Έλεγε ένα τραγούδι παλιότερα. Από σήμερα είμαι πιο κοντά στο μισό αιώνα. Δυο χρονάκια μείνανε. Αισίως λοιπόν έκλεισα τα 48 και προχωράω “ακάθιστος”. Πως αλλιώς θα προχωρούσα θα μου πείτε. Για αυτό λοιπόν τα γλυκάκια και για τα καλωσορίσματα. Περάστε να γλυκαθείτε.
Όλα αυτά τα χρόνια πρόσθεσαν… σε σοφία (λέμε τώρα), σε ωριμότητα, (είπαμε κάποιοι γερνάνε άλλοι ωριμάζουν – μεγάλος ο Σων Κόννερυ), σε εμπειρίες, σε φίλους. Κάθε χρονιά ήταν καλύτερη από την προηγούμενη, γιατί ξεχνάω εύκολα και δεν θέλω να κουβαλάω τις άσχημες στιγμές στο μέλλον μαζί μου. Απόκτησα φίλους, καλούς και καλύτερους. Απόκτησα εχθρούς (;). Δεν ξέρω, ίσως, αλλά δεν με νοιάζουν. Βασικά νομίζω ότι δεν υπάρχει κανένας σε αυτή τη κατηγορία… αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μπορώ ακόμα να ονειρεύομαι και μου αρέσει να κάνω σχέδια. Το αν θα βγούν είναι δεύτερο, αλλά νομίζω ότι η δυνατότητα να ονειρεύεσαι είναι σημαντική. Γελάω, και το ευχαριστιέμαι. Κάποιοι ανησυχούν αν είμαι καλά, άρα έχει δίκιο το ρητό ότι …”κάνει τους άλλους να ανησυχούν”. Αντε να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.
Μια και βρεθήκατε εδώ βγείτε και μια βόλτα στο καινούργιο μου σπιτικο. Όλο και κάτι καινούργιο θα βρείτε. Και αν έχετε και καμια καινούργια ιδέα πείτε την. Το blog είναι “διαδραστικό”.
Τη καλησπέρα μου.