αλλά ήταν και σκληρή, αυστηρή, πιεστική… τουλάχιστον σε έπειθε ότι έτσι ήταν. Το παράπονό της ήταν ότι εμείς έχοντας συνηθίσει να ψάχνουμε πάντα τι υπάρχει πίσω από το “χέρι που δίνει” ψάχναμε να βρούμε τί έκρυβε αυτή η συνεχής και ατελείωτη προσφορά. Και απλά δεν έκρυβε τίποτα. Εμείς δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε. Ήταν η χαρά της προσφοράς.

Θυμάμαι το καμάρι με το οποίο μου έλεγε για τις εργασίες στο ACSTAC, ή τις εργασίες για το Tous Checheurs ή για τις ερευντηικές εργασίες. Και πόσο χαιρόταν όταν τα “παιδάκια της”, όπως έλεγε, προχωρούσαν και διακρίνονταν.

Έτσι σήμερα η Βάλια έφυγε… και δεν άφησε πίσω της μνήμα… γιατί δεν ήθελε να αφήσει θλίψη και στεναχώρια, ή “άγκυρες” να κρατάνε ανθρώπους δεμένους. Αυτό που θα ήθελε σίγουρα είναι να μας βλέπει από εκεί πάνω, να προχωράμε και να προοδεύουμε. Μικροί μεγάλοι, γιατί δεν ήταν “μαμά” μόνο για τους μαθητές, αλλά για όλο το κόσμο. Είχε εκείνη τη μοναδική αίσθηση που έχουν οι μαμάδες και πιάνουν το πρόβλημα στον αέρα, στην αλλαγή της “αίγλης” του προσώπου και σε ρωτούσε απλά και στα ίσα : Τι έχεις… και φυσικά κάτι είχες και απλά σε διάβαζε. Και φυσικά δεν μπορούσες να αρνηθείς. Κλείνοντας νομίζω ότι αυτό που είπε μια μαθήτρια τα λέει όλα : “νομίζω ότι χρωστάμε κάτι… φέτος”. Με ένα ύφος ανάμεικτο. Στεναχωρημένο και τσαντισμένο συνάμα κάπου ανάμεσα στα κόκκινα μάτια από το κλάμμα αλλά και το “σκληρό” πρόσωπο της αποφασιστικότητας. Δηλαδή τι ρώτησα… “Τα φετεινά αποτελέσματα έχουμε ένα λόγο παραπάνω να είναι καλά.”Νομίζω ότι αυτό θα είναι η καλύτερη ανάμνηση για τη Βάλια.

Έτσι εδώ σταματάω. Εμείς ξέρουμε και όλοι όσοι γνωρίσαμε τη Βάλια, επίσης ξέρουμε.

Καινούργια χρονιά ξεκινάει, με τις απαιτήσεις της και τις υποσχέσεις της. Εμείς καλούμαστε να κρατήσουμε μέσα στη καρδιά μας τη Βάλια και να προχωρήσουμε.

Καλή μας χρονιά λοιπόν, για μια ακόμα φορά, με υγεία, ευτυχία, δημιουργικότητα και επιτυχίες.

Καλό ταξίδι Βάλια…

Posted on : 02-01-2014 | By : manaliss | In : Κατηγορία από μόνο του.

0

SIKELIA 14

Μου την δίνουν αυτές οι εγγραφές, γιατί όποτε κάνω μια τέτοια εγγραφή, πρέπει να χαιρετήσω κάποιον. Ένα φίλο που ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι. Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι απλά (ποτέ δεν είναι αλλά τώρα είναι χειρότερα) γιατί δεν είναι κάποιος απλά γνωστός, ή ένας απλός συνεργάτης. Είναι η Βάλια.

Η Βάλια με την οποία ονειρεύτηκα, σχεδιάσα, γέλασα, έκλαψα, γκρίνιαξα και εκμυστηρεύτηκα τα μύρια όσα για πάνω από δέκα χρόνια, δεν είναι πια μαζί μας. Οι εικόνες και οι μνήμες χορεύουν στο μυαλό μου και ξεπατάγονται χωρίς σειρά και χωρίς λογική. Μια, μια και όλες μαζί δικεδικούν τη θέση τους στις θύμησες μου.  Θα προσπαθήσω να τα βάλω σε μια σειρά.

Η Βάλια έφυγε ξημερώματα σήμερα μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο, που κράτησε περίπου ενάμιση χρόνο. Τη μάχη αυτή την έδωσε σιωπηλά, ήσυχα και με αξιοπρέπεια όπως πάντα έλεγε, και για το περισσότερο διάστημα χωρίς κανείς να ξέρει… ή σχεδόν κανείς. Όταν της έλεγα να δώσει προτεραιότητα στον εαυτό της μου απαντούσε ότι δεν μπορεί να αφήσει “τα παιδιά” στη μέση της χρονιάς. Όσο και αν επέμενα, η απάντηση ήταν η ίδια, μάλιστα μου έλεγε ότι ήδη το κυνηγούσε. Από ότι αποδείχτηκε ο κυνηγός ήταν άλλος. Έτσι μετά από ένα εξάμηνο ουσιαστικά με έντονη μάχη έχασε από την “επάρατη” και ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι.

Την είχα δει πριν 15 μέρες περίπου, όταν βρέθηκε στο νοσοκομείο για τελευταία φορά, όπου τα λέγαμε για περίπου 2 ώρες, και κάναμε πάλι σχέδια, με ρώτησε για όλα τα παιδιά, ένα προς ένα, τι κάνουν, πως πάνε, και λέγαμε τι θα κάνουμε μετά… Ηξερε δεν είναι ότι δεν ήξερε, αλλά δεν ήθελε να του αφήσει περιθώρια να αισθανθεί νικητής. Η όρεξη της για ζωή ήταν φανερή. Ήταν Πέμπτη πριν δεκαπέντε ημέρες.

Τι να θυμηθώ… την οργανωτικότητά της… την οποία πολλές φορές είχα εκμεταλλευθεί, αφήνοντας την να “παίρνει πρωτοβουλίες” και να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς. Την αποφασιστικότητα της στο να κάνει αυτό που ήθελε ή και να σε κάνει να το θέλεις και εσύ. Πόσες φορές μας είχε τραβήξει μπροστά σε προγράμματα. Υπήρξε και η “ατμομηχανή” της εργασίας για τη Σικελία, που βραβεύθηκε το 2011 τρίτη καλύτερη εργασία στα Βραβεία Αριστείας του Υπουργείου Παιδείας. Να θυμηθώ την οργάνωση στην εκδρομή της Φλορεντίας, ή την ουσιαστικότατη στήριξη στην εκδρομή του 2007 στη Κρήτη όταν έκλεισε η φωνή μου και ουσιαστικά πήρε όλη την εκδρομή πάνω της μια και εγώ απλά “ψιθύριζα”. Για τους μαθητές δεν είμαι εγώ ο κατάλληλος να πω, αλλά οι ίδιοι οι μαθητές. Εγώ αυτό που έχω να πω είναι ό τρόπος με τον οποίο οι μαθητές μαζεύονταν γύρω της.  Αποκαλούσε τον εαυτό της “ο δάσκαλος” και οι μαθητές πάντα ηταν “τα παιδιά”. Και σε κάθε απόφαση πάντα έμπαινε ο παράγων… “τα παιδιά”.

Όπου βρισκόταν και όπου στεκόταν μάθαινε. Πάντα να κοιτάξει, να διαβάσει, να ρωτήσει. Να σχεδιάσει πως θα μπορούσε αυτό να το βάλει στο μάθημα, να το κάνει πρότζεκτ, να το χρησιμοποιήσει στη τάξη. Ζούσε, ανάσαινε, σκεφτόταν μέσα από το μάθημα και έβλεπε μέσα από τα μάτια των παιδιών. Ένα μεγάλο παιδί και αυτή.

Το σίγουρο είναι ότι στον Παράδεισο σε λίγο θα αρχίσουν μαθήματα Βιολογίας. Και αν κάπου τα έχουν αφήσει στη τύχη τους… μάλλον κάποιος θα αναλάβει να τα μαζέψει. Σε λιγο δε θα αρχίσουμε να βλέπουμε τα αγγελάκια να συμμετέχουν σε projet και να αποδίδουν πολλαπλάσιο από αυτό που φαντάζονταν ότι μπορούσαν.

Στον σύνδεσμο που βρίσκεται εδώ είναι μια έκδοση με φωτογραφίες από διάφορες φάσεις με τη Βάλια. Δεν είναι πολλές αλλά είναι χαρακτηριστικές. Είναι κυρίως από τις εκδρομές στη Σικελία και τη Φλορεντία, και λίγες από τη Κρήτη. Δεν μπόρεσα να βρω και άλλες αν και είναι σίγουρο ότι από το 2000 που τραβάω αδιαλείπτως εκδηλώσεις του σχολείου έχω και άλλες. Όπως και να έχει αν έχετε και εσείς κάποιες φωτό, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα μεγαλύτερο λεύκωμα και να το ανεβάσουμε, μια και ώς γνωστόν, ότι ανεβαίνει στο διαδίκτυο δεν κατεβαίνει ποτέ.  Βέβαια δεν το έχουμε ανάγκη, μια και η Βάλια, για εμάς που τη γνωρίσαμε θα είναι πάντα μαζί μας.

Καλό ταξίδι Βάλια.

Ο Βραζιλιάνος και ο…καφές.

Posted on : 02-08-2013 | By : manaliss | In : Κατηγορία από μόνο του.

0

Είμαστε στο 1966… εσωτερικός μετανάστης βρέθηκα στην Αθήνα από τα Χανιά από όπου μετακινηθήκαμε για λόγους υγείας. Βλέπετε παρά το γεγονός ότι τα Χανιά είναι ένα πολύ ωραίο μέρος για να μένεις, έχει πολύ μεγάλη υγρασία, κάτι που προκαλούσε πρόβλημα…

Και νάμαστε στο ξηρό κλίμα των Αθηνών, στο Βύρωνα, σε μια περιοχή που το ένα οικοδομικό τετράγωνο είχε ένα σπίτι – το δικό μας – στο άλλο οικοδομικό τετράγωνο άλλο ένα και μετά ήταν το Αλεποβούνι…για προφανείς λόγους το όνομα. Εκεί λοιπόν κάπου στο 1970, σε κάποια από τα σπίτια τα καινούργια έφτασε μια καινούργια οικογένεια… ο κυρ Βαγγέλης, η κυρία Ιλντα (τι περίεργο όνομα… από που να είναι άραγε…), ο Νίκος και η Ρόζι-Μέιρι (και αυτό περίεργο ήταν… εμείς μείναμε στο Ρόζι). Και από που ήρθανε; Από τη Βραζιλία !!!! Εξωτικό μέρος κάπου από κάτω. Αν ανοίξω μια τρύπα και βγω από την άλλη κάπου κοντά θα πέσω… Δεν είμαι και σίγουρος. Έτσι πολύ γρήγορα… ο Νίκος έγινε… ο Βραζιλιάνος. Τις περισσότερες φορές αυτό ήταν και το όνομά του…

Πέρασε ο καιρός και μαζί μεγαλώναμε στη γειτονιά… όλοι μαζί. Περάσαμε όλες τις φάσεις, μεγαλώνοντας πάντα μαζί και παρέα. Αγόρια – κορίτσια. Είχαμε το προνόμιο της γειτονιάς, να παίζουμε στο δρόμο, χωρίς περιορισμό, να κάνουμε τις βόλτες μας και όλα όσα σήμερα έχουν χαθεί και άλλα έχουν πάρει τη θέση τους. Κάπου στο Γυμνάσιο ο Νίκος πήγε σε τεχνική σχολή και ταυτόχρονα μετακόμισε στα Ιλίσια. Τεράστια απόσταση αν και είναι δίπλα στο Βύρωνα… Μετά εγώ βρέθηκα στα Γιάννενα για σπουδές, ο Νίκος άρχισε να δουλεύει και… χαθήκαμε. Τον βρήκα πριν 4-5 χρόνια στη…  Σουηδία οικογενειάρχη να έχει δική του επιχείρηση… Τα λέγαμε συχνά πυκνά και ξαφνικά πριν μια βδομάδα ανεβάζει μια φωτό από Ελληνικό νησί… και εκεί μαθαίνω ότι κυκλοφορεί στην Ελλάδα… Αμέσως στενό μαρκάρισμα, γίνανε οι συνεννοήσεις και κανονίστηκε το ραντεβού – μια και έτυχε να περνάει από Αίγιο – (θα τον πετύχαινα, δεν το συζητάμε) – και έτσι σήμερα μετά από 35 και χρόνια βρεθήκαμε πάνω στην Εθνική οδό, και τα είπαμε…

NIKOS small

Τι να πεις σε μια ώρα και τι να καλύψεις από 35 χρόνια. Όμως αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι η φιλία είναι ζωντανή, ανεξάρτητα από το πόσα χρόνια έχουν περάσει και πόσα χιλιόμετρα μεσολαβούν. Ας είναι καλά και το Ιντερνέτ που μας έδωσε τη δυνατότητα να έχουμε καλύψει κάποιο δρόμο…

Σήμερα το πρωί λοιπόν πάνω από ένα καφέ, βρέθηκα με το παιδικό μου φίλο τον Νίκο τον “Βραζιλιάνο”, και τα λέγαμε, σαν να μη πέρασε μια μέρα, θυμηθήκαμε τα νιάτα μας και τις τρέλες μας, μοιραστήκαμε τα σχέδια μας και δώσαμε υπόσχεση να ξαναβρεθούμε. Δεν βάλαμε περιορισμό στο χρόνο και τον τόπο. Το αφήσαμε ανοικτό.

Για μια ακόμα φορά κατάλαβα πόσο πλούσιος είμαι  και έβαλα ακόμα ένα χρυσό νόμισμα στο σακούλι, αυτό της φιλίας μου με τον Νίκο.

Αύριο πετάει για Σουηδία και έτσι για κάποιο διάστημα το διαδίκτυο θα έχει το ρόλο που του αρμόζει… να μικρύνει το κόσμο, για να μπορέσουμε να είμαστε πιο κοντά με τους φίλους μας.

Τη καλησπέρα μου.

(Θυμάμαι ότι τον τσάντιζε να τον λένε Βραζιλιάνο… αλλά μετά από τόσα χρόνια μπορώ να τον συγχίσω λίγο…)

Το μέλλον… (μέρος δεύτερο)

Posted on : 23-01-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κατηγορία από μόνο του., Κοινωνικά, Πολιτικά

0

…σήμερα.

Και έτσι βρέθηκα τη Δευτέρα στο Γραφείο Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προσκεκλημένος από την Ψηφιακή Ατζέντα, σε μια συζήτηση με θέμα : Οι Ψηφιακές Δεξιότητες στην Εκπαίδευση. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τη κατάσταση, κάνοντας ταυτόχρονα μερικές σκέψεις… ανάμεσα στις εικόνες που έβλεπα.

Η μέρα ξεκίνησε κλασσικά με πρωινό ξύπνημα στις 6.00 σχολειο με 6 ώρες μάθημα και μια κενό και στις 2.30 που τελείωσα το επτάωρο, βρέθηκα με το μηχανάκι μου στην Αμαλίας 8, που είναι το Γραφείο Ενημέρωσης.  Μπαίνοντας στην αίθουσα δεν μπόρεσα να μη παρατηρήσω ότι είχε ελάχιστες θέσεις άδειες και η συζήτηση ήταν “αναμμένη” με θέμα τις ψηφιακές δεξιότητες και επιχειρηματικότητα. Ο κόσμος γύρω μου “από όλα”. Από τους νεαρούς πιθανον φοιτητές, μέχρι τους νεαρούς των 30-35 πιθανόν γνώστες (γιάπις σε κάποια φάση θα τους λέγαμε), με ύφος στελέχους ή και “χιλίων καρδιναλίων”, οι μεγαλύτεροι… περί τα “…ήντα” με την ηρεμία του ειδικού. Δεν συγκράτησα “ταμπέλες” και τίτλους αλλά είχα μια εικόνα ανάκατη. Η γλώσσα σώματος επίσης. Επιφύλαξη έβγαζε, ανασφάλεια, αμφιβολία. Λίγους είδα να είναι αφοσιωμένοι σε όσα ακούγονταν.  Όλοι οι ακροατές είχαν τα κινητά τους δίπλα (συνήθως ακουμπισμένο στο πόδι) και το ψάχνανε συνέχεια. Κρίνοντας από την εικόνα όσων μπορούσα να δω, κοιτάγανε τα mail τους. Και ναι την αναγνωρίζω την εικόνα γιατί και εγώ το ίδιο έκανα… Όμως τελικά είναι εξάρτηση. Και τι θα γινόταν αν τα mail μου δεν τα έβλεπα εκείνη τη στιγμή αλλά αργότερα στο σπίτι, ή αύριο… για εμένα μικρή διαφορά θα είχε. Για το κοινό… δεν ξέρω. Ίσως για κάποιους να ήταν σημαντικό. Για τους περισσότερους όμως μάλλον συνήθεια ήταν. Οι μεγαλύτεροι πάντως ήταν πιο ήρεμοι και πιο προσεκτικοί στη συζήτηση. Αυτή ήταν η γενική εικόνα.

Και πάμε στη συζήτηση. Τι κατάλαβα εγώ από τη συζήτηση… (όντας άσχετος από επιχειρήσεις και συνθήκες…Όταν πριν κάποια χρόνια (περί το 2000) σχεδιάζανε στην Ευρώπη τα επόμενα βήματα, είχαν κάποιες ιδέες – και δεδομένα – ώστε κάποιοι μέσα από διαδικασίες έβγαλαν άξονες εργασίας και βήματα και στάδια, που τα κράτη μέλη έπρεπε να ακολουθήσουν. Πέρασαν τα χρόνια και… δεν βγήκε όπως το σχεδιάζανε. (Είπαμε το μέλλον άδηλον – προηγούμενη εγγραφή). Θες δεν προβλέψανε την οικονομική κρίση, θες δεν υπολογίσανε την ανάπτυξη στις νέες τεχνολογιές, θες δεν φανταστήκανε τα “νέφη” στη πληροφορική και όλα τα άλλα “καλούδια”που υπάρχουν… τα σχέδια δεν βγήκαν. Και φτάσαμε στο 2010 – έτος ορόσημο και αναφοράς, που γίνανε οι απολογισμοί και κάποιοι μείνανε ευχαριστημένοι και κάποιοι όχι τόσο. Και φυσικά όταν δεν είσαι ευχαριστημένος, ψάχνεις να βρεις το γιατί και μετά τι μπορείς να κάνεις για να το αλλάξεις. Ε!!! Εκεί είμαστε. Ψάχνουμε να βρούμε τι πρέπει να αλλάξει για να μπορέσουμε να έχουμε μια διαφοροποίηση στα αποτελέσματα που δεν ήταν καλά. Να μπορέσει να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο δυναμικό, που έχει συσσωρευθεί λόγω ανεργίας αλλά και αδυναμίας να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, και να μπορέσουν να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας αλλά και έργα (μαζί πάνε αυτά), που θα δώσουν δουλειά στο κόσμο αλλά και παραγωγή έργου – χρήματος.

Δεν ξέρω αν εκφράζω τα πράγματα με την σωστή ορολογία, αλλά η αίσθηση που είχα είναι ότι “ψάχνονται” να βάλουν στόχους πραγματοποιήσιμους μέχρι το 2020 (είκοσι είκοσι το λένε – άργησα να καταλάβω τι εννοούσαν) και μέσα από αυτούς να ξεκολλήσουν. Το “Going Local” έχει ακριβώς αυτό το σκοπό… να αφουγκραστεί την αγορά κάθε χώρας, να μαζέψει το τι λείπει, το τι χρειάζεται, το τί περισσεύει. Με αυτά τα δεδομένα, θα χαραχτεί μια πολιτική η οποία θα μπορέσει να αποδόσει. Και αν δεν αποδόσει…δεν  πειράζει θα μετρήσουμε τα αποτελέσματα και θα ξεκινήσουμε πάλι. Μαγγανοπήγαδο σας ακούγεται; Είναι. Γιατί κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον.

Τι κάνουμε λοιπόν; Το κυνηγάμε… παρακολουθούμε όσο μπορούμε και μιλάμε όσο μπορούμε. Κάνουμε παρεμβάσεις, συζητάμε, προτείνουμε, γράφουμε, ζητάμε… ότι μπορούμε κάνουμε. Σίγουρα το να μένουμε στο σπίτι μας ή στο γραφείο μας… και να γκρινιάζουμε δεν μας δίνει κανένα αποτέλεσμα. Εξωστρέφεια λέγεται… το άκουσα πολλές φορές. Αλλά όχι εξωστρέφεια της μιζέρειας… εξωστρέφεια του ονείρου. Εξωστρέφεια της γνώσης… κάτι που μάθαμε, είδαμε ακούσαμε… Όχι να κάνουμε τα παπαγαλάκια και να ανεβοκατεβάζουμε χρηματιστήρια. Αυτό το έχουμε ξαναδεί. Να μοιραζόμαστε τη πληροφορία για ένα πρόγραμμα, για ένα έργο, για μια πρακτική. Κάτι που κάναμε και ωφέλησε – όχι μόνο χρηματικά  αλλά και κοινωνικά – το περιβάλλον μας. Δεν ξέρω αν είμαστε “κακομαθημένα” που είχαμε μάθει στο δώσε, αλλά αυτό μάλλον έχει τελειώσει. Τώρα πρέπει να κάνουμε για να πάρουμε και όχι αντίστροφα. Και έχουμε ιδέες, πολλές, πάρα πολλές.

Και πάμε στην εκπαίδευση… Εδώ θα το πω… Άδειασε η αίθουσα… Εντάξει το καταλαβαίνω ότι κάποιοι ήταν από το πρωί… και ήταν κουρασμένοι αλλά η εκπαίδευση είναι η αρχή των πάντων… Αν αυτό δεν γίνει κατανοητό, δύσκολα θα αλλάξουν τα πράγματα. Και τα πράγματα δεν αλλάζουν με πυροτεχνήματα…Όπως το netbook ή ο διαδραστικός πίνακας (βλέπε προηγούμενη εγγραφή). Ή τις φορητές τάξεις που ακούστηκε χθες… Ξέρετε τι είναι; Να σας πω… Είναι (κυνικά μιλώντας) ένα καροτσάκι με 10 laptop πάνω και ένα ασύρματο modem. Και το παίρνεις στη τάξη και κάνεις τη τάξη εργαστήριο πληροφορικής. Στο τέλος του μαθήματος το μαζεύεις και τα φυλάς. Θέλετε τη γνώμη μου : ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΙΔΕΑ και μακάρι να γίνει. Αλλά ποιος θα τα χειριστεί; Ποιος θα μάθει στα παιδιά να σέβονται τον εξοπλισμό; Ποιος θα μάθει στους καθηγητές να σέβονται τον εξοπλισμό. (Ναι δεν έκανα λάθος…το ίδιο ισχύει). Ο καθηγητής της πληροφορικής δεν μπορεί να υποστηρίξει όλα τα μηχανήματα. Ο καθένας θα πρέπει να συμμετέχει ενεργά. Αν όχι στην υποστήριξη, στην συντήρηση. Και φυσικά το κλασσικό… μετά από 2-3 χρόνια που αυτά θα έχουν γίνει “παλιά” (αν όχι άχρηστα) τι ακολουθεί; Δεν ξέρω μετά από 26 χρόνια στις τάξεις νομίζω ότι το μέλλον θα διαμορφωθεί από τους καθηγητές και τους γονείς. Τα βήματα πρέπει να είναι σχεδιασμένα με τρόπο ώστε οι δύο αυτές μεγάλες κοινωνικές ομάδες, να μπορέσουν να εκτιμήσουν αυτό που λέμε ψηφιακές δεξιότητες και πως μπορούν να αξιοποιηθούν στην εκπαίδευση. Μετά είναι οι μαθητές. Οι μαθητές τις δεξιότητες τις έχουν αλλά τις έχουν σε χρηστικό επίπεδο. Εκεί αυτό που χρειάζεται είναι η αξιοποίηση τους στην εκπαίδευση. Έτσι ο σχεδιασμός δεν είναι να πάρεις μηχανήματα. Ο σχεδιασμός είναι να βάλεις τις νέες τεχνολογίες στη τάξη. Με ένα τρόπο αποδοτικό, χρήσιμο ώστε να μπορέσουν οι μαθητές να τον εκμεταλλευτούν με τη σωστή έννοια και να προχωρήσουν. Ποιος είναι ο τρόπος;  Δεν ξέρω ή πιο σωστά δεν ξέρω μόνο εγώ. Ρωτείστε τους καθηγητές, τους μάχιμους που είναι μέσα στη τάξη, όχι τους “ειδικούς”, ή τους “μεγάλους” και σαφώς όχι τους εμπόρους. Οι τελευταίοι στο τέλος. Θα υλοποιήσουν τον σχεδιασμό και δεν θα τον υποδείξουν ανάλογα με το τι έχουν να “σπρώξουν” στην αγορά. Ρωτείστε τους μαθητές, “πως μαθαίνει ο νέος της γενιάς Υ”. Τόσα έχουν γραφτεί και απαγγέλονται σαν καραμέλλες : learn by doing. Μα με συγχωρείτε πριν 33 χρόνια στο Χημικό αυτό κάναμε… λιώναμε στα εργαστήρια και “μαθαίναμε με την πρακτική”. Άρα που είναι η πρόοδος; Μπερδεύομαι.

Πάντως θεωρώ ότι ήταν λάθος που έφυγαν όσοι έφυγαν. Αν είχαν μείνει, η γνώμη τους θα μπορούσε να είχε ακουστεί και εμείς από την εκπαίδευση να είχαμε καταλάβει τι διδάσκουμε. Όταν κάποια στιγμή είπα στα παιδιά μου… ότι το Πανεπιστήμιο πλέον δεν είναι Πανεπιστήμιο… με κοιτάγανε. Τους έδωσα την ερμηνεία του όρου : Παντός Επισταμαι – Γνωρίζω τα πάντα (γειά σου δάσκαλε ) και τους ρώτησα αν πιστεύουν ότι τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο θα γνωρίζουν τα πάντα. Το κατάλαβαν. Αλλά τους είπα ότι το πανεπιστήμιο θα σας δώσει εκείνες τις βάσεις να πατήσετε πάνω και να δείτε πιο μακριά και τελικά αν θέλετε να γνωρίσετε τα πάντα θα μπορέσετε να το καταφέρετε. Η είσοδος στο Πανεπιστήμιο δεν είναι η κατάληξη του διαβάσματος αλλά η αφετηρία στο θαυμαστό ταξίδι της γνώσης και της ανακάλυψης.  Και πως μπορούμε να περάσουμε στην εφαρμογή της γνώσης στη πράξη. Σε αυτό που λέμε τεχνολογία. Πως η θεωρία θα γινει πράξη; Γιαυτό δεν έπρεπε να φύγετε κύριοι της επιχειρηματικότητας.  Παράδειγμα που μου ήρθε τώρα, πως θα φαινόταν μια μεγάλη εταιρεία να έχει έναν ή δύο μεταπτυχιακούς σπουδαστές που θα κάνουν το μεταπτυχιακό τους σε πραγματικές συνθήκες εργασίας, με την εποπτεία του Πανεπιστημίου; Δεν είναι απλό, και δεν είμαι και σίγουρος που το έχω δει, αλλά είναι κάτι καινούργιο. Έχουμε μεταπτυχιακόυς που στο χώρο εργασίας “κρασάρουν” γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη πίεση της δουλειάς πχ.

Τέλος πάντων… χθες μαζευτήκαμε, κοιταχτήκαμε, τα είπαμε… μεταξύ μας. Μια χαρά τα είπαμε. Ωραίοι είμαστε… αλλά κάποιος να μας ξεκολλήσει. Ο καθρέπτης είναι ωραίος αλλά περάσαμε από αυτό το στάδιο. Μου άρεσε η πρόταση σε μαθητή προγραμματιστή αν θέλει να παραβρεθεί σε εμπορική έκθεση τεχνολογίας. Να δει το κόσμο αλλιώς. Να καταλάβει τι ψάχνει η αγορά.

Μπλεγμένα πράγματα… και εγώ το ίδιο είμαι. Αντιμετωπίζω αντιστάσεις από μαθητές και γονείς στο νέο και διαφορετικό. Ο στόχος λέγεται Πανελλαδικές εξετάσεις και ό,τι αποκλίνει αντιμετωπίζεται με σκεπιτικισμό αν όχι αφορισμό. Στα συνέδρια είμαστε μια – μεγάλη ευτυχώς – παρέα. Και αυτό με κάνει να ελπίζω ότι κάποτε θα μεγαλώσει ακόμα παραπέρα και κάτι θα αλλάξει. Αλλά να “μη το κάψουμε το χαρτί” που λέγεται ψηφιακός κόσμος. Και είμαστε κοντά. Προσεκτικά βήματα για να μπορέσουμε όλοι να αποκτήσουμε τις απαράιτητες ψηφιακές δεξιοτητες του αύριο.

Πολλά έγραψα… ξέφυγα. Σταματάω εδώ και πιθανόν να επανέλθω.

Τη καλησπέρα μου.

Homo Interneticus…

Posted on : 06-04-2012 | By : manaliss | In : Ιντερνετ, Κατηγορία από μόνο του., Κοινωνικά

0

Η εγγραφή που ακολουθεί έχει μια ιστορία. Δεν είναι δική μου. Για την ακρίβεια είναι του φίλου μου του Γιώργου. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μπαίνουν κάποια στιγμή στη ζωή σου και μένουν εκεί για πάντα. Μπορεί να μην είναι ο κολλητός που βρισκεσαι καθημερινά, μια και έμενε Θεσσαλονίκη, αλλά πάντα είχαμε κάτι να πούμε. Και τα λέγαμε συχνά πυκνά. Τώρα γίνανε λίγο “χειρότερα” όσον αφορά την απόσταση, μια και είναι πλέον στη Γερμανία. Πάλι όμως οι νέες τεχνολογίες μηδένισαν τις αποστάσεις. Προχθές λοιπόν τα συζητάγαμε, και μια και είναι συγγραφέας, του ζήτησα ένα κείμενο του. Έτσι σήμερα παρουσιάζω ” ζεστό – ζεστό ” ένα κείμενό του. Και ποιο θα ήταν το θέμα; Το Ιντερνετ φυσικά.

Απολαύστε το κείμενο, γραμμένο από ένα “θεωρητικό” μια και είναι φιλόλογος (τελείωσε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), και όχι των πρακτικών. Αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει με τον ίδιο, μου το λέει εμένα ή χρησιμοποιεί…το Ιντερνετ. Σήμερα λοιπόν ο Γιώργος Βασιλείου-Μιχαήλ είναι συγγραφέας-σύμβουλος και ζει στη Βαυαρία, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Μόναχο. Παρέχει επαγγελματικά τις εξής υπηρεσίες: Ghostwriting, Proof Reading & Editing, Life Coaching. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο email info@healthalphabet.com και να τον βρείτε στο Facebook στη διεύθυνση http://www.facebook.com/people/George-B-Michail/1173307032.

Και τώρα το κείμενο.

” Το 1996, προβλέποντας µε εντυπωσιακή ακρίβεια τις µελλοντικές εξελίξεις της τεχνολογίας, ο ιδρυτής της Microsoft, Bill Gates, έγραφε πως κάποια μέρα «η εικονική πραγµατικότητα θα είναι σίγουρα πολύ πιο συναρπαστική από όλα τα βιντεοπαιχνίδια και ο εθισµός θα είναι πολύ µεγαλύτερος».

Μόλις δέκα χρόνια αργότερα, η εικονική πραγµατικότητα ήταν ήδη µια «υπαρκτή πραγµατικότητα». Και σήµερα, ο virtual κόσµος του διαδικτύου βρίθει από εικονικούς τόπους συναντήσεων, οι οποίοι είναι είτε πιστά αντίγραφα υπαρκτών τόπων είτε ολότελα νέοι, αυθύπαρκτοι τόποι.

Σ’ αυτούς τους διαδικτυακούς τόπους συρρέουν καθηµερινά κατά χιλιάδες (ή και κατά εκατοµµύρια) άνθρωποι απ’ όλον τον κόσµο, για να γνωρίσουν «κάποιο πολύ ξεχωριστό άτοµο», να συζητήσουν ή να φλερτάρουν µαζί του, ακόµα και να συνταξιδέψουν µαζί του σε άλλους εξίσου εικονικούς τόπους, δικαιώνοντας απόλυτα τον «Mister Microsoft».

Αυτή η ιδιότυπη «µετανάστευση» (παρότι εικονική και µε έναν άλλο τρόπο µόνιµη, αφού δεν συντελείται άπαξ, αλλά επαναλαµβάνεται ες αεί, κατά τακτά ή άτακτα διαστήµατα) θυµίζει εν πολλοίς την αλλοτινή µετανάστευση των ανθρώπων της υπαίθρου προς τα µεγάλα αστικά κέντρα.

Και όπως εκείνη η µετανάστευση συνοδεύτηκε από την αστικοποίηση του αγροτικού πληθυσµού που, µε τη σειρά της, συνετέλεσε στη διαµόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου, του homo urbanus», έτσι και η τωρινή µετανάστευση συνοδεύεται από την ολοένα αυξανόµενη «εικονικοποίηση» της σύγχρονης ζωής, που, µε τη σειρά της, συντελεί στη διαµόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου: του διαδικτυακού ανθρώπου, δηλαδή του «Homo Interneticus».

Αυτός ο Homo Interneticus ζει ένα µεγάλο µέρος της ζωής του μέσα στον ιδιότυπο κόσµο του ∆ιαδικτύου και δηµιουργεί έναν ιδιότυπο πολιτισµό, τον «διαδικτυακό πολιτισµό». Η ίδια ανάγκη που σπρώχνει τον άνθρωπο στην εκκλησία ή στο γήπεδο, δηλαδή η ανάγκη του «ανήκειν κάπου», είναι αυτή που τον σπρώχνει και στο ∆ιαδίκτυο και τον µετατρέπει σε Homo Interneticus.

Το ∆ιαδίκτυο είναι µια δεύτερη ευκαιρία για (ατοµική και κοινοτική) ζωή. Ή, καλύτερα, η διαδικτυακή ζωή είναι µια «δεύτερη ζωή», η οποία, όµως, δεν αποτελεί επ’ ουδενί καρικατούρα της «πρώτης»⋅ είναι, αντίθετα, µια ολοκληρωµένη νέα ζωή, µια «vita nova». Αυτό είναι και το σηµαντικότερο χαρακτηριστικό του Homo Interneticus: ζει µια δεύτερη ζωή, παράλληλα µε την πρώτη.

Αν και η δυνατότητα γι’ αυτήν τη δεύτερη ζωή υπάρχει από τα πρώτα κιόλας χρόνια της εµφάνισης του ∆ιαδικτύου, εντούτοις φτάνει στα υψηλότερά της επίπεδα σε τούτον τον αιώνα, µε την ανάπτυξη και την ευρύτερη διάδοση των τεχνολογιών «εικονικής πραγµατικότητας» (“virtual reality”). Κορυφαία έκφραση της «vita nova» αποτελεί, σήµερα, ο διαδικτυακός τόπος Second Life (ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.secondlife.com).

Ο τόπος, που σύµφωνα µε τους δηµιουργούς του είναι «ένας τρισδιάστατος εικονικός κόσµος, που οικοδοµείται εξολοκλήρου από τους ίδιους τους κατοίκους του, στους οποίους και ανήκει», άνοιξε τις πύλες του το 2003 και ήδη τον Ιανουάριο του 2007 είχαν «µετοικήσει» σ’ αυτόν 2.500.000 άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη!

Οι κάτοικοι της Second Life µοιράζουν τον χρόνο τους ανάµεσα στην «πραγµατική» και την «εικονική» ζωή τους, κινούνται δηλαδή αδιάκοπα ανάµεσα σε µια «πρώτη» και µια «δεύτερη» ζωή. Μέσα στον εικονικό κόσµο τους, έχουν το δικό τους σώµα, το δικό τους σπίτι, ακόµα και τη δική τους δουλειά! Και αναπτύσσουν, όπως και στον πραγµατικό κόσµο, σχέσεις κοινωνικές, επαγγελµατικές, φιλικές, ερωτικές.

Aς ακούσουµε (σε ελεύθερη δική µου µετάφραση) πώς περιέγραφε, το 2006, στιγµιότυπα της ζωής του σ’ αυτόν τον κόσµο ο Robert D. Hof, δηµοσιογράφος του «Business Week» (http://www.businessweek.com/magazine/content/06_18/b3982001.htm) :

«Καθώς περπατώ στο γυαλισµένο ξύλινο πάτωµα του ειρηνικού κινέζικου αγροτόσπιτου, ένα σιντριβάνι κελαρύζει απαλά και µια λεπτή αύρα ανακινεί την βαθυκόκκινη κουρτίνα της µιας εισόδου. Ντυµένη µ’ ένα κοµψό µπλε-πορφυρό φόρεµα, η Anshe Chung µε οδηγεί σ’ ένα χαµηλό κάθισµα, σ’ ένα τραπέζι πάνω στο οποίο είναι ήδη στρωµένα µπολ µε άσπρο ρύζι και φλιτζάνια µε πράσινο τσάι. Βρίσκοµαι εδώ για να συζητήσω µαζί της την εντυπωσιακή ανάπτυξη της επιχείρησής της, η οποία, αν και δηµιουργήθηκε µόλις δυο χρόνια πριν, απασχολεί σήµερα 17 ανθρώπους. Καθώς συζητάµε, η ιστορία της ακούγεται σαν ένα ακόµη κλασικό παραµύθι του επιχειρηµατικού κόσµου.

»Με τη µόνη διαφορά, ότι δεν ανέφερα µια µικρή λεπτοµέρεια: η χώρα της Chung, το όµορφα φτιαγµένο σπίτι της, ο ατµός που βγαίνει από τα φλιτζάνια του τσαγιού, όλα αυτά… δεν υπάρχουν. Ή, µάλλον, υπάρχουν µόνον ως pixels που χορεύουν στις οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών όλων εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι κατοικούν στον online εικονικό κόσµο που ακούει στο όνοµα Second Life.

»Η Anshe Chung είναι µια persona [avatar] ή ένας γραφιστικός χαρακτήρας οθόνης, φτιαγµένος από έναν Κινέζο δάσκαλο που ζει στη Γερµανία, κάπου κοντά στη Φρανκφούρτη. Και το καθιστικό δωµάτιο, στο οποίο η Chung και η δική µου persona ανταλλάσσουν γραπτά µηνύµατα, είναι µόνο µια σκηνή σε ένα απέραντο online διόραµα, που το διαχειρίζεται ο δηµιουργός της Second Life, δηλαδή το ερευνητικό εργαστήριο «Linden Lab» στο Σαν Φρανσίσκο.

»Οι συµµετέχοντες εγκαθιστούν το λογισµικό της Second Life στους προσωπικούς υπολογιστές τους, συνδέονται στο σύστηµα και χρησιµοποιούν, κατόπιν, το ποντίκι και το πληκτρολόγιό τους, για να περιπλανηθούν στα απέραντα φυσικά τοπία και τα αστικά περιβάλλοντα, να κουβεντιάσουν µε φίλους, να χτίσουν τα εικονικά τους σπίτια στα οικόπεδα της φανταστικής γης, και να διευθύνουν πραγµατικές επιχειρήσεις».

Τυπικά, η Second Life δεν είναι παρά ένα ακόµη από τα πολλά online παιχνίδια στα οποία µπορούν να συµµετέχουν ταυτόχρονα πολλοί παίκτες και τα οποία είναι ιδιαίτερα δηµοφιλή στην εποχή µας, αφού εκατοµµύρια άνθρωποι από ολόκληρο τον κόσµο δέχονται να πληρώνουν δεκαπέντε και πλέον δολάρια τον µήνα για να παίξουν σε αυτά.

Στην πραγµατικότητα, όµως, η Second Life είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι. Είναι, όπως λέει και το όνοµά της, µια «δεύτερη ζωή», απόλυτα πραγµατική, τουλάχιστον για τη γενιά που µεγάλωσε µε τα video games. Η γενιά αυτή, άλλωστε, δεν αναγνωρίζει σαφείς διαχωριστικές γραµµές ανάµεσα στο παιχνίδι και την πραγµατική ζωή. Γι’ αυτό και επιµένω να µιλώ για µια «vita nova» και όχι για µια απλή καρικατούρα της πραγµατικής ζωής. Γι’ αυτό και ο Robert D. Hof τονίζει ότι η Second Life εκτοξεύει το παιχνίδι στα απώτατα όριά του, ώστε αυτό παύει να είναι παιχνίδι. Λέει χαρακτηριστικά:

«Στην πραγµατικότητα, είναι υπερβολικό να την ονοµάζουµε [τη Second Life] παιχνίδι, αφού οι κάτοικοι, όπως προτιµούν να αποκαλούνται οι παίκτες, δηµιουργούν τα πάντα. Αντίθετα απ’ ό,τι συµβαίνει σε άλλους εικονικούς κόσµους, η τεχνολογία της Second Life επιτρέπει στους ανθρώπους να κατασκευάζουν αντικείµενα, όπως ρούχα ή προσόψεις καταστηµάτων, από την αρχή, στη λογική του παιχνιδιού LEGO, και δεν τους περιορίζει στην απλή επιλογή ρούχων για τα οµοιώµατα ή προκατασκευασµένων κτιρίων, από ένα µενού. Αυτό σηµαίνει ότι οι κάτοικοι µπορούν να υλοποιήσουν οτιδήποτε µπορούν να φανταστούν, από συµβολαιογραφικές υπηρεσίες µέχρι τα κεριά που λιώνουν στα κηροπήγια».

Θα κλείσω την αναφορά µου στη Second Life (και στον Homo Interneticus), αντιγράφοντας την παράγραφο µε την οποία κλείνει το κείµενό του ο Robert D. Hof. Αφού πρώτα περιγράψει τη διένεξή του µε µιαν οµάδα κατοίκων της Second Life, οι οποίοι προσπάθησαν να τον πείσουν να ανταλλάξει µε κάποιο άλλο το οικόπεδό του, ο δηµοσιογράφος σηµειώνει:

«Στην αρχή, αναρωτιέµαι γιατί έχω (ή έχει το οµοίωµά µου, η persona µου) µια τόσο ενστικτώδη αντίδραση στην ενοχλητική παρέµβαση των γειτόνων. Στη συνέχεια, µε καταλαµβάνει µια έξαψη γονικής περηφάνιας: η persona µου, που µέχρι τώρα έχει ενεργήσει σχεδόν όπως θα ενεργούσα κι εγώ, αποτραβηγµένη από το πλήθος και προσέχοντας ιδιαίτερα τη στίξη στις γραπτές συνοµιλίες της, αποκτά ξαφνικά µια δική της ζωή. Σε τι θα εξελιχθεί το alter ego µου; ∆εν ξέρω ακόµα. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ωραίο µε τους εικονικούς κόσµους. Σε αντίθεση µε τον υλικό κόσµο, σ’ έναν εικονικό κόσµο µπορούµε να ζήσουµε τη δεύτερη ζωή µας έτσι όπως τη θέλουµε εµείς».

Όπως πάντα το κείμενο δημοσιεύθηκε “ως έχει” χωρίς παρεμβάσεις και διορθώσεις.

Τη καλημέρα μου….

Μια βασιλόπιτα που σημαίνει πολλά…

Posted on : 31-01-2012 | By : manaliss | In : Κατηγορία από μόνο του.

0

Ξεκίνησε σαν μια παρέα που έπινε καφέ…πριν περίπου 15 χρόνια. Πέρασε από γήπεδο 5Χ5 όπου έμεινε για 5 χρόνια και πριν 8 χρόνια το ξανάριξε στο καφέ. Ο λόγος είναι…η χαρά των ορθοπαιδικών. Ένας αχίλλειος τένοντας, μια επιγονατίδα και τελικά ένα κάταγμα ήταν το τελικό “χτύπημα” που μας έστειλε ξανά στο…καφέ.

Η παρέα μεγάλωσε και προστέθηκαν και άλλοι. Και μεγάλωσε και άλλο. Το μάθανε περισσότεροι και ο σκληρός πυρήνας έγινε παρέα. Όλοι είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό…Κάτι που τους έδενε και τους έκανε να συμπεριφέρονται με ένα τρόπο συγκεκριμένο. Απλό, ειλικρινή, ξεκάθαρο, φωνακλάδικο μερικές φορές, χαβαλετζίδικο κάποιες άλλες. Ποιο μπορεί να είναι αυτό το χαρακτηριστικό που θα μπορούσε να δώσει αυτά τα χαρακτηριστικά σε αυτή τη παρέα… Ήταν συμμαθητές από το σχολείο… Δηλαδή γνωρίζονται μόλις…39 χρόνια τουλάχιστον. Από τη Α’ γυμνασίου. Κάποιοι και από το Δημοτικό…δηλαδή 45 χρόνια…τσάμπα πράμα.

Τι μπορεί να σημαίνει αυτό…Όσοι το ζούν ξέρουν. Άλλοι το λένε ψυχοθεραπεία, άλλοι ομαδικήθεραπεία, άλλοι εκτόνωση, άλλοι…reunion. Εμείς το λέμε “καφέ”.

Έτσι κόψαμε τη πίτα μας και πολύ το ευχαριστηθήκαμε. Η παρέα είχε μεγάλη προσέλευση, αλλά και σπάνιες προσελεύσεις. Αν έχετε απορία πως κόβει πίτα μια ομάδα συμμαθητών μπορείτε να το δείτε στο βίντεο που ανεβάσαμε εδώ.

Τη καλησπέρα μου…

Ζημιά και άγχος…ο καλύτερος συνδυασμός.

Posted on : 23-08-2011 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Κατηγορία από μόνο του., Υπολογιστές

0

Και ξαφνικά μέσα στη μέση του καλοκαιριού, το κλιματιστικό του αυτοκινήτου αποφάσισε να μη δουλεύει. Και οι αναδουλειές έκαναν ένα συνδυασμό εκρηκτικό. Ευτυχώς η κατάσταση εκτονώθηκε με 500 ευρώπουλα. Τόσα είχαν πέσει μέσα και τόσα ακριβώς μου περίσσευαν… Δυο μέρες έτρεχα. Να βρω ένα συνεργείο, να μπορέσει να βρει τον συμπιεστή και να αναλάβει την αλλαγή. Τελικά σήμερα το πήρα το παιγνίδι μου…σαν καινούργιο.

Και γυρνώντας το τηλέφωνο,” Η μαμά δεν είναι καλά”… Μαρούσι – Βύρωνας : 17 λεπτά. Με σκούτερ. Μια χαρά…και φτάνοντας είχαμε false alarm. Γμτ γιατί να παίρνουν τη πρώτη φορά και να ξεχνάνε τη δεύτερη… Τον άλλο δεν τον σκέφτονται; Μια ζάλη ήταν…που έφερε την καταστροφή. Φοβάμαι ότι θα την πατήσουμε σαν τον Πέτρο και τον Λύκο. Κάποια στιγμή δεν θα είναι ζάλη και δεν θα το αξιολογήσουμε καλά. Άσχημο πιάτο και δεν μπορείς να είσαι συνέχεια στη τσίτα…

Μετά έχουμε το νέο σχολείο. Τα νέα είναι πολλά και όλα…δεν είναι τα καλύτερα… Άλλαξε η ύλη, αλλά δεν ξέρουμε τελικά τι θα διδάξουμε, γιατί δεν έχουν βγει τα βιβλία. Α!!! Ναι τα σημαντικότερα βιβλία θα είναι στα σχολεία στις 12 Σεπτέμβρη. Αλλά ποια είναι τα σημαντικότερα; Και με ποιο κριτήριο. Μπορώ να σας πω  ότι Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία μάλλον δεν θα είναι μια και είναι τα μαθήματα με τις περισσότερες αλλαγές στην ύλη και πιθανότατα τα καινούργια βιβλία, μια και θα είναι “κοπτοραφή” Α’ και Β’ λυκείου (τουλάχιστον της Χημείας), μάλλον θα αργήσουν.

Οι ερευνητικές εργασίες είναι…ακόμα ασαφείς. Και το πλαίσιο, και το αν θα μετρήσουν στο τέλος και πως… και όλα αυτά…

Μετά είναι η προετοιμασία, για δύο σεμινάρια, στην αρχή της χρονιάς. 2 και 3 Σεπτέμβρη. Θέμα οι ερευνητικές εργασίες και οι νέες τεχνολογίες στην διδασκαλία των ξένων γλωσσών.  Στη μία έχω εισήγηση, το άλλο είναι εργαστήριο και θα είμαι μαζί με τη Μπρισίμη τη Ρένα .

Μετά η εφημερίδα…Δεν μου βγαίνει όπως τη θέλω…Που θα  μου πάει όμως…θα τη πετύχω.Θα βρω εκείνο το συνδυασμό, που θα δίνει αξιόλογα αποτελέσματα. Υπομονή…Θέλει λίγο ψάξιμο.

Ακολουθεί η επιμόρφωση Β’ επιπέδου… κάπου τέλη Οκτώβρη, με Νοέμβρη… Πρέπει να δώσω εξετάσεις μετά για να πάρω τη πιστοποίηση…

Σας άγχωσα; Εγώ να δείτε…Η καταγραφή βασικά έχει σκοπό να μη ξεχάσω τίποτα… Αλλά όλο έχω την αίσθηση ότι κάτι ξέχασα… και συνήθως έτσι είναι … Που θα πάει όμως…Θα το θυμηθώ… Και μέχρι τότε να μη σας αγχώνω άλλο…

Τη καλησπέρα μου λοιπόν…

Νέες εμπειρίες…συνέχεια απροσδιόριστη

Posted on : 15-05-2011 | By : manaliss | In : Κατηγορία από μόνο του.

0

Μόλις γύρισα από μια συναυλία. Και είμαι ενθουσιασμένος. Έπαιζε ο μικρότερος μου και ήταν καταπληκτικά. Όχι γιατί έπαιζε ο μικρός μου αλλά γιατί ήταν καταπληκτικά. Μια ομάδα με 13 παιδιά και ένα μαέστρο μέσα σε ένα μήνα πρόβες κυρίως Σ-Κ και έβγαλαν ένα αποτέλεσμα καταπληκτικό. Και κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Δηλαδή δεν τους έδιναν την αίθουσα για πρόβες, δεν είχαν μηχανήματα και κουβαλούσαν κάθε φορά τα δικά τους, (καλά αυτό είναι συνηθισμένο θα μου πείτε), και σήμερα αν δεν γινόταν χορηγία στα μηχανήματα, δεν ξέρω πως θα παίζανε.

Είναι κρίμα πάντως γιατί υπάρχει μια δυναμική, η οποία θέλει ένα “τσακ” για να εκδηλωθεί. Και είναι κρίμα αυτές οι πρωτοβουλίες, να χάνονται γιατί “λεφτά δεν υπάρχουν”. Δεν χρειάζονται πολλά… Μια αυλή σχολείου και τα καθίσματα από τα θρανία… Μια μεγαφωνική  εγκατάσταση δεν ξέρω πόσο κοστίζει αλλά θα μπορούσε να νοικιαστεί μια ρεφενέ. Ναι εντάξει είναι δύσκολη περίοδος αλλά αν βάζανε όλοι οι συμμετέχοντες από 20-30 € νομίζω ότι θα μπορούσε να βρεθεί μια εγκατάσταση να καλύψει μια βραδιά. Ας μην είναι κορυφαία. Λειτουργική να είναι. Τέλος πάντων…

Χάρηκα πολύ από αυτό που είδα και άκουσα και στεναχωρήθηκα από αυτό που άκουσα ότι αυτές οι εκδηλώσεις πεθαίνουν γιατί δεν υπάρχουν χρήματα.

Και μια φωτογραφία από την Ορχήστρα Νέων Καρέα “Alive”. Κρατείστε το όνομα…

Εννοείται ότι θα βγάλω και αυτό το βίντεο και το CD με τα τραγούδια. Μόλις τα βγάλω θα τα ανεβάσω και θα σας πω που, για να μου πείτε τη γνώμη σας.

Τη καλησπέρα μου…