Featured Posts

  • Prev
  • Next

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 1)

Posted on : 27-08-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

Tags: , , , , , , , , ,

0

– Αφήστε με… αφήστε με σας λέω…

– Όχι δεν κάνει… Δεν κάνει…

– Μα γιατί φταίω… πρέπει να παραιτηθώ. Τα έκανα μαντάρα… Έκαψα τη μισή Αθήνα (την άλλη μισή την είχα κάψει σε δόσεις παλιότερα).

-Δεν κάνει… Δεν κάνει…

– Μα γιατί; Αφού φταίω…

– Κοίταξε να δεις… Είναι δύσκολοι καιροί. Δεν μπορούμε τώρα να δείξουμε ότι δεν τα κάνουμε καλά…Θα χαλάσει η εικόνα μας. Θα βρούμε κάποιον να φταίει…Να… ας πούμε … τα πεύκα. Κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα. Αυτά κάηκαν οπότε ποιος θα τα κατηγορήσει. Πλήρωσαν. Δεν υπάρχει λόγος να πληρώσει άλλος…

Μετά το ευχάριστο διάλειμμα επιστημονικής φαντασίας για να δούμε τη Κεφαλλονιά. Πέρασα από Κυλλήνη με κατεύθυνση τον Πόρο. Διάρκεια 1 ώρα και 25 λεπτά. Πολλά δρομολόγια σχεδόν κάθε ώρα και καράβι. Εμένα με εξυπηρέτησε των 11.45. Ξεκινώντας 6.30 από Αθήνα, χαλαρά και άνετα ήμουν στις 11 περίπου στη Κυλλήνη. Για να καταλάβετε τι σημαίνει χαλαρά, πέρασα μια βόλτα από Αίγιο, και πήρα φρέσκιες τυρόπιτες από το φούρνο του Κουτρόπουλου, έβαλα βενζίνη με 1,04  αντί 1,17 της εθνικής οδού (γέμισα ό,τι είχε κάψει), πήρα τα νεράκια μου και όλα αυτά πριν μπω στο κέντρο του Αιγίου. Όλα αυτά είναι μια παράκαμψη 10 λεπτών. Επιστροφή και ξανά εθνική οδός και συνεχίζουμε. (Τα βενζινάδικα του Αιγίου – δεν ξέρω για ποιο λόγο έχουν από τις φθηνότερες βενζίνες).  Αν δεν έχετε εισιτήριο θέλετε λίγο χρόνο παραπάνω. Αλλά υπάρχουν πολλά πρακτορεία που μπορούν να σας εξυπηρετήσουν και αν έχετε το εισιτήριο περνάτε κατευθείαν μέσα γλυτώνοντας άγχος και ένταση. Και έτσι φτάσαμε στο Πόρο…

Η πρώτη εικόνα είναι χαρακτηριστική της Κεφαλλονιάς. Καταπράσινο βουνό μέχρι τη θάλασσα. Δεξιά είναι η παραλία του Πόρου όπου παίρνετε μια ιδέα του τι σημαίνει γαλαζοπράσινα νερά και άσπρα βότσαλα. Πριν μπούμε στο δρόμο για Σκάλα, να πούμε δυο πράγματα για τους δρόμους.

Το νησί είναι ορεινό. Άρα μιλάμε για ορεινούς δρόμους. Σε απλά Ελληνικά : στενός δρόμος με στροφιλίκια. Και πάνω σε αυτούς κυκλοφορούν : τουρίστες Έλληνες και ξένοι με διαφορετικές οδηγικές συνήθειες. (Οι ξένοι είναι πιο αγχωμένοι και συνήθως πιο αργοί – όχι κατ’ ανάγκη προσεκτικοί). Οι προηγούμενοι ενοχλούν την δεύτερη κατηγορία που είναι οι Κεφαλλονίτες που πάνε με αυτόματο πιλότο και αν βρεθεί κανείς αργός, κολλάνε πίσω του μέχρι να τον προσπεράσουν. Η τελευταία πρακτική κάνει τα πράγματα χειρότερα. Τέλος στους δρόμους αυτούς κυκλοφορούν τα φορτηγά – που πρέπει να κυκλοφορήσουν και αυτά – και όταν βρεθείς πίσω από ένα…απλά περιμένεις. Συνήθως οι οδηγοί γνωρίζοντας τη κατάσταση, όπου βρουν πλάτωμα, καθυστερούν δεξιά και διευκολύνουν το δρόμο να αδειάσει πίσω τους. (Το κάνανε πολύ συχνά ομολογουμένως). Α! Ναι κυκλοφορούν και εκείνα τα ελαττωματικά αυτοκίνητα που δεν στρίβουν, και δεν έχουν φλας, με τους άκαμπτους οδηγούς στο τιμόνι που περιμένουν να δουν πως θα τους αποφύγεις. (Λίγοι ευτυχώς).  Ένα τελευταίο είναι – κλασσικό για επαρχία – ότι όποιος δει γνωστό απλά σταματάει (!!!) να τα πούνε. Και εσύ κολλάς στο παρμπρίζ, οι επιβάτες διπλώνονται στα δύο και το αυτοκίνητο κάνει κρασ τεστ στα λάστιχα. Α! Μπορεί (πιθανότητα όχι δυνατότητα) να ανάψει και το αλάρμ.

Πάμε λοιπόν για Σκάλα. 16 χιλιόμετρα παραλία. Από αυτά 2-3 γύρω από τη Σκάλα είναι “οργανωμένα” με ομπρέλες ξαπλώστρες κλπ κλπ.  Τα άλλα περνάς, βάζεις την ομπρελίτσα σου και αράζεις. Εδώ λοιπόν δεν έκατσα ούτε μια φορά. Πέρασα τρεις φορές αλλά έφυγα. Δεν μου έκανε κλικ, βαριόμουνα δεν ξέρω. Την άλλη φορά (ναι θα υπάρξει).

Α! το θυμήθηκα. Πηγαίνοντας για Σκάλα, περνάτε από ένα κέντρο που έχει αριστερά ένα “καράβι” και δεξιά το μαγαζί. Λέγεται Πηνελόπη. Αν δεν είναι ανάγκη, οποιουδήποτε τύπου, μη κάτσετε εκτός και αν έχετε να υφάνετε πέπλο. Δυο κοπελιές, η μια να μη μιλάει Ελληνικά η άλλη να μιλά Ελλήνικος, το σέρβις είπαμε του αργαλειού (το προλαβαίνετε το πέπλο ίσως και το νυφικό σεντόνι). Τέλος πάντων αν θέλετε να φανταστείτε ότι είστε “Οδυσσέας”  καθίστε με δική σας ευθύνη. (Εδώ εμβόλια κάνουμε με δική μας ευθύνη, δεν θα κάτσουμε να φάμε;) Πάρτε και μια ματιά από το “καράβι”. (Φυσικά και έκατσα, είπαμε μεταφέρω εμπειρίες).

Μερική θέα από το "καράβι" της Πηνελόπης...

Μερική θέα από το "καράβι" της Πηνελόπης...

Και μετά συνεχίζουμε, για αρκετό δρόμο μέσα από βουνά και στροφιλίκια, όχι παραλιακά, αλλά μερικές φορές ξεκλέβεις και καμιά ματιά στη παραλία. Και φτάνουμε στα Βλαχάτα. Εκεί υπάρχουν δύο διασταυρώσεις για Λουρδάτα και παραλία Λουρδά. Όπως έρχεστε από Σκάλα, προτιμείστε τη πρώτη διασταύρωση (πριν το βενζινάδικο που είναι η δεύτερη διασταύρωση). Έχει λιγότερες στροφές και είναι πιο σύντομη, αλλά περνάει “έξω” από τα Βλαχάτα, και τα σούπερ μάρκετ. Μη φοβηθείτε τη κατηφόρα, όπως επίσης και το χώμα που θα δείτε (είναι μόνο 25-30 μέτρα). Το χωριό είναι όμορφο και παρακάτω είναι η παραλία του Λουρδά. Πολύ μεγάλη με βότσαλο και κανονικό βάθος. Ρίξτε μια ματιά με φως αλλά και και σε ηλιοβασίλεμα.

Παραλία Λουρδά - η ανατολική πλευρά πριν το βουνό.

Παραλία Λουρδά - η ανατολική πλευρά πριν το βουνό.

Παραλία Λουρδά - Η δυτική πλευρά. Είδα και έπαθα να βάλω τον δρομέα μέσα στη σωστή θέση

Παραλία Λουρδά - Η δυτική πλευρά. Είδα και έπαθα να βάλω τον δρομέα μέσα στη σωστή θέση

Εδώ να πούμε μερικά πράγματα για τη διαμονή και τη διατροφή.

Διαμονή. Αν θες παραλία σε 10 μέτρα και να βλέπεις το κύμα, θα κοστίσει από 80 € έως 100 € (δωμάτιο – από ανταπόκριση). Αν θέλετε απέραντη θέα στο κόλπο μέχρι τη Ζάκυνθο – σε απλά Ελληνικά πάνω στο χωριό και όχι παραλία η τιμή πέφτει στα 60 με 80 €.  Πάντα σε συνάρτηση με τι προσφέρει (πισίνες, Ιντερνετ, αθλοπαιδιές κλπ κλπ).

Και πάμε στο φαγητό. Πολλά φαγάδικα. Δύο είναι αυτά που τίμησα.

Μπαίνοντας στο χωριό είναι ο Διόνυσος. Εδώ όσο και αν φαίνεται περίεργο να παραγγείλετε delivery. Πέντε μέρες έκατσα και τα έμαθα. Άμα το κατέχεις το σπορ… τα βρίσκεις εύκολα. Επειδή δουλεύει πολύ delivery το σέρβις στο μαγαζί είναι αργό αλλά με καλό φαγητό.

Στη παραλία αριστερά όπως φτάνουμε είναι η “Κλιματίς”. Εδώ προσέξτε. Οι μερίδες είναι πολύ μεγάλες έως τεράστιες. Άρα προσοχή στα “εισαγωγικά”, γιατί μετά που θα τα φέρουν θα τα κοιτάτε… απλά. Το φαγητό σε όλες τις περιπτώσεις ήταν περίπου 15 € ανά άτομο – όχι συντηρητικά στις παραγγελίες (δεν θέλω σχόλια σε αυτό το “ευαίσθητο θέμα”. Λοιπόν σταματάω εδώ γιατί ήδη έγραψα πολλά. Αύριο η συνέχεια.

Τη καλημέρα μου. Οι πρωινές εγγραφές θα είναι για λίγο ακόμα…

Η Σύρος είναι εκεί.

Posted on : 14-07-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

Tags: , , , ,

0

Οι πληροφορίες μου επιβεβαιώθηκαν. Η Σύρος παραμένει στη θέση της και μάλιστα σε καλή θέση. Μόλις 3 ώρες και 45 λεπτά από την Αθήνα ή 2,5 ώρες αν πάρετε ταχύπλοο. Αυτά τα έχουμε ξαναγράψει εδώ. Σήμερα λοιπόν θα το δούμε λίγο διαφορετικά. Ένα σχόλιο πριν. Αν πάτε προτιμήστε να δώσετε ένα 10€ παραπάνω (δεν είναι λίγα στα 27 € που έχει το οικονομικό) αλλά έχετε σίγουρη θέση στο σαλόνι μπροστά και συνήθως μια μεγαλύτερη άνεση. Υπάρχει και η λύση των αεροπορικών καθισμάτων.  Τώρα για θέση με κρεββάτι για 4 ώρες ταξίδι… τι να πω. Αν είναι απαραίτητο, υπάρχει και αυτό.

Με περισσότερο ταξιδιωτική διάθεση λοιπόν και περιηγητική θα πάμε Σύρο. Εξοπλισμένος με το μηχανάκι μου (σκούτερ 150 κυβικά), μια βιντεοκάμερα που δεν έβγαλα ούτε λεπτό και το κινητό μου που το λύσσαξα σε βίντεο και φωτογραφίες, ένα σακ σακβουαγιάζ για δύο και ένα σακίδιο ώμου φύγαμε.

Η Σύρος δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω για τις μετακινήσεις. Η μέγιστη μετακίνηση ήταν περίπου 10 χιλιόμετρα.Το μόνο κακό, είναι ο ήλιος. Τα χέρια μου ψήθηκαν.Έχουν τουλάχιστον 2-3 φορές πιο σκούρο χρώμα από τα πόδια και σε σχέση με το σώμα είναι λευκός με μαύρα χέρια. Τέλος πάντων. Δεν το υπολόγισα καλά. Η Χριστίνα πέταξε “ηλιόσπυρα” και μόλις βρέθηκε κάτω από τον Αττικό ήλιο υποχώρησαν. Μήπως η κάπνα από τα αυτοκίνητα τελικά απορροφούν ορισμένες συχνότητες και όταν φύγουμε από Αθήνα δεν αντέχεται ο ήλιος; Δεν ξέρω.

Φτάσαμε λοιπόν και μετά από 10 λεπτά φτάσαμε στην Αζόλιμνο.

Αζόλιμνος με συννεφιά

Πήγαμε στο δωμάτιό μας και βολευτήκαμε.

Οι παραλίες γενικά στη Σύρος δεν είναι μεγάλες, αλλά είναι κυρίως αμμουδερές με ομαλό βάθος. Όυτε οι κουραστικές ρηχές αλλά ούτε και οι απότομες που βουλιάζεις με τη μία.

Γυρίσαμε όλες τις παραλίες που φτάνει ο δρόμος και ίσως και λίγο ακόμα. Δηλαδή έξω από τις παραλίες που είναι στο κεντρικό δρόμο έχει και αρκετές που είναι παραέξω . Όλοι οι δρόμοι ήταν τσιμεντωτοί ή άσφαλτοι αλλά όχι ιδιαίτερα ασφαλείς. Απότομες κλίσεις και μάλλον στενοί. Για εμάς που δεν τους ξέρουμε θέλουν ιδιαίτερη προσοχή, ΚΥΡΙΩΣ τα βράδια. Οι Συριανοί γενικά είναι σωστοί στην οδηγική τους συμπεριφορά και αυτοί που τρέχανε συνήθως οδηγούσαν νοικιασμένα αυτοκίνητα, αν με εννοείτε τι εννοώ. Σε μερικές περιπτώσεις αξίζει γιατί η θέα είναι μοναδική όπως στο  Σα Μιχάλη που  βλέπεις πολύ μακριά και λογικά θα έχει υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Αλλά δεν έκατσα να τον δω γιατί λογικά θα γυρνούσαμε βράδυ και τη φοβήθηκα τη διαδρομή αλλά το πράγμα έδειξε από ότι μπορείτε να δείτε στη φωτογραφία.

Η θέα από το Σα Μιχάλη

Δεξιά φαίνεται η Γυάρος,αριστερά η Κύθνος και στο βάθος ακριβώς κάτω από τον ήλιο η Τζιά. Αν έχει καλή μέρα βλέπεις και το Σούνιο ακόμα, μας είπαν…

Αξίζει πάντων να τη γυρίσεις.  Μπορείτε να πάτε στην Άνω Σύρο. Από ένα σημείο και μετά την περπατάτε. Ο λόγος είναι ότι είναι “καστροπολιτεία” δηλαδή με στενάκια, πολλά σκαλιά, μα πάρα πολλά σκαλιά αλλά και υπέροχη θέα. Για να καταλάβετε τι λέω κοιτάξτε τις φωτογραφίες.

Σοκάκι στην Άνω Σύρο

Η θέα από πάνω είναι εντυπωσιακή.

Απόγευμα στην Άνω Σύρο με θέα προς το λιμάνι.

Όσο έχεις διάθεση να περπατήσεις και να γυρίσεις θα βρεις πράγματα καινούργια και όμορφα. Έτσι πηγαίνοντας στο Κίνι είδα τον ήλιο να βουλιάζει στη θάλασσα και του έστησα καρτέρι. Το αποτέλεσμα το βλέπετε.

Ηλιοβασίλεμα στο Κίνι.

Αλλά και στο Γαλησσά “δεν του χαρίστηκα”, και τον φωτογράφισα κοιτάζοντας τον “κατάματα”. και πάλι το ΑΡΕΝΑ δεν με απογοήτευσε.

Ηλιοβασίλεμα στο Γαλησσά

Από ότι μπορείτε να δείτε η θάλασσα έχεικόσμο. Και είχε πάντα κόσμο. Ακόμα και στο “κατασκόταδο”.

Γενικά ήταν πολύ ωραία η όλη εμπειρία. Καιρό είχα να γυρίσω σε τόσα μέρη. Το γεγονός ότι δεν είναι μεγάλο νησί βόλευε. Και μπορέσαμε να το γυρίσουμε. Λίγο τουριστικά δεν λέω αλλά είδαμε πολλά μέρη.

Για την νυχτερινή ζωή δεν ξέρω. Σίγουρα η Ερμούπολη έχει και τα κλαμπάκια της και ότι άλλο “χρειάζεται” για ένα άγριο βράδυ.

Για το φαγητό το ξαναείπαμε. Όμως τώρα με το μηχανάκι γύρισα βαρύτερος. Βλέπετε δεν είχε σκαλιά και περπάτημα. Πάντως αν θέλετε μια ιδέα… κεντρικά πιάτα με ποικίλα περιεχόμενα και ο καθένας στο πιατάκι του.  Εκτός του ότι έχει πολλά ενδιαφέροντα πιάτα, η μερίδες είναι μεγαλοτεράστιες και ακόμα και τους “εκπαιδευμένους” θα τους δυσκολέψει. και το λέω εγώ. Οπότε… διαλέγετε και παίρνετε.

Νομίζω σας έδωσα μια καλή εικόνα. Αυτό το οποίο μου άρεσε ήταν οι άνθρωποι. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα κουλτούρας ή κάτι άλλο αλλά δεν είχα εκείνη την αίσθηση ότι σε κοιτάνε στη τσέπη και “άντε να τελειώνεις να φεύγεις” για να έρθουν και οι άλλοι. Υπήρχε γενικά μια ανθρώπινη αντιμετώπιση και μου άρεσε. Η άλλη αντιμετώπιση είναι η “τουριστική” και νομίζω ότι καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό.

Αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου και να περνάτε καλά όσοι είστε ακόμα εδώ. Εγώ έχω ακόμα καμιά δεκαριά μέρες… και μετά Αίγιο.

Το ξέχασα και επανέρχομαι. Μια ταβέρνα σε ενδιαφέρουσα τοποθεσία αλλά δεν ξέρω για φαγητό τι λέει είναι το Θαλάμι, πίσω από το κτίριο της Νομαρχίας. Η θέα είναι μοναδική γιατί είναι πάνω στη θάλασσα.

Η θέα της πόλης από την ταβέρνα Θαλάμι.

Αν έχει λίγο κύμα ίσως δεν είναι και πολύ καλή ιδέα. Και μάλλον καλύτερα θα είναι μεσημέρι. Το βράδι θα βλέπετε πολύ λιγότερα… αλλά και πάλι περί ορέξεως.