Featured Posts

  • Prev
  • Next

To 9o Πανελλήνιο Συνέδριο των εκπαιδευτικών για τη Χρήση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση στη Σύρο

Posted on : 01-05-2017 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική

0

 Βράδυ έξω από το ΝΕΩΡΙΟ οι ψαράδες ετοιμάζουν τα δίχτυα τους για την επόμενη ημέρα.

Θυμάμαι κάπου στο 2005, είχα αρχίσει να συμμετέχω από την μεριά των εισηγητών σε ημερίδες των σχολικών συμβούλων, με τα θέματα της εποχής : διαθεματικά προγράμματα, περιβαλλοντικά και γενικά πρότζεκτ. Σιγά σιγά η πληροφορική έμπαινε στις τάξεις με ¨πολιορκητικό κριό” το Power point, για όποια σχολεία είχαν υπολογιστή στις τάξεις. Εγώ τότε είχα τον πρόγονο του συγκεκριμένου blog, τη ΒΔΕΛΛΑ όπου έγραφα τους προβληματισμούς μου και τις εμπειρίες μου από την εκπαίδευση. Κάπου εκεί στο 2008 είδα τη πρώτη ανακοίνωση για το 5 συνέδριο της Σύρου και είπα να κάνω τη κίνηση και έστειλα την εργασία μου για το πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί το blog στην εκπαίδευση. Είχα ήδη ξεκινήσει να το χρησιμοποιώ σε εφαρμογές στη τάξη. Θυμάμαι ότι η εργασία μου πέρασε από κρίση και έγινε δεκτή. Για εμένα ήταν μια νέα φάση. Μια αναβάθμιση… θα είχα κοινό από όλη την Ελλάδα, θα βγαίναν πρακτικά που θα μένανε και θα διαβάζονταν για πολλά χρόνια σαν βιβλιογραφία αναφοράς. Είχα δουλέψει πολύ και σίγουρα είχα πολλά λάθη. Όμως με είχε απασχολήσει από τον Σεπτέμβρη που πήρα την απόφαση μέχρι και το Φλεβάρη του 2009 που τελικά παρέδωσα την εργασία. Τα γράφω αυτά για να μπορέσετε να καταλάβετε τα επόμενα.

Έρχεται η ώρα του Συνεδρίου. Μπαρκάραμε στις 7.30 στο καράβι… Ένα καράβι συνέδριο. Λες και ήταν κλεισμένο από το συνέδριο. Παντού “περίεργοι τύποι” με τους φορητούς υπολογιστές της εποχής, πολλές συζητήσεις, σχέδια, τελευταίες διορθώσεις στις παρουσιάσεις και στα κείμενα, ένα πλωτό συνέδριο.  Και μετά το πρόγραμμα… το μεγαλύτερο πρόβλημά του ήταν οι παράλληλες συνεδριάσεις. Ήταν τόσο πολλά αυτά που ήθελες να παρακολουθήσεις που έπεφτε η μία πάνω στην άλλη. Και ψάχναμε να βρούμε τον τρόπο να τις παρακολουθήσουμε όλες. Και πηγαίναμε από τη μία αίθουσα στην άλλη. Στην εναρκτήρια στο Πνευματικό κέντρο, με τις δύο αίθουσες ανοικτές και  μόλις που χωρέσαμε σε δυο θέσεις με λειψή ορατότητα. (πιθανόν γι’αυτό είχαν ξεμείνει. Την επόμενη ημέρα μετά τη παρουσίαση μου που αν και ήταν δεύτερη (9.15 το πρωί τουΣαββάτου) είχα κοινό καμιά 15αριά άτομα εκτός από τους ομιλητές, δηλαδή περίπου 25-30 άτομα στη τάξη. Μετά από κάθε ομιλία είχαμε μετακίνηση πληθυσμών από αίθουσα σε αίθουσα αλλά είχε κοινό για όλους. Και το μεσημέρι στη μεγάλο διάλειμμα με το φαγητό από τις “γυναίκες της Σύρου”, έγιναν όλες οι συζητήσεις, οι γνωριμίες. Όλο το συνέδριο ήταν εκεί, συζητήσεις, ανταλλαγές τηλεφώνων, σχόλια, ιδέες, παρατηρήσεις, συνεργασίες : όλα συζητήθηκαν εκεί.

Το Δημαρχείο της Σύρου – έργο του Τσίλερ.

Και φτάσαμε στο 9ο Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο τριήμερο. Η διαφορά φάνηκε από την εναρκτήριο συνεδρίαση… Η μισή αίθουσα με πολλά κενά καθίσματα. Το καράβι μάλλον τουριστικό – λόγω και Πρωτομαγιάς – σίγουρα όχι συνεδριακό. Μετά από οκτώ χρόνια μπόρεσα να αναγνωρίσω μερικούς σχολικούς συμβούλους από το συνέδριο αλλά τα δύο χέρια φτάνανε για να τους μετρήσω. Κατά μια άποψη πολλοί ήρθαν το βράδυ (11 περίπου). Αυτό εγώ δεν το είδα την επόμενη ημέρα.

Στην ομιλία του φίλου και συνάδελφου από τη Σχολή, Κώστα Σχοινά, που ήταν “τέταρτος”, οι δύο πρώτοι ομιλητές δεν εμφανίστηκαν καν. Αυτό μου κάνει μεγάλη εντύπωση. Γιατί για να κατεβάσεις εργασία, πρέπει να δουλέψεις και το κάνεις γιατί το θέλεις και γιατί έχεις κάτι να πεις και να μοιραστείς. Και όταν έρχεται η “δική σου ώρα” να το κάνεις, εσύ λείπεις…(!!!!) και δεν λέω, κάτι μπορεί να τους έτυχε αλλά από ότι πληροφορήθηκα ήταν ο κανόνας… σε πάρα πολλές αίθουσες υπήρχαν “κενά” από απουσίες. Προσπαθώ να καταλάβω τη σκοπιμότητα του να δηλώσεις συμμετοχή στο συνέδριο και να μην εμφανιστ
είς.  Η επόμενη ήταν με SKYPE ( που δεν υπήρχε αναφορά ) αλλά δεν έγινε δυνατή η σύνδεση (!!!!). Και περιμέναμε μήπως έρθουν… Κατά την άποψη μου κακώς. Για να μη πω ότι θα έπρεπε να “επιβληθεί” κάποια ποινή αποκλεισμού, κάτι… Όσοι ήταν παρόντες ήταν ομιλητές και περίπου 10 άτομα που δεν είχαν ομιλία αλλά ήθελαν να ακούσουν κάτι από εσένα. Και εσύ δεν ήρθες!!!! Δεν υπάρχει κανένας λόγος να σε περιμένω. Τέλος πάντων…

Ο Κώστας Σχοινάς κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της εργασίας του.

Μετά μετακινήθηκα στα εργαστήρια, που ήθελα να παρακολουθήσω. Χημικά προϊόντα με απλά μέσα. Είχαν εγγραφεί 4 να παρακολουθήσουν και ήμασταν 12. Η αλήθεια είναι ότι είχα εγγραφεί την προηγούμενη ημέρα. αλλά είχα εγγραφεί. Η συνάδελφος ανταποκρίθηκε στην αυξημένη ζήτηση αλλά το κοινό γενικά δεν βοηθούσε με αποτέλεσμα το εργαστήριο να βγει εκτός χρόνου και μετά τρέχοντας πίσω να παρακολουθήσω τη συνεδρίαση των φυσικών επιστημών.

Το βιωματικό εργαστήριο των φυσικών επιστημών.

Και βρίσκομαι σε ένα σχεδόν άδειο αμφιθέατρο.

Η πρώτη ομιλία “απουσίαζε”, η δεύτερη ήταν με SKYPE από ένα ριψοκίνδυνο συνάδελφο που χρησιμοποίησε τους αισθητήρες που έχουν τα κινητά των μαθητών του για να πάρουν μετρήσεις φυσικής και να παρατηρήσουν τη κίνηση κάποιων σωμάτων.  Ριψοκίνδυνος γιατί ως γνωστόν η “χρήση συσκευών καταγραφής εικόνας και ήχου” απαγορεύονται στα σχολεία. Να σημειωθεί ότι και οι φορητοί υπολογιστές έχουν αυτές τις δυνατότητες. Μετά ακολούθησε μια εφαρμογή που μετρούσε την διαπερατότητα ενός διαλύματος από το φως, αντί για τις φωτοχημικές αντιδράσεις ( η αλήθεια είναι ότι δεν το κατάλαβα πως γίνεται… και κυρίως πως συνδέονται). Η επόμενη έλειπε, πάλι και οι άλλες δύο ήταν πάλι με SKYPE. Στη μια ένας συνάδελφος προσπαθούσε να συνδέσει τον πυρήνα του ατόμου με τον πυρήνα του κυττάρου. Από όσο μπορώ να σκεφτώ μοιράζονται μόνο το όνομα. Πέραν τούτου ουδέν.  Στην επόμενη πάλι από μακριά, δεν άντεξα και αποχώρησα διακριτικά.

Έξω βλέπω τον οργανωτή του συνεδρίου και ρωτάω αν στο διάλειμμα θα υπάρξει κάποια συγκέντρωση για φαγητό όπως γινόταν μέχρι πρόπερσι με τις γυναίκες της Σύρου (είναι ομάδα γυναικών που φροντίζει να υπάρχει μαγειρευτό φαγητό σε “οικιακές τιμές” και με δυνατότητα catering). Η απάντηση ήταν αρνητική, και γιαυτό οι συνεδριάσεις έγιναν στο κέντρο, για να δώσουν στους συνέδρους τη δυνατότητα πρόσβασης σε εστιατόρια. Και έτσι χάθηκε και η δυνατότητα να κάνεις κάποιες καλές συζητήσεις με συναδέλφους και να κάνεις κάποιες καλές κουβέντες. Ο καθένας πήρε το δρόμο του για τη πόλη.

Στα εργαστήρια της Κυριακής, δυστυχώς η απουσία του κόσμου ήταν αποκαρδιωτική. Ο εισηγητής και ένα ή δύο άτομα.

Σίγουρα η οικονομική κρίση είναι ένας σοβαρός λόγος για την εικόνα που είδαμε. Ο καθένας σκέφτεται το κόστος της παρουσίας του σε ένα τέτοιο συνέδριο, γιατί έχει ανελαστικά έξοδα. Εισιτήρια, διαμονή, μετακινήσεις. Από την άλλη – χωρίς να έχω εικόνα με αριθμητικά δεδομένα – νομίζω ότι η ανταποδοτικότητα της εγγραφής των 30 και 40 € δεν καλύπτεται με τους καφέδες στο Πνευματικό Κέντρο ή με τη τσάντα με το διαφημιστικό υλικό και το σημειωματάριο που επίσης σε κάποιες περιπτώσεις ήταν διαφημιστικό. Επιμένω πάντως ότι το συνέδριο είναι η συγκέντρωση το μεσημέρι του Σαββάτου.

Δεν ξέρω αν οι κριτές δέχθηκαν εργασίες που δεν έπρεπε. Προσωπικά θεωρώ ότι αυτός που καταθέτει μια εργασία, έχει κάτι να πει, άρα καλό είναι να του δοθεί το βήμα. Αλλά να έχει κάτι να πει. Και να πληρεί κάποιες προδιαγραφές. Από την άλλη δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο να μπεις στη διαδικασία του συνεδρίου, να γράψεις εργασία, να τη περάσεις αξιολόγηση, να τη στείλεις, να εγγραφείς και τελικά να μην έρθεις καθόλου.Το βρίσκω εκτός των άλλων πολλαπλά προσβλητικό. Και στους οργανωτές του συνεδρίου, και στους κριτές που του έδωσες μια εργασία να αξιολογήσει, που εσύ δεν υποστηρίζεις – αφού δεν έρχεσαι να τη παρουσιάσεις – και φυσικά στο κοινό του συνεδρίου που έρχεται να σε ακούσει.

Είπαν ότι γίνονται πολλά συνέδρια πλέον και είναι δύσκολο να βρεθούν αξιόλογες εργασίες. Μπορεί να ισχύει, αλλά αν εσύ έχεις κάτι να πεις μπορείς να βγεις μπροστά. Και όσα συνέδρια και αν γίνονται θα μπορούσαν να βρεθούν μια χιλιάδα άνθρωποι για όλα τα συνέδρια μαζί, που να έχουν κάτι να πουν. Νομίζω ότι όλα έχουν συμβάλλει.

Προσωπικά στεναχωρήθηκα αλλά και προβληματίστηκα. Γιατί έχοντας ενεργό δράση τα τελευταία χρόνια μέσα από τις επιτροπές αξιολόγησης, που είχα τη τιμή να συμμετέχω, αλλά όντας και προσκεκλημένος εισηγητής πέρυσι στη Θεσσαλονίκη, έχω την ανάγκη να βλέπω τα αδελφά συνέδρια Σύρου και Θεσσαλονίκης, να προχωράνε και να τραβάνε κόσμο, να είναι λόγος συζήτησης και χώρος ανταλλαγής απόψεων αλλά και ιδεών. Είναι ο χώρος που γνώρισα ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες με εμένα, ονειρεύονται την ίδια τάξη με εμένα.

Τις προηγούμενες φορές στο καράβι σκεφτόμασταν τι μπορούμε να κάνουμε και εμείς για το επόμενο συνέδριο. Σχεδιάζαμε την εργασία που θα κατεβάζαμε και σχολιάζαμε όλα όσα είχαμε δει και ακούσει. Χθες στο καράβι συζητάγαμε τι είδαμε και τι ακούσαμε. Γενικά υπήρχε μια απογοήτευση.

Φυσικά και ισχύει το “οπου’ναι απ’εξω από το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει” και φυσικά δεν μπορώ να ξέρω την δουλειά και το κόστος που έχει ένα τέτοιο συνέδριο. Όμως μπορώ να περιγράψω αυτά που είδα όπως και να περιγράψω τα συναισθήματα που μου προκλήθηκαν από το συνέδριο.

Η Σύρος είναι όμορφο νησί οπότε μπορείτε να δείτε και λίγες φωτό…

Και όμως είναι ανατολή… Τι να κάνω. Ξυπνάω νωρίς. Από τον Αζόλιμνο.

Και ξανά ανατολή… λίγο πιο ψηλά.

Η αυθεντία του άσχετου…

Posted on : 07-06-2016 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

0

Η εξεταστική περίοδος συνεχίζεται και στις εξετάσεις της Χημείας βρέθηκα να εξετάζω μαθητές που εξετάζονται προφορικά σαν «Φυσικώς Αδύνατοι» ή ΦΑ όπως τους λέμε. Μας ενημέρωσαν σχετικά για τη συμπεριφορά μας και μας είπαν ότι υπήρχαν μαθητές στα όρια του αυτισμού ενώ άλλοι βρίσκονται στα όρια πανικού. Υπάρχουν και αρκετοί – οι περισσότεροι – που έχουν δυσλεξία. Οι μαθητές έρχονταν μπροστά μας εμφανώς αγχωμένοι, τους λέγαμε δυο κουβέντες «άσχετες» για να ηρεμήσουν, να κάτσουν να πάρουν δυο ανάσες  και να τους φύγει το άγχος. Και μετά αρχίζανε και μας λέγανε τι γράφανε. Γενικά δεν πήγανε άσχημα. Αλλά το άγχος και η αγωνία ήταν ολοφάνερα.

Αλλά και μέσα στο σχολείο έχουμε μαθητές «Φυσικώς Αδύνατους». Διαβάζουν τα θέματα στη τάξη κατά τη διάρκεια του διαγωνίσματος και όταν είναι έτοιμοι ζητάνε να εξεταστούν προφορικά από το καθηγητή τους και έναν συνάδελφο της ίδιας ειδικότητας. Όταν κάνεις επιτήρηση οι μαθητές ολοκληρώνουν το γραπτό τους και αποχωρούν.   Σε μια περίπτωση λοιπόν είχαν αποχωρήσει όλοι οι υπόλοιποι μαθητές είχαν μείνει μόνο οι μαθητές που περίμεναν την προφορική εξέταση μια και είχαν ολοκληρώσει τη μελέτη. Εκεί λοιπόν είχα λίγο το χρόνο και ρώτησα μια απορία που είχα από  προηγούμενη ημέρα…

main

 

Είχα παρατηρήσει ότι μια μαθήτρια που εξετάζεται προφορικά διάβαζε μέσα από μια μπλε ζελατίνα. Στην αρχή, νόμιζα ότι το έκανε “έτσι”, σήμερα όμως παρατηρώντας την σε όλη τη διάρκεια της επιτήρησης είδα ότι μόνο έτσι διάβαζε… και φυσικά τώρα που είχε τελειώσει και περιμέναμε, ρώτησα γιατί.

Και έτσι έμαθα ότι η…”Μαρία” εξετάζεται προφορικά,  γιατί δυσκολεύεται να επεξεργαστεί τις εικόνες που βλέπουν τα μάτια της. Η λάμπα φθορισμού τη ζαλίζει και της προκαλεί φοβερό πονοκέφαλο, ενώ ο άσπρος πίνακας της προκαλεί ζαλάδα  και αν είναι είναι πολύ φωτεινή μέρα… τα γράμματα χάνονται. Στο εννιάωρο έχει βγει εκτός μάχης με φοβερό πονοκέφαλο, δακρυσμένα – πρησμένα μάτια  και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί. Σπίτι διαβάζει με κίτρινο φως και της παίρνει πολλαπλάσιο χρόνο για να μπορέσει να διαβάσει αυτά που πρέπει. Φοράει γυαλιά με μια γκρίζα απόχρωση για να μπορεί να “κόψει” το παραπανίσιο φως και φυσικά διαβάζει μέσα από μπλε ζελατίνα. Το καλύτερο για αυτή από ότι μου είπε, είναι οι σημειώσεις να είναι σε μπλε χαρτί, για να μπορέσει να τις διαβάσει.

Αμέσως το μυαλό μου πήγε στη περυσινή χρονιά όπου δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ τη “Μαρία” να χαζεύει και να μιλάει, (τουλάχιστον εγώ έτσι το έβλεπα), εμένα να της κάνω παρατηρήσεις ότι δεν συγκεντρώνεται και ότι μιλάει συνέχεια.  Όταν μου είπε ότι γυρνώντας σπίτι είχε τέτοιο πονοκέφαλο που έπρεπε να κοιμηθεί τουλάχιστον  ένα δίωρο για να συνέλθει, κατάλαβα τι έβλεπα την προηγούμενη χρονιά.

Ρώτησα και την “άλλη Μαρία” γιατί εξετάζεται προφορικά… Μου είπε ότι έχει διάσπαση προσοχής, δυσκολία στην ορθογραφία και ότι δυσκολεύεται να καταλάβει κάτι διαβάζοντας. Τα καταλαβαίνει πολύ καλύτερα αν τα ακούσει. Το διάβασμα, της είναι πολύ κουραστικό, και δύσκολα καταλαβαίνει, οπότε πρέπει να διαβάσει ξανά και ξανά για να μπορέσει να έχει κάποιο αποτέλεσμα.

Πάλι δεν μπόρεσα να μη κάνω αναδρομή στη προηγούμενη χρονιά και στην εικόνα που είχα από την “άλλη Μαρία” μέσα στην τάξη. Χαμηλών τόνων, να μη σηκώνει χέρι και μόνο όταν την ρωτούσα εγώ να απαντάει…

Όλα τα κομμάτια “κούμπωσαν στη θέση τους” και μπόρεσα να καταλάβω συμπεριφορές και εικόνες. Μπορώ να πω ότι αισθάνθηκα κάποιες ενοχές θεωρώντας ότι σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξα προκατειλημμένος και άδικος.

Συνδυάζοντας όλες αυτές τις εμπειρίες συνειδητοποίησα ότι το να εξετάζεται ένας μαθητής σαν «Φυσικώς Αδύνατος» είναι πιθανόν ένα πολύ σύνθετο πρόβλημα. Και πολλές φορές εμείς «οι καθηγητές» δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε. Χαρακτηρίζουμε όλους τους μαθητές σαν ΦΑ και ίσως σε πολλές περιπτώσεις «τους παρκάρουμε» χωρίς να τους δίνουμε σημασία, μια και τις περισσότερες φορές νομίζουμε ότι το να τους εξετάζουμε προφορικά λύνει το πρόβλημα.

ασκησειςγιατοσπιτι

 

Μιλώντας για εμένα και συνειδητοποιώντας ότι μόλις σήμερα μετά από δύο χρόνια που τις είχα μαθήτριες, ρώτησα και έμαθα τι ακριβώς συμβαίνει – τώρα που και οι δύο φεύγουν και θα συνεχίσουν σε άλλες κατευθύνσεις – θα έλεγα ότι μόλις σήμερα κατάλαβα τι γίνεται.

Αλλά, από την άλλη μεριά,  εννοείται ότι γνωρίζω καλά πως γίνεται η προφορική εξέταση και ήμουν δεκάδες φορές μέλος σε λυκειακές επιτροπές για ΦΑ στις εξετάσεις. Χαρακτηρίζομαι λοιπόν “ειδικός”, όντας κατ’ ουσία άσχετος με το τι πραγματικά συμβαίνει με τους μαθητές που έχουν μαθησιακές δυσκολίες και εντάσσονται στους ΦΑ και εξετάζονται προφορικά.

panelinies_14_3

Κλείνοντας θέλω να πω, ότι αν είναι να ξεχωρίζουμε από τα κασετόφωνα, μάλλον αντί να μιλάμε μόνο, θα πρέπει να ακούμε κιόλας. Πολλές φορές από διακριτικότητα, δεν ρωτάμε τι ακριβώς σημαίνει γιατί “δεν κάνει” όμως από τη σημερινή αντίδραση νομίζω ότι είναι λάθος. Για κάθε παιδί υπάρχει μια ειδική περίπτωση. Δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να βρούμε λύση σε όλα και για όλα τα παιδιά. Στο λύκειο τουλάχιστον, υπάρχει πίεση και από το αναλυτικό πρόγραμμα με την ύλη να πιέζει και τον χρόνο να είναι λίγος. Σίγουρα όμως αν ρωτήσουμε τον κάθε μαθητή τι ακριβώς γίνεται, θα μπορούσαμε να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει και τι βλέπουμε μέσα στη τάξη. Εγώ πάντως σήμερα έμαθα κάτι καινούργιο πάλι.

Τη καλησπέρα  μου…

Αναδρομές…

Posted on : 06-05-2016 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

0

Σήμερα είδα την προκήρυξη στο ΕΚΠΑ για το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών σχετικά με τις Φυσικές Επιστήμες στην Εκπαίδευση.

Διάβασα προσεκτικά τις οδηγίες και τα “χαρτιά” που πρέπει να μαζέψω… και δεν μπόρεσα παρά να κάνω μια αναδρομή περίπου 33 χρόνια πίσω όταν τελείωνα το χημικό στα Γιάννενα. Θυμάμαι ότι τότε το μεταπτυχιακό ήταν διδακτορικό… Δεν υπήρχαν πολλά πράγματα που υπάρχουν σήμερα.

Θυμάμαι τον Τριαντάφυλλο να μου λέει ότι υπάρχει ένα πρόγραμμα της ΕΟΚ (τότε) για τον ευτροφισμό και τη πορεία των λιπασμάτων μετά από τα χωράφια. Μου ακουγόταν πολύ ενδιαφέρον. Μετά ο Γιώργος μου πρότεινε ένα πρόγραμμα πάνω στη θεωρητική Χημεία (κβαντική). Εκείνη την εποχή με είχε κουράσει και ήταν το πρόγραμμα που είδα με το μικρότερο ενδιαφέρον. Τέλος ο Γιάννης μου πρότεινε ένα πρόγραμμα για τα LCD που το καιρό εκείνο είχαν μόλις εμφανιστεί… Θυμάμαι χαρακτηριστικά την φράση του : σε λίγα χρόνια θα έχουν κατακτήσει το κόσμο… ήταν 1984… 32 χρόνια πριν… Δείχνει κιόλας πως σκέπτονταν κάποιοι από τους καθηγητές μου και πόσο μπροστά ήταν. Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν μπόρεσα να το δω. Παρόλα αυτά δεν έκανα τίποτα…

Ο λόγος ; το χρήμα. Τον καιρό εκείνο, τα ανερχόμενα σούπερ μάρκετ και η αύξηση του καταναλωτισμού είχε σαν αποτέλεσμα το μπακάλικο του πατέρα μου να πληγεί άμεσα με μείωση της πελατείας και του εισοδήματος. Και αν και τα προγράμματα ήταν επιδοτούμενα τα πρώτα χρήματα θα έρχονταν μετά από 1+ χρόνια οπότε για κάποιο διάστημα θα έπρεπε να με πληρώνει ο πατήρ… και τα 15 € το μήνα ( ναι 5.000 δρχ το μήνα ήταν το κόστος ) ήταν ένα μεγάλο κομμάτι του οικογενειακού εισοδήματος.Οπότε έκοψα και την αναβολή και πήρα το πτυχίο από το στρατό και το έριξα στη δουλειά, μη κοιτάζοντας πίσω και προχώρησα.

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε… Οικογένεια, παιδιά, σχολείο ( κάπου 30 χρόνια ) και όλα τα άλλα με τις νέες τεχνολογίες κλπ κλπ…

Κάπου στα σαράντα μου ανακάλυψα ξανά το διάβασμα… Ποιο διάβασμα θα μου πείτε. Πάντα διάβαζα… Χημείες. Το διάβασμα του μυθιστορήματος, το διάβασμα του βιβλίου που μου αρέσει, το διάβασμα το χαλαρό στη καρέκλα στο μπαλκόνι… Και εκεί μου ήρθε πάλι το “κουσούρι” της επιμόρφωσης…

Ξεκίνησα με σεμινάρια, όπου υπήρχαν και από όπου και αν προέρχονταν. Τότε ήταν της μόδας τα “περιβαλλοντολογικά” και τα “διαθεματικά” προγράμματα. Εκεί και εγώ… 98 ώρες περιβαλλοντική ενημέρωση στο Πολυτεχνείο, ημερίδες και διημερίδες από τους Σχολικούς συμβούλους σε κάθε θέμα… και εγώ μέσα.

Πολύ σύντομα πέρασα από την απέναντι πλευρά της αίθουσας. Αισθανόμουν ότι είχα να πω και έτσι άρχισαν να καταθέτω εργασίες και να μιλάω σε κόσμο… Δεν ήταν εύκολο… ακόμα δεν είναι. Αλλά βγήκα μπροστά.

Προχώρησα παρακολουθώντας ένα πρόγραμμα e-learning στο ΕΚΠΑ με θέμα την Εκπαιδευτική Ψυχολογία, κάνοντας ταυτόχρονα “κατασκοπία” για το πως δουλεύει ένα πρόγραμμα e-learning. Πήρα και από εκεί το δίπλωμα μετά από την τελική εργασία που κατέθεσα…

Με τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο και τον Γιάννη Βλάχο κάναμε τέσσερα τρίωρα σεμινάρια e-learning με θέμα την αξιολόγηση. Με κεντρικό ομιλητή τον Γιάννη και τον Γιώργο και εμένα στο “προεδρείο” πολύ μπροστά από άλλα σεμινάρια μπορέσαμε και μαζέψαμε συναδέλφους από όλη την Ελλάδα, σε ένα από τα πρώτα webinars.

Το 2009 “ανακάλυψα” τα Πανελλήνια Συνέδρια, δειλά δειλά κατέθεσα τη πρώτη εργασία μου και από εκεί ξεκίνησαν όλα…

Παρουσίασα εργασίες για :

1. Το blog στην εκπαίδευση

2. Ψηφιακή επιμέλεια αρχείων

3. Το e-learning στην ενισχυτική διδασκαλία.

4. Το “νέφος” θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στην εκπαίδευση;

και άλλες… πάνω στο power point, στην οργάνωση διαθεματικών προγραμμάτων για μεγάλες ομάδες μαθητών…

Μετά ήρθαν οι ερευνητικές εργασίες όπου παρακολουθώντας την εισαγωγική επιμόρφωση ασχολήθηκα διεξοδικά και έκανα παρουσιάσεις σε συναδέλφους στο Λύκειο Ψυχικού αλλά και στο Λύκειο Κρανιδίου (!). Παρουσίασα πόστερ στο συνέδριο των Σχολικών Συμβούλων στη Κόρινθο με θέμα τον ρόλο του συντονιστή των Ερευνητικών Εργασιών.

Στην Ένωση Ελλήνων Χημικών στο έτος Χημείας, είχα εισήγηση για την Χημεία και την χρήση των ΤΠΕ στη διδασκαλία της…

Μετά από πολλή γκρίνια και παρεμβάσεις κατάφερα και γράφτηκα στο Σχολικό Δίκτυο αν και ιδιωτικός εκπαιδευτικός ( δεν υπήρχε αρχικά πρόβλεψη). Εδώ οφείλω να ευχαριστήσω τον Μιχάλη Παρασκευά από το ΙΤΙΕ Διόφαντος, ο οποίος με άκουσε και βρήκε μια λύση ώστε να μπορέσουμε αν εγγραφούμε μια και δεν είχαμε Αριθμό Μητρώου υπαλλήλου ( απαραίτητο πεδίο στη κάρτα). Και με το που εγγράφηκα ξεκίνησε άλλος γύρος…

Αρχικά από τον Βασίλη Νταλούκα η επιμόρφωση με e-learning πάνω στις νέες τεχνολογίες. Καταπληκτική δουλειά – εθελοντική – για όποιον θέλει να πάθει για τις νέες τεχνολογίες. Αλλά προσοχή… θέλει δουλειά. Αν δεν προλαβαίνετε πάρτε το ανοικτό πρόγραμμα – χωρίς βεβαίωση για να δείτε τι γίνεται. Εγώ “το πήρα” με τη δεύτερη μια και τη πρώτη φορά τη πάτησα και δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του προγράμματος. Όσοι έχετε λογαριασμό στο Σχολικό δίκτυο, αξίζει. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δε, καιρός να εγγραφείτε στο σχολικό δίκτυο και να το ψάξετε.

Συνεχίσαμε με επιμόρφωση Α’ Επιπέδου και Β Επιπέδου. Την μείζονα επιμόρφωση τη χάσαμε γιατί δεν δέχονταν ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς και παρά τις πιέσεις δεν έγινε τίποτα.

Και φτάνουμε πριν 2-3 χρόνια που ο φίλος μου ο Τάσος μου λέει : “Αφού ασχολείσαι τόσα χρόνια με όλα αυτά γιατί δεν παίρνεις ένα μεταπτυχιακό;” και εκεί μου έκανε “κλικ”.Και θυμήθηκα τα  νιάτα μου και το γιατί δεν είχα πάρει μεταπτυχιακό… Τα μέτρησα και είπα… και γιατί όχι… Τα παιδιά μεγάλωσαν, εγώ μπορώ να ελέγξω το χρόνο μου καλύτερα… θα το κάνω…

Αρχίζω λοιπόν από τα συνέδρια, να προσεγγίζω τα μεταπτυχιακά που είχαν σχέση με ΤΠΕ και φυσικές επιστήμες. Βρήκα διάφορα, και με διάφορα κόστη, Αθήνα Πειραιά, Κόρινθο, Πάτρα… Όλα τα μέτρησα… Χρόνους βενζίνες διόδια, διαμονή, διατροφή, δίδακτρα… Όταν αποφάσισα και κοίταξα στη γραμματεία τι γίνεται, μου είπαν Αγγλικά επιπέδου C1 ή C2… με χαρτί. Μα αφού ξέρω… Χαρτί έχεις;…Τότε είχα ξεκινήσει τα Γαλλικά. Τελείωσα το Β2  στα Γαλλικά τον Ιούνη και τον Δεκέμβρη έδωσα C2 στα Αγγλικά. Οπότε αφού μαζέψαμε τα προαπαιτούμενα διπλώματα… απλά περίμενα… τη προκήρυξη…

Και να που ήρθε… Διάβασα τα προαπαιτούμενα και σε λίγο θα αρχίσω να μαζεύω το φάκελλο. Αλλά μάλλον θα είναι χοντρός… Θέλουν τις εισηγήσεις από τα συνέδρια…

Οπότε όπως έλεγα νωρίτερα… ΕΚΠΑ σού ‘ρχομαι…

Τη καλησπέρα μου…

Το διαγώνισμα…

Posted on : 14-10-2015 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

0

Πέρασαν τέσσερις μήνες από τη τελευταία εγγραφή… μάλλον πολύς καιρός… Φοβάμαι ότι περνάω…κρίση.

Σήμερα ήταν ένα διαγώνισμα στην πρώτη λυκείου… ήταν το πρώτο της χρονιάς και το πρώτο που γράφουν αυτοί οι μαθητές σε εμένα…

Κάποια αρχικά εισαγωγικά σχόλια.

Στην αρχή του χρόνου ενημέρωσα τους μαθητές πότε θα γράψουν διαγωνίσματα και σε ποια ύλη. Το έχω σαν αρχή να μη βάζω “απροειδοποίητα” γιατί κατά την άποψή μου οι μαθητές γνωρίζοντας – στο περίπου – πότε γράφουν μπορούν να είναι προετοιμασμένοι κατάλληλα, αν και δεν το κάνουν. Δηλαδή αφού ξέρεις ότι διανύεις ύλη για τεστ ή διαγώνισμα, προετοιμάζεσαι από την αρχή και όχι το προηγούμενο βράδυ. Η επιλογή είναι δική του. Γιαυτό και συνήθως η ημερομηνία δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Έτσι σε σχόλιο μαθήτριας ότι δεν θα προλάβει να διαβάσει για ένα επερχόμενο τεστ… δεν μπόρεσα να κάνω κάτι γιατί αφού το ξέρουν εδώ και 20 μέρες… λογικό ήταν ότι όταν ολοκληρώθηκε η ύλη θα γράψουν. Έμενε η λεπτομέρεια της ημερομηνίας.

Κάθε φορά που βάζω διαγώνισμα προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα στην τυπικότητα, αυστηρότητα και ταυτόχρονα κατανόηση και βοήθεια. Οι μαθητές – τουλάχιστον κάποιοι – είναι σε κατάσταση άγχους και πανικού, αλλά μια τέτοια κατάσταση αυξάνει την ένταση σε όλη τη τάξη. Οι πολλές και επαναλαμβανόμενες ίδιες απορίες εκνευρίζουν αρκετούς και αυξάνουν το άγχος. Η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα τους κάνει να ρωτάνε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, χωρίς να έχουν διαβάσει την εκφώνηση και να έχουν κατανοήσει τα δεδομένα. Αυτό σίγουρα δεν το καταλαβαίνουν και από την άλλη δημιουργούν μια κατάσταση στη τάξη με συνεχείς διακοπές με αποτέλεσμα να μη μπορούν να συγκεντρωθούν οι υπόλοιποι και να δουλέψουν. Από την άλλη έχοντας απορίες θεωρώ ότι πρέπει να δοθούν διευκρινήσεις. Και εκεί υπάρχει μια ισορροπία.

Μετά παραδίδοντας τα γραπτά, άρχισαν οι απορίες. Για το τι έπρεπε να γράψουν… Αν αυτό που έγραψαν ήταν σωστό… Αν έτσι έπρεπε να γραφτεί…Η δική μου ανάγκη να πάω στην επόμενη τάξη, δεν μου άφηνε περιθώρια να δώσω απαντήσεις αλλά τους διαβεβαίωσα ότι όταν πάρουν διορθωμένα τα γραπτά οποιαδήποτε απορία, θα λυθεί και οποιαδήποτε επεξήγηση ή διευκρίνηση θα είναι διαθέσιμη.

Η αίσθηση που έχω είναι ότι το κάθε διαγώνισμα αποτελεί ένα “σοκ”… και εκεί είναι το θέμα. Πρέπει οι μαθητές να συνηθίσουν να διαγωνίζονται σε θέματα αλλά πάντα μπαίνει το θέμα της ατομικότητας σε κάθε μαθητή. Πως μπορεί να γίνει ώστε ο κάθε μαθητής να μπορέσει να εκφραστεί και ταυτόχρονα να μπορέσει να αξιολογηθεί σωστά…Αυτό είναι πάντα ένα ζητούμενο για εμένα…

Θυμάμαι τη Μαρία ( όλες Μαρίες λέγονται) που την κυνηγούσα να μάθει χημεία και σήμερα είναι ερμηνεύτρια κλασσικού ρεπερτορίου ( σοπράνο) και έχει διεθνή καριέρα. Μια άλλη Μαρία, έχει ακολουθήσει καριέρα σκηνοθέτη και φυσικά τη “καταπίεζα” να μάθει χημεία.

Για εμένα πάντα θα είναι ζητούμενο το θέμα του διαγωνίσματος… Μετά από 29 χρόνια στις τάξεις ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει πως πρέπει να γίνεται. Προσπαθώ να το κάνω βαθμονομημένο με κλιμακωτή δυσκολία και θέματα για “όλους”. Αλλά αυτό δεν φτάνει…

Σε κάθε διόρθωση δεν βάζω απλά ένα βαθμό… Βλέπω πως διατυπώνουν τις απαντήσεις, αν έχουν ξεκαθαρίσει τι διαβάζουν και τι απαντούν. Αν πάνε ψάχνοντας, το τρόπο που γράφουν – όχι καλλιγραφία αλλά αν μέσα από το κείμενο μου “δείχνουν” κάτι. Στο τετράδιο μου γράφω τον βαθμό αλλά και τα σχόλια για το γραπτό.Και τα σχόλια αυτά τα διασταυρώνω με τη τάξη με τις σημειώσεις τους στο τετράδιο και τις προφορικές απαντήσεις που δίνουν στις ερωτήσεις στη τάξη… όλα αυτά μαζί δίνουν την αξιολόγηση του μαθητή. Και πάλι μπαίνει ο “αστάθμητος” παράγων της προσπάθειας και της συμμετοχής, που ενισχύει και ενθαρρύνει εκείνους τους μαθητές που πραγματικά προσπαθούν ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στη βαθμολογία… που παραδίδεται “δίπαξ” του έτους (κατά το άπαξ).Και  έρχονται οι γονείς και ενημερώνονται. Και ρωτάνε για την επίδοση του μαθητή… και γενικά δεν τους νοιάζουν τα γενικά σχόλια αλλά “έχουν γράψει κάποιο διαγώνισμα; ” και “τι πήραν στο γραπτό;” και μετά το σχόλιο… και αφού έγραψε 16 στο γραπτό γιατί πήρε 15 στο τετράμηνο… Δεν έχει καμία σημασία ότι όλο το τετράμηνο δεν είχε καμία συμμετοχή ή παρουσία στη τάξη. Δεν έχει καμία σημασία ότι όσες φορές ρωτήθηκε “δεν του πήρα λέξη”. Δυστυχώς δεν μπορούν να το δουν και θέλουν να δουν το κατάλογο για το “τεκμήριο” δηλαδή το τι έγραψε…

Κατά την άποψή μου οι γονείς θα πρέπει να συνεργάζονται ώστε να ενισχύουν τη προσπάθεια του παιδιού τους αλλά και του καθηγητή. Το σκιτσάκι που κυκλοφόρησε πριν 5-6 χρόνια βγάζει ένα μάλλον πικρό χαμόγελο…

vathmoi

Όλοι όμως όσοι είμαστε στην εκπαίδευση σίγουρα έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με γονείς που μας καθιστούν υπόλογους για τους βαθμούς του παιδιού τους και ζητούν διευκρινίσεις. Ευτυχώς είναι λίγοι… και είναι στο χέρι μας να γίνουν λιγότεροι… με τη σωστή συμπεριφορά μας στη τάξη, την τεκμηριωμένη βαθμολογία, την ξεκάθαρη συμπεριφορά και κυρίως τη σωστή δουλειά στη τάξη…

Στο “επάγγελμα” το δικό μας ( το θεωρώ πολλά περισσότερα ) η παρουσία μας, η συμπεριφορά μας και η σωστή αξιοκρατική συμπεριφορά θεωρώ ότι αποτελούν σημαντικότατη “διδακτέα ύλη”, και δεν την έχει κανένα αναλυτικό πρόγραμμα.

Τη καλησπέρα μου

Οι ζωές των άλλων…

Posted on : 16-01-2015 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ

0

Ήταν μια ταινία, δεν θυμάμαι 5-6 χρόνια πριν που μιλούσε για τη πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία που η υπηρεσία ασφαλείας της εποχής, παρακολουθούσε τις ζωές των άλλων, δηλαδή όλου του κόσμου και προσπαθούσε να βρει τους εχθρούς του καθεστώτος. Δεν την έχω δει, αν και έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για τη ταινία. images 1

Πως μου ήρθε θα μου πείτε…

Με έπιασα στο facebook, να κατεβαίνω όλο και πιο κάτω… προσπαθώντας να μάθω νέα… των φίλων μου.

Η αλήθεια είναι ότι μια και πολλοί από τους φίλους μου είναι παλιοί μου μαθητές, μέσα απότο φατσοβιβλίο, μαθαίνω νέα τους. Γιατί; για να τα ανεβάσω στην εφημερίδα της σχολής, στο κομμάτι : Τι κάνουν οι απόφοιτοί μας σήμερα. Αλλά δεν είναι αυτό…. Έχω την αίσθηση ότι παρακολουθώ τις ζωές τους… Δεν είμαι σίγουρος αν είναι αυτό που μου αρέσει…

Είναι λίγο περίεργο αλλά έχουν ανεβάσει όλη τη ζωή τους στο διαδίκτυο. Τις προσωπικές τους στιγμές, τα παιδιά τους, τις διακοπές τους, τα πάντα… σε κοινή θέα. Κάποτε έβλεπα και το σχόλιο, ότι ο…τάδε μοιράζεται τις φωτογραφίες μόνομε φίλους του. Τώρα όπου κάνω “κλικ” ανοίγει. Χωρίς περιορισμό ή κάποια δέσμευση.Οι ζωές των άλλων λίγα κλικ μακριά.

Δεν ξέρω αν εγώ το βλέπω έτσι… λόγω του ότι είμαι μετανάστης στη ψηφιακή εποχή…. ενώ οι “ιθαγενείς” ( digital natives ) έχουν άλλη αντιμετώπιση. Πιθανόν η μεγάλη εξοικείωση να μη δημιουργεί αίσθηση ανασφάλειας ή να υπάρχει άγνοια κινδύνου. Το θέμα είναι ότι όλα είναι εκεί… στο διαδίκτυο.

Με έχω πιάσει να φτάνει “το ασανσέρ” στο πάτο και να πατάω για να πάει ακόμα πιο κάτω και να συνεχίσω να βλέπω.  Πολλοί πλέον δεν έχουν κάτι δικό τους να προσφέρουν και αναμασάνε το ήδη υπάρχον υλικό. Κάνουν κοινoποιήσεις σε χιλιοειδωμένα βίντεο… μόνο και μόνο, για να βάλουν κάτι. Και μαζεύουν τα likes μόνο και μόνο, για να μετρήσουν πόσοι τους βλέπουν. Και αν δεν δουλεύει το Ιντερνετ… δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Με έχω πιάσει να στέλνω δουλειές ανελαστικές “πίσω” και να χαζεύω στο φατσοβιβλίο. Ή να κάνω διάλειμμα από τη δουλειά μου για να διαβάσω “κάτι” και μετά να ξεχνάω να γυρίσω στο διάβασμα. ή τέλος να χάνω ώρες απ΄τον ύπνο μου για να κάνω κάτι… και αυτό είναι να χαζεύω.Κάτσε να δεις πως μου το είπαν : new tec αυπνία. Δεν ξέρω, με ενοχλεί

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι “μπαίνω στις ζωές των άλλων.” Και μάλλον πρέπει να σταματήσω. Αλλά μήπως να το σκεφτείτε και όλοι εσείς, οι άλλοι, κάποιοι παρακολουθούν άλλους μέσα από τα προφίλ τους αντί να τους παίρνουν ένα τηλέφωνο και να τους μιλήσουν όπως κάνανε κάποτε;

Μάλλον πρέπει να περάσω στην αποτοξίνωση…

Από την άλλη… για να σκεφτούμε, μήπως έχουμε όλη τη ζωή μας σε κοινή θέα;

Για σκέψη…

Τη καλησπέρα μου.

 

Η πρώτη εγγραφή του χρόνου 2015…

Posted on : 01-01-2015 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Πρωινός καφές, απαλή μουσική, κρύο παγωνιά έξω, ζέστη μέσα… (προνόμιο τελικά ) και η κλασσική απολογισμο-προγραμματιστική εγγραφή.

Λοιπό τη χρονιά που πέρασε δεν έκανα τίποτα από όσα προγραμμάτισα και πιθανότατα και φέτος το ίδιο θα γίνει. Γιατί απλά δεν μου βγαίνει ο προγραμματισμός. Η ζωή δεν μπορεί να προγραμματιστεί. Τη δέχεσαι όπως έρχεται και προσαρμόζεσαι κάθε μέρα. Αν ψάξετε τη τελευταία εγγραφή του ’12 και τη πρώτη του ’13 θα καταλάβετε τι εννοώ. Οπότε “live the day”, και κάθε μέρα φροντίστε να έχει κάτι να θυμάστε από αυτή. Μακάρι να είναι όλα καλά, πιθανόν δεν θα είναι. Αλλά αν έχουμε μια ανάμνηση από κάθε ημέρα, θα έχουμε οριοθετήσει το χρόνο.

Αυτό που θέλω και δεν καταφέρνω επίσης, είναι να έχω χρόνο με κάποιους ανθρώπους που εγώ θέλω. Συνήθως ξεκλέβω χρόνο, αλλά πολλές φορές δεν τα καταφέρνω, και αυτό με στεναχωρεί κάπως. Εκτός του ότι αφήνω πολλά πράγματα “πίσω” και τρέχω. Συνήθως ξέρω ότι δεν δίνω αυτή την εικόνα, αλλά σας διαβεβαιώ ότι σας έχω γελάσει όλους… ( είμαι καλός σε αυτό).

Θα ήθελα να ξεφύγω από τη καθημερινή μιζέρια, που μας επιβάλλουν από όλες τις μορφές επικοινωνίας. Θέλω μέσα από τις συζητήσεις, να βγαίνει η χαρά και η αισιοδοξία. Γιαυτό πάντα κάνω σχέδια. Μικρά και μεγάλα, άσχετα αν δεν βγαίνουν όλα, αλλά πάντα έχω κάτι στο μυαλό μου.

Έτσι φέτος θα ήθελα να μπορέσω να ανεβάσω καινούργια εκπαιδευτικά βίντεο .Πέρυσι ανέβασα μόλις πέντε καινούργια βίντεο από τα οποία μονο 3 εκπαιδευτικά. Παρόλα αυτά έχω 17000 θεάσεις, περίπου 50 άτομα την ημέρα, που δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη από αυτά τα μαθήματα. ( Κυρίως σε περιόδους εξετάσεων). Οπότε αξίζει να φτιάξω και άλλα. Μου λένε κάτι για λεφτά από τα βίντεο και τις προβολές…Ποτέ δεν το κατάλαβα. Από όταν ξεκίνησα το 1986 να ασχολούμαι με τους υπολογιστές, πάντα ήταν εργαλείο να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου και πηγή εξόδων, μια και όπως συνηθίζω να λέω… έχω χρηματοδοτήσει πολλές εταιρείες πληροφορικής μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια. Ο κόσμος αλλάζει, η εκπαίδευση αλλάζει, οι συνθήκες αλλάζουν. Τα βιντεομαθήματα τα είχα δύο χρόνια πριν το υπουργείο ανεβάσει τα ψηφιακά μαθήματα… Τα διαδικτυακά μαθήματα τα έκανα δύο χρόνια πριν τα εφαρμόσουν τα φροντιστήρια, που τα διαφημίζουν πλέον.  Ποιος ξέρει τι άλλο θα βγει φέτος. Πιθανόν κάτι καινούργιο και πρωτότυπο που υπάρχει στο εξωτερικό, εδώ και 5-6 χρόνια.  Έχω έτοιμη τη πλατφόρμα μου για να ανεβάσω το υλικό που έχω… 28 χρόνια καθηγητής, και 28 χρόνια υλικό σε υπολογιστές και κάθε χρόνο με “νέο πράμα”φαντάζεστε τι γίνεται. Το site στο google sites αν και έχει να ανανεωθεί 4 χρόνια περίπου εξακολουθεί να έχει περίπου 6000 επισκέψεις το χρόνο.

chemal2104

Άρα υπάρχει ανάγκη, και είναι κρίμα να έχω τόσο υλικό και να κάθεται στους σκληρούς. Οπότε θα στηθεί και αυτό… κάποια στιγμή.

Φέτος προέκυψε μια έκθεση φωτογραφίας για το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων… που τελείωσα. Στο Πανεπιστήμιο είμασταν 4 που αποτελούσαμε τη πρώτη φωτογραφική ομάδα του Πανεπιστημίου. Το καιρό εκείνο σαν μενταγιόν είχα τη PRAKTΙΚΑ μου : ( Δυστυχώς δεν δουλεύει πια… μου τη μπανιάρανε!!!)

IMG_20150101_105059

Αυτό σημαίνει ότι σε κανένα δεν έκανα εντύπωση όταν σήκωνα τη μηχανή και έβγαζα μια φωτογραφία. Σε κάθε φάση… σε κάθε στιγμή της φοιτητικής ζωής. Στις εκλογές, στο καφέ, στα εργαστήρια, στις καταλήψεις, στις γενικές συνελεύσεις, στις πορείες. Κανένας δεν ανησυχούσε που θα “πάνε οι φωτογραφίες” ( Θυμίζω ότι στο ’80 η επταετία ήταν σχετικά φρέσκια ). Το αποτέλεσμα : κάπου 4-5.000 φωτογραφίες από την εποχή εκείνη ( περίπου 100- 120 φίλμ…. Ε ναι φίλμ είχαμε και τα αγαράζαμε με το 30μετρο για να έρχεται φτηνότερα. Κάποια στιγμή θα σας πω πως απόκτησα τη πρώτη μου μηχανή : μια CANON AT1 ). Τώρα με αφορμή την έκθεση ανακάτεψα τα αρχεία ( κάπου 10.000+ φωτό ) και βρήκα θαύματα.  Μοναδικά ντοκουμέντα. Μετά από 35 χρόνια, νομίζω ότι αίρεται οποιαδήποτε διαβάθμιση ασφαλείας… όπότε θα γίνει μια φανταστική έκθεση… και είναι μια ευκαιρία να βρεθώ στα Γιάννενα και σε ανθρώπους που αγαπάω.
Τέλος έχω το σχολείο…Φυσικά απορροφά τον περισσότερο χρόνο με τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Και τα “παιδιά” πάντα έχουν κάτι να μου πουν και να ρωτήσουν. Και πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να μας απασχολήσει. Για το σχολείο όμως θα γράψω στο άλλο blog… του σχολικού δικτύου… ( να ξεσκονιστεί και αυτό λίγο)
Από ότι φαίνεται πάλι δεν θα πλήξω φέτος…
Καλή Χρονιά σε όλους μας, δημιουργική, με υγεία και χαρά. Αισιοδοξία, όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Σε πείσμα των καιρών….

Τη Πρωτοχρονιάτικη καλημέρα μου…

Πάω να δώ πόσο χιονισμένος είναι ο Υμηττός.

 

Λες και ήταν χθες…

Posted on : 25-12-2014 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Ρεζίλια πια… ούτε το blog μου δεν με θυμάται. Πόσο καιρό έχω να γράψω… Παλιά πάντα έβρισκα το χρόνο και το θέμα. Τώρα πάντα βρίσκω δικαιολογία να μη γράφω. Παλιά το χρησιμοποιούσα για να με ξεκουράζει.Τώρα με κουράζει γιατί μου προκαλεί άγχος… η αδράνεια του.

Αλλάζουν οι καιροί και οι ρόλοι και ίσως έφτασε ο καιρός για κάποιες ανακατατάξεις. Θα δείξει.

Πριν από αυτό όμως να δούμε λίγο την συγκέντρωση αποφοίτων που έγινε στις 19 του Δεκέμβρη. Οι απόφοιτοι του 1994, μετά από 20 χρόνια αποφάσισαν να ξαναβρεθούν. Πάντα υπήρχαν πυρήνες που βρίσκονταν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά έτσι μαζικά να βρεθούν όλοι δεν νομίζω ότι είχε ξαναγίνει. Βρέθηκαν περίπου 35-40 άτομα, πολλα από τα οποία είχαν να βρεθούν από το σχολείο. Και αυτό είναι αυτό που έκανε τη συγκέντρωση μοναδική.Και φυσικα ήμουν και εγώ εκεί, εφαρμόζοντας το “όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη”.

Με ανάμεικτα συναισθήματα, τους άκουγα να μιλάνε και να λένε για το τί κάνουν τώρα στη ζωή τους. Παντρεμένοι οι περισσότεροι με παιδιά, να μιλάνε για τις δουλειές τους, τις σπουδές τους, τα παιδιά τους. Και εγώ παραδίπλα, να αισθάνομαι λίγο περίεργα. Τώρα τα 15 χρόνια διαφορά δεν είναι τόσο φοβερή διαφορά ηλικίας, όσο φαινόταν όταν ήταν στα 17 τους. Παρόλα αυτά ήμουν μεγάλος και “άσχετος”, αν και δεν αισθάνθηκα έτσι από τα παιδιά. Μάλλον από εμένα. Με μια ανάμεικτη θλίψη, που μάλλον δικής μου προέλευσης ήταν, και είχε να κάνει με την συνειδητοποίηση ότι μάλλον μεγαλώνω. Από την άλλη με μια χαρά που έβλεπα “τα παιδιά” να προχωρούν και να προοδεύουν.

Κάποιοι πιο συγκρατημένα, κάποιοι πιο άνετα πλησιάσανε και μιλήσαμε. Άλλοι τυπικά, άλλοι πιο εγκάρδια. Και εγώ να απαντάω στο κλασσικό πια ερώτημα : Τι κάνει το σχολείο;

Είναι ένας “μισθός” διαφορετικός. Κάτι που δεν ξεπληρώνεται ούτε πληρώνεται. Απλά σε εμένα μου προκαλεί μια μελαγχολία. Είναι όμως μια γλυκιά μελαγχολία, και ταυτόχρονα μια ικανοποίηση. Την ικανοποίηση ότι “οι παλιοί μου μαθητές όταν με βλέπουν δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο” αλλά έρχονται να μιλήσουμε και να με δουν”. Δεν ειναι λίγο. Βλέπετε 24 χρόνια καθηγητής σημαίνει πάνω από 2000 παλιοί μαθητές μια και όντας ο μοναδικός χημικός στο λύκειο ήταν όλοι μαθητές μου. Αρα είναι λογικό να ξεχνάω και κάποια ονόματα. Από την άλλη όταν ακούω το όνομα, όλα έρχονται στα ίσα τους… και πρόσωπα θυμάμαι ( γιατί υπάρχουν πολλές αλλαγές ) και φάσεις από το σχολείο. Είναι όμως κάποια χαρακτηριστικά που δεν αλλάζουν όσα χρόνια και αν περάσουν : ένα χαμόγελο, μια έκφραση,το βλέμμα… αυτά δεν αλλάζουν όσα χρόνια και αν περάσουν. Είναι αυτό που λέω ότι ο κάθε μαθητής μου αφήνει το ίχνος του πάνω μου… στο μυαλό μου τέλος πάντων.

Έτσι λοιπόν… λες και ήταν χθες που η σειρά του ’94 ήταν στα θρανία. Από τότε, πολλοί με τίμησαν με τη φιλία τους και βρισκόμαστε συχνά πυκνά και τα λέμε. Και αυτό για εμένα είναι από τις ομορφότερες στιγμές, μοναδικές. Και γενικά προσπαθώ να μη τις χάνω. Προχθες βρέθηκα με “παιδιά” που είχα να τα δω από όταν τελείωσαν το σχολείο, αλλα από ότι κατάλαβα δεν ήμουν ο μόνος. Μιλήσαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε, μέχρι και “απαραίτητες διευκρινήσεις δόθηκαν μετά από 20 χρόνια… (!). Εγώ τα είχα ξεχάσει… αλλά θέλανε να μου τα θυμίσουν ( στο περίπου τα θυμήθηκα αλλά δεν βρήκα το λόγο να το ψάξω παραπάνω ). Μια υπέροχη βραδια. Με υπέροχους ανθρώπους, γελαστούς, ζωντανούς, μια αισιόδοξη εικόνα για το μέλλον και μόνο που τους έβλεπες. Σιγά σιγά “την έκανα” προσπαθώντας να κρατήσω τη καινούργια εικόνα. Δεν είναι εύκολο. Πάντα στο μυαλό μου θα έχω εκείνη τη πρώτη εικόνα του μαθητή στη τάξη. Απλά θα μου είναι πιο εύκολο να τους θυμηθώ όταν τους ξαναδώ. Τουλάχιστον έτσι νομίζω. Από την άλλη, είχαν τόσα πολλά να πούνε και να θυμηθούνε που εγώ μάλλον θα δυσκολευόμουν να παρακολουθήσω. Είναι σίγουρο ότι η βραδιά ήταν μεγάλη και άργησαν να το διαλύσουν.

Το σίγουρο είναι ότι ήταν για εμένα τιμή που βρέθηκα εκεί.  Γιατί όπως έχω πει κάθε μέρα μέσα στη τάξη, μαθαίνω. Και μια και αυτοί ήταν από τους πρώτους μαθητές μου,είχα πολύ περισσότερη ανάγκη να μάθω, και σίγουρα με βοήθησαν πολύ.

Και μια φωτογραφία από τη συγκέντρωση…

IMG_5043

Σε όλους τους παλιούς μου μαθητές, σε όλους εσάς που Χριστουγεννιάτικα διαβάζετε αυτές τις σκέψεις, εύχομαι Χρόνια Πολλά και καλά, να έχετε υγεία και ευτυχία και να περνάτε καλά.

Τη καλησπέρα μου…

Άνεμος ανανέωσης…

Posted on : 19-10-2014 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική

0

iamback

Μετά από δυο μήνες και αποφάσισα να ασχοληθώ πάλι με το blog μου.

Φέτος δεν ξέρω… με φόβισε. Είχα πολλές απώλειες και αυτό μάλλον μου δημιούργησε μια φοβία. Στις 15 φετεινές εγγραφές οι 4 ήταν για να “χαιρετήσω” αγαπημένα πρόσωπα. Και δεν μου άρεσε καθόλου. Η αποχή μου λοιπόν για πάνω από δυο μήγνες, μάλλον οφείλεται στο φόβο μου… τι θα χρειαστεί να γράψω.

Οπότε ξεκινάμε και αλλάζουμε την εικόνα του blog. Ακόμα το ψάχνω. Προς το παρόν αυτή μου αρέσει αλλά μην αιφνιδιαστείτε αν αύριο – μεθαύριο το δείτε αλλιώς. Θέλω κάτι διαφορετικό Αυτό είναι deja vu.

Θα δω τι υπάρχει και βλέπουμε.

Αλλά δεν φτάνει μόνο το “περιβάλλον” είναι και το περιεχόμενο. Υπάρχουν ιδέες, απόψεις, σκέψεις, διαγωνισμοί… και πολλά άλλα. Οπότε ας ανοίξουμε προς το παρόν, να αεριστεί το blog και να ανανεωθεί ο αέρας…

Και όπως λένε… I am baaaack !!!!

keep-calm-because-i-am-back-2

Τη καλημέρα μου…

ΥΓ : Δεν ξέρω γιατί αλλά στις εικόνες με το “I’m back” μου έβγαλε μάλλον τρομακτικές εικόνες. ( λέμε τώρα…)

 

Καλά Χριστούγεννα…

Posted on : 24-12-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά

0

3D-Christmas-tree2

Θέλω να ευχηθώ σε όλο το κόσμο Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές.

Δυστυχώς δεν μπορώ να το “ευχαριστηθώ” γιατί όλοι αυτοί που ελέγχουν τη καθημερινότητά μας έχουν βαλθεί να φροντίζουν κάθε μέρα να μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι που ζούμε σε σπίτι, ενώ οι άλλοι μένουν στο δρόμο. Να μη μπορούμε να χαρούμε που έχουμε φως στο σπίτι, γιατί άλλοι είναι στο σκοτάδι. Να αισθάνομαι άσχημα που έχω την υγειά μου ενώ άλλοι όχι.

Κοιτάζουμε τον διπλανό μας όχι με αλληλεγγύη αλλά με σκληρότητα και αποξένωση. Απομακρυνομαστε από τον συνάνθρωπο, για να προστατευθούμε και να προστατέψουμε αυτά που έχουμε.

Με ενοχλεί αυτή η κατάσταση. Και κάνω το μόνο που μπορώ να κάνω.

Εξακολουθώ να ονειρεύομαι, και να μοράζω τα όνειρά μου γύρω μου. Εξακολουθώ να δίνω το παραπάνω στους γύρω μου, όχι από ενοχές… δεν θα τους κάνω το χατήρι, αλλά γιατί έτσι εγώ θέλω. Ελπίζω όμως να κάνουν και οι άλλοι το ίδιο και κάποτε αυτά τα “γύρω” να μεγαλώσουν και να αγκαλιάσουν όλο το κόσμο. Δεν θέλω να μιλήσω για τους ανθρώπους δίπλα μου… έχω από όλα : ανεργους, απολυμένους, υγιείς, ασθενείς, εργαζόμενους που δεν πληρώνονται, εργαζόμενους που πληρώνονται, τα πάντα… όλες τις κατηγορίες… όπως μας έχουν κατατάξει.  Δεν θέλω να τους απαριθμήσω, γιατί τους βάζω ταμπέλες και τους ξεχωρίζω. Όλοι είναι ο κόσμος μου, οι άνθρωποί μου, το περιβάλλον μου πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα τους βλέπω. Όπως ήμουν πάντα εκεί, έτσι θα είμαι και τώρα. Δεν θα ξεχάσω κανένα ούτε θα τους ξεχωρίσω.

Δεν θα τους κάνω το χατήρι να χάσω την ανθρωπιά μου και να γίνω “εαυτούλης”. Επειδή αυτό θέλουν. Δεν ξέρω που μπορώ να φτάσω και πόσα μπορώ να κάνω… Ισχύει το γνωστό : Δεν μπορώ να σώσω όλο το κόσμο… ή μήπως μπορώ. Δεν ξέρω. Μήπως μπορούμε;

Το έχω γράψει τόσες φορές – δυστυχώς συνήθως αυτές τις μέρες. Η καλημέρα, το χαμόγελο, μια καλή κουβέντα γλυκαίνει τη ψυχή και δεν κοστίζει. Αν πέσει στην αντίληψη μας κάτι “λάθος” μη το προσπερνάμε. Να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι, και  αν μόνοι δεν  μπορούμε, να φωνάξουμε παραδίπλα. Μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Δυστυχώς το κράτος μας βλέπει σαν νούμερα… χρέη, ΑΦΜ, αυριανοί φόροι. Δεν μπορούν να δούν κάτι διαφορετικό και φυσικά δεν μπορούμε να περιμένουμε ανθρωπιά από τα νούμερα… (άλλα νούμερα τώρα). Τι μένει λοιπόν; Εμείς.

Έτσι για τις γιορτές και τη χρονιά που έρχεται εύχομαι :

ΥΓΕΙΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ

αλλά και

να εξακολουθήσουμε να

βλέπουμε και να ακούμε το κόσμο

γύρω μας. Να εξακολουθήσουμε να ονειρευόμαστε

και να μοιραζόμαστε τα όνειρά μας με τους ανθρώπους γύρω μας.

Να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και εκεί που μπορούμε να βοηθήσουμε να μη

προσπερνάμε. Να μην

αφήσουμε τη μαυρίλα

που απλόχερα μας

μοιράζουν να μας κρύψει

το φως της ψυχής μας.

Και όπως έγραφε ένας τοίχος πολύ παλιά : “Κουφάλα νεκροθάφτη δεν θα πεθάνουμε ποτέ”.

Καλές Γιορτές και Χρόνια Πολλά.

Και έτσι έγινα καθηγητής…

Posted on : 31-08-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Μνήμες

0

Τελευταίες ώρες του καλοκαιριού μια και επισήμως τη 1 Σεπτέμβρη ξεκινάει η καινούργια σχολική χρονιά. Εμείς Δευτέρα θα είμαστε στη θέση μας και την Τετάρτη στις τάξεις μας. Η πρώτη βδομάδα θα είναι ένας αγώνας δρόμου και αντοχής… ταυτόχρονα.

Για να κλείσει η “τριλογία”, κάτι σαν “πόλεςμος των άστρων” δηλαδή, θα προσπαθήσω να κάνω μια αναδρομή των 27 χρόνων πορείας στις τάξεις και τον προβληματισμό που υπήρξε. Και πάλι αν κάποιος δεν ενδιαφέρεται εδώ είναι ένα καλό σημείο  να αλλάξει ιστοσελίδα.

Έτος 1986, φαντάρος ακόμα, ξεκίνησα να δουλεύω στο φροντιστήριο που ήμουν μαθητής. Θυμάμαι την πρώτη μέρα στη τάξη του φροντιστηρίου… Μετά την πρώτη ώρα βγαίνω τρομοκρατημένος και ρωτάω τον παλιό μου καθηγητή και νυν εργοδότη Χρήστο… Τι γίνεται εδώ πέρα; Τι έχει αλλάξει σε 10 χρόνια. Εμείς ερχόμασταν στο φροντιστήριο, γιατί θέλαμε το παραπάνω και το σχολείο δεν μας έφτανε. Αυτοί εδώ δεν κάνανε καμία προσπάθεια να ακούσουν… γιατί έρχονται; Κάναμε μια μεγάλη συζήτηση τότε και αρκετές αργότερα για να καταλάβω τι γίνεται και πως δουλεύουμε στη τάξη. Τότε δεν είχα καμία άλλη δουλειά και θυμάμαι ότι διάβαζα μετά μανίας : 5-6 ώρες για δύο ώρες μάθημα. Δεν είχα αφήσει βοήθημα της εποχής (Κορέση Ντάση – Μανωλικίδη – Μαυρόπουλο… και ότι άλλο κυκλοφορούσε και ήταν της μόδας τότε) να μη το “ξεκοκκαλίσω”. Το σκεπτικό ήταν απλό… 1000 ασκήσεις να λύσεις και μια να μη μπορείς… τότε δεν μπορείς να λύσεις ασκήσεις. Και εγώ δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να γίνει αυτό. Τότε απόκτησα και τον πρώτο μου υπολογιστή (PC γιατί οικιακό είχα από το 1983 – Spectrum 48  και Commodore 64) Αλλά PC ήταν μεγάλο βήμα…(κάποια στιγμή θα γράψω και για αυτή τη παράλληλη πορεία). Αρχίζω λοιπόν να γράφω σημειώσεις στον υπολογιστή. Φοβερή καινοτομία… τότε ήταν χειρόγραφα ή γραφομηχανής, αρα δύσκολο να ανανεωθούν και εκσυγχρονιστούν.

Φτάνουμε στο 1988 οπότε προσλαμβάνομαι στο Ιδιωτικό Σχολείο Ι.Σ.Μπαρμπίκα. Εκεί μπαίνω σε τάξη σχολείου. Καμία σχέση με το φροντιστήριο. Και εκεί ζήτησα τη βοήθεια του μόνου ανθρώπου που σκέφτηκα και είχα κοντά μου… του παλιού μου φιλόλογου από το σχολείο του Γιώργου Χουρμέντη (που δεν είναι πια μαζί μας) και μου έδωσε απλόχερα τη βοήθεια του. Χωρίς δεύτερη σκέψη ήταν ο πρώτος μου μέντορας… Γιατί υπήρξαν πολλοί από τότε…  η Κατερίνα, ο Μιχάλης, η Βάσω, ο Σπύρος, ο Γιώργης… για να αναφέρω μερικούς στα γρήγορα. Από όλους μέσα από συζητήσεις πήρα πάρα πολλά, και σε πολλούς τομείς. Βλέπετε μόλις μπήκα στη τάξη… κατάλαβα το έλλειμά μου… Μου λείπανε γνώσεις… όχι χημείας… αλλά διδακτικής, διαχείρισης τάξης, αξιολόγησης, ψυχολογίας… Τέτοιες γνώσεις… Βλέπετε η σχολή μας δεν είχε παιδαγωγικά… (τότε, τώρα δεν ξέρω). Έπρεπε να μάθω και άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι…

“Ανακάλυψα” τις εκδόσεις Γρηγόρη (αν θυμάμαι καλά) με βιβλία από τα παιδαγωγικά τμήματα Ιωαννίνων και Ρεθύμνου. Φράγκος και Κασσωτάκης, έγιναν καθημερινά αναγνώσματα. Συστήματα αξιολόγησης, διαχείριση τάξης, αξιολόγηση… πολλά, πάρα πολλά. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά… πολύ θεωρητικά και μερικά δεν δείχνανε να έχουν σχέση με αυτό που ζούσα καθημερινά εγώ. Το 1989 προσλαμβάνομαι στην Ελληνογερμανική Αγωγή και το 1990 στην Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής στην οποία εργάζομαι αποκλειστικά από το 1991. Εκεί οι παιδαγωγικές συνεδριάσεις κάθε χρόνο, βάλανε πολλά πράγματα στη θέση τους.

Παράλληλα εργαζόμουν στα φροντιστήρια ΝΕΟ και ΙΑΤΡΙΚΟ, έχοντας παράλληλες εικόνες αλλά και μια γερή δόση ανταγωνισμού.

Η μελέτη δεν σταμάτησε και εξακολουθεί να γίνεται… Άρχισα να ρίχνω βάρος στην ψυχολογία. Βλέπετε το ηλικιακό κενό με τους μαθητές μου μεγάλωνε. Πιστεύω ότι όταν φτάσει εκείνη η μέρα που δεν θα μπορώ να καταλάβω ένα έφηβο… θα αρχίσω να μετράω την έξοδο. Ξεκίνησα λοιπόν από τα “αναρχικά” βιβλία του Νηλ, για να περάσω σε διάφορους οδηγούς για ψυχολογία εφήβου, ομάδας, τάξης… και άλλα. Πάντα προσπαθούσα να καταλάβω. Και πάντα παρατηρούσα τους μαθητές μου. Ποτέ δεν μπόρεσα να είμαι απλά “διεκπεραιωτικός” στη τάξη. Να κάνω το μάθημά μου και να σηκώνομαι να φεύγω. Πάντα έβλεπα, παρατηρούσα συμπεριφορές, προσπαθούσα να καταλάβω. Πάντα οι μαθητές ήταν πρώτα άνθρωποι και μετά μαθητές. Και αυτό με έκανε να ψάχνομαι συνέχεια. Από την άλλη πάντα υπήρχε η αίσθηση ευθύνης απέναντί τους. Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια η…”Μαρία” δεν είχε γράψει καλά σε ένα διαγώνισμα χημείας (καθόλου πρωτότυπο), και έπεσε “στα μαύρα πανιά” και την έπιασε μια απογοήτευση και δήλωσε ότι δεν θα πάει Πολυτεχνείο που ήθελε αλλά Φιλολογικά… Τι σημαίνει αυτό… ότι “καθορίζω το μέλλον ενός ανθρώπου”. Δεν είναι απλό. Πόσες φορές θα έχετε ακούσει… “Μου αρέσει το Πολυτεχνείο αλλά δεν μπορώ τα μαθηματικά… “. Λέμε τώρα. Θα μπορούσε να ήταν “…τον μαθηματικό”. Το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε. Μόλις συνειδητοποιώ τι έχει γίνει, κάνω μια συζήτηση με τη Μαρία, για τα όνειρα ζωής, τις δυσκολίες που έχει η πραγματοποίησή τους και κατά πόσο αν πιστεύουμε ότι αξίζουν πρέπει να παλεύουμε για αυτά. Εγώ από τη μεριά μου δήλωσα “ανοικτός και όχι προκατειλημμένος” απέναντί της για να προσπαθήσει. Αποτέλεσμα… το όνειρο έγινε πραγματικότητα. (Ίσως η “Μαρία” να το διαβάσει και να το θυμηθεί. Τότε ήταν πρώτη Λυκείου) Δεν είναι απλά τα πράγματα μέσα στη τάξη.

Και φτάνουμε στο γύρισμα του αιώνα… όπου αρχίζουν να αναπτύσσονται οι νέες θεωρίες και οι νέες τεχνολογίες. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού αλλάζει…

teachers

Δεν μπορούν όλοι οι μαθητές να μπαίνουν στο ίδιο καλούπι. Άρα πρέπει να ενημερωθούμε για τις νέες τάσεις. Αρχίζουν να εμφανίζονται τα σεμινάρια και οι ημερίδες και δειλά – δειλά τα πρώτα συνέδρια. Το 1997 νομίζω, γίνεται ένα συνέδριο για το περιβάλλον στην Αθήνα… οι πρώτες κουβέντες για αειφόρο ανάπτυξη… Παρών στο συνέδριο. Το 2000 η σχολή μας οργανώνει μια διημερίδα με τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση.. Εκεί παρουσίασα την ογκομέτρηση με χρήση EXCEL… Από τότε πέρασε πολύς καιρός και όπου υπήρχε ημεριδα, συνέδριο, σεμινάριο παρων εγώ. Από ένα σημείο και μετά πέρασα από το κοινό στο “πόντιουμ” και άρχισα να παρουσιάζω εργασίες… “Το Power Point και τα πιο ενοχλητικά λάθη σε μια παρουσίαση”, “Οργάνωση περιβαλλοντικών προγραμμάτων για μεγάλες ομάδες μαθητών”, “Διαθεματικό πρόγραμμα με έρευνα πεδίου”, “Αξιολόγηση μαθητών” ήταν μερικα από τα θέματα που είχα παρουσιάσει σε ημερίδες κυρίως σχολικών συμβούλων.

Μετά άρχισαν να ανεβαίνουν τα Συνέδρια. Από το 2009 παρακολουθώ διάφορα συνέδρια σχετικά με ΤΠΕ και εκπαιδευση και Projects στην εκπαίδευση. Σε πολλά από αυτά έχω συμμετάσχει με παρουσιάσεις, έχω πάρει μέρος σε στρογγυλά τραπέζια, κλπ κλπ κλπ… Πάντα το κίνητρο είναι να είμαι μέσα στα πράγματα και τις νέες εξελίξεις στην εκπαίδευση…

Το Υπουργείο Παιδείας, έδωσε πιστοποιήσεις Α και Β επιπέδου στις νέες τεχνολογίες… και  εκεί έδωσα το παρόν και τις πήρα. Επί ένα χρόνο παρακολουθήσα στο ΕΚΠΑ ένα πρόγραμμα για την εκπαιδευτική Ψυχολογία, κάτι που “τακτοποίησε” πολλές γνώσεις χύμα και μερικές παρερμηνείες.

Φέτος ανακοινώθηκε το νέο πλάνο για το νέο Λύκειο… Αλλά είναι σε τεύχη. Το κακό είναι ότι δεν ξέρουμε τα επόμενα τεύχη πως θα είναι και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να προσέξω πολύ να καλύψω τους μαθητές μου της Α’ λυκείου σε ότι και αν προκύψει…Βέβαια τα τεύχη μπορούν να αλλάξουν στη πορεία οπότε… πάλι θα θέλει προσοχή και ετοιμότητα…

Η  πορεία συνεχίζεται λοιπόν με μια βασική αρχή : Δεν ξέρω τίποτα και πρέπει να μάθω. Έτσι και φέτος κάποια βιβλία ( e-books αυτή τη φορά)  σχετικά με τη γνώση και τη μάθηση ήταν στο μενού του καλοκαιριού. Αλλά η καλύτερη ανάδραση είναι από τους μαθητές μου. Μέσα από τις ερωτήσεις τους και τις απορίες τους εγώ καταλαβαίνω τι κάνω και τι δεν κάνω καλά. Γιατί πάντα υπάρχει περιθώριο να γίνεις καλύτερος.

Όσο έτοιμος και να είσαι…

teacher_cartoon
… πάντα κάτι θα λείπει και πάντα θα υπάρχει εκείνο το καινούργιο που θα μπορέσει να παρακινήσει τους μαθητές να ρίξουν μια ματιά παραπάνω.

Γιατί αν το 1986 έπαθα σοκ όταν μπήκα στη τάξη μετά από 10 χρόνια που την είχα αφήσει σαν μαθητής και επέστρεψα σαν καθηγητής… σκεφτείτε τι σοκ θα πάθαιναν οι μαθητές μου αν έκανα το μάθημα μου, όπως πριν 30 χρόνια…

Άρα ο τίτλος είναι λάθος στην εγγραφή… Δεν έγινα καθηγητής… Προσπαθώ να γίνω… χρόνια τώρα… Αν θα το καταφέρω… θα δείξει.

Τη καλησπέρα μου και φυσικά καλή σχολική χρονιά σε όλους μικρούς μεγάλους…μαθητές.

 ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : Ξέχασα τα δύο βιβλία Χημείας που έγραψα με τη φίλη και συνάδελφο Φιλλένια. Άλλη μεγάλη εμπειρία… Το πρώτο κυρίως που βγήκε όλο “από τα ακροδάκτυλά μου” με έμαθε πολλά για τα βιβλία. Τα δεύτερο το έβγαλαν τα πάλαι ποτέ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Εκεί έμαθα τη βιβλιογραφική έρευνα, και το πως γράφεις ένα βιβλίο, πάνω σε ένα αναλυτικό πρόγραμμα, που να έχει ότι και όλα τα άλλα βιβλία αλλά να είναι διαφορετικό. Δεν είναι εύκολο. Πολύ διάβασμα, πολύ ξενύχτι, πολύ δουλειά… Το είδα και αυτό.