Featured Posts

  • Prev
  • Next

Οι μέρες δεν είναι για μέσα…

Posted on : 26-02-2010 | By : manaliss | In : Κοινωνικά

Tags: , , ,

0

Τέτοιες  μέρες με αυτό τον ήλιο, και με αυτή τη ζέστη σίγουρα δεν είναι για να κάθεσαι μέσα. Αυτό έκανα και εγώ.

Τι είναι λέει, Φλεβάρης; Μήνας του χειμώνα; Ναι καλά. Για να το λέτε κάτι θα ξέρετε. Μάλλον έτσι θα λένε τα βιβλία. Τέλος πάντων.

Το φατσοβιβλίο ( που λέει και η Βιβή) καλό είναι, αλλά εγώ ποτέ δεν το συμπάθησα. Φυσικά και έχω λογαριασμό, όπως και σχεδόν σε κάθε “μέσο κοινωνικής δικτύωσης”. Ο λόγος είναι ότι είναι μια ανοικτή πόρτα στο κόσμο. Οι φίλοι μου είναι όλοι προσωπικοί μου φίλοι ή παλιοί μου μαθητές, κάτι που με τιμά ιδιαίτερα μια και περίπου 600 από τους μαθητές που πέρασαν “από τα χέρια μου” με τίμησαν με αίτημα φιλίας του φατσοβιβλίου. Έχει και άλλες “χρήσεις” το φατσοβιβλίο, εκτός από τις χαζοσφυγμομετρήσεις ή τα “χαζοκουίζ”. Βοηθάει να βρεις φίλους. Ανθρώπους που για κάποιους λόγους – συνήθως όχι σοβαρούς – έχουμε χαθεί.

Έτσι έγινε και προ ημερών. “Βρήκα” την Εύη. Η πιο σωστά με βρήκε. Συνάδελφος πριν 15 περίπου χρόνια, από εκείνους που από τη πρώτη στιγμή που τους γνωρίζεις, αισθάνεσαι κάτι αλλιώτικο. Ένα δυναμισμό, μια ευθύτητα, μια άλλη άποψη. Άλλοι τα εκτίμησαν και άλλοι όχι… πάντα έτσι γίνεται άλλωστε. Εμένα μου άρεσε, και οι κουβέντες που είχαμε ήταν πάντα σημεία αναφοράς. Μετά έφυγε, πήγε στο δημόσιο και χαθήκαμε. Γνωρίζοντας ότι ήταν πάντα στη γειτονιά, μια και είχαμε συναντηθεί 2-3 φορές αυτά τα δέκα χρόνια, παρόλα αυτά δεν είχαμε καταφέρει να τα πούμε. Μετά το φατσοβιβλίο, “μιλήσαμε” 2-3 φορές και μια και δεν είμαστε φαν του πληκτρολογίου, είπαμε να πάμε…για καφέ. Περιττό να πω ότι ήταν η καλύτερη μου. Και έτσι έγινε.

Η Εύη, μετά από αρκετά χρόνια, εμφανίζεται όπως ακριβώς τη θυμόμουνα, στη μορφή και στη σκέψη. Με το κοφτερό μυαλό και την άλλη άποψη, με τη καθαρή σκέψη και την συλλογιστική που “δεν ταιριάζει” σε φιλόλογο. (Δεν θέλω σχόλια του τύπου ποια είναι αυτή η συλλογιστική…Ας το θέσω διαφορετικά). Άμεση, καίρια διατύπωση, χωρίς πολλά λόγια. Πολύ χάρηκα που την είδα. Είπαμε όσα μπορούν να χωρέσουν από 10 περίπου χρόνια μέσα σε δύο ώρες. Και φυσικά αφήσαμε “κάβα” για την επόμενη συνάντηση.

Τελικά είμαι καφε-μανής. Αν κάποιος μου πει “πάμε για καφέ” να τα πούμε… πάει έπεσα. Νομίζω πρέπει να το “ελέγξω” αν και δεν ξέρω αν πρέπει κιόλας. Αυτό γιατί ο καφές με φίλους για μένα είναι πάντοτε μια μοναδική και αξιομνημόνευτη εμπειρία. Για τους φίλους μου δε… δεν το συζητάω. Και  ένα, και δυο, και πολλούς καφέδες. Και για μια ακόμα φορά, μπορώ να πω, ότι είμαι ευτυχισμένος και πολύ πλούσιος. Πάρα πολύ πλούσιος. Και δεν είναι τα χρήματα αυτά που μετράω. Αυτά ποτέ δεν φτάνουν.

Γιαυτό το λέω και το ξαναλέω. Οι άνθρωποι γύρω μας είναι “αυτά” που αξίζουν και μετράνε. Μην τα χάνετε.

Και το άσχετο… : χωρίς να το ξέρει, βρήκε τη περίφημη συνταγή μου για τα πιροσκί από τη ΒΔΕΛΛΑ. Αυτό το πράγμα δεν μπορώ να το καταλάβω. Με εξαίρεση την αρχική σελίδα, με τη περισσότερη κίνηση από όσα έχω γράψει κατά καιρούς… η εγγραφή με το πιροσκί έρχεται δεύτερη (!!!) Τι να πω. (Ψιτ… να σας πω ένα μυστικό… αλλά μη το φωνάξετε… η συνταγή δεν είναι δική μου. Η Κατερίνα μου την έδωσε. Ποια Κατερίνα; Συνταξιούχος πλέον φίλη και συνάδελφος, η οποία υπήρξε μέντοράς μου στη συνδικαλιστική σκέψη αλλά και στην διεξοδική μελέτη και άποψη.Αλλά και σε πολλά άλλα… άλλη φορά θα συνεχίσω.  Αλλά έπρεπε να το πω… για την αποκατάσταση της αλήθειας.)

Τη καλησπέρα μου.

Ο Αττικός ουρανός…

Posted on : 19-02-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά

Tags: , , ,

0

…έστω και με αφρικάνικη σκόνη σε φτιάχνει.

Δηλαδή ξυπνάς το πρωί και βλέπεις το γαλάζιο χρώμα και αμέσως σου φεύγουν όλα. Μαύρες σκέψεις, κρίσεις ηλικίας, απογοήτευση για το γνωστό διαζύγιο και τη βεβαιότητα για τη ματαιότητα των πραγμάτων που σου προκαλεί, όλα μα όλα φεύγουν.

Όλα ξεκίνησαν το πρωί που πηγαίνοντας στη λαϊκή βλέπω ένα τύπο ξαπλωμένο στο γκαζόν, με το κινητό του να μιλάει. Δεν ξέρω αν έλυνε κάποιο πολύ σοβαρό θέμα, πάντως από τη στάση του και μόνο έδειχνε πολύ χαλαρός και άνετος. Λιαζόταν και απολάμβανε το γρασίδι και την ηρεμία. (δεν θέλω συνειρμούς με αγελάδες ή σκύλους… μου το χαλάτε).

Η αλήθεια είναι ότι τέτοια άνεση έχω να την αισθανθώ από φοιτητής… δηλαδή… μόλις 10 χρόνια πριν… (άντε πάλι γελάκια…. τσκ τσκ τσκ). Ζήλεψα λοιπόν και πήγα να βρω φρέσκο γκαζόν. Καλά εντάξει, μια καφετέρια βρήκα με καλό προσανατολισμό και απόλαυσα ένα παγωμένο καφέ, κλείνοντας πότε πότε τα μάτια και κοιτάζοντας ψηλά προς τον ήλιο, προσπαθώντας να μην αφήσω ούτε μια ακτίνα του να πάει χαμένη.

Και μετά σκέφτηκα τη χθεσινή εγγραφή. Και θυμήθηκα τη λίστα. Και το σχόλιο της Αμαλίας. Τελικά είναι πολύ εύκολο να σε πάρει από κάτω. Βλέπεις, ψάχνεις, ζητάς, μετράς, βγαίνεις ανικανοποίητος, ψυχοπλακώνεσαι και … σε παίρνει από κάτω. Χαζό είναι τελικά και χάνεις αυτό που πραγματικά έχεις και δεν αξιοποιείς: χρόνο για να περάσεις καλά. Τελικά…

Θυμήθηκα τον φίλο μου τον Τάκη που είχε πει κάποτε ότι έχουμε τα πιο όμορφα πράγματα τσάμπα και δεν το ξέρουμε. Το πρώτο που είχε αναφέρει ήταν ο ήλιος, το δεύτερο η θάλασσα και το τρίτο η Ελλάδα, που μπορεί μέσα σε μια ώρα να σε πάει από βουνό στη θάλασσα. Είχε δίκιο πάντως. Εμείς δεν τα βλέπουμε. Ας τα δούμε για να τα εκτιμήσουμε…

Τη καλησπέρα μου.

Καφές με φίλους…

Posted on : 02-12-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

4

Για του φίλους μου έχω ξαναγράψει. Δεν ξέρω τι από όλα ισχύει. Είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε, που λέει και η πρόσφατη διαφήμιση, τους φίλους τους διαλέγουμε γι’αυτο δεν τους παιδεύουμε και άλλα τέτοια.

Η φάση που μου αρέσει περισσότερο από όλες όμως είναι όταν είμαι για καφέ με τους φίλους μου. Τότε “περνάω σε άλλη διάσταση”. Δηλαδή το γεγονός ότι είμαι με ανθρώπους δικούς μου και μιλάμε χωρίς μισόλογα και λέξεις κρυμμένες πίσω από αυτα που ακούγονται, είναι ό,τι καλύτερο. Το να έχω τους ανθρώπους που αισθάνομαι κοντά μου και να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, τις απόψεις μου… τον εαυτό μου τέλος πάντων, είναι ό,τι καλύτερο. Το να βλέπω τις εκφράσεις τους και τις αντιδράσεις τους σε αυτά που ακούνε, το να μου δίνουν τη γνώμη τους, που άσχετα αν συμφωνώ ή όχι, με ευχαρίστηση ακούω και παίρνω υπόψη μου, με τιμά.

Αυτές τις μέρες έκλεισε το σχολείο λόγω γρίππης, και τι έκανα… πήγα για καφέ με φίλους. Φίλους αγαπημένους που είχα καιρό να δω. Αλλά και φίλους που “βλέπω”  καθημερινά, αλλά δεν είχα ποτέ το χρόνο να δώ και να μιλήσω μαζί τους. Έτσι το μενού είχε καφέ στην Αγία Παρασκευή, στο Μουσείο (φανταστικό – είχα πολύ καιρό να πάω ), στο Φλοίσβο (επίσης φανταστικό αλλά δυστυχώς μόνο δι’ ορθίους ) ( Υπόδειξη: αν πάτε κατά τις 11.30 φύγετε κατευθείαν προς τα δεξιά και παρκάρετε κοντά προς το Αβέρωφ. Από την άλλη δεν θα βρείτε τίποτα και θα κάνετε μισή ώρα να φτάσετε στο τέλος της διαδρομής για να πειστείτε και άλλο τόσο για να γυρίσετε – δεν λέει) Επίσης 12 το μεσημέρι ανοίγει το Fridays και μόνο τότε μπορείτε να βρείτε θέση να κάτσετε. Μετά από ένα τέταρτο, μόνο “ζεστές” θέσεις μπορείτε να βρείτε (κν μόνο όταν φεύγει κάποιος και είστε από πάνω). Δυό επισκέψεις σε σπίτια και σήμερα επίσκεψη σε γραφείο.

Σε όλες τις περιπτώσεις είχα απέναντί μου ανθρώπους που γνωρίζομαι χρόνια και πέρασα φανταστικά. Ας ήταν έστω και μισή ώρα η επίσκεψη. Γιατί τελικά αυτό που αξίζει – όπως είπε σήμερα η Αργυρώ (και συμφωνώ απολύτως) – είναι αυτές οι στιγμές που περνάμε με αγαπημένα πρόσωπα και τελικά είναι λίγες.

Και μόνο για αυτό, μπορώ να πω ότι καλά μου ήρθαν οι “μίνι διακοπές” από τη γρίππη. Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω διαφορετικά. Γνωρίζω πολύ καλά ότι θα ακολουθήσει περίοδος άγχους και τρεξίματος αλλά “ζω τη μέρα” (κν live the day). Το θέμα της ύλης και της δουλειάς θα διευθετηθεί. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε πήξιμο. Είναι πολύ κοινό το φαινόμενο. Φέτος οι ημερομηνίες δεν βοηθάνε με το Πάσχα πάαααααρα πολύ νωρίς αλλά κάπως θα τα καταφέρουμε.

Τα καινούργια μου παιγνίδα ακόμα προσπαθώ να τα στήσω. Μου έχουν φάει σχεδόν άπειρες ώρες και ακόμα το ψάχνω. Τώρα τελειώνει (σε 17 λεπτά για την ακρίβεια) την αντιγραφή όλων των αρχείων από τον παλιό υπολογιστή στον καινούργιο. Δεν θα σβήσω ακόμα τίποτα – εννοείται – από το παλιό. Μόλις βεβαιωθώ ότι δεν ξέχασα τίποτα θα του κάνω ένα FORMAT, που το μισό να είναι δικό του θα του φτάνει. Επί έξι χρόνια έβαζα, έβαζα, έβαζα… αχούρι τον έκανα. Τώρα ένα συγύρισμα του χρειάζεται.

Από την άλλη τα WINDOWS 7 είναι μάλλον καλά (“Not as bad as expected” όπως διάβασα κάπου) αλλά βρε αδέρφια… καταργήθηκε η συμβατότητα “προς τα πίσω” που υπήρχε μέχρι τώρα; Έτσι έχουμε πλέον μια πολύ καλή κάρτα οθόνης εξωτερική σε αχρησία και ένα σκανεράκι με αναγνώστη αρνητικών και slides επίσης σε αχρησία. Δεν τα βλέπει με τίποτα. Επίσης το δίκτυο… άλλη πονεμένη ιστορία. (Εδώ ειλικρινά θα δεχόμουν ευχαρίστως τη βοήθεια όποιου μπορεί να μου δώσει οδηγίες πως φτιάχνω οικιακό καλωδιακό δίκτυο ανάμεσα σε ένα Η/Υ με windows 7 και άλλλους 4 με ΧΡ).  Τα χάσαμε όλα. Πρέπει να εγκαταστήσω τον εκτυπωτή σε δίκτυο πλέον γιατί δεν τον βλέπουν και άλλα τέτοια καλά. Εντάξει βρήκα πάλι να ασχολούμαι. Θα περάσω αξέχαστα.

Μέχρι να καταφέρω να κάνω λοιπόν όλες αυτές τις δουλειές σας χαιρετώ και τα λέμε σε επόμενη φάση . Τη καληνύχτα μου (άργησα πλέον να γράψω σήμερα)

Καφές με φίλους… η καλύτερή μου.

Posted on : 28-10-2009 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

2

Κάπου κάποτε στα αρχαία υπήρχε η φράση…”Πιστεύω τω φίλω…” Μη με ρωτήσετε για παρακάτω δεν τα θυμάμαι… και αυτό πολύ είναι. Όμως από τότε -πριν περίπου 35 χρόνια – άρχισα να ψάχνω το θέμα των φίλων. Πάντα θυμάμαι να έχω φίλους, ίσως γιατί μιλάω πολύ… αλλά θυμάμαι και μια πολύ δύσκολη φάση που “είχα ξεμείνει” από φίλους. Πραγματικά πολύ δύσκολη φάση… Και πάμε στο καφέ.

Ο καφές είναι “ιεροτελεστία”. Μπορεί να μην είναι καφές με τη φυσική του έννοια. Είναι η παρέα. Η σκέψη ότι θα βρεθείς με πρόσωπα αγαπημένα. Ότι θα μιλήσεις, θα γελάσεις, θα δεις τον άλλο. Προσωπικά μου έχει λείψει η καλή κουβέντα. Με βάθος και νόημα. Τις γενικότητες για το καιρό ή την ανάλωση με τα μαθήματα και τι διαγωνίσματα έβαλα – έβαλες, δεν τα θεωρώ κουβέντα. Κουβέντα είναι η πρόκληση… αυτό που θα σε κάνει να σκεφτείς, να πισωγυρίσεις (και οι αναμνήσεις καλές είναι αρκεί να μην είναι μόνο αυτές), να σχολιάσεις, να προγραμματίσεις, να κάνεις σχέδια με τους φίλους σου. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα πιθανόν να τα αποτρέψει από το να πραγματοποιηθούν αλλά αυτό είναι δεύτερο.

Έτσι αυτές τις μέρες βρέθηκα και θα βρεθώ με πολύ κόσμο. Κόσμο που δεν είμαστε μαζί, ούτε βρισκόμαστε στη δουλειά ή στην καθημερινότητα μας γενικά. Όμως είναι πρόσωπα που υπάρχει ένας σύνδεσμος. Ένας σύνδεσμος που μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη διάρκεια αλλά είναι αρκετός, όταν βρεθούμε μαζί, να μιλήσουμε, να γελάσουμε και να περάσουμε όμορφα και ζεστά κάποιες ώρες.

Προχθές λοιπόν βρέθηκε μια φίλη στην Αθήνα και βρεθήκαμε για ένα καφέ – κυριολεκτικά – Κανονίσαμε όσο μας επιτρέπει η Αθήνα και τελικά γίναμε τρεις συνάδελφοι χημικοί και τα είπαμε. Τι να πρωτοπείς μέσα σε δυο ώρες, τι να πρωτοθυμηθείς και τι να κανονίσεις για συναντήσεις ή επόμενα ραντεβού. Όμως ήταν ένα πολύ όμορφο απόγευμα από αυτά που όπως λέω εγώ “οριοθετούν το χρόνο”. Οι μέρες δηλαδή που θυμάσαι και με βάση αυτές λές πόσες μέρες έχουν περάσει. Γιατί οι άλλες οι καθημερινές, η μία είνα ίδια με την άλλη.

Μεθαύριο “έρχεται” το ΑΣΜΠΕΤΑ. Μπορεί τα παιδιά αυτά (χμ!!! μάλλον πλέον είμαι ο μεγαλύτερος, οπότε μπορώ να τα λέω και έτσι…) να μη τα γνωρίζω, όπως γνωρίζω άλλους ανθρώπους, όμως κάθε συγκέντρωση και κάθε συνάντηση έχει τη ζεστασιά της παρέας που γνωρίζονται χρόνια. Η ατμόσφαιρα είναι το κάτι άλλο. Έτσι κάθε φορά που μας επιτρέπει η ζωή στην Αθήνα, να το οργανώσουμε, είναι κάτι που το περιμένω.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω τα Σάββατα μεσημέρι με τους φίλους. Τα έχω ξαναπεί. Μοναδική παρέα με μοναδικούς ανθρώπους (καλά όλοι μοναδικοί είμαστε αλλά αυτοί είναι πιο μοναδικοί…) Συζητήσεις και θέματα για τα πάντα. Απόψεις και ιδέες χωρίς φίλτρο και χωρίς υστερόβουλες σκέψεις. Όπως μου είχε πει ένας από τη παρέα, ο φίλος θα σου πει τα πράγματα όπως τα βλέπει και τα αισθάνεται, ανεξάρτητα αν σε πληγώσει ή όχι. Και αν σε πληγώσει πρέπει πρώτα να σκεφτείς αν έχει δίκιο ή όχι και μετά να τσαντιστείς. (αν το κρίνεις απαραίτητο).

Η παρέα των φυσικών επιστημών – θα μπορούσα να τη πω και έτσι – μια παρέα καθηγητές ΠΕ 4 όπως θα λέγαμε. Δυο τρεις φορές έχουμε βρεθεί και οι συζητήσεις είναι πάντα μια πρόκληση. Μπορεί να είναι επικεντρωμένες στο “κλάδο” όπως λέμε αλλά μετά από κάθε μια συζήτηση μένει ένας προβληματισμός και πολλές νέες ιδέες.

Η ανάγκη για έκφραση και ανταλλαγή απόψεων είναι αυτή που με χαρακτηρίζει – και δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος – και για αυτό άφησα για το τέλος τον άνθρωπο που όταν βγαίνουμε για καφέ δεν αφήνουμε θέμα να μη πιάσουμε. Τα τριάντα χρόνια γνωριμίας με την Έφη μας έχουν δώσει τη δυνατότητα να μη μασάμε τα λόγια μας και να μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα. Εννοείται ότι ο καφές δεν φτάνει, και έτσι όποτε δεν καταφέρνουμε να βρεθούμε το τηλέφωνο καλύπτει τα κενά. Βλέπετε η Αθήνα είναι ασφυκτική σε τέτοια θέματα.

Πολλά έχουν γραφτεί για τους φίλους… “Οι φίλοι είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε…” “Τους φίλους τους διαλέγουμε, γιαυτό δεν τους παιδεύουμε…” έλεγε ένα άλλο τραγούδι. Για μένα οι φίλοι είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μπορώ να μιλήσω. Ίσως όχι με όλους για όλα, αλλά ξέρω ότι είναι εκεί… ένα τηλέφωνο μακριά και απλά … περιμένουν. Οπότε όπως έχω ξαναπεί, μάλλον αισθάνομαι πλούσιος με τους φίλους μου.

Τη καλημέρα μου, χρόνια πολλά για την ημέρα και σε όσους γιόρταζαν προχθές και παρέλειψα να ευχηθώ.