Featured Posts

  • Prev
  • Next

Δεν μπορεί αυτό να συμβεί σε εμένα… Εγώ προσέχω…

Posted on : 26-07-2015 | By : manaliss | In : Κοινωνικά, Ταξιδιωτικά

0

Πέμπτη πρωί, σε κάποια πόλη της Δυτικής Ελλάδας, μια μητέρα με τα δύο παιδάκια της τριών και πέντε χρονών περίπου προετοιμάζονται για να πάνε στην Αθήνα. Πολλές τσάντες, τσαντάκια δεξιά αριστερά και τα άμεσα δίπλα. Νεράκι για τα παιδιά, τα μπισκοτάκια, pumpers, νωπομάντηλα, χαρτοπετσέτες. Πίσω τα δύο παιδικά καθίσματα και δυο – τρία πράγματα “στα πόδια” των παιδιών.

Την ίδια στιγμή στην Αθήνα, έχοντας φορτώσει το αυτοκίνητο “μέχρι πάνω” ξεκινάω και εγώ για διακοπές με την γυναίκα μου και την μητέρα μου… Τα παιδιά έχουν προ πολλού αυτονομηθεί και έρχονται ένα τριήμερο – τετραήμερο γύρω στο Δεκαπενταύγουστο και μετά τη κοπανάνε.

Κάναμε τη στάση μας στα Μέγαρα για καφέ και να ξεξυπνήσουμε και συνεχίσαμε… Χαλαρά και ήρεμα για να μη μας πιάνει άγχος…

Κατά τις 10.30 περνάγαμε τον ΣΕΑ Ακράτας ( Σταθμός Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών ) περίπου στο 150 χιλιόμετρο και αφού περάσαμε μια δυο νταλίκες ( Διπλός δρόμος με νησίδα και σχεδόν τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση… από τα ελάχιστα κομμάτια στο δρόμο λόγω έργων ) ξαναμπήκαμε στα έργα με τη μονή λωρίδα… Εβδομήντα – ογδόντα χιλιόμετρα την ώρα και ο ένας πίσω από τον άλλο… κλασσικά δηλαδή…

Και εκεί στο 158 ξαφνικά “πέφτουν στα φρένα” όλοι. Εγώ δεν έβλεπα γιατί είχε καμπή…Φρενάρω, ανάβω αλάρμ για τον “πισινό” μου και αμέσως μετά τη καμπή βλέπω το SUZUKI στο πλάι με τη μεριά του οδηγού κάτω, στο περιθώριο του δρόμου και όλοι κόβανε και κοιτούσαν…

αρχείο λήψης

– Παλιό είναι σκέφτηκα…

Και τότε ανοίγει η πόρτα και βγαίνει καταματωμένη μια νεαρή και φωνάζει…

– Βοηθήστε με… Έχω παιδιά μέσα…

Νεκρός χρόνος… απροσδιόριστος… Εκείνα τα ατελείωτα 2-3 δευτερόλεπτα. Το αντίθετο ρεύμα κενό, και χωρίς δεύτερη σκέψη περνάμε ανάμεσα στις κορίνες 3-4 αυτοκίνητα και σταματάμε στο περιθώριο του δρόμου.

Εκεί ο δρόμος είναι φαρδύς, φυσιολογικά είχε 3+3 λωρίδες. Επειδή αλλάζουν οδόστρωμα και ενισχύουν τα πρανή έχει περίπου 3-4 μέτρα κενό χώρο με γαρμπιλόπετρα δίπλα στο οδόστρωμα.

Και τότε ξανανοίγει η πόρτα, δύσκολα γιατί ήταν στο πάνω μέρος του αυτοκινήτου. Τη κρατάω εγώ και ένας άλλος βγάζει τα παιδάκια. Μια άλλη κυρία τα απομακρύνει και τα βάζει στη σκιά. Τα παιδάκια σε κατάσταση σοκ. Τα πλένουν από τα αίματα και βλέπουμε ότι δεν είχαν κανένα κτύπημα. Ήταν δεμένα στα καθισματάκια τους. Η μητέρα είχε ένα μάλλον βαθύ σκίσιμο στο φρύδι που ήταν η πηγή του αίματος. Μόλις βγήκαν από μέσα και απομακρύνθηκαν από το αυτοκίνητο ( που μύριζε και βενζίνη ) ανέλαβα να πάρω το 112. Tο ρολόι έγραφε 10.32.Πράγματι μέσα σε 5 λεπτά είχε έρθει το περιπολικό από τον ΣΕΑ, και οδική βοήθεια. Με ρώτησαν για ΕΚΑΒ, ρώτησα, μητέρα και οι γύρω είπαν όχι… και είπα όχι. Πιστεύω ότι θα έπρεπε γιατί πάντα υπάρχουν πράγματα που δεν φαίνονται. Ανέλαβε η αστυνομία και οι υπόλοιποι ισιώσαμε το αυτοκίνητο προσπαθώντας να το απομακρύνουμε καλύτερα από το οδόστρωμα. Εγώ είχα φέρει τον πυροσβεστήρα δίπλα, καλού κακού αν και αν βλέπαμε καπνούς μάλλον θα τρέχαμε όλοι όσο πιο μακριά γίνεται.

Μόλις ίσιωσε το αυτοκίνητο είδαμε την αριστερή πλευρά “γυαλοχαρταρισμένη¨ από το δρόμο. Το παράθυρο ευτυχώς κλειστό… ( αλλιώς κάποιος ώμος ή χέρι θα είχε τραυματιστεί) στο πάτωμα όλα τα είδη της πρώτης ανάγκης που λέγαμε πριν, ένας πολύχρωμος όγκος.

Η οδηγός ζητούσε το κινητό της να μιλήσει στον άνδρα της. Είπαμε να πάρει ένα από τα δικά μας αλλά ήθελε το δικό της… λογικό το βρίσκω σε αυτές τις  περιπτώσεις. Αν μάθεις τέτοια νέα από άγνωστο κινητό σκέφτεσαι διάφορα.

Όταν ρωτήσαμε τι έγινε… μας είπε ότι γκρίνιαζε ο μικρός και γύρισε να δει τι θέλει και προφανώς βγήκε από το δρόμο, της πήρε το τιμόνι και το SUZUKI γύρισε κάθετα στο δρόμο και τούμπαρε.Έτσι απλά…

Μετά από αυτό και αφού είχαν αναλάβει οι “ειδικοί” ( αστυνομία – οδική βοήθεια – …) οι αστυνομικοί μας διευκόλυναν να μπούμε στη σωστή κατεύθυνση και να συνεχίσουμε.

Και πάμε στα συμπεράσματα.

Κανένα αυτοκίνητο δεν είναι απόλυτα ασφαλές. Οι αερόσακοι και τα κρας τεστ γίνονται στα 68 χιλιόμετρα και όχι στα 100+ που πάμε συνήθως.

Τα παιδιά όχι μόνο στα πίσω καθίσματα. Δεν φτάνει. Πρέπει να είναι και ΔΕΜΕΝΑ!!!! όσο και αν γκρινιάζουν.

Το ταξίδι με μικρά παιδιά τελικά θέλει ή κάποιον άλλο δίπλα τους ή στάσεις όποτε υπάρχει ανάγκη.

Τα παράθυρα κλειστά στα ταξίδια. Σε περίπτωση ανατροπής προστατεύουν τους επιβάτες.

Και το σημαντικότερο. Μπορεί να συμβεί στο καθένα, οποτεδήποτε και πολύ εύκολα.

Καλοκαιράκι, διακοπές, διαδρομές, εκδρομές… όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι. Ας προσπαθήσουμε να τις κάνουμε όσο πιο ασφαλείς γίνεται και να περάσουμε όσο πιο καλά γίνεται.

Τη καλημέρα μου

Συνέδριο ΕΛ – ΛΑΚ στα Χανιά και άλλες ιστορίες.

Posted on : 24-05-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες, Ταξιδιωτικά

0

Πάλι σε περίεργη φάση βρίσκομαι… όπως τα τελευταία χρόνια.

Ο υπολογιστής από κάτω κάνει rendering και ετοιμάζει ένα video από μια θεατρική παράσταση της Σχολής. Ο υπολογιστής σε ένα παράθυρο δείχνει τον κώδικα Ντα Βίντσι, Το απόγευμα διάβαζα Γαλλικά για τις εξετάσεις μου στο τέλος του μήνα, το πρωί σχεδίαζα την ενισχυτική διδασκαλία για την Γ Λυκείου φέτος που μου φαίνεται ότι θα έχει περισσότερα μυστικά παρά φανερά κεφάλαια και πολλά άλλα.

Από την άλλη οφείλω ( σε εμένα) να γράψω κάποια πράγματα για το συνέδριο των Χανίων. Η εγγραφή έχει τρία μέρη :

1. Τα Χανιά

2. Τους απόφοιτους

3. Το συνέδριο.

Τα Χανιά

Ονειρεμένο μέρος. Όχι επειδή είμαι από εκεί, αλλά όποτε πάω μαγεύομαι και δεν το χορταίνω. Και πάντα έχω να κάνω και καινούργια πράγματα να δω. Ας τα πάρουμε από την αρχή :

8-9-10 Μαΐου γίνεται στα Χανιά Πανελλήνιο συνέδριο για τη χρήση του Ελεύθερου Λογισμικού – Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα ( ΕΛ-ΛΑΚ ) στην εκπαίδευση και γίνεται στα Χανιά. Προσωπικά με ενδιαφέρει πολύ γιατί κατά την άποψη μου  “εκεί πάει το πράμα”. Κατόπιν συνεννοήσεως παίρνω άδεια τη Παρασκευή από το σχολείο και φεύγω τη Πέμπτη αμέσως μετά το σχολείο με το μεσημεριανό αεροπλάνο της RYANAIR ( 19 € – λιτό και απέριττο δεν λέω αλλά μισή ώρα ταξίδι είναι, δεν είναι κάτι που δεν αντέχεται…) Και έτσι Πέμπτη απόγευμα βρίσκομαι στα πάτρια εδάφη. Ο ξαδελφος μου μου έκανε το καλύτερο δώρο… ένα μηχανάκι για τρεις μέρες. Μαγεία!!!! ( Σε ευχαριστώ Γιώργο ακόμα μια φορά). Τα Χανιά δεν είναι για κάτι άλλο. Μικρό ευέλικτο γρήγορο… τα περί οδηγικής συμπεριφοράς των Κρητικών είναι μύθος… Μια χαρά. Κανένας δεν πεταγόταν από τις γωνίες, κανένας δεν έκανε ότι ήθελε… Μια χαρά… Έτσι Από το απόγευμα της Πέμπτης άρχισα τις επισκέψεις – μια και υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ζουν στα Χανιά και μια ώρα να έχω θα τους δω.

Τη Παρασκευή έκανα το “τάμα μου στον Ιορδάνη” αλλά ξεσήκωσα θύελλα αντιδράσεων για τη μπουγάτσα Χανίων και από επιστημονική ανησυχία και ερευνητική διάθεση είπα να δω… γιατί όλος αυτός ο θόρυβος.Δείτε και εσείς :

IMG_20150508_090454

 Η μπουγάτσα του Ιορδάνη με κρητική ξυνομιζύθρα από τους καλύτερους παραγωγούς στη Κρήτη ( από κάποιον που ξέρει η πληροφορία). Με φύλλο τραγανό που μένει πάνω στη μπουγάτσα και δύσκολα ξεκολλάει.

IMG_20150508_115848

Η μπουγάτσα Χανίων με μια κρέμα τυριού. Σίγουρα έχει και μυζήθρα αλλά πρέπει να έχει και άλλα τυριά για να “δέσει” έτσι σαν κρέμα. Το φύλλο επίσης τραγανό και εξαιρετικό αλλά λίγο πιο χαλαρό αλλά νοστιμότατο. Είναι λίγο “περί ορέξεως” το θέμα. Η αλήθεια είναι ότι καμία δεν με χάλασε.  Και οι δύο τρώγονται ζεστές στη πηγή…

Και φτάνουμε στην Αγορά… Οι φωτογραφίες δυστυχώς δεν μπορούν να αποδώσουν τις μυρωδιές από τα αρωματικά φυτά. Μπορείτε όμως να φανταστείτε βλέποντας την εικόνα :

IMG_20150508_093650Στη βόλτα αυτή δεν βλέπεις με τα μάτια αλλά με όλες σου τις αισθήσεις.  Και εκεί είναι η μαγεία.

Στην αγορά είδα και τη φίλη μου τη Μαρία. από τα φοιτητικά χρόνια. Ένας καφές δεν φτάνει να συμπληρωθούν 35 χρόνια απόσταση… έτσι είπαμε τα “βασικά” και αφήσαμε και κάβα, δίνοντας υπόσχεση να μη ξαναχαθούμε τόσο πολύ. Είχα λίγο χρόνο και έτσι πήγα μία βόλτα από τη Νέα Χώρα… η παραλία της πόλης… Εκεί που δεν πάνε οι Χανιώτες γιατί είναι κοντά… Εγώ πάντως θα πήγαινα…

IMG_20150508_115114Εκεί θυμήθηκα ότι ξέχασα το μαγιώ μου…

Το απόγευμα πήγα στο συνέδριο και μετά τη λήξη… κατά τις 8.30 πήγα στον Άγιο Νικόλαο στη Σπλάντζια.

IMG_20150508_195400

Κατεβαίνοντας για το λιμάνι… δεν μπορείς να αντισταθείς.

Η ώρα αυτή είναι η καλύτερη… δροσιά και βρίσκεις θέσεις να κάτσεις. Στις 9.00 η δροσιά παραμένει αλλά δεν βρίσκεις θέσεις. Όμορφα μαγαζιά με καλούς μεζέδες ή/και φαγητό. Μετά μια βόλτα στο λιμάνι που διατηρεί πάντα τη γοητεία του.

IMG_20150508_230208

Το λιμάνι όλες τις ώρες έχει μαγικές εικόνες. 

Σάββατο πρωί συνέδριο μέχρι το απόγευμα κατά τις 6.00 που έφυγα για μια συνάντηση με αγαπημένους μαθητές ( κάποτε) που είχαμε δώσει ραντεβού για καφέ.

Στο ενδιάμεσο διάλειμμα το μεσημέρι… πετάχτηκα στη κουκουβάγια ( πίσω από τους τάφους των Βενιζέλων για ένα καφέ)

IMG_20150510_121505

Κάποιοι θα θυμηθούν τη θέα. 

Ακόμα και η διαδρομή από το Πολυτεχνείο Κρήτης στα Χανιά ήταν μοναδική :

IMG_20150509_135605

Αμέσως μετά τους τάφους των Βενιζέλων κατεβαίνοντας για Χανιά. 

Ξεκινήσαμε με καφέ και είχαμε τόσα πολλά να πούμε που δεν σταματήσαμε μέχρι τα μεσάνυχτα και… Πήγαμε στις “γλωσσίτσες…” ( δεν θέλω σχόλια γιατί δίνω μυστικά τώρα και δεν θα ξαναγράψω) όπου φάγαμε ένα καταπληκτικό πιλάφι με σουπιά στο μελάνι της (!!!!) Κατάμαυρο μέσα στο σκεύος, δεν σου κάνει αίσθηση να φας, αλλά άμα φας… αρχίζει ο ανταγωνισμός.

Θα προσέξατε πιθανόν ότι τόσο το συνέδριο όσο και οι παλιοί μου μαθητές, απλά αναφέρονται… θα έχουμε εκτενή αναφορά αργότερα.

Κυριακή πρωί… στα εργαστήρια… ο μόνος μαθητής εν μέσω πολλών συντελεστών του συνεδρίου…Και αυτό αργότερα.

Κυριακή μεσημέρι μετά τη λήξη του συνεδρίου, αναχωρώ και πάω μια βόλτα μόνος μου στο λιμάνι… Πάντα μπορείς να απολαύσεις ένα καφέ στο λιμάνι και να βλέπεις το φάρο… Κάτι τέτοιο δηλαδή :

IMG_20150509_144701

Και έτσι έκλεισε ο κύκλος του συνεδρίου… Το βράδυ αναχωρούσα με το βραδινό αεροπλάνο ( ακριβότερο αυτό 32 € αν θυμάμαι καλά ).Έτσι μετά το καφέ βρέθηκα επιτέλους με τη ξαδέλφη μου τη Κική που με φιλοξενούσε και της οφείλω και από εδώ ένα μεγάλο ευχαριστώ, και τα είπαμε μέχρι να πάω το βραδάκι στο αεροδρόμιο.

Αυτό είναι το κομμάτι για τα Χανιά. Μαγικό όπως και να το δεις. Όσο να είμαι εκεί πάντα βρίσκω κάτι καινούργιο και όμορφο. Το συνέδριο μου πήρε αρκετό χρόνο, αλλά η καλύτερη ιδέα που είχα ήταν να φύγω Πέμπτη μεσημέρι. Με βόλεψε και το πρόγραμμα του σχολείου έχοντας λίγες ώρες  μάθημα τη Πέμπτη, κέρδισα μία ολόκληρα μέρα στα Χανιά κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα…

Η Μαρία Μυστακίδου και το Μουσείο Τυπογραφίας, ο Κώστας Συρίγος και Νίκος Σταματάκης ( που ήρθε από το Ηράκλειο για να μας δει ) και η Σεμέλη Βουτσά-Ρεντζεποπούλου, που σπούδασε στο Χανιά και από ότι κατάλαβα… δεν τη βλέπω να φεύγει  όλοι παλιοί μου μαθητές που μου έδωσαν ένα ακόμα λόγο να έρχομαι στα Χανιά και μου έδειξαν ότι όλα αυτά τα χρόνια… κάτι καλό κάνω για να τους έχω κοντά μου μετά από τόσα χρόνια.

Για αυτά όμως αύριο ( μάλλον)

Τη καλησπέρα μου .

Πάμε μια βόλτα στο Πολυτεχνείο…

Posted on : 19-02-2015 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Ταξιδιωτικά

0

Από σήμερα ξεκινήσανε οι μικρές διακοπές όπως λέμε. Μια μικρή ανάπαυλα στο καθημερινό τρέξιμο και άγχος. Για να μη μας πέσει όμως βαρύ και καούμε από τη συγκίνηση είπαμε σήμερα για πρώτη μέρα, να πάμε μια βόλτα από το Πολυτεχνείο. Οργανώσαμε λοιπόν με το αρμόδιο γραφείο και την κ. Πασπαλιάρη, μια επίσκεψη στο Πολυτεχνείο. Μετά την αρχική παρουσίαση από τον κ. Βαγγέλη Αγγελή, οι μαθητές υπέβαλαν ερωτήσεις τις οποίες απάντησε ο κ. Αγγελής μαζί με τη κ. Κωνσταντίνα Κόλλια ( καθηγήτρια της Σχολής των Χημικών Μηχανικών )

IMG_20150219_104852

Ο κ. Αγγελής και η κ. Κόλλια απαντούν στους μαθητές για το Πολυτεχνείο.

Μετά την αρχική ενημέρωση πήγαμε στο εργαστήριο οχημάτων των Μηχανολόγων μηχανικών όπου ο κ. Διονύσης Ασβεστάς, μας ξενάγησε στο κόσμο των μετρήσεων στα οχήματα και τη σημασία τους. Μας έδειξε το “πειραματόζωο” φορτηγό και τι ακριβώς πειράζουν και τι ψάχνουν.

IMG_20150219_111429

Ο κ. Ασβεστάς μας δείχνει το φορτηγό και τους διάφορους αισθητήρες που έχουν ενσωματωθεί.

Μετά κατεβήκαμε στο υπόγειο όπου στήνεται η φόρμουλα με την οποία οι φοιτητές συμμετέχουν σε διεθνείς πανεπιστημιακούς αγώνες, με αξιόλογες επιδόσεις.

IMG_20150219_112842

Η φόρμουλα με υλικά υψηλής τεχνολογίας, φτιαγμένη στο “χέρι” με πολύ αυστηρές προδιαγραφές.

Σειρά είχε το εργαστήριο “βιομηχανικής χημείας” όπου είδαμε εγκαταστήσεις βιοντήζελ, φιλτραρίσματος αερίων, οριζόντιο κλίβανο και πολλά άλλα, τα οποία μας παρουσίασε ο κ. Γιάννης Σέμπος.

IMG_20150219_115525

Ο κ. Σέμπος εξηγεί στους μαθητές τις εγκαταστάσεις που βλέπουν σε αυτό το εργαστήριο.

Κατα τη διάρκεια της επίσκεψη μας στο εργαστήριο, μας επισκέφτηκε για να μας χαιρετήσει ο κοσμήτορας της σχολής κ. Ανδρέας Μπουντουβής.

IMG_20150219_114735

Ο κ. Μπουντουβής μιλάει στους μαθητές.

Ακολούθησε το εργαστήριο Φυσικοχημείας όπου είδαμε μια αντίδραση που δεν τελειώνει ποτέ, και τον ρόλο του ηλεκτρισμού στη πραγματοποίηση μιας χημικής αντίδρασης.

Ο κ. Αντώνης Καραντώνης και ο μεταπτυχιακός φοιτητής κ. Γιάννης Αντωνόπουλος μας ξενάγησε στο μαγικό κόσμο της φυσικοχημείας.

IMG_20150219_121705

Ο κ. Καραντώνης μιλάει στους μαθητές για τον χαλκό και τις σύγχρονες εφαρμογές του.

Τελευταία επίσκεψη ήταν στο ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, όπου ο κ. Πέτρος Σχοινάς, μας ξενάγησε σε ένα κόσμο, τόσο κοντά μας και ταυτόχρονα τόσο μακρινό μας. Είδαμε εντυπωσιακά πράγματα με μεγεθύνσεις μέχρι 2000 φορές. Προσωπικά τρομοκρατήθηκα όταν ενημερώθηκα ότι αυτή η διάταξη μπορεί να μεγεθύνει μέχρι 500.000 φορές, όταν σκέφτηκα τι μπορώ να δω.

IMG_20150219_131007

Στο χώρο του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου με τις φωτογραφίες του… “άλλου κόσμου” στο τοίχο.

Σε όλη τη διάρκεια της περιήγησης, που κράτησε περίπου 4 ώρες, μαζί μας συνεχώς ήταν η κ. Κωνσταντίνα Κόλλια η οποία ουσιαστικά ήταν και η ξεναγός μας στα τρία τελευταία εργαστήρια.

Μέσα από αυτή την επίσκεψη θέλω να πιστεύω ότι οι μαθητές μας μπόρεσαν να αποκτήσουν μια εικόνα για το τι σημαίνει Πολυτεχνείο και να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα σχετικά με τις σπουδές τους.

Μέσα από αυτή την εγγραφή θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους “οικοδεσπότες” μας οι οποίοι έδωσαν χρόνο από το δικό τους για να μας φιλοξενήσουν να μας κάνουν να αισθανθούμε τόσο άνετα και φυσικά να μας εξηγήσουν τι ακριβώς γίνεται στο Πολυτεχνείο.

Θα ήθελα ιδιαίτερα να ευχαριστήσω τη Κωνσταντίνα Κόλλια, η οποία με παρέπεμψε στο πρόγραμμα ΔΑΣΤΑ ( = επισκέψεις σχολείων στο ΕΜΠ ) και έτσι μπορέσαμε να δούμε όσο το δυνατόν περισσότερα εργαστήρια ( και με τη δική της παρέμβαση στο τμήμα Χημικών Μηχανικών ακόμα περισσότερα ) αλλά και γιατί η συνεχής παρουσία της στην περιήγηση αποτέλεσε εγγύηση ότι δεν θα χαθούμε ( πραγματικά δαιδαλώδεις εγκαταστάσεις ).

Οπότε μένει να δούμε πόσοι από τους μαθητές μας του χρόνου τέτοιο καιρό θα ξαναβρεθούν στις ίδιες “γειτονιές”.

Τη καλησπέρα μου.

Η Λυών όπως τη γνώρισα… – Μέρος πρώτο

Posted on : 06-02-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

0

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΕΚΔΡΟΜΗΣ

 

Ο υπολογιστής δουλεύει στο φουλ…για να μετατρέψει τα αρχεία της βιντεοκάμερας, σε mpg, για επεξεργασία, οι φωτογραφίες έχουν αρχίσει να έρχονται, για το συνολικό φωτογραφικό λεύκωμα της εκδρομής, και εγώ μόλις ξύπνησα από τον “υποχρεωτικό” μεσημεριανό μου ύπνο, μια και χθες είχα μάλλον υπερένταση, μετά από τέσσερις καφέδες. Το ταξίδι από Λυών στην Αθήνα, ένα ταξίδι που κράτησε 9 ώρες είχε πολύ αγωνία και ένταση. Σήμερα είχα κανονικά σχολείο με ένα κανονικότατο πεντάωρο. Περισσότερα για αυτά σε επόμενες εγγραφές.

Το κείμενο που θα διαβάσετε δεν είναι ακριβώς τουριστικός οδηγός, αν και θα έχει και τέτοιες πληροφορίες, ούτε οδηγίες χρήσεως, αν και πάλι θα έχει τέτοιες πληροφορίες. Είναι κάτι σαν ημερολόγιο καταστρώματος, με μικρά εμβόλιμα μυστικά. Και πάμε αμέσως στο πρώτο : αν θέλετε να γνωρίσετε τη Λυών, μη πάτε με σαραντατρία παιδάκια. Προτιμήστε να πάτε με τα δικά σας, ή και χωρίς αυτά αλλά με καλή παρέα. Έχοντας τόσα πολλά παιδάκια, έχεις όσα προβλήματα συνήθως έχεις με τα 2-3 δικά σου πολλαπλασιασμένα Χ είκοσι. Έτσι όταν περνάς τον δρόμο, προσέχεις να έχει πράσινο φανάρι, και να μη ξεφύγουν και κινδυνέψουν από τα αυτοκίνητα. Ε το ίδιο και εδώ.. αλλά δεν προλαβαίνουν σαραντατρία παιδιά να περάσουν σε ένα φανάρι… οπότε ρίχνω το “κορμί μου στην άσφαλτο” και κάνω σήμα στα αυτοκίνητα, να μας δώσουν λίγο χρόνο ακόμα. Συνήθως το πετυχαίνω, αν και μερικές φορές, προτιμώ να κόψω την ομάδα στα δύο. Εδώ πρέπει να επισημάνω την “κοπαδηδόν” μετακίνηση των μαθητών. Δηλαδή αφού περνάει ο πρώτος ( μπροστάρικο κριάρι πχ ) περνάμε όλοι και δεν μας νοιάζει τι χρώμα έχει το φανάρι. Κανένας μα κανένας να μην ελέγχει τον δρόμο!!! Τέλος πάντων… θα τα πούμε και αυτά.

Και ξεκινάμε από το Ελ Βενιζέλος… όπως το λέμε. Προβλεπόμενη αναχώρηση 13.15 άρα 11.15 εμείς εκεί… μετρηθήκαμε, πήραμε τις κάρτες επιβίβασης, και μάθαμε ότι έχουμε μισή ώρα καθυστέρηση λόγω χιονιού στη Γενεύη… ΟΚ δεν χάθηκε και ο κόσμος. Την υπόλοιπη 1 ώρα και 45 λεπτά καθυστέρηση τη μάθαμε αργότερα. Ή μάλλον δεν την μάθαμε. Την βιώσαμε στη καρέκλα μπροστά από τη πύλη εξόδου… μια και η η επίσημη εκδοχή ήταν ότι έχουμε μια μικρή καθυστέρηση… ( Ελβετική ευγένεια!!! ).  Έτσι 15.00 τροχοδρομούσαμε… Τέλος πάντων… μέσα στο πρόγραμμα είναι και αυτό και ας μη το γράφουμε.

Και έτσι βρεθήκαμε στη Γενεύη…Παίρνουμε, γρήγορα πρέπει να ομολογήσω, τις βαλίτσες και πάμε για έξοδο, περνάμε έλεγχο διαβατηρίων…μάλλον τυπικό ( δεν ξέρω αν έβλεπε κάτι ο “υπάλληλος” που έβλεπε τις ταυτότητες και τα διαβατήρια, μια και δεν μας κοίταζε καν, για να δει αν  μοιάζουμε με το έγγραφο που είχε ανά χείρας ). Μαζευόμαστε μπροστά από την πόρτα γιατί μάθαμε ότι πίσω από τη πόρτα είχε -3 βαθμούς Κελσίου και “ψωφόκρυο”. Ψάχνουμε τον οδηγό, ο οποίος μας είχε δώσει άλλο κινητό ( !!! ) – από το γραφείο του – που δεν απαντούσε. Κάποια στιγμή η αρχηγός έμαθε το τηλέφωνό του… δεν ξέρω πως ακριβώς, και μετά από μισή ώρα τον βρήκαμε να μας περιμένει στις… αναχωρήσεις και να μας ρωτάει που χαθήκαμε… Μάθαμε ότι δεν μπορούσε να κάνει τον κύκλο να μας πάρει από τις αφίξεις – και από ότι φάνηκε αργότερα ευτυχώς γιατί ακόμα θα περιμέναμε – και έπρεπε να ανεβούμε εμείς στο πάνω όροφο των αναχωρήσεων να τον βρούμε… Οπότε, άντε κουβάλημα στο μισό αεροδρόμιο της Γενεύης για να ανεβούμε στις αναχωρήσεις, εμείς που μόλις φτάσαμε στις αφίξεις όπως γίνεται συνήθως,  για να βρούμε το πούλμαν που είχε έρθει να μας εξυπηρετήσει και να μας παραλάβει από τις αναχωρήσεις. ( !!!! Ταυτόχρονα δημιουργήθηκαν πολλά ερωτηματικά στο μυαλό μου… για τη κοινή λογική. Εντάξει σπάνια είναι, το ξέρω… πόσο σπάνια είναι δεν είχα καταλάβει… ). Αργότερα κατάλαβα γιατί ήταν στις αναχωρήσεις…  Τέλος πάντων… δεν χάθηκε και ο κόσμος… είδαμε και λίγο περισσότερο αεροδρόμιο Γενεύης. Συνολικά… 3 ώρες περίπου καθυστέρηση γιατί έπρεπε να βάλουμε και τις βαλίτσες… και τις έβαζαν οι μαθητές μόνοι τους και δεν φημίζονται για την τάξη όταν στοιβάζουν βαλίτσες… μετά ήρθε ο οδηγός και κάποιες τις έβγαλε έξω, για να τακτοποιήσει τις υπόλοιπες  και τις ξαναέβαλε μετά στη μπαγκαζιέρα…. Τέλος πάντων… αυτός κουράστηκε τελικά κάνοντας διπλή δουλειά. Εμείς απλά χάσαμε κανένα τέταρτο ακόμα…

Κάπου λοιπόν 7.00 τοπική ώρα λέμε να πάμε μια μικρή βόλτα Γενεύη να πάρουμε “μυρωδιά”. Αν είμασταν φυσιολογικά στις 5.00 ( 4.00 άφιξη και μία ώρα φόρτωμα θα είχε και περίπατο… ) Τώρα λίγο ήταν λίγο γιαπωνέζικο το στυλ. Μέχρι το καθεδρικό του Αγίου Πέτρου. Λίγο περπάτημα – όπου καταλάβαμε τι σημαίνει “μηδέν βαθμοί Κελσίου”, ανάβαση και ξενάγηση, επιστροφή στο πούλμαν και έξοδος για Λυών. Μερικές φωτό και άντε γεια. ( Αυτό είναι που εγώ ονομάζω γιαπωνέζικο στυλ ξενάγησης : βγαίνεις από τη μπροστινή πόρτα του λεωφορείου – βλέπεις το μνημείο, φωτογραφίζεις – και μπαίνεις από τη πίσω πόρτα και φεύγεις. Κάπως έτσι. Και κατά τις 8.00 ξεκινήσαμε για Λυών.  Περάσαμε σχεδόν ελεύθερα – και ευτυχώς, θα καταλάβετε την τελευταία μέρα γιατί ) – από το τελωνείο και ξεκινήσαμε.  Όλοι μιλούν για μιάμιση ώρα διαδρομή… Εντάξει περίπου μιάμιση… μπορεί και δύο.

Εν μέσω χιονοθύελλας αλλά σε πολύ καθαρούς δρόμους, με πολύ χιόνι δεξιά και αριστερά, φτάσαμε κατά τις 9.45 στο Ελληνικό εστιατόριο Διόνυσος. Χμ!!! Υποθέτω θα έχει και άλλα εστιατόρια. Ίσα που χωρέσαμε σε τρία μεγάλα τραπέζια. Πολύ εξυπηρετικοί αλλά η ποιότητα πολύ “τουριστική”. Η Ελληνική σαλάτα ήταν αυτό που βλέπεις στα πολύ τουριστικά μέρη και από ποιότητα και από ποσότητα. Το επιλέξαμε για να έχουμε ένα γνώριμο φαγητό για πρώτη μέρα, και να μη ψάχνουμε. Τώρα που το σκέφτομαι… είχαμε καλύτερες επιλογές.  Όσοι έχετε διαβάσει για τα περίφημα bouchon της Λυών… μη βιαστείτε να γνωμοδοτήσετε ή να προτείνετε… περιμένετε λίγο. Θα φτάσουμε και σε αυτά.

Και έτσι κατά τις 11 ξεκινάμε για το ξενοδοχείο, όπου ο δικός μου χάρτης έλεγε ότι είναι 500 μέτρα από το κέντρο που καθίσαμε για φαγητό. Το GPS του οδηγού είχε άλλη άποψη.Έτσι φτάνουμε μπροστά από το ξενοδοχείο… στα 50 μέτρα, ορατό μπροστά μας στο δεξί μας χέρι, ψηλό αγέρωχο με τους 10 ορόφους του… αλλά το GPS έλεγε ότι πρέπει να στρίψει αριστερά… Τώρα τι να πω. Ξέρω ότι ο όμιλος ξενοδοχείων IBIS είχε 3-4 ξενοδοχεία στη Λυών και εγώ στη Λυών δεν είχα ξαναπάει οπότε είπα μήπως ήταν κάτι άλλο…έτσι στρίψαμε αριστερά, αριστερά, αριστερά και ξανά αριστερά και ωπ!!!! Πάλι στην ίδια θέση !!!! ( θαύμα !!! ) Και φυσικά το GPS έλεγε ότι πρέπει να στρίψουμε αριστερά!!!  Έτοιμος ήταν να το ξανακάνει… όταν του προτείναμε το μοναδικό ( !!!! ) : Να πάμε να δούμε αυτό το ξενοδοχείο που το βλέπουμε μπροστά μας και αν δεν είναι αυτό που ψάχνουμε, θα μας πούνε αυτοί που πρέπει να πάμε… Δυσανασχετώντας… ( γιατί του λέγαμε πως να κάνει τη δουλειά του και του αμφισβητούσαμε το GPS του – κυρίως αυτό ) είπε να το δοκιμάσει. Τότε αποκαλύφθηκαν όλα!!!!

Τη προηγούμενη φορά που είχε πάει στο αεροδρόμιο της Γενεύης… είχε πάει ένα γκρουπ για να ταξιδεύσει για…οπουδήποτε και είπε… τι αναχωρήσεις, τι αφίξεις το ίδιο κάνει… θα πάω όπου με πάει το GPS. Και έτσι περίμενε να μας παραλάβει από τις αναχωρήσεις… Αφού έτσι του είπε το GPS.

Και φτάσαμε στο ξενοδοχείο… Πολύ καλό αλλά πολύ μικρά δωμάτια, όλα ίδια, ένα ξενοδοχείο ύπνου και για τον επαγγελματία, τον σύνεδρο, το στέλεχος που βρέθηκε μερικές μέρες στη Λυών… και για εμάς.

Η εκδρομή ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις… και όλο αγωνία περιμέναμε την επόμενη μέρα…

Στην επόμενη εγγραφή… οι επόμενες μέρες…

Τη καλησπέρα μου.

Συνέδρια… Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον…

Posted on : 27-06-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Ταξιδιωτικά

0

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, βρέθηκα στη Σύρο στο 7ο συνέδριο για τη χρήση των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνίας στην Εκπαίδευση.

Η εμπλοκή μου με τις ΤΠΕ και τους υπολογιστές πάει πολύ πίσω… για τους υπολογιστές κάπου στο 1986 πήρα το πρώτο PC. Παλιότερα είχα SPECTRUM και COMMODORE 64. Με το που πήρα το PC είπα ότι αυτό θα γίνει το εργαλείο μου στην εκπαίδευση. Νομίζω ότι τότε πρέπει να πω ότι ξεκίνησα με τις ΤΠΕ. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι όταν δούλευα μόνος μου, ανακάλυπτα την Αμερική ξανά και ξανά… Τα έκανα όλα μόνος μου… και αυτό που ήταν “θρίαμβος” και επιτυχία για εμένα ήταν κάτι πολύ κοινό και ξεπερασμένο για άλλους. Και έψαξα να βρω αυτούς τους άλλους.  Το Ιντερνετ δεν ήταν αυτό που είναι τώρα. Έμπαινες με μόντεμ για όσο χρόνο χρειαζόσουν και μετά έκλεινες γιατί χρεωνόσουν στο τηλέφωνο. Εννοείται ότι δεν υπήρχε παραμονή on line… κάπου. Και οι ταχύτητες 28 Κbps αρχικά και 56 Kbps αργότερα “στα γρήγορα”.  Τώρα τρέχουμε με 12000 Kbps.  Έτσι τους άλλους έπρεπε να τους βρεις… ζωντανούς. Και άρχισε να πηγαίνω στις ημερίδες ( η λέξη συνέδριο ήταν βαριά ). Και όποτε έβλεπα εγκύκλιο για κάποια ημερίδα… πρώτος…. Εννοείται ότι δεν υπήρχαν ανακοινώσεις ή events…  Μετά από κάποια χρόνια πήρα θάρρος και θεώρησα ότι είχα και εγώ κάτι να πω… και άρχισα να κατεβάζω εισηγήσεις. Και να ανεβαίνω στο βήμα. Ήταν περίπου 10 χρόνια πριν.  Εκεί άρχισα να “εκτίθεμαι”. Πάντα είχα το άγχος της ευθύνης απέναντι στο κοινό που με παρακολουθούσε. Προσπαθούσα να βρω εξειδικευμένα θέματα και πολύπλοκα… αλλά πολύ σύντομα κατάλαβα ότι όσοι έρχονταν ψάχνανε και ψάχνονταν να βρουν το τρόπο να κάνουν το μάθημα τους καλύτερο και πιο ενδιαφέρον  για τους μαθητές τους. Αλλά θέλανε και το πρακτικό και χρήσιμο. Δεν θέλανε τις θεωρητικολογίες. Έτσι άρχισα να προσανατολίζομαι σε διδακτικές πρακτικές.  Ογκομέτρηση με χρήση του Excel στο 2000 (!). Power Point και λάθη στις παρουσιάσεις, Διαθεματικές εργασίες και προγράμματα για πολυπληθείς ομάδες. Και τότε άρχισα να blogάρω. Ήταν 2007. Το Ιντερνετ είχε αλλάξει και οι δυνατότητες επίσης. Και η πληροφόρηση επίσης.

Ήταν 2008 όταν διάβασα για το 5ο Πανελλήνιο Συνέδριο στη Σύρο. Είπα να στείλω εισήγηση… για τα blog. Ήταν Συνέδριο και Πανελλήνιο. Μεγάλο άγχος… και στη Σύρο και νησί…  Και έγινε δεκτή η εργασία άρα έπρεπε να πάω… Άδεια από το σχολείο, κόστος… και άλλα καλά.

Και πήγα… και ήταν μοναδική εμπειρία. Όλοι εκεί είχαν το ίδιο κόλλημα με τους υπολογιστές… κάτι σαν ένας παιδικός σταθμός. Όπου και αν πήγαινα γνώριζα κόσμο και μιλούσα για τις ιδέες μου αλλά άκουγα και μάθαινα. Η πληροφορίες ήταν παντού. Το μόνο που έπρεπε ήταν να τις μαζέψεις. Η σημαντικότερη αίσθηση ήταν ότι δεν ήσουν μόνος… Αυτή η αίσθηση ότι υπάρχουν κάποιοι που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες αλλά κυρίως, που έχουν διάθεση να μοιραστούν τις γνώσεις τους μαζί σου είναι ίσως η ουσία των συνεδρίων. Ακολούθησε η Βέροια το 2010 και ξανά η Σύρος το 2011. Και ήμουν εκεί. Και μάζευα πληροφορίες. Και κάθε φορά αισθανόμουν καλύτερα. Γιατί ο κύκλος των γνωστών μεγάλωνε και οι γνώσεις επίσης. Το 2011 πέρασα στην ομάδα των κριτών του συνεδρίου. Το θεώρησα εξαιρετική τιμή αλλά και ευθύνη.

Το 2012 “χάσαμ唨τη Βέροια γιατί δεν έγινε… και τα μνημόνια άρχισαν να ελέγχουν πολλά πράγματα, ανάμεσα σε αυτά, και τη ζωή μας.  Και φτάσαμε το 2013 πάλι στη Σύρο.  Όπου υπήρχε εισήγηση… όπως γίνεται πολύ συχνά.

Το φετινό συνέδριο, υπήρξε και αυτό θύμα του Πάσχα. Με το να είναι το Πάσχα στις 5 /5 και να βάλει το Υπουργείο τις εξετάσεις στις 17/5, το συνέδριο έφυγε πίσω στις 21-22-23/6 κοινώς στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Αρχικά ακούστηκε καλή ιδέα… να κάνουμε και κανένα μπανάκι…(άλλο Μάιος και άλλο τέλη Ιουνίου). Έτσι τη Παρασκευή από τις 11.30 που έφτασε το καράβι μέχρι τις 5.30 που ξεκινούσε το συνέδριο υπήρχε αρκετός χρόνος και για μπανάκι και για ξεκούραση. Όπερ και εγένετο.

Η απογευματινή συνεδρίαση στο Μάννα νομίζω ότι ήταν καλή ιδέα. Το πολιτιστικό κέντρο που γινόταν παλιότερα η εναρκτήρια συνεδρίαση, ήταν στο κέντρο και υπήρχε ένα θέμα “παρκαρίσματος” ενώ δεν νομίζω ότι προσέφερε κάτι ιδιαίτερο. Η πολυγωνική στο Μάννα είναι πολύ όμορφη και διευκολύνει και τη πρόσβαση. Οι περίπου 300 θέσεις που έχει νομίζω ότι επαρκούν. Εδώ πρέπει να πούμε ότι στη περίπτωση του Συνεδρίου, φέτος πάλι υπήρξε εμπλοκή γιατί με το να βγαίνουν οι βαθμοί τη Παρασκευή, οι περισσότεροι συνάδελφοι ήρθαν με το βραδινό καράβι της Παρασκευής.

Το Σάββατο όλα ήταν έτοιμα και στημένα… Υπήρξε σαφώς μια καλύτερη εικόνα στην οργάνωση και όλα ήταν έτοιμα και δούλευαν σε σχέση με τη προηγούμενη διοργάνωση. Στο συνέδριο αυτό, τη διαφορά την έκαναν οι σύνεδροι. Υπήρχαν πολλές απουσίες. Και από ότι κατάλαβα και από τον εκάστοτε προεδρεύονται και την αγωνία που είχε, δεν είχαν ειδοποιηθεί καν.  Δηλαδή… με συγχωρείτε… εντάξει κάτι άλλαξε εκτάκτως… και δεν μπορείς να πας. Ειδοποιείς. Ένα μηνυματάκι στο κινητό και φτάνει… Δεν είναι πολύπλοκο. Και κυρίως είναι ηθικό. Γιατί, μετά την εισήγησή μου, ήθελα να παρακολουθήσω κάποιες ομιλίες και οι εισηγητές λείπανε. Εντάξει, κάποιοι στείλανε το power point με φίλους για να το διαβάσουμε… Συγνώμη… αλλά τσαντίστηκα… Σε μια εισήγηση τιμάς το κοινό σου με την παρουσία σου και σε τιμούν και αυτοί. Υπάρχει μια αμφίδρομη σχέση.  Θεωρώ σωστή κίνηση του προέδρου να το προσπεράσει απλά  και να προχωρήσει στην επόμενη παρουσίαση.

Φέτος για δεύτερη συνεχή χρονιά είχα τη δεύτερη εισήγηση… Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με το πρωινό ξύπνημα… αλλά το fan club μου εμφανώς είχε… Δηλαδή αν είναι να υπάρχει δυνατότητα να υπάρχει μια κυκλική εναλλαγή… με ίδιους ομιλητές. Μια νωρίς μια αργά. Η αλήθεια είναι ότι στο προσχέδιο του προγράμματος δεν μου έκοψε να το ζητήσω… Τώρα θα το έχω κατά νου.

Και φτάνουμε στο μεσημέρι… όπου το Συνέδριο μάλλον έπεσε θύμα του τριημέρου. Στο μεσημεριανό διάλειμμα που είναι η κατεξοχήν ώρα συζήτησης, γνωριμίας, ανταλλαγής πληροφοριών και τηλεφώνων ήμασταν ελάχιστοι… Μάλλον οι παραλίες της Σύρου κερδίσανε. Αν κρίνω από το κόσμο λοιπόν ήταν το 1/3 του περυσινού ή το 1/6 του προπέρσινου… λίγοι πολύ λίγοι.

Η Κυριακή, τελευταία μέρα με μια πολύ καλή παρουσίαση για τα blogs των εκπαιδευτικών και τα σχέδια για e-learning κάτι απαραίτητο για τις Κυκλάδες.

Τώρα για το μέλλον… ΔΕΝ μου άρεσε το Skype. Αν και το χρησιμοποιώ, δεν είναι για συνέδρια. Για λύση ανάγκης καλό είναι αλλά να μη μας γίνει και συνήθεια… αλλιώς να καθόμαστε σπίτι μας… και να παρακολουθούμε “κονσέρβα”. Δηλαδή δεν θα μου άρεσε για μέλλον των συνεδρίων. Δηλαδή να πηγαίνω στο συνέδριο και να ακούω ομιλίες και παρουσιάσεις από το πανί. Επίσης το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος δεν είναι καλή ιδέα… Δηλαδή εμένα μου άρεσε η παραπάνω μέρα διακοπών, μετά το συνέδριο. Πολύ αναζωογονητική αλλά το συνέδριο χάνει. Σαφώς και μου άρεσαν τα μπανάκια… δεν λέω αλλά το συνέδριο χάνει το στόχο του. Νομίζω ότι θα ήταν μια καλή ιδέα, να υπάρχει μια ώρα, ένα ποτό, κάτι για να συνυπάρξουμε οι σύνεδροι και να τα πούμε. Αυτό είναι το βασικό στο Συνέδριο. Η ώρα του Φαγητού το Σάββατο είναι καλή… αν είχαμε και κάπου να κάτσουμε… (ρίχνω ιδέες)

Ήταν πολύ καλή κίνηση η αλλαγή της χάρτινης τσάντας… δεν έχει σημασία το ότι είναι διαφημιστική αλλά το ότι είναι μια τσαντούλα συνεδρίου. Επίσης ήταν πολύ καλή ιδέα το διαφημιστικό της νομαρχίας για τις Κυκλάδες.

Έτσι άλλο ένα συνέδριο στη Σύρο, πέρασε στην ιστορία. Για εμένα που ήμουνα σχεδόν στο σύνολο των ωρών εκεί ήταν καλό και χρήσιμο. Οι άλλοι ας προσέχανε. Αν αξιοποιήσεις το χρόνο, μπορείς να έχεις και την επιμόρφωση αλλά και τη διασκέδαση. Ήδη για του χρόνου, εξαγγέλθηκε το Συνέδριο της Νάουσας για το 2014, οπότε ας ετοιμαστούμε και να δώσουμε το παρόν.

Φέτος παρακολούθησα συνολικά τρία συνέδρια (δύο με εισήγηση) και συμμετείχα σε δύο στρογγυλά τραπέζια. Συμμετείχα και σε δύο ημερίδες σαν εισηγητής.  Όμως κάτι πρέπει να αλλάξει στα  Συνέδρια. Δεν ξέρω τι ακριβώς αλλά νομίζω ότι υπάρχει ανάγκη ανανέωσης. Θεωρώ σημαντικό ότι φέτος υπήρχε κοινό με μέση ηλικία… 22. Αυτό σημαίνει μεταπτυχιακοί φοιτητές. Αυτό σημαίνει νέες ιδέες και νέα δυναμική. Ένα άνοιγμα ίσως να έδινε αυτή τη διέξοδο που λέμε.

Λοιπόν σταματάω. Έτσι απότομα. Ήδη έγινε τεράστια εγγραφή…

Τη καλημέρα μου.

Πάμε μια βόλτα…στη Πομπηία…

Posted on : 16-12-2012 | By : manaliss | In : Ταξιδιωτικά

0

Πάλι με κλέβω από χρόνο. Αλλά αυτή τη στιγμή, Κυριακή βράδυ, μετά από ένα Σαββατοκύριακο εργασίας, με διορθώσεις παλιών διαγωνισμάτων, σημειώσεις για τα Χριστούγεννα, πρόβες για το Εθνικό Θέατρο και περίπου 200 κμ ταξιτζοδουλειά μέσα στην Αθήνα, με πολλά πήγαινε – έλα (μόνο στο σχολείο – σπίτι η συγκεκριμένη διαδρομή 22 κμ και την έκανα 6 φορές μέσα ατο ΣΚ = 132 κμ μόνο αυτό…) αυτό που έχω ανάγκη είναι να ξεφύγω λίγο και να θυμηθώ που ήμουνα πριν 10 μέρες την Πέμπτη 6 Δεκέμβρη και να σας μεταφέρω τις μνήμες, τώρα που τα θυμάμαι ακόμα.

Λοιπόν έχουμε και λέμε…Από Ρώμη πάμε για Νάπολη… μη με ρωτήσετε πως…πάρτε και κανένα χάρτη…Απόσταση μια Αθήνα – Πάτρα…210 κμ. Αλλά άλλος δρόμος, ίσως όχι τόσο φαρδύς αλλά με νησίδα στη μέση και ασφαλής. Μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες γιατί στη διαδρομή…κοιμήθηκα λιγάκι. Είπαμε, το να συνοδεύεις πενθήμερη, σίγουρα δεν είναι διασκέδαση. Και ξύπνησα μετά την Νάπολη, όπου σαν σε όνειρο, βρέθηκα στην Εθνική οδό Κορίνθου Πατρών, με λακκούβες, έργα και εκτροπές κυκλοφορίας… Είχαμε μπει στο “νότο” της Ιταλίας, όπου τα λεφτά του πλούσιου Βορρά δεν φτάνουν. Βέβαια εκεί, από ότι μας είπε δεν φτάνει και η κυβέρνηση και τον ρόλο της τον έχει αναλάβει μία οργάνωση…η οποία λύνει τα όποια προβλήματα εμφανίζονται, με όποιο τρόπο μπορεί… όχι ακριβώς νόμιμο…

Τέλος πάντων… φτάνοντας στην Νάπολη, προσπερνάς και ξαφνικά στο αριστερό σου χέρι, εμφανίζεται ο Βεζούβιος, χωρίς κορυφή… την έχασε το 79 μΧ στη μεγάλη έκρηξη. Προσπερνάς και τον Βεζούβιο, και φτάνεις σε μια διασταύρωση που λέει δεξιά Erkolano και αριστερά Πομπηία… Όπα και φτάσαμε…Ιδιαίτερη σύσταση να έχουμε αυξημένη προσοχή στα πράγματά μας. Οι τσάντες πλάτης είναι “προκλητικές”.

Και έτσι νάμαστε μπροστά από την πόλη της Πομπηίας.

Ξεκινήσαμε από το νεκροταφείο της πόλης και μπήκαμε μέσα στη πόλη, από μια από τις 8 πόρτες της πόλης.

Πατήσαμε πάνω στους πετρόστρωτους δρόμους, που ήταν όπως ήταν τότε. Φαίνονταν ακόμα και οι αυλακιές από τα κάρα, εκεί όπου περνούσαν πιο συχνά αλλά και τις “γέφυρες” για πεζούς όταν οι δρόμοι πλημμύριζαν. Και ναι δεν είχαν υπονόμους, αλλά όλοι οι δρόμοι λειτουργούσαν έτσι με επιφανειακή ροή ομβρίων υδάτων…Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί 2000 χρόνια μετά στην Αθήνα έχουμε το ίδιο ακριβώς σύστημα απορροής ομβρίων… Φαίνεται ήταν τόσο καλό αυτό της Πομπηίας. Και μετά περάσμα στην οδό της Αφθονίας, με τα πολλά μαγαζιά και τα σπίτια των ιδιοκτητών δίπλα. Είδα και ένα μαγαζί με πολλές “τοστιέρες” κάπως διαφορετικές…Θα ορκιζόμουν ότι είδα σε φρέσκο (τοιχογραφία της αρχαιότητας) εκείνο το σήμα που μοιάζει με Μ αλλά είναι σαν δύο κολλητές αψίδες.  Η ξεναγός με διαβεβαίωσε ότι τα Mc Donald’s δεν είχαν μαγαζιά στη Πομπηία και το δέχτηκα. Όμως είχαν πολλά φαγάδικα σίγουρα. Επίσης ήταν και λιμάνι…(ήταν πιο κοντά στη παραλία τότε…) και είχε όλα όσα χρειάζονται οι ναυτικοί τότε και τώρα. Ξενοδοχεία, φαγάδικα και άλλα… και πολύ εμπόριο.

Μια πολύ μεγάλη αγορά… forum γιατί υπάρχει και η αγορά mercanti ή κάπως έτσι. Η πρώτη είναι η αγορά των συζητήσεων και των κοινωνικώς συναναστροφών με τα κρατικά κτίρια γύρω γύρω. Η άλλη αγορά είναι για τα ψώνια με πολλά μαγαζιά κάτι σαν το Mall, και μάλιστα σε 2 ή και 3 ορόφους. Είχε και αρκετούς ναούς να σας δείξω έναν…(Δεν θυμάμαι το όνομα…νομίζω του Απόλλωνα…)

Είχε βρέξει πολύ την προηγούμενη μέρα και είχε μια φανταστική μέρα, παγωμένη μεν αλλά φανταστική.

Είδαμε και τα προπλάσματα… Από μόνα τους δείχνανε σαν κακοφτιαγμένα αγάλματα, αλλά αν έβλεπες καλύτερα καταλάβαινες ότι δεν ήταν ακριβώς έτσι :

 

Ανατριχιαστικό είναι

Ανατριχιαστικό είναι αλλά αυτό που βλέπουμε σαν γύψινο άγαλμα είναι ο ίδιος ο αρχαίος κάτοικος της Πομπηίας, που αφού πέθανε από τα αέρια της έκρηξης, θάφτηκε κάτω από την στάχτη που έπεσε, και με το πέρασμα του χρόνου έμεινο μόνο ο σκελετός του μέσα σε ένα θύλακα που ήταν το σώμα του… Αυτά είναι τα πιο “ανώδυνα”… στις αποθήκες βλέπεις σε πολλά “προπλάσματα” την αγωνία των τελευταίων στιγμών. Είναι τραγικό όπως και να το δεις.

Εγώ έχω και ένα “κουσούρι” να ψάχνω τις κατασκευές, και έτσι μου άρεσε πολύ το σύστημα που είχαν για να γεμίζουν τις στέρνες με βρόχινο νερό.  Το γεγονός ότι όλα τα σπίτια είχαν μόνο μια είσοδο που σφράγιζε και ενισχυόταν από δοκάρια, γιατί προφανώς είχαν δεχτεί επιθέσεις πειρατών. Επίσης οι μεγάλοι κήποι πίσω από τα σπίτια με το περιστήλιο… ήταν εντυπωσιακά. Και οι τοιχογραφίες, σε “φρέσκο” με ποικίλα θέματα, ανάλογα το σπίτι και την χρήση του. Οι κατασκευές από “τούβλα” και φυσικά με την πατέντα των Ρωμαίων που λέγεται “αψίδα”. Εντυπωσιακές κατασκευές, θα σας πω περισσότερα, όταν σας “βγάλω βόλτα” στο Κολοσσαίο.

Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να σας πω ότι όταν πάτε στη Πομπηία, φροντίστε να έχετε χρόνο, και να ξέρετε ότι για φαγητό, κανονίστε να έχετε “ξηρά τροφή” αν είναι να κάτσετε πολλές ώρες γιατί στην Ιταλία τα εστιατόρια κλείνουν στις 3 το μεσημέρι. Και όταν λέμε κλείνουν, εννοούμε κλείνουν όλα. Άρα πέφτει πείνα. Α! μια και το θυμήθηκα, ένα Autogril κάπου μισή ώρα από την Νάπολη προς Ρώμη, κλείνει το εστιατόριο στις 4.00, μικρή αλλά χρήσιμη λεπτομέρεια…

Να έχετε το νου σας και στα “παζάρια” που κάνουν στους τουρίστες. Τα αγγλικά τα χρησιμοποιούν από ανάγκη και τα μιλάνε πολύ γρήγορα και “κάπως”. Οπότε προσοχή τι λένε και τι τιμές σας λένε.

Τη καλησπέρα μου προς το παρόν… και υπομονή… τα καλύτερα έρχοντα…

I am baaaack!!!

Posted on : 08-12-2012 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

0

Πέρασε ένας μήνας από την τελευταία μου εγγραφή. Σε αυτό το μήνα γίνανε πολλά, πάρα πολλά. Τα πιο βασικά είχαν να κάνουν με εκδηλώσεις και συνέδρια. Από την άλλη υπήρχε η πενθήμερη της Γ’ Λυκείου από την  οποία γύρισα μόλις χθες. Όλα τα παραπάνω μαζί με μια σειρά διαγωνίσματα που έπρεπε να βάλω, με την καθημερινή δουλειά στο σχολείο, με την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ LFH που συντηρώ, οδήγησαν στην απουσία μου.  Οπότε μην ανησυχείς Αντιγόνη… δεν έχω χαθεί. Μόλις οργανωθώ λιγάκι, θα έχετε ανταπόκριση από Ρώμη, Τϊβολι και Πομπηία.

Το ένα καλύτερο από το άλλο. Οι Ιταλοί έχουν καταφέρει να κάνουν το ελάχιστο, αξιοθέατο. Το δεκαήμερο πριν τα Χριστούγεννα είναι η νεκρή περίοδος του τουρισμού… λένε. Πάντως εγώ είδα τον εμπορικό δρόμο via Corso ή κάπως έτσι, γεμάτο από κόσμο, δηλαδή δυσκολεύεσαι να περπατήσεις, και προβληματίστηκα, στο όταν έχει τουριστική κίνηση πως είναι. Κλειστά μαγαζιά δεν είδα, όπως στο κέντρο της Αθήνας, που κάθε 4-5 μαγαζιά ένα είναι κλειστό. Δεν ξέρω που είναι οι ευκαιρίες για ψώνια, πάντως 2-3 πράγματα που έψαχνα, δεν βρήκα το λόγο (τιμής) να μεταφέρω από την Ιταλία κάτι στην Ελλάδα. Έτσι μικροσουβενίρ και ψιλοδωράκια, για να μη πούμε ότι γύρισα με άδεια χέρια.

Μόλις τακτοποιήσω το υλικό και μαζέψω φωτογραφίες και βίντεο θα έχετε το οδοιπορικό στη Ρώμη, το Βατικανό, τις Κατακόμβες, το Τίβολι, όπου στο τσακ, γλυτώσαμε την χιονοθύελλα και τη καταιγίδα (όχι πάνω από 5 λεπτά πριν, μπήκαμε στο λεωφορείο), την Πομπηία.

Έτσι σας κρατάω… σε αγωνία. Αλλά για να σας δώσω πρόγευση σας ανεβάζω μια φωτό από την Πομπηία…

Δεν πιστεύω να περιμένατε κλασσική φωτογραφία….

Τη καλησπέρα μου….

 

Τα Γιάννενα, εγώ και οι άλλοι…

Posted on : 03-09-2012 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες, Ταξιδιωτικά

0

Χθες ταξίδευα στη Δυτική Ελλάδα με κατεύθυνση για Αθήνα. Γυρνούσα από τα Γιάννενα όπου είχαμε κανονίσει τη τρίτη συνάντηση αποφοίτων του Χημικού του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων του 1979  – χρονιά που μπήκαμε στο Πανεπιστήμιο.

Πρώτη φορά βρέθηκα στα Γιάννενα γύρω στο 1975 με οικογενειακή εκδρομή που κάναμε το γύρο της Δυτικής Ελλάδας, με πρώτη διανυκτέρευση στο Αγρίνιο και Δεύτερη στο Μέτσοβο λέγαμε και τελικά κοιμηθήκαμε στην Υπάτη…Ναι δεν έκανα λάθος, περνώντας από το Μέτσοβο, μόνο παγκάκια είχε, το ίδιο και στα Τρίκαλα, στη Λάρισα και φτάσαμε κάπου στις 4 τα χαράματα στην Υπάτη και πήγαμε τελικά για ύπνο.

Όταν λοιπόν πέρασα από τα Γιάννενα, είχε πει ένας; θείος μου…”πολύ ωραία πόλη, έχει και Πανεπιστήμιο… Θα ήταν ωραία να σπούδαζες εδώ…” Εγώ στα 14μου… δεν νομίζω ότι κατάλαβα τι είπε…τότε.

Από την ηλικία εκείνη ήθελα να γίνω Χημικός… (για κάποιους λόγους που σε κάποια φάση θα γράψω…) αλλά τα Γιάννενα δεν μου λέγανε και τίποτα. Τον Οκτώβρη του 1979 λοιπόν βρέθηκα στα Γιάννενα, πρωτοετής φοιτητής στα Γιάννενα στο Χημικό…Το “χημικό” μου άρεσε, το “Γιάννενα” με ξεβόλεψε, γιατί ήμουνα και εγώ κακομαθημένο ή καλομαθημένο παιδάκι της μαμάς μου…και το να μείνω μόνος μου με ξεβόλευε…Όμως πήγα και σήμερα μετά από 33 χρόνια μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που έκανα.

Πηγαίνοντας εκεί βρεθήκαμε 38 παιδάκια από όλη την Ελλάδα, με τα όνειρά μας, με τα δεδομένα που κουβαλούσα ο καθένας μας από την οικογένεια του και την τοπική κοινωνία που είχε ζήσει…  Και βρεθήκαμε ο ένας πλάι στον άλλο, μιλήσαμε, γελάσαμε, δουλέψαμε, ξενυχτήσαμε… πότε πάνω από το βιβλίο, πότε στου Τσοκάνη ή σε φιλικό σπίτι. Το βασικότερο αποτέλεσμα όμως από τη ζωή μου στα Γιάννενα, είναι η ολοκλήρωση της προσωπικότητας. Η υπευθυνότητα, η αυτονομία, ή ικανότητα να αξιολογείς καταστάσεις και να παίρνεις αποφάσεις, είναι ίσως τα σοβαρότερα μαθήματα. Εκεί ήταν και οι συνάδελφοι μου… στη πλάκα, στο γέλιο, στο κλάμα, στα νεύρα. Τότε δεν το αξιολογούσαμε. Έπρεπε να περάσουν χρόνια, πολλά χρόνια για να καταλάβουμε τι είχαμε ο καθένας δίπλα μας. Και πάλι μέσα στη καθημερινότητα που τρέχαμε επειδή είμασταν νέοι και έπρεπε να δουλέψουμε, να κάνουμε οικογένεια, να πάρουμε σπίτι, να πάρουμε αυτοκίνητο…να… να… ξεχάσαμε όλους αυτούς τους συμφοιτητές. Και κάποια στιγμή μετά από 20 χρόνια… που είχαμε λιγάκι ηρεμήσει είπαμε…

“Ρε συ … τι να γίνονται όλοι αυτοί οι συμφοιτητες…” Δηλαδή δεν το είπαμε όλοι… ο Γιάννης το είπε και εγώ “τσίμπησα”… Πολύ μου αρέσουν αυτά…. Και ξεκίνησε ένα κυνήγι ξετρυπώματος και τους βρήκαμε όλους…Κανείς δεν γλύτωσε.Μας πήρε ένα χρόνο και έτσι στα 21 χρόνια (2000 ήτανε) βρεθήκαμε να τα πούμε… και τα είπαμε… Δηλαδή ξεκινήσαμε αλλά δεν τελειώσαμε… αφήσαμε τη συζήτηση για αργότερα. Είπαμε για δέκα χρόνια και βρεθήκαμε στα 9… (το 2009) και συνεχίσαμε τη συζήτηση αλλά είμασταν διαφορετικοί από ότι το 2000. Δεν είχε καμία σημασία…λες και ήταν χθες που είμασταν στην συνέλευση, κάναμε κατάληψη, είμασταν στα εργαστήρια ή στο μώλο για καφέ. Σαν να μη πέρασε μια μέρα. Και μιλήσαμε για όλα… και μας άρεσε… και είπαμε να το ξανακάνουμε αλλά τα δέκα χρόνια μας φάνηκαν μακριά και είπαμε να βρεθούμε στα τρία χρόνια… για να προλάβουμε τη καταστροφή των Mayas. Την καταστροφή των Mayas την προλάβαμε… την καταστροφή της Ελλάδος δεν είχαμε προβλέψει. Έτσι στο προχθεσινό ραντεβού ήρθαν μόνο οκτώ από τους 38. Τις δυο προηγούμενες φορές είχαμε μαζευτεί καμιά 25αριά.

Το πρώτο συναίσθημα ήταν στεναχώρια και λίγο πληγωμένος… Όχι ότι δεν μπορούσα να καταλάβω τις συνθήκες για το καθένα… αλλά γνωρίζοντας το από την αρχή του χρόνου “είχα κάνει το κουμάντο μου”. Δεν θα με κρατούσε καμία κρίση μακριά.  Στεναχωρήθηκα περισσότερο, γιατί οι μισοί και, δεν μπήκαν κάν στο κόπο να απαντήσουν. Δεν το φαντάστηκα τόσο πολύπλοκο να στείλεις δυο λέξεις ή ένα SMS με το έρχομαι ή δεν έρχομαι. Αυτό όμως κράτησε λίγο, πολύ λίγο  και αμέσως μόλις βρήκα τους υπόλοιπους ξεχάστηκε. Γιατί αυτός ο αόρατος δεσμός, αυτή η χημεία που μας δένει είναι μια μοναδική αίσθηση που δεν σηκώνει πίκρες και γκρίνιες. Και με το που βρεθήκαμε στο μώλο… είπαμε δυο κουβέντες και αρχίσαμε να μιλάμε… και μιλάγαμε τρεις μέρες… συνέχεια. Και γνωριστήκαμε πολύ καλύτερα από οποτεδήποτε άλλοτε. Οι συζητήσεις, το γέλιο, οι περίπατοι μέχρι και ξεποδάριασμα (στα όρια θα έλεγα), ο λίγος ύπνος και ο χώρος…και κυρίως οι αναμνήσεις ήταν ο καταλύτης. Ένας καταλύτης μοναδικός. Μας έδωσε την δυνατότητα να μιλήσουμε σαν να μην είχαμε σταματήσει ποτέ. Σαν να μην υπήρξε ποτέ κενό στη σχέση μας. Απλά, καθαρά, ειλικρινά, με γέλιο και κυρίως με καλή διάθεση.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από αυτό το τριήμερο… Θα έλεγα ότι είμαι πολύ τυχερός που βρεθήκατε στα Γιάννενα, το 1979, στους διπλανούς πάγκους. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους για τη συμβολή σας σε αυτό που είμαι τώρα. Ίσως να μην το έχετε καταλάβει αλλά όλοι σας έχετε ένα μικρό ή μεγάλο ρόλο σε αυτό. Το σημαντικότερο είναι ότι χαίρομαι που είστε ακόμα στη ζωή μου. Για να καταλάβετε πως γύρισα χθες από τα Γιάννενα μετά από περίπου 6 ώρες δρόμο (μετά φαγητού) θα σας πω μια φράση… Μπορώ να το κάνω αυτό κάθε χρόνο; Δεν νομίζω ότι μπορώ να σκεφτώ καλυτερο κλείσιμο των διακοπών μου από ένα τριήμερο στα Γιάννενα, παρέα με όλους σας. Το ότι δεν είμασταν πολλοί τελικά δεν ήταν μειονέκτημα, γιατί μας έδωσε τη δυνατότητα να έρθουμε πιο κοντά… Παρόλα αυτά μ’ αρέσει η μεγάλη παρέα… και ας χανόμαστε μέσα σε αυτή. Πάντα βρίσκουμε τον τρόπο να μιλήσουμε μεταξύ μας.

Για να σας εξιτάρω λιγάκι λοιπόν κυρίες και κύριοι Χημικοί του 1979 από τα Γιάννενα, όσοι δεν ήρθατε χάσατε… και όχι τίποτα άλλο άλλά έχω και ένα κάρο DVD από τη προηγούμενη συγκέντρωση και τώρα πρέπει να σας τα ταχυδρομήσω… ή μήπως “οι αθηναίοι” να κάνουμε μια τοπική συγκέντρωση να τα πούμε… Ειμαστε αρκετοί εδώ…

Το έχω πει πολλές φορές. Σε πολλές περιπτώσεις ο γραπτός λόγος έχει μικρές δυνατότητες να περιγράψει συναισθήματα. Έτσι μια και εγώ δεν φημίζομαι για τις συγγραφικές μου ικανότητες, θα σταματήσω εδώ, κρατώντας βαθιά στη καρδιά μου και το μυαλό μου την προχθεσινή συνάντηση και προσπαθώντας να σκεφτώ τι θα μπορούσα να κάνω για την επόμενη που θα γίνει… (εγώ θα ήθελα του χρόνου… αλλά θα δούμε). Αθεράπευτος; Μα νομίζω ότι είναι φανερό…

Τη καλησπέρα  μου σε όλους σας αλλά κυρίως στους Χημικούς του 1979.

 

 

Η Φλωρεντία όπως την είδα…

Posted on : 25-03-2012 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Ταξιδιωτικά

0

Βρέθηκα στη Φλωρεντία και τη Ραβέννα τις τέσσερις τελευταίες μέρες μέσα στα πλαίσια μια σχολικής εκδρομής. Η εκδρομή είχε εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Αλλά νομίζω ότι το ξέρετε ήδη, κυρίως οι παλιοί μου φίλοι,  ότι πάντα γράφω την ανταπόκρισή μου (συνήθως σε δόσεις…) από την επίσκεψη μου. Έτσι και τώρα λοιπόν θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω όλα όσα είδα.

Και για να το θέσω απλά. Είδα ελάχιστα έως τίποτα. Υπάρχουν τόσα πολλά, που απλά από ένα σημείο και μετά…παθαίνεις αναισθησία και απλά βλέπεις. Αν προσπαθήσεις μπορείς να καταλάβεις τι είναι αυτά που βλέπεις. Αλλά θέλει διάβασμα. Πολύ διάβασμα. Και επανάληψη, πολλές επαναλήψεις. Και πάλι είναι αμφίβολο αν θα τα δεις όλα.

Θα ξεκινήσω από το εκπαιδευτικό και παιδαγωγκό κομμάτι. Το σκοπό αυτού του ταξιδιού. Όλα ξεκίνησαν από το ανθρώπινο σώμα… Πως έχει καταγραφεί το ανθρώπινο σώμα, στο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Πως έχει αλλάξει η αντιμετώπιση του ανθρωπίνου σώματος μέσα από τα χρόνια. Αυτό ήταν το ερώτημα της εργασίας.

Και οι μαθητές ξεκίνησαν τις εργασίες τους. Μελέτησαν δημοφιλείς πίνακες και γλυπτά σε αυτή τη χρονική περίοδο και ψάξανε να βρουν τι άλλαξε με την αναγέννηση. Εντόπισαν τους ανθρώπους πίσω από αυτή τη κίνηση. Έκααν τη διάκριση ανάμεσα στους δημιουργούς και τους χρηματοδότες. Τις μεγάλες οικογένειες εμπόρων της Ιταλίας, που έχοντας “τόσο χρήμα που δεν φνατάζεσαι” με κανένα τρόπο, προώθησαν τις καλές τέχνες. Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακά έργα και κτίσματα. Και τέλος όλα αυτά βγήκαν σε δημόσια θέα μέσα από τις γαλαρίες (gallery).

Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και τη μελέτη κάναμε επί τόπου επίσκεψη. Συνοδεύοντας 49 μαθητές έξι καθηγητές από δύο τάξεις του Λυκείου και από το Γαλλικό τομέα της Σχολής, βρεθήκαμε στη Φλωρεντία και μια μέρα στη Ραβένα.

Σήμερα θα έχουμε μια αναφορά σε όλα τα μέρη που επισκεφτήκαμε, και μέσα στη βδομάδα, θα ακολουθήσουν οι επιμέρους παρουσιάσεις.

Ξεκινώντας λοιπόν την πρώτη μέρα στις 7.00 από Ελλάδα, φτάσαμε Ιταλία και με λεωφορείο ξεκινήσαμε για Φλωρεντία. Στα μισά του δρόμου υπάρχει η μεσαιωνική πόλη Ορβιέτο. Αν δεχτούμε την πληροφορία από το ξεναγό, ο ναός του Ορβιέτο, είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος ναός της Ιταλίας. Όντως τεράστιος αν και δεν τον είδα από μέσα. Κάποια στιγμή φτάσαμε στη Φλωρεντία και ξεκίνησε η ξενάγηση. Μπαίνοντας στο ιστορικό κέντρο ξεκινήσαμε από το Ναό του Τιμίου Σταυρού, κατεβήκαμε στο Παλιό Παλάτι, είδαμε τον Ποσειδώνα, τον Δαυίδ και τον Ηρακλή. Περάσαμε από την γκαλερί Uffizi και μετά περάσαμε τη κλασσική γέφυρα πάνω από τον Άρνο. Ρίξαμε μια κλεφτή ματιά στο παλάτι Πιττι και μετά μαζευτήκαμε στο ξενοδοχείο. Με ξύπνημα στις 3.30 (μια και πετάγαμε 7.00) φτάνοντας στις 8.00 το βράδυ καταλαβαίνετε σε τι κατάσταση είμασταν, μικροί μεγάλοι. Αυτή ηταν η πρώτη μέρα.

Η δεύτερη μέρα είχε δυο προγραμματισμένες επισκέψεις στο Uffizi και στο παλάτι Πιττι. Και τα δύο πιστέψτε με ήταν πλήρους απασχόλησης. Δηλαδή όπως και να το πω…το κάθε ένα ήθελε μέρες…Όχι τρεις ώρες που δώσαμε εμείς στο καθένα.

Η τρίτη μέρα είχε Ραβέννα. Ταξίδι και αφιξη επίσκεψη στο Άγιο Απολιννάριο τον Νέο, με εντυπωσιακά ψηφιδωτά, αντί για αγιογραφίες. Το Νεώνιο Βαπτιστήριο με επίσης εντυπωσιακά ψηφιδωτά και τέλος τη Βασιλκή του Σαν Βιτάλε. Ανάμεσα “σφηνώσαμε” και το μουσείο της Αρχιεπισκοπής της Ραβέννας.  Και μετά επιστροφή.

Και πάμε στη τελευταία μέρα… είχαμε το καλύτερο. Το μουσείο Γαλιλέο των φυσικών επιστημών…Η παιδική χαρά των ερευνητών. Οι περισσότεροι μαθητές ενθουσιάστηκαν και εντυπωσιάστηκαν από τα πρώτα βήματα των φυσικών επιστημών. Τις συσκευές των πειραμάτων, τα προπλάσματα, τα οργανα των εργαστηρίων Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να πω ότι όταν βγήκα εγώ και η συνάδελφος βιολόγος έφυγε όλο τα γκρουπ που είχε ήδη βγει. Και βγήκαμε και πέντε λεπτά νωρίτερα από τον προκαθορισμένο χρόνο.  Μετά είχαμε την μητρόπολη ή Duomo όπως το λένε στηνΙταλία. Η ερμηνεία της μητρόπολης είναι δική μας, μια και για αυτούς σημαίνει ναός της Παναγίας (κατά τον ξεναγό). Έτσι και αυτός ο ναός ήταν αφιερωμένος στη Παναγία. Ένας ναός ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ με διαστάσεις που όμοιες δεν έχω ξαναδεί. Η πρόσοψη εντυπωσιακή με ανάγλυφα σε κάθε σημείο και ένα εσωτερικό μάλλον απλό…με μερικές εντυπωσακές τεράστιες εικόνες στους κιτρινωπούς τοίχους, βιτρώ εντυπωσιακά και ένα τρούλο τεράστιο και ζωγραφισμένο. Είναι φανερό ότι εντυπωσιάστηκα από τις διαστάσεις. Προσπάθησα να φανταστώ το Εκκλησιαστικό όργανο (στέρεο αριστερά και δεξιά) να παίζει στην εκκλησία και δεν νομίζω ότι κατάληξα σε κάποια εικόνα.

Μετά διάλειμμα για φαγητό, μια τελευταία ματιά στη Φλωρεντία από την υπερυψωμένη πλατεία Μικελάντζελο… και αναχώρηση για Ρώμη και Ελλάδα.

Αυτή ήταν η εκπαιδευτική εκδρομή. Να περάσω και λίγο στα χρηστικά.

Γενικά τα πάντα είναι ακριβά. Αλλά αυτό είναι ας πούμε συνηθισμένο σε τουριστικό μέρος. Αλλά 3 € το μπουκαλάκι στο νερό – στο χέρι – και 6-7 € το λίτρο στο τραπέζι είναι πολλά, όπως και να το δεις. Το φαγητό βρίσκεις εύκολα, από τα σάντουιτς μέχρι τις πίτσες. Οι πίτσες έχουν μέση τιμή 7-8 € αλλά οι σαλάτες μικρές και σε ίδια τιμή. Τα ζυμαρικά τα έχουν για πρώτα και η τιμή τους στα ίδια επίπεδα αλλά σε διαστάσεις ορεκτικού…αν με εννοείτε. Από εκεί και μετά ανάλογα τι θέλετε, βλέπετε και κάνετε. Όμως… έγιναν και δυο περιστατικά, τα οποία αξίζει να αναφερθούν. Έδιωξαν ομάδες μαθητών από εστιατόρια, γιατί λέει παράγγελναν λίγα. 4 πίτσες για 7 άτομα θεωρήθηκε μικρός λογαριασμός και τους απομάκρυναν αν δε έπαιρναν και άλλα. Το βρήκα πολύ “χοντρό” από πολλές μεριές και δεν ξέρω τι θα γινόταν αν ρωτούσα κάποιον αστυνομικό, για το αν επιτρέπεται κάτι τέτοιο. Την απάντηση την ξέρω… αλλά το έμαθα εκ των υστέρων. Αλλιώς θα είχαμε σόου… από τα καλά.  Το δεύτερο είναι ότι σε ένα από τα πολλά παγωτατζίδικα που υπάρχουν ο υπάλληλος αν δεν του έδειχνες από την αρχή ποιο μέγεθος ήθελες έπαιρνε το μεγαλύτερο μπολ, και μετά σε υποχρέωνε να του πεις τι θέλεις και να το αγοράσεις. Βρήκε παιδιά και το έκανε…Και αυτό το πληροφορήθηκα αρκετά κατόπιν εορτής.. Αυτά σίγουρα είναι η καλύτερη διαφήμιση για τους ασχολούμενους με το τουρισμό στην Φλωρεντία. Ας πρόσεχαν.

Κατά τα άλλα. Εντυπωσιακός καιρός…αλλά θέλει άνετα αεράτα ρούχα και καλά παπούτσια. Ευέλικτο ντύσιμο, μια και το βράδυ έχει αρκετή δροσιά. Εμφανίζει αρκετά μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας. Τα παπούτσια μου έχασαν τον σχεδιασμό της σόλας Έμεινε κάπου στη Φλωρεντία στα πλακόστρωτα.

Πολλά έγραψα πάλι. Από αύριο, έχουμε δουλειά και διαγωνίσματα. Η σημερινή μέρα ίσα που έφτασε – και με την αλλαγή της ώρας λιγότερο – για να έρθω λίγο στα ίσα μου… και να ξεκουραστώ. Τέλος όλα πλέον. Πάμε για τη λήξη του σχολικού έτους και την ολοκλήρωση των μαθημάτων.

Τα επόμενα θα έχουν αναλυτικότερη παρουσίαση και φωτογραφικό ύλικό.

Τη καλησπέρα μου…

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες (μέρος 2ο)…

Posted on : 04-11-2011 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Πολιτικά, Ταξιδιωτικά

0

…ΤΑ “ΠΑΙΔΙΑ”

Τη προηγούμενη βδομάδα βρέθηκα στις Βρυξέλλες όπως έχω ήδη πει, συνοδεύοντας μια ομάδα από 20 μαθητές. Οι μαθητές αυτοί ουσιαστικά συμμετείχαν σε ένα think tank μέσα από το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ (ναι καλά διαβάσατε) προσπαθούν να πιάσουν το σφυγμό των νέων ανθρώπων και αυριανών πολιτών, προκειμένου να χαράξει τη κατάλληλη πολιτική.

Έτσι παρακολουθήσαμε μια σειρά ομιλίες αλλά σχεδόν όλες άφησαν μια πικρία. Δεν έδιναν αρκετό χρόνο για ερωτήσεις. Κάτι που όλα τα παιδιά (104 αν θυμάμαι καλά από 7 ή 8 σχολεία από όλη την Ελλάδα : Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Πάτρα – Καλαμάτα) ήθελαν πάρα πολύ. Έτσι μετά τους εσπευσμένους τερματισμούς – μερικές φορές σχεδόν “δυναμικά” – το σύνολο σχεδόν των παιδιών βγαίνανε με μια έκφραση απογοήτευσης. Και όσοι είχαν την ευκαιρία να ρωτήσουν δεν τους λυπήθηκαν. Ρωτούσαν καίριες ερωτήσεις… χωρίς περιστροφές και διπλωματική “ευγένεια”. Και πραγματικά ήταν μια ωραία εμπειρία. Για να καταλάβετε τι ερωτήσεις κάνανε – όχι όλοι αλλά ακούστηκαν αρκετές τέτοιου τύπου – ” Γιατί μας φωνάξατε εδώ και μας ρωτάτε για το μέλλον της Ευρώπης, αφού κανείς δεν μας ακούει εμάς τους νέους και δεν έχουμε δικαίωμα ψήφου ή να ελέγξουμε με κάποιο τρόπο τα πράγματα” Κόκκαλο ο εισηγητής. Ή στο ΝΑΤΟ : “Πως εξασφαλίζετε την ειρήνη όταν σε κάθε ανάμειξη σας παίρνετε μαζί σας όλα τα μέλη της συμμαχίας” κοινώς βάζετε 28 +1 χώρες σε πόλεμο. Κάτι για τον καιρό ήταν η απάντηση.

Εδώ πρέπει να πω ότι θαύμασα τους ομιλητές όταν δεν ήθελαν να δώσουν μια απάντηση σε μια “καυτή” ερώτηση. Οι μαθητές προσπαθώντας να τεκμηριώσουν την ερώτηση τους κάνανε μια εισαγωγή, και μετά υποβάλανε την ερώτηση. Ο ομιλητής έπιανε μια άσχετη φράση και ανέπτυσσε μια απάντηση πάνω σε αυτό αποφεύγοντας επιμελώς να απαντήσει. Και ο μαθητής έμενε με την ερώτηση : Μα καλά μου απάντησε τώρα; Αφού δεν είπε τίποτα. Αν είχε την δυνατότητα έκανε διευκρινιστικά την ίδια ερώτηση. Και πάλι άκουγε κάτι άσχετο.

Μου άρεσε γιατί είδα ότι τα παιδιά δεν τρώνε κουτόχορτο, και αυτό σαφώς είναι μια υποσχόμενη εικόνα. Μου άρεσε γιατί ξέρανε πολύ καλά τι γίνεται και διεκδικούσαν το δικαίωμά τους να έχουν απαντήσεις. Μου άρεσε για παράδειγμα όταν σε μια στιγμή αφηρημάδας ο προεδρεύων ευχαρίστησε τον προηγούμενο ομιλητή και προλόγισε τον επόμενο ενώ είχε σηκωθεί μια μαθήτρια να κάνει ερώτηση. Σηκώθηκε ΟΛΗ η αίθουσα από τις διαμαρτυρίες,  και αν και επέμενε ο προεδρεύων στο να ολοκληρώσει τη φράση του, τον “υποχρέωσαν” να καθίσει και να περιμένει μέχρι η μαθήτρια να υποβάλλει την ερώτηση και να πάρει την απάντηση της.

Ανέφερα έτσι μερικά περιστατικά, προσπαθώντας να πω ότι τα παιδιά μας δεν είναι πεσμένα μέσα στους υπολογιστές και ξεκομμένα από την πραγματικότητα και τα διεθνή. Όσο και αν τα έχουμε παραφορτώσει με “δουλειά” στο σπίτι, έχουν τον χρόνο, να βλέπουν, να μαθαίνουν και να σκέφτονται. Και αυτό είναι καλό.

Από την άλλη είχα την τιμή – κυριολεκτικά – να παρακολουθήσω ένα καταιγισμό ιδεών, (brainstorming) ελεύθερο, χωρίς περιορισμό. Μου άρεσε η γλώσσα, ο αυθορμητισμός, η σκέψη και πως “γυρνούσε το μπαλλάκι” της σκέψης ανάμεσα σε παιδιά “άσχετα” και πως κάπου εμφανιζόταν από το πουθενά, το σημείο που έπρεπε να καταγραφεί.  Μου άρεσε ο τρόπος που άφηναν κάποιον – χωρίς διαδικασίες – να προεδρεύει, εκφράζοντας με αυτό το τρόπο την κοινή αποδοχή στο πρόσωπό του. Μου άρεσαν εκείνα τα παιδιά που όταν ήθελαν να μιλήσουν επέβαλλαν την παρουσία τους με τη σιωπή τους, απλά σηκώνοντας το χέρι και περιμένοντας από όλους να ησυχάσουν για να μιλήσουν. Ήταν μια άλλη εικόνα, που κατέβαζε τους τόνους και έδινε χρόνο σε όλους να σκεφτούν παραπέρα αλλά και να προσέξουν τι ακούγεται. Ήταν πολύ καλό το ότι δεν υπήρχαν πηγαδάκια. Συμμετείχαν όλοι. Έστω και με μία λέξη ο καθένας, έβαζαν το λιθαράκι τους στη συζήτηση.  Μέσα σε δύο ώρες, μετά από μια πολύ γεμάτη μέρα που ξεκίνησε νωρίς, βγήκε ένας βασικός “χάρτης” των σκέψεων και των ιδεών, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και το ΝΑΤΟ. Τα ερωτήματα που είχαν τεθεί για απάντηση… δεν απαντήθηκαν αλλά σίγουρα καταγράφηκαν τα βασικά σημεία και μένει η επεξεργασία για μια ολοκληρωμένη απάντηση. Από αυτά που άκουσα θα τα λένε “τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη” όπως λέει η παροιμία.

Μέσα από την εκδρομή, βρεθήκαμε πιο κοντά οι μαθητές με τους καθηγητές τους, ξεφύγαμε από τα στενά πλαίσια του μαθήματος και της τάξης. Γελάσαμε μαζί, σχολιάσαμε πράγματα και καταστάσεις, βρεθήκαμε στο ίδιο τραπέζι και μιλήσαμε για πάρα πολλά πράγματα. Είναι πολύ ωραία εμπειρία, γιατί όπως έχω αρκετές φορές πει, οι μαθητές φεύγουν από το σχολείο και το μόνο που μπορώ να πω είναι αν ξέρει χημεία – και αυτό με βάση αυτά που θέλει το αναλυτικό πρόγραμμα – και τίποτα άλλο. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι γνωρίζω κάποια παιδιά.

Το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από τους μαθητές μας. Είναι κρίμα που μέσα σε όλο αυτό το κλίμα που μας βομβαρδίζουνε καθημερινά, δεν μπορούμε να τα αφήσουμε να ονειρευτούν και να πετάξουν… Βλέπετε με αυτό τον βομβαρδισμό “ειδήσεων” πως μπορεί να ονειρευτεί κανείς και να σχεδιάσει. Παρ’ όλα αυτά, μας βλέπουν, μας κρίνουν, μας χρεώνουν και μας πιστώνουν. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να υποτιμήσουμε την νέα γενιά…δηλαδή αυτό που ακούγεται πολλές φορές από άτομα μεγάλης ηλικίας…” η σημερινή νεολαία… άσε…” και άλλα τέτοια απαξιωτικά. Κάπου είχα διαβάσει : “Τα παιδιά έχουν φτερά και οι δάσκαλοι μαθαίνουν τα παιδιά να πετάνε”. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να μπορούν να πετάνε και οι δάσκαλοι. Γιατί αν εμείς δεν μπορούμε να πετάξουμε – μια και μας έχουν κόψει ποικιλοτρόπως τα φτερά – πως θα μάθουμε τους μαθητές μας;

Το κακό είναι ότι όλες αυτές οι εμπειρίες δυστυχώς δεν μπορούν να γίνουν κτήμα όλων των παιδιών. Και εδώ έρχονται οι νέες τεχνολογίες οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν αυτές οι ιδέες, να γίνουν κτήμα όλων… μια και όπως χαρακτηριστικά μας είπαν ότι στη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι όλα διάφανα και καθαρά.Οπότε να είστε σε αναμονή για υλικό για μελέτη.

Τη καλημέρα μου…και από ότι δείχνει η μέρα και το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί θα είναι καλό. Για τα άλλα κλείστε ραδιόφωνο και τηλεόραση και ξεχαστείτε για το Σαββατοκύριακο. Από Δευτέρα όλα και όλοι εδώ θα είναι πάλι.