Featured Posts

  • Prev
  • Next

Soft skills : Το αυτονόητο που έγινε δεξιότητα.

Posted on : 12-02-2017 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Πω πω ρεζίλια… ούτε το blog μου δεν με θυμάται πλέον. Με τα πολλά με θυμήθηκε. Του έδειξα φωτογραφίες, του είπα ιστορίες, του έδειξα παλιά άρθρα και τελικά μου επέτρεψε να μπω να ξαναγράψω. Αυτή τη στιγμή κλέβω χρόνο από τον εαυτό μου, χρόνο που θα τον πληρώσω μάλλον το βράδυ με “καθυστερημένη κατάκλιση” ( κοινώς θα πάω αργά για ύπνο). Αλλά δεν πειράζει… έχω ανάγκη να βρω χρόνο να κάνω κάτι για εμένα.

Αφορμή για το άρθρο αυτό πήρα από το διαγωνισμό επιχειρηματολογίας αντιλογίας στον οποίο συμμετείχαμε σήμερα σαν σχολείο. Σε αυτό το διαγωνισμό δεκαεξάχρονοι μαθητές χρησιμοποιούν επιχειρήματα για να πείσουν ότι έχουν δίκιο, να παρακολουθήσουν τα επιχειρήματα των συμμαθητών τους και να τα αντικρούσουν, να δουλέψουν ομαδικά και να παρουσιάσουν τις θέσεις τους, να ψάξουν και να μαζέψουν υλικό το οποίο θα συνδυάσουν για να επιχειρηματολογήσουν.

Παρακάτω φαίνεται ένας πίνακας που εμφανίζονται οι”ήπιες” δεξιότητες και μπορεί κάποιος να δει “περίεργα πράγματα”.

job-searching-101-skills-employers-look-for-8-728

Για παράδειγμα οι εργοδότες θέλουν, λέει, οι υπάλληλοί τους :

1. Να επικοινωνούν αποτελεσματικά.

2. Να είναι τίμιοι και ακέραιοι.

3. Να δουλεύουν ομαδικά.

4. Να προσαρμόζονται

5. Να είναι αφοσιωμένοι στη δουλειά

6. Να θέλουν να μάθουν περισσότερα.

7. Να έχουν κίνητρα και να είναι καινοτόμοι

8. Να αναπτύσσουν διαπροσωπικές σχέσεις.

9. Να παίρνουν αποφάσεις.

10 Να διαθέτουν αναλυτική σκέψη

11. Να δείχνουν ευελιξία

12. Να έχουν οργανωτικές ικανότητες.

13. Να μπορούν να λειτουργήσουν σαν αρχηγοί

14. Να αναπτύσσεται μέσα στην εργασία του.

15. Ικανότητα να διαχειρίζονται προσωπικά προβλήματα.

16. Να αποδέχονται υπευθυνότητες.

Τα περισσότερα από αυτά πριν 10 χρόνια ήταν δεδομένα. Να μπαίνεις σε μια δουλειά και να μπορείς να επικοινωνήσεις, να μπορείς να συνεργαστείς με τους συναδέλφου σου, να εκπαιδεύεσαι και να μαθαίνεις περισσότερα για τη δουλειά σου, να έχεις καινούργιες ιδέες και να τις προωθείς.

Δεν ξέρω αν φταίει η απομόνωση, αν φταίει το διαδίκτυο ή τα κινητά με τις πολλές δυνατότητες αλλά είναι φανερό ότι η ικανότητα ομιλίας και επικοινωνίας έχει μάλλον χαθεί ώστε πλέον να θεωρείτε προσόν αν το έχεις. Η δυνατότητα να κατεβάζεις καινούργιες ιδέες και να μη τις βρίσκεις έτοιμες από το Γούγλη, έχει μειωθεί, οπότε το να έχεις καινούργιες ιδέες στη δουλειά σου να θεωρείται προσόν. Αυτό με τις διαπροσωπικές σχέσεις πάλι τι σας λέει. Είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων(!!!). Να μπορούν να μιλάνε, να συζητάνε, να βγαίνουν μαζί να διασκεδάζουν.Η παλιά “φιλοδοξία” που έσπρωχνε τους υπαλλήλους να θέλουν να προχωρήσουν και να πάρουν θέσεις προϊσταμένων φαίνεται ότι δεν υπάρχει πλέον και όλοι θέλουν απλά να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να έχουν παραπάνω ευθύνες και να φεύγουν να πηγαίνουν σπίτι τους. Οι οργανωτικές ικανότητες επίσης έχουν γίνει ζητούμενο. Να μπορείς να προβλέψεις, και να φροντίσεις να βρεις τι χρειάζεσαι για τη δουλειά σου, να κανονίσεις ποιος θα κάνει τι, να κάνεις χρονοδιάγραμμα των εργασιών σου, και να τελειώνεις τις εργασίες που αναλαμβάνεις και αυτό έχει γίνει δεξιότητα.

Πάντα πίστευα ότι όλα αυτά είναι ιδιότητες που τις έχει γενικά ο μέσος άνθρωπος και φυσικά στη δουλειά του θέλει να προχωράει και να προοδεύει. Από ότι φαίνεται δεν ισχύει. Και έχουν γίνει δεξιότητες που πρέπει  κάποιος να τις αποκτήσει…ξανά.

Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου βλέπω τους διαγωνισμούς επιχειρηματολογίας αντιλογίας αλλά και άλλου παρόμοιους διαγωνισμούς μοναδικούς. Δίνουν τη δυνατότητα στους μαθητές να εκφραστούν, να βγουν μπροστά, να μιλήσουν, να ερωτηθούν να απαντήσουν. Αυτά σίγουρα είναι εμπειρίες και δεξιότητες που θα τους είναι πολύτιμες στο μέλλον.Το βλέπω κάθε φορά που παρακολουθώ τις ερευνητικές εργασίες. Το βλέπω στα μαθητικά συνέδρια που  παρακολουθώ. Το βλέπω στους μαθητικούς διαγωνισμούς που συμμετέχουν οι μαθητές.

Άρα πρέπει να ωθούμε τους μαθητές μας να επικοινωνούν.Γιατί απλά αυτοί που θα ξέρουν να επικοινωνήσουν, είναι αυτοί που θα καταφέρουν να προχωρήσουν.

Την καλησπέρα μου.

 

Μια φορά μαθητής – πάντα μαθητής αλλά και πάντα καθηγητής…

Posted on : 13-03-2016 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Μοναδικές στιγμές μέσα σε ένα Σαββατόβραδο…
 
Παίρνω ένα μήνυμα από τη Κατερίνα – παλιά μου μαθήτρια – για μια δραστηριότητα που έχει αναλάβει στο Λονδίνο,  να “περάσει το μικρόβιο της έρευνας” σε μικρούς μαθητές στο Ελληνικό Δημοτικό της πόλης. Και ψάχνει για ομιλητές και κόσμο, μεταπτυχιακούς, φοιτητές, επιστήμονες… όποιον θα μπορούσε τέλος πάντων να μιλήσει στους μικρούς μαθητές με απλή γλώσσα και τους ξεσηκώσει και να τους παρασύρει στο μαγικό κόσμο της ανακάλυψης και της έρευνας.
Μερικές φωτογραφίες από τη δουλειά της Κατερίνας ακολουθούν :
12443423_10207842604477355_1538855772_o
12842562_10207842604237349_444035148_o
12829191_10207842600957267_1107535661115147552_o
Βέβαια η Κατερίνα έχοντας πρώτο πτυχίο στη Μοριακή Βιολογία, λογικό είναι να παρουσιάζει σχετικά θέματα όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες ( αν και δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή ήταν η ομιλήτρια ).
Παρουσιάζω την εργασία της σε μια μάλλον μεγάλη εγγραφή στα ΝΕΑ ΤΟΥ LFH και σήμερα βρίσκω ένα μήνυμα  στο φατσοβιβλίο από τη Φένη στο Τορόντο του Καναδά, που μου λέει πως μπορεί να βοηθήσει επειδή δίδασκε στο Ελληνικό Σχολείο της Οξφόρδης…
 
Ποια είναι τα συμπεράσματα μου… Πάρα πολλά.
Βασικό και κύριο είναι ότι το σχολείο μας είναι πολύ περισσότερα από ένα σχολείο που το τελειώνεις και φεύγεις… και το ξεχνάς.
Όλοι οι απόφοιτοι – γνωστοί από τα σχολικά χρόνια ή όχι – είναι κοντά και πρόθυμοι να βοηθήσουν αν χρειαστεί ( και από άλλες περιπτώσεις ).
Αυτού του τύπου τα “προξενιά” εμένα με ενθουσιάζουν. Χαίρομαι κάθε φορά που φέρνω κοντά ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα… Αν θα το συνεχίσουν ή όχι είναι δικό τους θέμα… Την ευκαιρία την έχουν.
Μετά βλέπω ότι είμαστε παντού και όμως ο κόσμος είναι τόσο μικρός. Μερικά κλικ μακριά. Και τα νέα ταξιδεύουν σε ελάχιστο χρόνο παντού.
Με ενθουσιάζει το γεγονός ότι ακόμα οι παλιοί μου μαθητές απευθύνονται σε εμένα για να μοιραστούν τη δουλειά τους και να ζητήσουν τη βοήθειά μου. Κάποιες φορές μπορώ “να κάνω κάτι” άλλες πάλι όχι. Οι παλιοί μας μαθητές είναι κοντά στο σχολείο και ας μη τους βλέπουμε. Είναι παρόντες σε κάθε πρόσκληση και για εμένα δεν υπάρχει καλύτερη επιβράβευση. Είμαι 26 χρόνια σε αυτό το σχολείο και όποτε έχω ζητήσει βοήθεια από τους απόφοιτους, πάντα δώσανε το παρόν. Ακόμα και προσωπικές δύσκολες στιγμές ( όταν χρειάστηκα αίμα για μια επέμβαση του πατέρα μου ) οι απαντήσεις ήταν άμεσες και πολλές.  Στις εκδηλώσεις επαγγελματικού προσανατολισμού, οι απόφοιτοι πρόθυμα μετατρέπονται σε ομιλητές, όπως αυτή που “στήνω” για τις 15 Απριλίου με απόφοιτους θετικών σχολών να μιλήσουν στους μαθητές. Βέβαια το πρόβλημα είναι ότι οι 24 μαθητές θέλουν 30+ ομιλητές οπότε λογικά κάποιοι θα μείνουν παραπονεμένοι. Πάντως οι απόφοιτοι είναι εκεί. Πάντοτε.
Και φυσικά το τελευταίο και πολύ σημαντικό… ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ LFH κυκλοφορούν και διαβάζονται παντού… Έστω και σε 100 αντίτυπα την ημέρα.
Γνωρίζοντας λοιπόν ότι στο Λονδίνο υπάρχουν πολλοί απόφοιτοι, αν θυμάμαι καλά έχουμε μια μαθηματικό σε βρετανικό σχολείο, μια ερευνήτρια σε θέματα αξιολόγησης μαθητών με ειδικές δεξιότητες, αλλά και πολλούς φοιτητές αλλά και μεταπτυχιακούς, νομίζω ότι όλοι μπορούμε να δούμε αν μπορούμε να πλαισιώσουμε τη δράση. Η παρουσίαση είναι στα Ελληνικά σε δίγλωσσους Έλληνες μαθητές. Εκτός των άλλων υπάρχει και το SKYPΕ που πιθανόν να μπορούσε σε μια δύσκολη περίπτωση να βοηθήσει.
Δίνω το mail της Κατερίνας για επικοινωνία :

 

Από εδώ και μετά δικό σας…

 

Από εμένα καλά Κούλουμα και τη καλημέρα μου από μια συννεφιασμένη αλλά πάντα ζεστή Αθήνα.

Συνέδριο ΕΛ – ΛΑΚ στα Χανιά και άλλες ιστορίες.

Posted on : 24-05-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες, Ταξιδιωτικά

0

Πάλι σε περίεργη φάση βρίσκομαι… όπως τα τελευταία χρόνια.

Ο υπολογιστής από κάτω κάνει rendering και ετοιμάζει ένα video από μια θεατρική παράσταση της Σχολής. Ο υπολογιστής σε ένα παράθυρο δείχνει τον κώδικα Ντα Βίντσι, Το απόγευμα διάβαζα Γαλλικά για τις εξετάσεις μου στο τέλος του μήνα, το πρωί σχεδίαζα την ενισχυτική διδασκαλία για την Γ Λυκείου φέτος που μου φαίνεται ότι θα έχει περισσότερα μυστικά παρά φανερά κεφάλαια και πολλά άλλα.

Από την άλλη οφείλω ( σε εμένα) να γράψω κάποια πράγματα για το συνέδριο των Χανίων. Η εγγραφή έχει τρία μέρη :

1. Τα Χανιά

2. Τους απόφοιτους

3. Το συνέδριο.

Τα Χανιά

Ονειρεμένο μέρος. Όχι επειδή είμαι από εκεί, αλλά όποτε πάω μαγεύομαι και δεν το χορταίνω. Και πάντα έχω να κάνω και καινούργια πράγματα να δω. Ας τα πάρουμε από την αρχή :

8-9-10 Μαΐου γίνεται στα Χανιά Πανελλήνιο συνέδριο για τη χρήση του Ελεύθερου Λογισμικού – Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα ( ΕΛ-ΛΑΚ ) στην εκπαίδευση και γίνεται στα Χανιά. Προσωπικά με ενδιαφέρει πολύ γιατί κατά την άποψη μου  “εκεί πάει το πράμα”. Κατόπιν συνεννοήσεως παίρνω άδεια τη Παρασκευή από το σχολείο και φεύγω τη Πέμπτη αμέσως μετά το σχολείο με το μεσημεριανό αεροπλάνο της RYANAIR ( 19 € – λιτό και απέριττο δεν λέω αλλά μισή ώρα ταξίδι είναι, δεν είναι κάτι που δεν αντέχεται…) Και έτσι Πέμπτη απόγευμα βρίσκομαι στα πάτρια εδάφη. Ο ξαδελφος μου μου έκανε το καλύτερο δώρο… ένα μηχανάκι για τρεις μέρες. Μαγεία!!!! ( Σε ευχαριστώ Γιώργο ακόμα μια φορά). Τα Χανιά δεν είναι για κάτι άλλο. Μικρό ευέλικτο γρήγορο… τα περί οδηγικής συμπεριφοράς των Κρητικών είναι μύθος… Μια χαρά. Κανένας δεν πεταγόταν από τις γωνίες, κανένας δεν έκανε ότι ήθελε… Μια χαρά… Έτσι Από το απόγευμα της Πέμπτης άρχισα τις επισκέψεις – μια και υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ζουν στα Χανιά και μια ώρα να έχω θα τους δω.

Τη Παρασκευή έκανα το “τάμα μου στον Ιορδάνη” αλλά ξεσήκωσα θύελλα αντιδράσεων για τη μπουγάτσα Χανίων και από επιστημονική ανησυχία και ερευνητική διάθεση είπα να δω… γιατί όλος αυτός ο θόρυβος.Δείτε και εσείς :

IMG_20150508_090454

 Η μπουγάτσα του Ιορδάνη με κρητική ξυνομιζύθρα από τους καλύτερους παραγωγούς στη Κρήτη ( από κάποιον που ξέρει η πληροφορία). Με φύλλο τραγανό που μένει πάνω στη μπουγάτσα και δύσκολα ξεκολλάει.

IMG_20150508_115848

Η μπουγάτσα Χανίων με μια κρέμα τυριού. Σίγουρα έχει και μυζήθρα αλλά πρέπει να έχει και άλλα τυριά για να “δέσει” έτσι σαν κρέμα. Το φύλλο επίσης τραγανό και εξαιρετικό αλλά λίγο πιο χαλαρό αλλά νοστιμότατο. Είναι λίγο “περί ορέξεως” το θέμα. Η αλήθεια είναι ότι καμία δεν με χάλασε.  Και οι δύο τρώγονται ζεστές στη πηγή…

Και φτάνουμε στην Αγορά… Οι φωτογραφίες δυστυχώς δεν μπορούν να αποδώσουν τις μυρωδιές από τα αρωματικά φυτά. Μπορείτε όμως να φανταστείτε βλέποντας την εικόνα :

IMG_20150508_093650Στη βόλτα αυτή δεν βλέπεις με τα μάτια αλλά με όλες σου τις αισθήσεις.  Και εκεί είναι η μαγεία.

Στην αγορά είδα και τη φίλη μου τη Μαρία. από τα φοιτητικά χρόνια. Ένας καφές δεν φτάνει να συμπληρωθούν 35 χρόνια απόσταση… έτσι είπαμε τα “βασικά” και αφήσαμε και κάβα, δίνοντας υπόσχεση να μη ξαναχαθούμε τόσο πολύ. Είχα λίγο χρόνο και έτσι πήγα μία βόλτα από τη Νέα Χώρα… η παραλία της πόλης… Εκεί που δεν πάνε οι Χανιώτες γιατί είναι κοντά… Εγώ πάντως θα πήγαινα…

IMG_20150508_115114Εκεί θυμήθηκα ότι ξέχασα το μαγιώ μου…

Το απόγευμα πήγα στο συνέδριο και μετά τη λήξη… κατά τις 8.30 πήγα στον Άγιο Νικόλαο στη Σπλάντζια.

IMG_20150508_195400

Κατεβαίνοντας για το λιμάνι… δεν μπορείς να αντισταθείς.

Η ώρα αυτή είναι η καλύτερη… δροσιά και βρίσκεις θέσεις να κάτσεις. Στις 9.00 η δροσιά παραμένει αλλά δεν βρίσκεις θέσεις. Όμορφα μαγαζιά με καλούς μεζέδες ή/και φαγητό. Μετά μια βόλτα στο λιμάνι που διατηρεί πάντα τη γοητεία του.

IMG_20150508_230208

Το λιμάνι όλες τις ώρες έχει μαγικές εικόνες. 

Σάββατο πρωί συνέδριο μέχρι το απόγευμα κατά τις 6.00 που έφυγα για μια συνάντηση με αγαπημένους μαθητές ( κάποτε) που είχαμε δώσει ραντεβού για καφέ.

Στο ενδιάμεσο διάλειμμα το μεσημέρι… πετάχτηκα στη κουκουβάγια ( πίσω από τους τάφους των Βενιζέλων για ένα καφέ)

IMG_20150510_121505

Κάποιοι θα θυμηθούν τη θέα. 

Ακόμα και η διαδρομή από το Πολυτεχνείο Κρήτης στα Χανιά ήταν μοναδική :

IMG_20150509_135605

Αμέσως μετά τους τάφους των Βενιζέλων κατεβαίνοντας για Χανιά. 

Ξεκινήσαμε με καφέ και είχαμε τόσα πολλά να πούμε που δεν σταματήσαμε μέχρι τα μεσάνυχτα και… Πήγαμε στις “γλωσσίτσες…” ( δεν θέλω σχόλια γιατί δίνω μυστικά τώρα και δεν θα ξαναγράψω) όπου φάγαμε ένα καταπληκτικό πιλάφι με σουπιά στο μελάνι της (!!!!) Κατάμαυρο μέσα στο σκεύος, δεν σου κάνει αίσθηση να φας, αλλά άμα φας… αρχίζει ο ανταγωνισμός.

Θα προσέξατε πιθανόν ότι τόσο το συνέδριο όσο και οι παλιοί μου μαθητές, απλά αναφέρονται… θα έχουμε εκτενή αναφορά αργότερα.

Κυριακή πρωί… στα εργαστήρια… ο μόνος μαθητής εν μέσω πολλών συντελεστών του συνεδρίου…Και αυτό αργότερα.

Κυριακή μεσημέρι μετά τη λήξη του συνεδρίου, αναχωρώ και πάω μια βόλτα μόνος μου στο λιμάνι… Πάντα μπορείς να απολαύσεις ένα καφέ στο λιμάνι και να βλέπεις το φάρο… Κάτι τέτοιο δηλαδή :

IMG_20150509_144701

Και έτσι έκλεισε ο κύκλος του συνεδρίου… Το βράδυ αναχωρούσα με το βραδινό αεροπλάνο ( ακριβότερο αυτό 32 € αν θυμάμαι καλά ).Έτσι μετά το καφέ βρέθηκα επιτέλους με τη ξαδέλφη μου τη Κική που με φιλοξενούσε και της οφείλω και από εδώ ένα μεγάλο ευχαριστώ, και τα είπαμε μέχρι να πάω το βραδάκι στο αεροδρόμιο.

Αυτό είναι το κομμάτι για τα Χανιά. Μαγικό όπως και να το δεις. Όσο να είμαι εκεί πάντα βρίσκω κάτι καινούργιο και όμορφο. Το συνέδριο μου πήρε αρκετό χρόνο, αλλά η καλύτερη ιδέα που είχα ήταν να φύγω Πέμπτη μεσημέρι. Με βόλεψε και το πρόγραμμα του σχολείου έχοντας λίγες ώρες  μάθημα τη Πέμπτη, κέρδισα μία ολόκληρα μέρα στα Χανιά κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα…

Η Μαρία Μυστακίδου και το Μουσείο Τυπογραφίας, ο Κώστας Συρίγος και Νίκος Σταματάκης ( που ήρθε από το Ηράκλειο για να μας δει ) και η Σεμέλη Βουτσά-Ρεντζεποπούλου, που σπούδασε στο Χανιά και από ότι κατάλαβα… δεν τη βλέπω να φεύγει  όλοι παλιοί μου μαθητές που μου έδωσαν ένα ακόμα λόγο να έρχομαι στα Χανιά και μου έδειξαν ότι όλα αυτά τα χρόνια… κάτι καλό κάνω για να τους έχω κοντά μου μετά από τόσα χρόνια.

Για αυτά όμως αύριο ( μάλλον)

Τη καλησπέρα μου .

Πέρασε κιόλας ενάμιση μήνας…

Posted on : 25-04-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

0

Κάποια στιγμή σήμερα βρέθηκα και από το blog μου και εκεί είδα ότι έχουν περάσει 40 και μέρες από τη τελευταία φορά που έγραψα. Τελικά ο καιρός περνάει όταν… τρέχεις.

Έτσι σε αυτό το διάστημα έγινε η κουζινοχημεία με μεγάλη επιτυχία. Παρά τον κακό καιρό ( έβρεχε συνέχεια) είκοσι παιδάκια με τους γονείς τους ήρθαν να παρακολουθήσουν την χημεία αλλιώς.  Δύο ώρες χημεία στη πράξη χωρίς εξισώσεις και με πολύ συμμετοχή από τα παιδάκια.

11025627_10152779351792843_35529568921525007_n

Η κουζινοχημεία σε πλήρη εξέλιξη.

Ακολούθησε το Science Festival, το πανηγύρι των φυσικών επιστημών.

Μετά είχαμε τη σχολική γιορτή της 25ης Μαρτίου που έγινε 23 Μάρτη με τα παιδάκια της Γ Λυκείου να χορεύουν παραδοσιακούς χορούς. Άρα έχουμε βιντεογράφηση και παραγωγή βίντεο.

Στη συνέχεια στις 26 Μαρτίου είχαμε το τραπέζι Χημείας, όπου 7 χημικοί μίλησαν στους μαθητές για το τι μπορεί να κάνει ένας χημικός, παρουσιάζοντας μέσα από τις δουλειές τους και τις σπουδές τους τις προοπτικές που έχει ένας χημικός. Για μια ακόμα φορά να ευχαριστήσω τους φίλους χημικούς που βρέθηκαν στο τραπέζι.

Στις 31 Μαρτίου είχαμε το “Συμπόσιο του Πλάτωνα” σε “γαλλική έκδοση” από την ομάδα θεάτρου του Γαλλικού τομέα. Εδώ είχαμε ζωντανή μετάδοση και φωτογράφιση.

Τη 1η Απρίλη είχαμε το θέατρο στα αγγλικά, όπου είχαμε 4 αποσπάσματα από το έργο του Shakespeare στα Αγγλικά υπό τη καθοδήγηση της κ. Φαρμάκη. Μπορείτε να δείτε αποσπάσματα από τη θεατρική παράσταση μπορείτε να δείτε εδώ. Εδώ είχαμε ζωντανή μετάδοση και φυσικά βιντεογράφηση.

Στις 2 Απριλίου είχαμε τη Μήδεια από μαθητές της Γ Γυμνασίου – κυρίως – με τη καθοδήγηση της κ. Παρασκευοπούλου. Τα αποσπάσματα είναι εδώ. Και εδώ ζωντανή μετάδοση και βιντεογράφηση.

Η βιντεογράφηση σημαίνει σε δεύτερη φάση τη δημιουργία του βίντεο από την εκδήλωση.

Και φτάσαμε στο Πάσχα, όπου πέρασα αξέχαστα ολοκληρώνοντας την εργασία μου για το συνέδριο της Σύρου, που θα παρουσιάσω στα τέλη του Ιουνίου. Και φτάσαμε στη βδομάδα που τελειώνει όπου είχα τρια τεστ, άρα έχω να διορθώσω τώρα αυτά τα γραπτά, οπότε έπρεπε να βγάλω θέματα, και να τα ελέγξω.

Τη βδομάδα που τελειώνει είχαμε και τον διαγωνισμό Φυσικής στο Σχολείο για μαθητές της Γ Γυμνασίου.

Με όλα τα παραπάνω, πάλι καλά που έχω ακόμα το blog. Η αλήθεια είναι ότι μου έχει λείψει η φάση εκείνη που έγραφα ότι ήθελα, και τις σκέψεις μου για όλα όσα με απασχολούν. Και δεν φτάνανε όλα αυτά…στις αρχές Μάη έχω ένα συνέδριο να παρακολουθήσω, για τις χρήσεις του ανοικτού λογισμικού στην εκπαίδευση και στις 15 Μάη δίνω γαλλικά, με καθυστέρηση κάπου 40 χρόνια. Δεν πειράζει όμως… που θα πάει… θα του δούμε και αυτό.

Γιατί τα έγραψα αυτά, Δεν ξέρω μάλλον για να δικαιολογηθώ. Ίσως για να τα θυμάμαι. Τέλος πάντων.

Μεχρι την επόμενη εγγραφή, που ελπίζω να είναι πιο σύντομα, και να έχει θέμα περισσότερο ελεύθερο. Μέχρι τότε

Τη καλημέρα μου.

Ο μισθός που δεν τελειώνει ποτέ…

Posted on : 07-03-2015 | By : manaliss | In : Γενικά

0

Το όνειρο κάθε μισθωτού. Θα λέγαμε ότι δεν υπάρχει. Και όμως υπάρχει… αλλά πληρώνεται αργά και με τρόπο μη σταθερό. Όποτε προκύψουν οι συνθήκες.

Για παράδειγμα σήμερα πήρα μια δόση. Μια διπλή δόση. Σίγουρα θα με κρατήσει για μεγάλο διάστημα και θα μπορέσει να συμπληρώσει τις ανάγκες μου όποτε μου χρειαστεί. Αλλά οι ανάγκες αυτές δεν αγοράζουν κάτι. Είναι οι ανάγκες που έχει κάθε άνθρωπός να του πούνε ότι κάνει καλά τη δουλειά του και ότι αυτό που κάνει είναι καλό.

Αρκετά με τους γρίφους.

Σήμερα στο σχολείο είχαμε μια ημερίδα για τους μαθητές του δημοτικού και το πέρασμα από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Και σήμερα είδα δύο παλιούς μου μαθητές. Τον ένα σαν εισηγητή σε μια από τις ομιλίες για τους γονείς, και τον άλλο, σαν μελλοντικό γονέα μαθητή του σχολείου μας.

Τον Γεράσιμο Γερολυμάτο από το 1998 που έφυγε από το σχολείο δεν τον είχα ξαναδεί. Είχα χάσει τα ίχνη του και από τους συμμαθητές του που έβλεπα κανείς δεν ήξερε. Και σήμερα εμφανίζεται στη Σχολή σαν εκπρόσωπος του ΚΕΛΠΝΟ για να μιλήσει για θέματα υγιεινής και μετάδοσης ασθενειών. Τότε στην δεύτερη δέσμη ( 6 ή 7 παιδάκια ) κάναμε σε μια από τις μικρότερες αίθουσες του σχολείου ( εμείς τη λέγαμε τηλεφωνικό θάλαμο). Ο Γεράσιμος από τα πιο ατίθασα μυαλά, το πιο πειραχτήρι σίγουρα… Για να καταλάβετε του είπα να προσέχει μη δαγκωθεί μη δηλητηριαστεί… Δεν υπήρχε περίπτωση να μιλήσει και να μη πειράξει κάποιον. Το δώρο του για τα γενέθλια μου ήταν ένα καρφί και το άλμπουμ, Living in the past των Jethro Tull. ( Τα σχόλια δικά σας). Τώρα στα 34 του η διαφορά δεν φαίνεται τόσο μεγάλη όσο πριν 17 χρόνια. Η χαρά μου ήταν μεγάλη. Και έγινε μεγαλύτερη όταν μου σύστησε τη γυναίκα του. Είναι αυτό το συναίσθημα που δύσκολα περιγράφεται όταν ο παλιός σου μαθητής, σε πλησιάζει σαν φίλος πια, να σου μιλήσει να σου δείξει την οικογένεια του. Και κάθεσαι και μοιράζεσαι αναμνήσεις και πληροφορίες για τους συμμαθητές. Αξία ανεκτίμητη. Οι σχέσεις μας “ψυχράνθηκαν” όταν μου απήγαγε το “πολύτιμο” κομπιουτεράκι μου, και πέρασα δύσκολες μέρες, μέχρι να γίνουν οι διαπραγματεύσεις για τα λύτρα ( που ήταν βαθμολογικά) και να καταλήξουμε σε συμφωνία. Με είχε “προειδοποιήσει να μην ανακατέψω… τη διεύθυνση… γιατί δεν θα ξαναέβλεπα το κομπιουτεράκι. Μιλάμε για σενάριο ολόκληρο. Αυτός ήταν ο Γεράσιμος και από ότι καταλαβαίνω, ακόμα το χιούμορ υπάρχει μια και εκείνο το χαμόγελο της σκανδαλιάς εξακολουθεί να φωτίζει το πρόσωπό του, στη σκέψη ότι… κάτι θα πει… και εκεί αν ξέρεις… λες “τώρα έρχεται…”. Κυρίες και κύριοι ο Τζέρι… ( για εμένα πάντα Τζέρι θα παραμένει).

DSC00077Ο Γεράσιμος Γερολυμάτος μιλάει στους γονείς για την υγιεινή και την προστασία από τις λοιμώξεις.

Ο άλλος μισθός ήταν ακόμα μεγαλύτερος. Ο Χρήστος Κυριακόπουλος εμφανίστηκε με τη γυναίκα του και το παιδάκι τους.  Με τον Χρήστο έχουμε ξαναβρεθεί, μια και οι απόφοιτοι του 1995 είναι από εκείνους που βρίσκονται συχνά και δεν ξεχνούν να μας φωνάζουν, τη Μαρία Τριανταφύλλου και εμένα. Και φυσικά πάμε τρέχοντας.

Έτσι και ο Χρήστος, αφού με βρήκε, με ρώτησε για τη Τριανταφύλλου φυσικά, όπου βρεθήκανε φυσικά στο γήπεδο.

Νομίζω ότι η φωτογραφία μιλάει μόνη της.

DSC00084Ο Χρήστος  και η σύζυγος  του με την Χαρά ( τη κορούλα τους…όνομα και πράγμα) μαζί με τη Μαρία Τριανταφύλλου στα γήπεδα.

Όταν λοιπόν μετά από 15 και είκοσι χρόνια, οι μαθητές σου σε ψάχνουν και έρχονται με τις οικογένειες τους να σε δουν… δεν  μπορεί… κάτι καλό κάνεις. Και όταν κάθεσαι να πιεις το καφέ μαζί τους ( παλαιότερη εγγραφή  : Αξία ανεκτίμητη ) σαν φίλοι πια, και βλέπεις ότι όποτε χρειαστεί είναι εκεί με ένα τηλέφωνο ή μια εγγραφή στο φατσοβιβλίο ( όπως έγινε όταν χρειάστηκα αίμα για τον πατέρα μου ), καταλαβαίνεις ότι δεν είναι πια μια σχέση μαθητή – καθηγητή, αλλά κάτι πολύ παραπάνω.

Και αυτό κυρίες και κύριοι, είναι κάτι που λίγοι το καταλαβαίνουν. Είναι ένας μισθός μυστικός και ταυτόχρονα ένας μισθός που δεν τελειώνει ποτέ.

Εγώ απλά να πω ευχαριστώ σε όλους τους μαθητές μου από το 1986 και μετά, που με κρατάνε νέο με τις ιδέες τους, με κρατάνε σε εγρήγορση με τις αμφισβητήσεις τους, με κρατάνε μέσα στην εποχή με την καθημερινότητα τους και με βοηθάνε να μη μείνω να ξεχαστώ κάπου περιμένοντας την.. ημερομηνία λήξης.

Τη καλησπέρα μου…

 

Χιονάει μανούλα’μ χιονάει….

Posted on : 11-02-2015 | By : manaliss | In : Γενικά

0

Μικρό διάλειμμα από τη σειρά των εγγραφών για τη Λυών για να τρέξουμε στην επικαιρότητα…

Λοιπόν έχουμε και λέμε… σήμερα χιόνισε…Δηλαδή από εχθές χιόνιζε αλλά σήμερα το παράκανε. Βέβαια εμείς πήγαμε στη δουλειά μας. Είναι κάτι που κάνουμε κάθε μέρα και με κάθε καιρό…Όπως όλοι. Ρίξαμε μια ματιά στις ανακοινώσεις για να δούμε αν έχει γίνει καμία ανακοίνωση για κλειστά σχολεία.

Δεν υπήρχε τίποτα μια και η μόνη ανακοίνωση ήταν ότι ανοίγουμε στις 10.00 λόγω παγετού. Όσα παιδιά έρχονται μόνα τους θα έρχονταν στις 10.00 ( τρίτη ώρα ), ενώ όσα παιδιά έρχονταν με τα λεωφορεία ήρθαν στην ώρα τους χωρίς καθυστερήσεις.

Όπως γίνεται συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν αυξήθηκε η χιονόπτωση, η νομαρχία έκλεισε τα σχολεία, αλλά για εμάς ήταν αργά, μια και οι μαθητές μας ήταν ήδη στα λεωφορεία και εμείς στο σχολείο. Οπότε έπρεπε να βρούμε τρόπο να “διώξουμε” τους μαθητές μας και να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Βλέπετε δεν μένουν στη δίπλα γειτονιά όπως στα δημόσια σχολεία αλλά συγκεντρώνονται από όλη την Αθήνα.  Ξεκίνησε η διαδικασία σιγά – σιγά και για το Λύκειο είχε ολοκληρωθεί κατά τις 11.00.  Εν τω μεταξύ βρήκα ευκαιρία και πήρα μερικές φωτό από το σχολείο :

IMG_20150211_102717

Κατά τις 9.00 δεν έδειχνε πολλά πράγματα.

IMG_20150211_102957

Κατά τις 10.00 άρχισε να πυκνώνει.

IMG_20150211_104100

Πολύ να πυκνώνει

IMG_20150211_104749

Πολύ σύντομα το έστρωσε.

IMG_20150211_104810

Η πρώτη φωτό μετά από μία ώρα.

IMG_20150211_104850

Η πίστα για τον αγώνα ταχύτητας.

IMG_20150211_104906

Το γήπεδο μπάσκετ

IMG_20150211_105109

Οι “απέναντι”.

IMG_20150211_105016

Η είσοδος.

Δεν είναι καιρός για να κρατήσει το χιόνι ή να το κάνει πάγο. Πάντως σήμερα το ευχαριστηθήκαμε.

Όσοι δεν μπορέσατε να το ευχαριστηθείτε, απολαύστε το από φωτό…

Καλό απόγευμα.

Η Λυών όπως τη γνώρισα… Μέρος δεύτερο

Posted on : 07-02-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΛΥΩΝ-3 ΚΑΙ ΤΗ ΠΛΑΤΕΊΑ BELLECOUR

Το βράδυ κύλισε ήσυχα. Οι μαθητές μετά την ώρα “κατάκλισης” κοιμήθηκαν και δεν είχε “πήγαινε – έλα” στα δωμάτια, ούτε μαζώξεις. Το δε επόμενο πρωί, όλοι δώσαν το παρόν στο πρωινό, στην ώρα τους. Μέσα σε ένα πεντάλεπτο είχαν κατέβει όλοι. Αυτές είναι μικρές λεπτομέρειες αλλά σημαντικές. Ο δε μπουφές πλήρης και πολύ καλής ποιότητας όλα…και φυσικά τον τιμήσαμε δεόντως όλοι.

Ξεκινάμε λοιπόν για την επίσκεψη μας στο Lyon-3. Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, περίπου 2,5 χιλιόμετρα από τον Ροδανό ( Ρον όπως τον λένε οι Γάλλοι), σε ένα παλιό καπνεργαστάσιο, που είναι ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο. Το εξωτερικό έχει διατηρηθεί, όπως και βασικά στοιχεία από την κατασκευή, όπως οι χυτές μεταλλικές κολώνες με τα κιονόκρανα “ιωνικού” ρυθμού στην αίθουσα αναμονής, τα δίχρωμα τούβλα και μερικά άλλα στοιχεία. Τα υπόλοιπα μάλλον όλα είχαν αλλάξει. Μεγάλα αμφιθέατρα, μια τεράστια πολυόροφη βιβλιοθήκη ( εμβόλιμο κτίριο – το μόνο μοντέρνο κτίριο μέσα στο εργοστάσιο ) και όλα εκείνα που είναι απαραίτητα σε ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο. Ξεναγηθήκαμε στους χώρους, πήγαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων, όπου μας παρουσίασαν το πανεπιστήμιο και τις σχολές του.

IMG_20150202_103354

Μετά την ενημέρωση πήγαμε για φάγητο στη φοιτητική λέσχη, όπου με 3,60 € έχεις ένα πλήρες γεύμα τριών πιάτων. Πολύ καλή τιμή θα έλεγα. Φάγαμε στο χώρο της λέσχης… μια τεράστια αίθουσα γεμάτη τραπέζια.  Στη συνέχεια πήγαμε και παρακολουθήσαμε μάθημα. Μισοί οικονομικά και μισοί νομική. Εδώ μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα. :

Αυτό είναι το ένα:

IMG_20150202_141156

Όλοι μπροστά από ένα notebook πληκτρολογούσαν αυτά που έλεγε ο καθηγητής. Μόνο μια κοπέλλα σε όλο το αμφιθέατρο έγραφε σε ένα τετράδιο. Όλοι οι άλλοι πληκτρολογούσαν.

Το άλλο ήταν το μάθημα… αυτό καθεαυτό.

Ο καθηγητής καθιστός να μιλάει… άχρωμα, σε μια ώρα να έχει γράψει δύο τύπους τους οποίους ανέλυε ξανά και ξανά… και μετά υπαγόρευε μια – δυο προτάσεις. Μέσα σε μια ώρα ( ρολογιού ) οι μπροστινοί μου έγραψαν περίπου μισή σελίδα κείμενο. Δεν είχα συνηθίσει έτσι πριν 35  χρόνια. Διαδραστικότητα ελάχιστη με 2-3 ερωτήσεις που απάντησαν οι φοιτητές της πρώτης σειρά, χωρίς να ακούσει κανείς άλλος την απάντηση. Ρωτώντας έμαθα ότι δεν υπάρχουν βιβλία και εξετάζονται σε ό,τι λέει ο καθηγητής. Ρώτησα για ύλη, βιβλιογραφία ή κάτι άλλο και πήρα αρνητική απάντηση. Ή μάλλον δεν κατάλαβα ή μάλλον δεν κατάλαβαν. Δεν ξέρω. Οι μαθητές μας, όπως ήταν λογικό, πιάσανε το ορεινά έδρανα και παρακολούθησαν τη παράδοση.

IMG_20150202_141107

Η επίσκεψη ολοκλρώθηκε κατά τις 5.30 με μια δεξίωση από τον Διευθυντή του Πανεπιστημιού και την Ελληνίδα πρόξενο

Εκεί κρίναμε ότι το μουσείο Lumiere που ήταν στο πρόγραμμα, θα μας “έπεφτε βαρύ” μετά από 10 ώρες στο πανεπιστήμιο και είπαμε να πάμε μια βόλτα στη πλατεία Bellecour, για να προλάβουμε για 2-3 ώρες να δούμε λίγο Λυών. Μια μεγάλη πλατεία ορόσημο, γεμάτη εμπορικά μαγαζιά, καφέ, bouchon και γενικά με πολλά μέρη να πας και να δεις.  Ετσι είπαμε εμείς… αλλά “άλλαι αι βουλαί..”

Φτάσαμε εύκολα και γρήγορα μπροστά σε ένα τεράστιο κτίριο – υπο ανακαίνιση – παλιό νοσοκομείο από ότι μαθαμε – δεν θυμαμαι το όνομά του, δυο στενά πριν τη πλατεία.

Εκεί έγινε το “ατύχημα”. Σε μια φωτογράφιση μια τσάντα μαθήτριας βρέθηκε στο Ροδανό!!!. Κατά τη φωτογράφιση η μαθήτρια την έσπρωξε κατά λάθος, όπως πήγαινε να κάτσει σε μια πεζούλα. Με τα αδιάβροχα υλικά που ήταν φτιαγμένη έκανε ένα “μπαλλόνι” και επέπλεε… και εμείς τη βλέπαμε 8 μέτρα πιο κάτω να κολυμπάει. ( ήταν ψηλά η όχθη εκεί). Εκεί λέμε στην αρχηγό – ξεναγό να πάρει τηλέφωνο και να ειδοποιήσει την αστυνομία ή τη πυροσβεστική και η απάντησή της ήταν… “Τώρα πάει… χάθηκε…( ενώ τη βλέπαμε να επιπλέει )  Δεν θα έρθουν, δεν θα ασχοληθούν…δεν… δεν… δεν…” Μια άρνηση σκέτη. Προτίμησε να πάμε στη πλατεία Bellecour για να δούμε ένα γραφείο τουριστικής αστυνομίας να μας πει τι κάνουμε σε αυτές τις περιπτώσεις (!!!). Πήγα μαζί της, περισσότερο για να εκτονώσω την ένταση που αναπτυσσόταν. Πάρε καλή μου ένα τηλέφωνο και αν σου αρνηθούν σου αρνήθηκαν. Μη προδικάζεις. Το γραφείο ήταν κλειστό (μέχρι τις 6.00 σημειώστε το και αυτό ). Και την έστειλα για καφέ… για λόγους ασφαλείας και γύρισα πίσω. Η τσάντα είχε καθυστερήσει σε κάποια κλαδιά αλλά η ορμή του ποταμού είχε κερδίσει και είχε ήδη βγει στα ανοικτα του ποταμού. Εν τω μεταξύ η διευθύντρια της Σχολής μας είχε πάρει τη Πυροσβεστική, η οποία αναγνωρίζοντας ότι είμαστε τουρίστες και πιθανώς στη τσάντα να υπάρχουν ταξιδιωτικά έγγραφα, είπε να βοηθήσει. Μέχρι να γυρίσω, είχε εμφανιστεί από το βάθος του ποταμού ένα επτάμετρο φουσκωτό με τρεις πυροσβέστες οι οποίοι ζήτησαν πληροφορίες γιατο τι ψάχνουν. Αφού τους εξηγήσαμε, κάνανε μια βόλτα κοντά στις όχθες του ποταμού και δεν βρήκαν τίποτα. Τους εξηγήσαμε ότι έχει ανοιχτεί στο κέντρο του ποταμού και μας είπαν ότι έχει πολλά ρεύματα και πιθανοτότατα έχει χαθεί. Τους ευχαριστήσαμε και με βαριά καρδιά αναχωρήσαμε. Εκεί λέω στη διευθύντρια μου ότι αν πάνε να ψάξουν, θα περιμένω να τους χαιρετίσω όταν επιστρέφουν, σαν ευχαριστώ, αν και δεν μας άφησαν περιθώρια ότι θα βρίσκαν κάτι. Στη φωτό το σκάφος όπως φαινόταν από εκεί που έπεσε η τσάντα. ( Η τσάντα τελικά βρέθηκε μετά τη γέφυρα που βλέπετε στο βάθος, και πριν τη τρίτη γέφυρα που ήταν σε άλλη τόση απόσταση )

IMG_20150202_182333

Και πράγματι αντί να φύγουν τους βλέπω και πάνε να ψάξουν προς το κέντρο του ποταμού, οπότε ενώ φεύγουν οι υπόλοιποι εγώ περιμένω για το τυπικό “merci” όταν θα γυρνάγανε στη βάση τους. Πέρασαν τη δεύτερη γέφυρα παρακάτω και σχεδόν χάθηκαν. Μόνο οι προβολείς τους φαίνονταν πότε πότε. Μετά ακούω τις μηχανές να βρυχώνται ( δυο θηριώδεις EVINRUDE για αυτούς που ξέρουν ) οπότε λέω, εντάξει πάνε οι άνθρωποι σπίτι τους…  Και τότε τους βλέπω να κόβουν και να ψάχνουν εκεί που είμασταν, κατεβαίνω σε ένα προβλήτα που είχε παρακάτω και κάνω σήμα οπότε με βλέπουν και έρχονται ΜΕ ΤΗ ΤΣΑΝΤΑ βέβαια, που την είχαν ψαρέψει κοντά ένα χιλιόμετρο παρακάτω. Η χαρά μου μεγάλη, τους ευχαρίστησα, μου την παρέδωσαν και απλά έφυγαν. Μετά βέβαια έγινε ακόμα μεγαλύτερο πάρτι όταν επιστρέψαμε την τσάντα στη μαθήτρια.

Έτσι βρήκαμε τη τσάντα και μόλις που πρόλαβα να πιω ένα καφέ και να “αποψυχθώ” κοντά μισή ώρα πριν την συνάντηση της επιστροφής!!! Έτσι είδα που είναι η πλατεία αλλά δεν είδα τη πλατεία Bellecour και φυσικά δεν περπάτησα τους δύο μεγάλους εμπορικούς πεζόδρομους που έχει δεξιά και αριστερά. Αλλά τη τσάντα τη βρήκαμε. Τέλος πάντων… κάποια άλλη φορά.

Και μια μικρή ταξιδιωτική λεπτομέρεια. Οι μαθητές μας κυκλοφορούν με φωτοτυπία της ταυτότητας ή του διαβατηρίου. Τα έγγραφα είναι κλειδωμένα στο ξενοδοχείο. Το γιατί το καταλάβατε με τη παραπάνω ιστορία. Η τσάντα όμως είχε άλλα πολύτιμα πράγματα, αλλά τουλάχιστον Αθήνα θα μπορούσε να γυρίσει.

Η υπόλοιπη βραδιά κύλησε ομαλά, με φαγητό, επιστροφή στο ξενοδοχείο με μια μικρή βόλτα και τακτοποίημα στα δωμάτια. Οπότε η δεύτερη μέρα “σημαδεύτηκε” από τη περιπέτεια με τη τσάντα και τον επαγγελματισμό και το ενδιαφέρον των γάλλων πυροσβεστών τους οποίους και από εδώ ευχαριστούμε.

Και πάμε τη τρίτη μέρα στη Γκρενόμπλ… αλλά αυτό μάλλον αύριο.

Τη καλημέρα μου.

Η Λυών όπως τη γνώρισα… – Μέρος πρώτο

Posted on : 06-02-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

0

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΚΔΡΟΜΗΣ

 

Ο υπολογιστής δουλεύει στο φουλ…για να μετατρέψει τα αρχεία της βιντεοκάμερας, σε mpg, για επεξεργασία, οι φωτογραφίες έχουν αρχίσει να έρχονται, για το συνολικό φωτογραφικό λεύκωμα της εκδρομής, και εγώ μόλις ξύπνησα από τον “υποχρεωτικό” μεσημεριανό μου ύπνο, μια και χθες είχα μάλλον υπερένταση, μετά από τέσσερις καφέδες. Το ταξίδι από Λυών στην Αθήνα, ένα ταξίδι που κράτησε 9 ώρες είχε πολύ αγωνία και ένταση. Σήμερα είχα κανονικά σχολείο με ένα κανονικότατο πεντάωρο. Περισσότερα για αυτά σε επόμενες εγγραφές.

Το κείμενο που θα διαβάσετε δεν είναι ακριβώς τουριστικός οδηγός, αν και θα έχει και τέτοιες πληροφορίες, ούτε οδηγίες χρήσεως, αν και πάλι θα έχει τέτοιες πληροφορίες. Είναι κάτι σαν ημερολόγιο καταστρώματος, με μικρά εμβόλιμα μυστικά. Και πάμε αμέσως στο πρώτο : αν θέλετε να γνωρίσετε τη Λυών, μη πάτε με σαραντατρία παιδάκια. Προτιμήστε να πάτε με τα δικά σας, ή και χωρίς αυτά αλλά με καλή παρέα. Έχοντας τόσα πολλά παιδάκια, έχεις όσα προβλήματα συνήθως έχεις με τα 2-3 δικά σου πολλαπλασιασμένα Χ είκοσι. Έτσι όταν περνάς τον δρόμο, προσέχεις να έχει πράσινο φανάρι, και να μη ξεφύγουν και κινδυνέψουν από τα αυτοκίνητα. Ε το ίδιο και εδώ.. αλλά δεν προλαβαίνουν σαραντατρία παιδιά να περάσουν σε ένα φανάρι… οπότε ρίχνω το “κορμί μου στην άσφαλτο” και κάνω σήμα στα αυτοκίνητα, να μας δώσουν λίγο χρόνο ακόμα. Συνήθως το πετυχαίνω, αν και μερικές φορές, προτιμώ να κόψω την ομάδα στα δύο. Εδώ πρέπει να επισημάνω την “κοπαδηδόν” μετακίνηση των μαθητών. Δηλαδή αφού περνάει ο πρώτος ( μπροστάρικο κριάρι πχ ) περνάμε όλοι και δεν μας νοιάζει τι χρώμα έχει το φανάρι. Κανένας μα κανένας να μην ελέγχει τον δρόμο!!! Τέλος πάντων… θα τα πούμε και αυτά.

Και ξεκινάμε από το Ελ Βενιζέλος… όπως το λέμε. Προβλεπόμενη αναχώρηση 13.15 άρα 11.15 εμείς εκεί… μετρηθήκαμε, πήραμε τις κάρτες επιβίβασης, και μάθαμε ότι έχουμε μισή ώρα καθυστέρηση λόγω χιονιού στη Γενεύη… ΟΚ δεν χάθηκε και ο κόσμος. Την υπόλοιπη 1 ώρα και 45 λεπτά καθυστέρηση τη μάθαμε αργότερα. Ή μάλλον δεν την μάθαμε. Την βιώσαμε στη καρέκλα μπροστά από τη πύλη εξόδου… μια και η η επίσημη εκδοχή ήταν ότι έχουμε μια μικρή καθυστέρηση… ( Ελβετική ευγένεια!!! ).  Έτσι 15.00 τροχοδρομούσαμε… Τέλος πάντων… μέσα στο πρόγραμμα είναι και αυτό και ας μη το γράφουμε.

Και έτσι βρεθήκαμε στη Γενεύη…Παίρνουμε, γρήγορα πρέπει να ομολογήσω, τις βαλίτσες και πάμε για έξοδο, περνάμε έλεγχο διαβατηρίων…μάλλον τυπικό ( δεν ξέρω αν έβλεπε κάτι ο “υπάλληλος” που έβλεπε τις ταυτότητες και τα διαβατήρια, μια και δεν μας κοίταζε καν, για να δει αν  μοιάζουμε με το έγγραφο που είχε ανά χείρας ). Μαζευόμαστε μπροστά από την πόρτα γιατί μάθαμε ότι πίσω από τη πόρτα είχε -3 βαθμούς Κελσίου και “ψωφόκρυο”. Ψάχνουμε τον οδηγό, ο οποίος μας είχε δώσει άλλο κινητό ( !!! ) – από το γραφείο του – που δεν απαντούσε. Κάποια στιγμή η αρχηγός έμαθε το τηλέφωνό του… δεν ξέρω πως ακριβώς, και μετά από μισή ώρα τον βρήκαμε να μας περιμένει στις… αναχωρήσεις και να μας ρωτάει που χαθήκαμε… Μάθαμε ότι δεν μπορούσε να κάνει τον κύκλο να μας πάρει από τις αφίξεις – και από ότι φάνηκε αργότερα ευτυχώς γιατί ακόμα θα περιμέναμε – και έπρεπε να ανεβούμε εμείς στο πάνω όροφο των αναχωρήσεων να τον βρούμε… Οπότε, άντε κουβάλημα στο μισό αεροδρόμιο της Γενεύης για να ανεβούμε στις αναχωρήσεις, εμείς που μόλις φτάσαμε στις αφίξεις όπως γίνεται συνήθως,  για να βρούμε το πούλμαν που είχε έρθει να μας εξυπηρετήσει και να μας παραλάβει από τις αναχωρήσεις. ( !!!! Ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν πολλά ερωτηματικά στο μυαλό μου… για τη κοινή λογική. Εντάξει σπάνια είναι, το ξέρω… πόσο σπάνια είναι δεν είχα καταλάβει… ). Αργότερα κατάλαβα γιατί ήταν στις αναχωρήσεις…  Τέλος πάντων… δεν χάθηκε και ο κόσμος… είδαμε και λίγο περισσότερο αεροδρόμιο Γενεύης. Συνολικά… 3 ώρες περίπου καθυστέρηση γιατί έπρεπε να βάλουμε και τις βαλίτσες… και τις έβαζαν οι μαθητές μόνοι τους και δεν φημίζονται για την τάξη όταν στοιβάζουν βαλίτσες… μετά ήρθε ο οδηγός και κάποιες τις έβγαλε έξω, για να τακτοποιήσει τις υπόλοιπες  και τις ξαναέβαλε μετά στη μπαγκαζιέρα…. Τέλος πάντων… αυτός κουράστηκε τελικά κάνοντας διπλή δουλειά. Εμείς απλά χάσαμε κανένα τέταρτο ακόμα…

Κάπου λοιπόν 7.00 τοπική ώρα λέμε να πάμε μια μικρή βόλτα Γενεύη να πάρουμε “μυρωδιά”. Αν είμασταν φυσιολογικά στις 5.00 ( 4.00 άφιξη και μία ώρα φόρτωμα θα είχε και περίπατο… ) Τώρα λίγο ήταν λίγο γιαπωνέζικο το στυλ. Μέχρι το καθεδρικό του Αγίου Πέτρου. Λίγο περπάτημα – όπου καταλάβαμε τι σημαίνει “μηδέν βαθμοί Κελσίου”, ανάβαση και ξενάγηση, επιστροφή στο πούλμαν και έξοδος για Λυών. Μερικές φωτό και άντε γεια. ( Αυτό είναι που εγώ ονομάζω γιαπωνέζικο στυλ ξενάγησης : βγαίνεις από τη μπροστινή πόρτα του λεωφορείου – βλέπεις το μνημείο, φωτογραφίζεις – και μπαίνεις από τη πίσω πόρτα και φεύγεις. Κάπως έτσι. Και κατά τις 8.00 ξεκινήσαμε για Λυών.  Περάσαμε σχεδόν ελεύθερα – και ευτυχώς, θα καταλάβετε την τελευταία μέρα γιατί ) – από το τελωνείο και ξεκινήσαμε.  Όλοι μιλούν για μιάμιση ώρα διαδρομή… Εντάξει περίπου μιάμιση… μπορεί και δύο.

Εν μέσω χιονοθύελλας αλλά σε πολύ καθαρούς δρόμους, με πολύ χιόνι δεξιά και αριστερά, φτάσαμε κατά τις 9.45 στο Ελληνικό εστιατόριο Διόνυσος. Χμ!!! Υποθέτω θα έχει και άλλα εστιατόρια. Ίσα που χωρέσαμε σε τρία μεγάλα τραπέζια. Πολύ εξυπηρετικοί αλλά η ποιότητα πολύ “τουριστική”. Η Ελληνική σαλάτα ήταν αυτό που βλέπεις στα πολύ τουριστικά μέρη και από ποιότητα και από ποσότητα. Το επιλέξαμε για να έχουμε ένα γνώριμο φαγητό για πρώτη μέρα, και να μη ψάχνουμε. Τώρα που το σκέφτομαι… είχαμε καλύτερες επιλογές.  Όσοι έχετε διαβάσει για τα περίφημα bouchon της Λυών… μη βιαστείτε να γνωμοδοτήσετε ή να προτείνετε… περιμένετε λίγο. Θα φτάσουμε και σε αυτά.

Και έτσι κατά τις 11 ξεκινάμε για το ξενοδοχείο, όπου ο δικός μου χάρτης έλεγε ότι είναι 500 μέτρα από το κέντρο που καθίσαμε για φαγητό. Το GPS του οδηγού είχε άλλη άποψη.Έτσι φτάνουμε μπροστά από το ξενοδοχείο… στα 50 μέτρα, ορατό μπροστά μας στο δεξί μας χέρι, ψηλό αγέρωχο με τους 10 ορόφους του… αλλά το GPS έλεγε ότι πρέπει να στρίψει αριστερά… Τώρα τι να πω. Ξέρω ότι ο όμιλος ξενοδοχείων IBIS είχε 3-4 ξενοδοχεία στη Λυών και εγώ στη Λυών δεν είχα ξαναπάει οπότε είπα μήπως ήταν κάτι άλλο…έτσι στρίψαμε αριστερά, αριστερά, αριστερά και ξανά αριστερά και ωπ!!!! Πάλι στην ίδια θέση !!!! ( θαύμα !!! ) Και φυσικά το GPS έλεγε ότι πρέπει να στρίψουμε αριστερά!!!  Έτοιμος ήταν να το ξανακάνει… όταν του προτείναμε το μοναδικό ( !!!! ) : Να πάμε να δούμε αυτό το ξενοδοχείο που το βλέπουμε μπροστά μας και αν δεν είναι αυτό που ψάχνουμε, θα μας πούνε αυτοί που πρέπει να πάμε… Δυσανασχετώντας… ( γιατί του λέγαμε πως να κάνει τη δουλειά του και του αμφισβητούσαμε το GPS του – κυρίως αυτό ) είπε να το δοκιμάσει. Τότε αποκαλύφθηκαν όλα!!!!

Τη προηγούμενη φορά που είχε πάει στο αεροδρόμιο της Γενεύης… είχε πάει ένα γκρουπ για να ταξιδεύσει για…οπουδήποτε και είπε… τι αναχωρήσεις, τι αφίξεις το ίδιο κάνει… θα πάω όπου με πάει το GPS. Και έτσι περίμενε να μας παραλάβει από τις αναχωρήσεις… Αφού έτσι του είπε το GPS.

Και φτάσαμε στο ξενοδοχείο… Πολύ καλό αλλά πολύ μικρά δωμάτια, όλα ίδια, ένα ξενοδοχείο ύπνου και για τον επαγγελματία, τον σύνεδρο, το στέλεχος που βρέθηκε μερικές μέρες στη Λυών… και για εμάς.

Η εκδρομή ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις… και όλο αγωνία περιμέναμε την επόμενη μέρα…

Στην επόμενη εγγραφή… οι επόμενες μέρες…

Τη καλησπέρα μου.

Οργανώνοντας μια εκπαιδευτική εκδρομή…

Posted on : 31-01-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Τις τελευταίες μέρες είχα αναλάβει να φτιάξω ένα πρόγραμμα μιας εκπαιδευτικής εκδρομής στις δύο μεγάλες πανεπιστημιουπόλεις της Γαλλίας, τη Λυών και την Γκρενόμπλ. Τώρα που το πρόγραμμα έχει πάρει σάρκα και οστά και θα αρχίσει να τρέχει από αύριο που θα ξεκινήσει η εκδρομή, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς αλλά και τα προβλήματα που αντιμετώπισα, ώστε να τα έχετε και εσείς υπόψη αλλά και να έχετε κάποιες απαντήσεις έτοιμες ή να σας δώσω κάποιες ιδέες.

Μέρος 1ο : Εισιτήρια. Είναι σημαντικό γιατί καθορίζουν τα όρια της εκδρομής και είναι ανελαστικά. Στη περίπτωση μας προτιμήθηκε η λύση της Γενεύης, μια και είναι μιάμιση ώρα απόσταση από τη λύση Παρίσι – Λυών με αεροπλάνο ή αεροπλάνο – τραίνο. Το κόστος θα ήταν μεγαλύτερο και το όφελος σε χρόνο μάλλον αμελητέο αν όχι αρνητικό.  Υπήρξε όμως περιορισμός στις επιλογές. SWISSAIR μόνο και μέσα στο μεσημέρι…13.20 απογείωση.  Και στην αντίστροφη πορεία χειρότερα… 12.15 από Γενεύη.  Σε απλά Ελληνικά η τελευταία μέρα δεν υπάρχει. Ξυπνάμε, τρώμε πρωινό και φεύγουμε “τρέχοντας” για Γενεύη.

Μέρος 2ο : Διαθέσιμος χρόνος.Βοηθάει πολύ μια χρονογραμμή, όπου σε κάθε μέρα επισημαίνονται τα χρονικά ορόσημα που πρέπει να είμαστε κάπου και προβλέπεται και ο απαραίτητος χρόνος μετακίνησης.  Αυτά “μαυρίζονται” για να φαίνεται τι περισσεύει.

Μέρος 3ο : Τα “DOS” και τα “DONTS”.  Υπάρχουν κάποια πράγματα που επιβάλλονται και κάποια που δεν γίνονται. Αυτά που επιβάλλονται είναι να υπάρχει μια στάση κατά το μεσημέρι με ελεύθερο χρόνο για φαγητό, σε σχετικά περιορισμένο χώρο ( μεγάλες πλατείες, εμπορικοί δρόμοι, κα ) με ποικιλία επιλογών για φαγητό, όπου οι εκπαιδευτικοί θα είναι προσβάσιμοι, ( κοινώς : Παιδιά εμείς εδώ θα φάμε, ότι θέλετε θα είμαστε εδώ ή θα πίνουμε καφέ δίπλα ” ) αλλά θα έχουν και μια σχετική εποπτία στο χώρο. Ο χρόνος να είναι αρκετός 2-2.5 ώρες γιατί σίγουρα θα περπατήσουν και λίγο και δεν θα τους σερβίρουν  μόλις κάτσουν.  Ο λιγότερος χρόνος σημαίνει “πάρε ένα σάντουιτς στο χέρι” ( ασχετο αν τελικά πολλοί μαθητές το κάνουν). ( Σημαντικό να μιλήσω ότι αναφέρομαι σε παιδιά Β και Γ Λυκείου. Τα μικρότερα δεν το συζητάμε… τα έχεις μαζί σου συνέχεια ). Οι επισκέψεις σε μουσεία, να έχουν σχετικά μικρή διάρκεια, το όριο είναι το δίωρο. Αν το μουσείο είναι μεγάλο ή έχει ξενάγηση μεγαλύτερης διάρκειας φροντίστε να υπάρχει ένα διάλειμμα τουλάχιστον μισής ώρας.

Η επιστροφή στο ξενοδοχείο, καλό είναι να μη γίνεται το μεσημέρι. Να αποφεύγονται τουλάχιστον οι ώρες κοινής ησυχίας στο μεσημέρι. Όπως και να γίνει, θα κάνουμε θόρυβο. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ για το αντίθετο. Η επιστροφή θα πρέπει να γίνεται κοντά στην ώρα του βραδυνού φαγητού, ώστε μετά από μια μικρή ανάπαυλα να κατεβούμε για φαγητό. Μια συνήθης – για εμάς – πρακτική είναι πρωινό και βραδυνό στο ξενοδοχείο. Αν επιλέξετε φαγητό έξω και για το βράδυ, φροντίστε να είναι κοντά στο ξενοδοχείο, ώστε μετά από μια μικρή ανάπαυλα να μπορούμε να πάμε για φαγητό.

Το πούλμαν, έχει χρονικούς περιορισμούς χρήσης. Μέγιστο οι δώδεκα ώρες. Αν ξεκινήσετε 8.00 το πρωί, τότε 7.30 το βράδυ ο οδηγός σας έχει αφήσει γιατί στις 8.00 το βράδυ, που κλείνει το δωδεκάωρο, το αυτοκίνητό του πρέπει να έχει παρκάρει και να είναι σβηστό. (Ο ταχογράφος γράφει ).Οπότε καταλαβαίνετε ότι αν επιλεξετε εστιατόρια μακριά,θα πρέπει να δείτε τον τρόπο που θα πάτε για φαγητό.

Η μετακίνηση στο ξενοδοχείο… Τα παιδιά πολλές φορές πετάγονται από το ένα δωμάτιο στο άλλο… όπως είναι… ( νομίζοντας ότι είναι στο σπίτι τους και απλά “αλλάζουν δωμάτιο” ) Πρέπει να γίνει σαφές ότι οι διάδρομοι το ξενοδοχείου είναι “η πλατεία του χωριού” και μπορούν να συναντήσουν οποιονδήποτε άρα πρέπει να είναι σωστά ντυμένοι.

Το κόστος των τηλεφώνων. Φροντίστε να έχετε ενεργοποιήσει το πρόγραμμα που σας ικανοποιεί από τον πάροχο σας στη κινητή τηλεφωνία, για να επικοινωνείτε με όποιον χρειάζεστε. Αλλά μη ξεχνάτε ότι ακόμα και εσείς να έχετε κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες, το άτομο που καλείτε πιθανόν να μην έχει κάνει τα αντίστοιχα. Οπότε προσεκτικά και με φειδώ, για να μη σας εκπλήξει ο επόμενος λογαριασμός.

Οι μετακινήσεις στο δρόμο… των μαθητών και όχι μόνο. Γενική αρχή να μη κυκλοφορεί κανένας μόνος του και εννοείται να αποφεύγει “συμβουλές” που του φαίνονται ύποπτες… ( απομονωμένοι δρόμοι, σκοτάδια κα ) . Επίσης αν πάει κανείς από τους μαθητές για ψώνια, να το λέει στη παρέα του και που περίπου θα βρίσκεται. Τέλος τα κινητά πρέπει να είναι ενεργοποιημένα και φορτισμένα και με μονάδες. Τέλος στις ώρες παραμονής στο ξενοδοχείο, δεν βγαίνουν “για να πάνε στο περίπτερο να πάρουν κάτι” αν δεν το ξέρουμε εμείς.

Επίσης τα βράδια στο ξενοδοχείο, πρέπει να γίνει σαφές ότι κάποιοι από τους ενοίκους, δουλεύουν και πρέπει να ξεκουραστούν οπότε πρέπει να φροντίζουν για την ησυχία.

Αυτά δεν γίνονται συνήθως μόνα τους οπότε πρέπει να έχουμε το νού μας.

Μέρος 4ο : Επισκέψεις σε μουσεία και πανεπιστήμια : Ελέχουμε τα ωράρια, τα εισιτήρια ( κόστος ) αν έχουμε γκρουπ τιμές ή σχολικές τιμές. ( Φροντίζουμε να έχουμε ονομαστικούς καταλόγους στα αγγλικά – για εξωτερικό – η στα Ελληνικά, υπογραμμένους από τον διευθυντή του σχολείου που  να αναφέρει ότι είμαστε σχολική εκδρομή.Μπορεί να υπάρξει μεγάλη εξοικονόμηση από τέτοιες βεβαιώσεις. Αν χρειάζεται ραντεβού, όπως στη περίπτωσή μας που θα επισκεφτούμε πανεπιστήμια, πρέπει να υπάρχουν οπωσδήποτε e-mail επιβεβαίωσης ( γραπτό ) και σίγουρα να έχουν σημειωθεί τηλέφωνα, ημερομηνίες, ώρες….και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ το όνομα του ανθρώπου με τον οποίο έγιναν οι επαφές.

Στη περίπτωση τη δική μας, το πρόγραμμα της επίσκεψης στα πανεπιστήμια έχει καθοριστεί και σχεδιαστεί από τα πανεπιστήμια, όμως παρατηρήσαμε ότι ένα από τα μουσεία που θέλουμε να επισκεφτούμε ( LUMIERE ) είναι 800 μ από το πανεπιστήμιο ( LYON 3) και έτσι ενώ αρχικά είχαμε άλλο σχεδιασμό, το βάλαμε αμέσως μετά ( 4.00 τελειώνουμε από το πανεπιστήμιο και το μουσείο κλείνει στις 7.00 οπότε προλαβαίνουμε μια χαρά ), εξοικονομώντας χρόνο από τη τελευταία ημέρα.

Επίσης ψάχνουμε στους χάρτες να δούμε που είναι τα σχετικά σημεία αναφοράς να μην έχουμε “μπρος – πίσω” στις επισκέψεις και χάνουμε χρόνο. Έτσι για παράδειγμα τη τελευταία μέρα ξεκινώντας από τον καθεδρικό του Αγίου Ιωάννη, περνάμε από το μουσειο μαριονέτας, και μετά από ένα μικρό διάλειμμα φτάνουμε στο μουσειο Καλών Τεχνών έχοντας διανύσει περίπου ένα χιλιόμετρο σε ένα τετράωρο ( !!! ταχύτητα σαλιγκαριού). Δύο ώρες στο Μουσείο και μετά 2 ώρες για φαγητό εκεί όπου όπως ειδα από το χάρτη γύρω γύρω, σε απόσταση ενός οικοδομικού τετραγώνου υπάρχουν 17 εστιατόρια.

013 FAGADIKA MBA

Με την ίδια λογική οργανώνεται και ο υπόλοιπος χρόνος.

Μέρος 5ο :  Πρακτορείο.  Σε όλη τη μέχρι τώρα παρουσίαση δεν μίλησα καθόλου για το πρακτορείο. Σημαντικό είναι να είναι επαγγελματίες. Δηλαδή στην ώρα του στα ραντεβού και στις υποχρεώσεις του, τυπικοί στις πληρωμές τους. ( Όχι να μην έχουν πχ πληρώσει το ξενοδοχείο και να μας έχουν “όμηρους” μέχρι να αποπληρωθεί το ξενοδοχείο… – Μου έτυχε όταν πήγα προσκεκλημένος σε ένα συνέδριο στη… όπου το πανεπιστήμιο δεν είχε πληρώσει το συνεργαζόμενο ξενοδοχείο και είχαμε θέμα… Για σκεφτείτε κάτι τέτοιο με σαράντα παιδιά και ένα αεροπλάνο να περιμένει!!!! )

Ο ξεναγός, τον οποίο καλό θα είναι να έχεις δει από πριν και να έχεις συζητησει μαζί του, πρέπει να είναι γνώστης, να εμπνέει εμπιστοσύνη και να μπορεί να κατευθύνει σωστά. Είναι σημαντικό, γιατί είναι ο σύνδεσμός σου στη ξένη χώρα και ό,τι συμβεί θα πρέπει να μπορεί να σε βοηθήσει.

Μερος 6ο : Η ομάδα των συνοδών: Ότι και να πούμε είναι λίγο. Όταν είσαι αρχηγός, όπως συνήθως είμαι μετά από 25 χρόνια καθηγητής, είναι σημαντικό να έχεις μαζί σου ανθρώπους που θα μπορείς να συνεννοηθείς, να αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους έχουν ανατεθεί.  Να μη κάνουν του κεφαλιού τους και να χωρίζονται οι μαθητές σε ομάδες.  Είναι μεγάλη υπόθεση και είναι ίσως το σημαντικότερο μετά το σωστό πρακτορείο.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες… Όπως επίσης θα μπορούσα να εξιστορώ δεκάδες περιστατικά που έχουν  γίνει σε εκδρομές, από μαθητές, καθηγητές, ξενοδόχους, ξεναγούς και όδηγούς. Όλοι έχουν παίξει… Αλλά μάλλον  θα το κρατήσω για τα απομνημονεύματα  μου όταν βγώ στη σύνταξη.

Αν παρόλα αυτά θέλετε παραπάνω πληροφορίες ξέρετε που θα με βρείτε. Ένα mail και θα σας απαντήσω. Αποφύγετε το φατσοβιβλίο… Έγραψα την προηγούμενη εβδομάδα για αυτό. Τσαντίστηκα – με εμένα – και δεν πολυκυκλοφορώ πλέον.

Έτσι λοιπόν… ΛΥΩΝ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ…. Φυσικά και θα υπάρχει ημερολόγιο καταστρώματος και γυρνώντας θα σας πω για τη Λυών και την Γκρενόμπλ, όπως τις είδα εγώ.

Την άλλη βδομάδα λοιπόν.

Τη καλημέρα μου…

ΞΕΧΑΣΑ : Τα χαρτιά από τους γονείς : βεβαιώσεις με θέματα υγείας, – αν υπάρχουν – δηλώσεις αποδοχής για συμμετοχή στην εκδρομή και άλλα. Και αυτά μέσα στο πρόγραμμα. Και εδώ για διευκρινήσεις ρωτάτε.

Η πρώτη εγγραφή του χρόνου 2015…

Posted on : 01-01-2015 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Πρωινός καφές, απαλή μουσική, κρύο παγωνιά έξω, ζέστη μέσα… (προνόμιο τελικά ) και η κλασσική απολογισμο-προγραμματιστική εγγραφή.

Λοιπό τη χρονιά που πέρασε δεν έκανα τίποτα από όσα προγραμμάτισα και πιθανότατα και φέτος το ίδιο θα γίνει. Γιατί απλά δεν μου βγαίνει ο προγραμματισμός. Η ζωή δεν μπορεί να προγραμματιστεί. Τη δέχεσαι όπως έρχεται και προσαρμόζεσαι κάθε μέρα. Αν ψάξετε τη τελευταία εγγραφή του ’12 και τη πρώτη του ’13 θα καταλάβετε τι εννοώ. Οπότε “live the day”, και κάθε μέρα φροντίστε να έχει κάτι να θυμάστε από αυτή. Μακάρι να είναι όλα καλά, πιθανόν δεν θα είναι. Αλλά αν έχουμε μια ανάμνηση από κάθε ημέρα, θα έχουμε οριοθετήσει το χρόνο.

Αυτό που θέλω και δεν καταφέρνω επίσης, είναι να έχω χρόνο με κάποιους ανθρώπους που εγώ θέλω. Συνήθως ξεκλέβω χρόνο, αλλά πολλές φορές δεν τα καταφέρνω, και αυτό με στεναχωρεί κάπως. Εκτός του ότι αφήνω πολλά πράγματα “πίσω” και τρέχω. Συνήθως ξέρω ότι δεν δίνω αυτή την εικόνα, αλλά σας διαβεβαιώ ότι σας έχω γελάσει όλους… ( είμαι καλός σε αυτό).

Θα ήθελα να ξεφύγω από τη καθημερινή μιζέρια, που μας επιβάλλουν από όλες τις μορφές επικοινωνίας. Θέλω μέσα από τις συζητήσεις, να βγαίνει η χαρά και η αισιοδοξία. Γιαυτό πάντα κάνω σχέδια. Μικρά και μεγάλα, άσχετα αν δεν βγαίνουν όλα, αλλά πάντα έχω κάτι στο μυαλό μου.

Έτσι φέτος θα ήθελα να μπορέσω να ανεβάσω καινούργια εκπαιδευτικά βίντεο .Πέρυσι ανέβασα μόλις πέντε καινούργια βίντεο από τα οποία μονο 3 εκπαιδευτικά. Παρόλα αυτά έχω 17000 θεάσεις, περίπου 50 άτομα την ημέρα, που δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη από αυτά τα μαθήματα. ( Κυρίως σε περιόδους εξετάσεων). Οπότε αξίζει να φτιάξω και άλλα. Μου λένε κάτι για λεφτά από τα βίντεο και τις προβολές…Ποτέ δεν το κατάλαβα. Από όταν ξεκίνησα το 1986 να ασχολούμαι με τους υπολογιστές, πάντα ήταν εργαλείο να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου και πηγή εξόδων, μια και όπως συνηθίζω να λέω… έχω χρηματοδοτήσει πολλές εταιρείες πληροφορικής μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια. Ο κόσμος αλλάζει, η εκπαίδευση αλλάζει, οι συνθήκες αλλάζουν. Τα βιντεομαθήματα τα είχα δύο χρόνια πριν το υπουργείο ανεβάσει τα ψηφιακά μαθήματα… Τα διαδικτυακά μαθήματα τα έκανα δύο χρόνια πριν τα εφαρμόσουν τα φροντιστήρια, που τα διαφημίζουν πλέον.  Ποιος ξέρει τι άλλο θα βγει φέτος. Πιθανόν κάτι καινούργιο και πρωτότυπο που υπάρχει στο εξωτερικό, εδώ και 5-6 χρόνια.  Έχω έτοιμη τη πλατφόρμα μου για να ανεβάσω το υλικό που έχω… 28 χρόνια καθηγητής, και 28 χρόνια υλικό σε υπολογιστές και κάθε χρόνο με “νέο πράμα”φαντάζεστε τι γίνεται. Το site στο google sites αν και έχει να ανανεωθεί 4 χρόνια περίπου εξακολουθεί να έχει περίπου 6000 επισκέψεις το χρόνο.

chemal2104

Άρα υπάρχει ανάγκη, και είναι κρίμα να έχω τόσο υλικό και να κάθεται στους σκληρούς. Οπότε θα στηθεί και αυτό… κάποια στιγμή.

Φέτος προέκυψε μια έκθεση φωτογραφίας για το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων… που τελείωσα. Στο Πανεπιστήμιο είμασταν 4 που αποτελούσαμε τη πρώτη φωτογραφική ομάδα του Πανεπιστημίου. Το καιρό εκείνο σαν μενταγιόν είχα τη PRAKTΙΚΑ μου : ( Δυστυχώς δεν δουλεύει πια… μου τη μπανιάρανε!!!)

IMG_20150101_105059

Αυτό σημαίνει ότι σε κανένα δεν έκανα εντύπωση όταν σήκωνα τη μηχανή και έβγαζα μια φωτογραφία. Σε κάθε φάση… σε κάθε στιγμή της φοιτητικής ζωής. Στις εκλογές, στο καφέ, στα εργαστήρια, στις καταλήψεις, στις γενικές συνελεύσεις, στις πορείες. Κανένας δεν ανησυχούσε που θα “πάνε οι φωτογραφίες” ( Θυμίζω ότι στο ’80 η επταετία ήταν σχετικά φρέσκια ). Το αποτέλεσμα : κάπου 4-5.000 φωτογραφίες από την εποχή εκείνη ( περίπου 100- 120 φίλμ…. Ε ναι φίλμ είχαμε και τα αγαράζαμε με το 30μετρο για να έρχεται φτηνότερα. Κάποια στιγμή θα σας πω πως απόκτησα τη πρώτη μου μηχανή : μια CANON AT1 ). Τώρα με αφορμή την έκθεση ανακάτεψα τα αρχεία ( κάπου 10.000+ φωτό ) και βρήκα θαύματα.  Μοναδικά ντοκουμέντα. Μετά από 35 χρόνια, νομίζω ότι αίρεται οποιαδήποτε διαβάθμιση ασφαλείας… όπότε θα γίνει μια φανταστική έκθεση… και είναι μια ευκαιρία να βρεθώ στα Γιάννενα και σε ανθρώπους που αγαπάω.
Τέλος έχω το σχολείο…Φυσικά απορροφά τον περισσότερο χρόνο με τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Και τα “παιδιά” πάντα έχουν κάτι να μου πουν και να ρωτήσουν. Και πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να μας απασχολήσει. Για το σχολείο όμως θα γράψω στο άλλο blog… του σχολικού δικτύου… ( να ξεσκονιστεί και αυτό λίγο)
Από ότι φαίνεται πάλι δεν θα πλήξω φέτος…
Καλή Χρονιά σε όλους μας, δημιουργική, με υγεία και χαρά. Αισιοδοξία, όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Σε πείσμα των καιρών….

Τη Πρωτοχρονιάτικη καλημέρα μου…

Πάω να δώ πόσο χιονισμένος είναι ο Υμηττός.