Category: Χωρίς κατηγορία

Έρχεται… Μη τη τρομάξετε.

Τα κατάφερα πάλι. Είναι μια περίοδος τρελού τρεξίματος, με διαβάσματα, εργασίες, παρακολουθήσεις και όλα τα καλά. Και σαν να μην έφταναν αυτά άνοιξα πάλι το παλιό μου “στρατευμένο” blog … “Τα νέα του LFH” όπου γράφω για επικοινωνία με τους παλιούς μαθητές. Και αυτό γιατί έρχονται μια σειρά εκδηλώσεων με αφορμή τα 30 χρόνια του σχολείου. Έτσι αναγκαστικά “θυσιάζω” το χρόνο μου εδώ και έτσι σε αυτό το blog θα εμφανίζομαι πιο σπάνια. Αν θέλετε να με δείτε περάστε από εδώ.

Δεν θα ρημάξει από εδώ… αλλά να, θα περνάω πιο σπάνια.  Έχω κάποια καλά θεματάκια υπόψη για να γράψω. Υπομονή και τα λέμε.

Τη καλησπέρα μου…

Την ερχόμενη Τρίτη 16 Νοεμβρίου και από τις 7.30 το απόγευμα με ώρα έναρξης τις 8.00 και μέχρι τις 9.00 θα συζητήσουμε με τον Γιάννη Βλάχο, σχολικό σύμβουλο για το θέμα της αξιολόγησης των μαθητών.

Μια σύντομη περίληψη του θέματος είναι η παρακάτω…

Με αφετηρία τις πρακτικές και τις απόψεις σχετικά με το σχεδιασμό ενός διαγωνίσματος  θα επιχειρηθούν: α) αναστοχασμός μέσα από την παράθεση των απόψεων άλλων συναδέλφων, β) παρουσίαση των θεμελιακών και διαχρονικών προβλημάτων της αξιολόγησης, γ) η κριτική και οι παρενέργειες που  έχουν προσδιοριστεί από την έρευνα. Θα επιχειρηθεί η διευκρίνιση των παρανοήσεων σχετικά με  τη διαδικασία και το ρόλο της αξιολόγησης του μαθητή. Η προστασία από τις παρενέργειες είναι η κατακλείδα της παρουσίασης.

Για να συνδεθείτε μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον σύνδεσμο εδώ. Θα σας ανοίξει ένα παράθυρο, θα κατεβάσει ένα μικρό αρχείο και θα σας ζητηθεί να το τρέξετε. Μη το αρνηθείτε… θα σας βάλει στο περιβάλλον του Elluminate 10 όπου θα γίνει το σεμινάριο. Μπορείτε να βρείτε πληροφορίες εδώ για το περιβάλλον αλλά μπορείτε να μπείτε και μισή ώρα νωρίτερα και να δείτε και να εξοικειωθείτε με το περιβάλλον. Αν θέλετε να ρωτήσετε θα πρέπει να έχετε ακουστικά με μικρόφωνο, γιατί αν έχετε τα ηχεία κάνει αντήχηση και μικροφωνίζει. Αν θέλετε απλά να παρακολουθήσετε μπορείτε από τα ηχεία.

Επισυνάπτω και ένα πολύ σύντομο βιογραφικό του ομιλητή μας :

Γιάννης Βλάχος :

ΣΠΟΥΔΕΣ ΠΤΥΧΙΑ	1975 Πτυχίο Φυσικού Παν. Ιωαννίνων 1978 Μεταπτυχιακό Ενδεικτικό Ηλεκτρονικής Ραδιοηλεκτρολογίας ΦΜΣ Παν. Αθηνών 1999 Διδακτορικό στη Διδακτική Φυσικών Επιστημών ΠΤΔΕ ΕΚΠΑ. Θέμα:  «Εποικοδομητική προσέγγιση της διδασκαλίας της σωματιδιακής δομής της ύλης»
ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ	1981 Διορισμός στη Δημόσια Μέση Εκπαίδευση 1999 – 2010 Ανάληψη καθηκόντων Σχολικού Συμβούλου ΠΕ4
ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ	Μέλος ομάδων που συνέγραψαν  σχολικά βιβλία Φυσικής  που χρησιμοποιούνται σε διάφορε τάξεις στο Λύκειο, από το 1983 – 2010
ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ	Σε Παιδαγωγικά Τμήματα Πανεπιστημίων ( Ν. 407), Μαράσλειο Διδασκαλείο, σε ΠΕΚ, σε προγράμματα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών Πανεπιστημίων.
ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ	Δημοσιεύσεις σε ελληνικά και διεθνή περιοδικά  ή συνέδρια σχετικά με τη διδασκαλία και την αξιολόγηση στις Φυσικές Επιστήμες, τις πρακτικές των εκπαιδευτικών και την σταθερότητα/αλλαγή τους.
Λογισμικό	Μέλος της ομάδας που δημιούργησε το λογισμικό «Πολλαπλές Αναπαραστάσεις».

Υπάρχει η αγωνία του νεοφώτιστου…

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου.

…στην αρχή του χρόνου : Ποια νομίζετε ότι είναι τα χαρακτηριστικά του ιδανικού καθηγητή;
Πότε τους ρώτησα… Με το καλημέρα, ξεκινώντας στην Α΄Λυκείου, παιδιά που δεν είχα ξαναδεί και δεν είχα ποτέ μαθητές μου.
Γιατί τους ρώτησα… Ήθελα να κάνω ένα συμβόλαιο μαζί τους, όπως κάνω κάθε χρόνο άλλωστε. Να ξέρουμε μικροί – μεγάλοι που βρισκόμαστε και τι περιμένουμε ο ένας από τον άλλο. Αλλά δεν ήθελα, όπως έκανα μέχρι τώρα, να το κάνω σε επίπεδο δηλώσεων και εξαγγελιών. Ήθελα οι ίδιοι να τα εντοπίσουν.
Το δείγμα δεν είναι αυτό που θα μπορούσε να πει κανείς χαρακτηριστικό. Ούτε φυσικά μίλησαν όλα τα παιδιά. Πάντα έτσι γίνεται άλλωστε. Όμως μάλλον μιλήσανε ελεύθερα.
Λοιπόν συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι, να σας πω τι περιμένουν τα παιδιά από τους καθηγητές τους…
1. Να είναι επικοινωνιακός και να δείχνει σεβασμό (προς τους μαθητές).
2. Να είναι αξιοκρατικός και να μη δείχνει μεροληπτική συμπεριφορά.
3. Να είναι ειλικρινής στις δηλώσεις του πάνω στην επίδοση του μαθητή.
4. Να μη δίνει έτοιμες πληροφορίες αλλά να καθοδηγεί τους μαθητές στη μελέτη.
5. Να μπορεί να συζητήσει κανείς μαζί του.
6. Να είναι κατανοητός στην παράδοση.
7. Να μην είναι αυθεντία και να κατεβάζει τις γνώσεις στο επίπεδο των μαθητών.
8. Να συμβουλεύει τους μαθητές πως να δουλεύουν καλύτερα.
9. Να έχει μεταδοτικότητα
10. Να είναι φιλικός με τους μαθητές και να συζητάει τα θέματα που τυχόν προκύπτουν.
11. Να είναι υπομονετικός.
12. Να επεξηγεί.
13. Να δείχνει κατανόηση στα προβλήματα των παιδιών.
14. Να είναι δίκαιος και να μη κάνει διακρίσεις.
15. Να κάνει το μάθημα διασκεδαστικό.
16. Να μην υπάρχει κλίμα τρομοκρατίας στη τάξη και να νοιώθουν άνετα οι μαθητές
17. Να ακούει τις απόψεις των μαθητών.
18. Να μη κάνει μάθημα μόνο μέσα από το βιβλίο αλλά να δίνει και σημειώσεις.
19. Να κάνει σχεδιάγραμμα μαθήματος.
20. Να χρησιμοποιεί εναλλακτικές μορφές μαθήματος.
21. Να κάνει πειράματα.
22. Να δείχνει ενδιαφέρον για το μάθημα.
23. Να κάνει διαθεματικές εργασίες.
24. Να έχει ενέργεια.
25. Να έχει όρεξη.
26. Να έχει χιούμορ.
27. Να είναι οργανωμένος.
28. Να επιβάλλεται στη τάξη χωρίς να είναι αγχωτικός.
29. Να ρωτάει για απορίες.
και τέλος…
30. Να φοράει χρωματιστά ρούχα !!!!!
Λοιπόν; Τι λέτε; Νομίζω τα είπαν όλα. Μήπως κάποια πρέπει να μας προβληματίσουν λίγο παραπάνω;
Δηλαδή…
Αξιοκρατία, κατανόηση, χιούμορ, οργάνωση στη δουλειά και ρούχα με χαρούμενα χρώματα!!!!! Μήπως να το δούμε κάπως αλλιώς. Δεν ξέρω αν εσείς έχετε κάποια άλλα δεδομένα, ή ακόμα αν θυμάστε και εσείς κάτι που να εξηγεί αυτά που ζητάνε οι μαθητές.
Δηλαδή εγώ θυμάμαι τους καθηγητές μου μόνιμα με τα ίδια ρούχα και σε όλες τις αποχρώσεις του γκρι.
Επίσης θυμάμαι το φόβο να διαχέεται στη τάξη με την άφιξη ορισμένων καθηγητών.
Θυμάμαι καθηγητές με “αυλή” που έπαιρναν βαθμούς έτσι…και άλλοι ίδρωναν να δούνε βαθμό της προκοπής.
Από την άλλη είναι δύσκολο να “υιοθετήσεις” 200 μαθητές, και να ασχοληθείς με τον καθένα προσωπικά, όμως τα θέματα που βάζουν δείχνουν κάποια πράγματα.
Φυσικά και έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Τόσο στην εκπαίδευση όσο και στους μαθητές. Κάποια όμως φαίνεται ότι θέλουν ακόμα πολύ χρόνο. Και μετά μιλάμε… για ψηφιακή τάξη και τεχνολογία!!!!
Μάλλον πρέπει να το ψάξουμε λίγο παραπάνω. Μάλλον πρέπει να μάθουμε (όλοι) να ακούμε και όχι μόνο να μιλάμε.
Νομίζω ότι γυρνάω στα ίδια και τα ίδια. Σκεφτείτε τα και μοιραστείτε τις σκέψεις σας. Πείτε μου τι θυμάστε εσείς από το σχολείο και πως εσείς φαντάζεστε τον ιδανικό καθηγητή. Είτε έχετε είτε είχατε…κάποτε
Τη καλησπέρα μου.

Γενικά δεν φημίζομαι για το κυνήγι της αδρεναλίνης. Μάλλον ήσυχος θα έλεγα ότι είμαι… Παρόλα αυτά μου αρέσει να δοκιμάζω και να ψάχνω. Και όπου βρω κάτι καινούργιο…μέσα. Τώρα αν είναι σύνδρομο της ηλικίας (κρίση των 50 ας πούμε – αμάν με αυτές τις κρίσεις ηλικίας).

Τέλος πάντων. Βρήκα ευκαιρία και πήγα για ορειβασία με το αυτοκίνητο….( 🙂 ) μη μας έρθει και ξαφνική η άσκηση…. Και έτσι ανέβηκα στον Αίνο στα 1604 μέτρα, μια και οι χάρτες λένε 1640. Τη θέα μπορείτε να τη δείτε εδώ…

Θαυμάστε…

Πάντως η θέα ήταν το κάτι άλλο.

Η μουσική με παίδεψε να βρω κάτι που να είναι χωρίς δικαιώματα. Η μουσική είναι μια μπιτάτη από κάποιο περιοδικό. Τα άλλα τα “κατέβασα”. Μάλλον στα επόμενα βίντεο θα ακούτε εμένα να τραγουδάω… (Χμ!!!!…).

Άρα κομμένος και ο Neil Diamond και ο Κορκολής με τα λιμάνια του.

Αύριο έχει συνέδριο στην Κόρινθο πάνω στις ΤΠΕ και την εκπαίδευση. Θα έχετε ενημέρωση.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου και καλό Σαββατοκύριακο.

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως συνειδητοποιήσαμε ότι οι μαθητές έχουν βαρύ πρόγραμμα και πρέπει να διευκολυνθούν με το να μειωθεί η ύλη που θα διδαχθούν στις τάξεις του Λυκείου και να αλλάξει σε γενικές γραμμές ο προσανατολισμός των μαθημάτων.

Θα προσπαθήσω να γίνω πιο σαφής και να εκφράσω και τις απορίες μου, όχι ότι περιμένω απάντηση από κανένα, πολύ περισσότερο από αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Βλέπετε 23 χρόνια τώρα έχω μάθει να παίρνω εγώ τις αποφάσεις που πρέπει και να προσπαθώ για το καλύτερο για τους μαθητές μου. Ο λόγος είναι ότι έχω μια σφαιρική άποψη για το μάθημα της χημείας σε όλο το Λύκειο και το Γυμνάσιο, και έτσι ξέρω τι ξέρουν – τουλάχιστον θα έπρεπε να ξέρουν – αλλά το βασικότερο τι πρέπει να γνωρίζουν για να προχωρήσουν. Άρα πάλι εμείς θα βγάλουμε το φίδι από τη τρύπα. Το εμείς αναφέρεται στους καθηγητές και φυσικά στους μαθητές.

Ας τα δούμε με τη σειρά.

Στην πρώτη λυκείου φεύγει σχεδόν το πρώτο κεφάλαιο, με εξαίρεση την τελευταία παράγραφο. ΟΚ καλό. Αλλά εξηγείστε μου παρακαλώ πως θα μιλήσω στα παιδιά για άτομα, μόρια, ιόντα όταν δεν έχω δώσει καν τους ορισμούς τους. Τα μάθανε στο γυμνάσιο… λέει. Ναι καλά !!!(αυτό εννοώ όταν λέω ότι δεν έχουν γνώση τι ακριβώς γίνεται… Εδώ η Α και η Β λυκείου “απέχουν” πολύ από την Γ λυκείου, το γυμνάσιο δεν θα απέχει; ) Εντάξει τη κατασκευή του ατόμου θα την πούμε στο 2ο κεφάλαιο,αλλά τα ισότοπα δεν θα μάθουν ποτέ τι είναι. (Εντάξει θα ζήσουν… και χωρίς αυτό).

Στο τέλος λέει να …”μη δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στην ονοματολογία των ενώσεων αλλά στις βασικές αρχές…” Άρα ξεχάστε ότι θα μιλήσουν με ονόματα ενώσεων, το ανθρακικό ασβέστιο θα παραμείνει κακο-τρία στη καλύτερη περίπτωση – και το χλωριούχο νάτριο Νακλ.  Έτσι ξεχάστε ότι θα μπορέσετε να περιγράψετε μια αντίδραση.

Στο τρίτο κεφάλαιο λέει να μη διδαχθεί το ρΗ. ΟΚ και στην τρίτη Λυκείου πως θα μιλήσουμε για ρΗ όταν είναι το ένα από τα τρία κεφάλαια της ύλης; Η ιοντική ισορροπία που είναι το κεφάλαιο και οι μισές και πλέον ασκήσεις θέλουν το ρΗ;

Και μετά στο τέταρτο κεφάλαιο θα μιλήσουμε για σχετική μοριακή μάζα – όταν δεν έχουμε πει λέξη για το τι είναι μόριο, και τη σχετική ατομική μάζα (ομοίως για το άτομο).

Αντίστοιχη εικόνα έχουμε και στην Β΄λυκείου στη Γενική παιδεία, όπου δεν θα δοθεί έμφαση στην “ονοματολογία των οργανικών ενώσεων” αλλά στους κανόνες. Και έτσι πως θα μιλήσουμε στην Γ’ Λυκείου για τις Οργανικές ενώσεις, και τις αντίστοιχες αντιδράσεις; Στη κατεύθυνση ας πούμε δεν μιλάει για δίπολα μόρια που είναι στο πρώτο κεφάλαιο (“κόπηκε”) αλλά στην Γ’ λυκείου θα πρέπει να κάνουμε αναφορά στα δίπολα για να εξηγήσουμε τον ιοντισμό.

Τέλος πάντων σας κούρασα. Όμως σε εμένα μπαίνει το ερώτημα. “Τα παιδιά της φετινής Α’ λυκείου θα είναι οι τελευταίοι από την σειρά των κατευθύνσεων. Άρα τα δεδομένα των εξετάσεων της  Γ’ λυκείου θα είναι αυτά που ξέρουμε τα τελευταία 10 χρόνια, γιατί τους αλλάζουμε τα δεδομένα στις γνώσεις υποδομής τους; Και εμείς οι διδάσκοντες μπαίνουμε πάλι στο δίλημμα : Να ακολουθήσουμε κατά γράμμα τις οδηγίες, δημιουργώντας – κατά την άποψη μου – πιθανότατα πρόβλημα στα παιδιά στις εξετάσεις τους, ή να “ξεφύγουμε” λέγοντας το παραπάνω που θεωρούμε απαραίτητο, για να μπορέσουν να προχωρήσουν. Και καλά τα παιδιά που θα ακολουθήσουν τη θετική κατεύθυνση, τα υπόλοιπα, τι θα γίνει; Βλέπετε όλοι ξέρουν την ύλη και θα έχουμε “προσφυγές” ότι αυτά είναι εκτός ύλης, γιατί να τα κάνουμε, και άλλα τέτοια ωραία.

Κατά την γνώμη μου – αν έχει καμία σημασία – είναι ότι εφόσον υπάρχει σχεδιασμός (λέμε τώρα…) το σύστημα να αλλάξει συνολικά από την επόμενη χρονιά, μια και τότε τα παιδιά θα έχουν ένα νέο σύστημα, και κατ’ επέκταση νέα δεδομένα, στα οποία θα μπορούσαν να εφαρμοστούν τα κομμάτια της ύλης, όπως διαμορφώνεται μετά τις περικοπές.

Τι θα κάνω; Πιθανότατα θα παρεκκλίνω… Δεν γίνεται κάποια απαραίτητα πράγματα να περιμένω να τα πω στην Γ’ λυκείου. Θα προσπαθήσω να μην υπερβάλλω αλλά μου την δίνει το Κάκο – τρία. Πειράζει;

Θα ήθελα πολύ να μάθω τη γνώμη σας, αν είστε συνάδελφοι ή γονείς.

Μέχρι τότε τη καλημέρα μου…

Το είχα υποσχεθεί το ξέρω. Και είχα πει ότι θα έγραφα ολόκληρη σειρά από περιηγήσεις αλλά τώρα η αλήθεια είναι ότι… μου έφυγε η όρεξη. Απλά μπορώ να πω ότι πέρασα φανταστικά.

Οι λόγοι πολλοί. Κυρίως δεν είχα άγχος να τα δω όλα. Μας είχε φύγει η ¨γιαπωνέζικη διάθεση” της περιήγησης – το να δούμε όσο γίνεται περισσότερα σε όσο γίνεται λιγότερο χρόνο. Έτσι πιο ώριμα, κάναμε τις βόλτες μας, πήγαμε και πιο μακριά : Αθέρα και Πετανούς. Για άλλη μια φορά επαληθεύτηκε αυτό που έγραφα πέρυσι .Τα ακουσμένα μέρη τελικά σε απογοητεύουν. Δηλαδή να το πω πιο σωστά. Όχι τα μέρη, αλλά δεν το φχαριστιέσαι. Ας πούμε στον Αθέρα δεν βρήκαμε καν να παρκάρουμε. Και ο δρόμος ήταν επικίνδυνα στενός για να πω ότι θα το αφήσω παραέξω να πάμε με τα πόδια. Είχε τόσο κόσμο άλλωστε που δεν μας ενθουσίασε. Εντάξει δεν περιμέναμε “μοναξιές” μέσα Αυγούστου, αλλά ελπίζαμε να είχαμε χώρο για μια ομπρέλα. Ε! δεν τον είχαμε. Απλό είναι . Εκτός αυτού είναι βορεινή παραλία και αν έχει βοριά έχει κύμα. Ε! είχε και πολύ κύμα και είχε βγάλει και φύκια…Άρα μεταβολή και φύγαμε.

Πάμε για Πετανούς. Μια από τα ίδια. Πολύ κόσμος, πολύ κύμα αλλά εντυπωσιακή θέα, κυρίως κατεβαίνοντας. Αλλά πάλι στενός δρόμος. Εντάξει βουνίσιος αγροτικός δρόμος ήταν. Δεν ήταν εθνική οδός. Και ξανά μεταβολή και ….πήγαμε Ξι. Εκεί όσο κόσμο και να είχε χωρούσες. Και μάλιστα μετά τα “βράχια” είχε μια παραλία με ένα μόνο ζευγάρι. Αφού τα παιδάκια μου θέλανε να παίξουν ρακέτες πήγαν εκεί και το καταφχαριστήθηκαν. Μας άρεσε και ξαναπήγαμε. Τη δεύτερη φορά πήγαμε με το καραβάκι από το Αργοστόλι. Με 17 € όλοι μετά από μισή ώρα πήγαμε στο Ληξούρι, και σε 10 λεπτά ακόμα είμασταν στο Ξι. Μετά είπαμε να πάμε στον Άγιο Νικόλαο στη “Μπάτσα” αν το θυμάμαι καλά. Άλλος  κόσμος. Κατεβαίνοντας σε προϋπαντούν δυο πινακίδες της τροχαίας που σου λένε να προσέχεις τους κροκόδειλους και τα καγκουρό. Σε ένα παραλιακό κέντρο με καλαμωτές, φανταστικά τραπέζια, άμμο για πάτωμα βρεθήκαμε σε ένα διαφορετικό περιβάλλον και κάτσαμε για φαγητό. Ο Σπύρος δεν σταμάτησε λεπτό να τρέχει και η Ευρώπη ( η κόρη του μάλλον όχι η …ήπειρος) ήταν πανταχού παρούσα.

Η κουνόπετρα ήταν εκεί και μάλλον δεν δικαιολογούσε πλέον το όνομά της μια και τίποτα δεν κουνάει πλέον αλλά…αργά και που πότε πότε η “νέα κουνόπετρα” κουνάει . Τέλος πάντων.

Η Άσος εξακολουθεί να είναι μαγευτική και αυτή το φορά κάναμε το μπανάκι μας. Δεν είδαμε μόνο. Και “βρήκαμε” και τον δρόμο από το κέντρο του νησιού. Μπορεί να μην έχει τόσο ωραία θέα αλλά είναι “καθαρός και γρήγορος” δρόμος, βουνίσιος μεν αλλά χωρίς θέα. Αν βρεθείτε από εκεί ρωτείστε να σας πούνε. Αλλιώς πάρτε τη παραλιακή και χαζέψτε το κολπάκια και το δαντελωτό ανάγλυφο του νησιού.

Πήγαμε και στον Άγιο… όπως οι Κεφαλλονίτες λένε τον Άγιο Γεράσιμο. Προσπάθησα να κατέβω στη κρύπτη του αλλά από τον “προθάλαμο” αισθάνθηκα μια φοβερή “κλειστοφοβική” δυσφορία. Και μου κάνει εντύπωση γιατί ποτέ δεν είχα ενδείξεις ότι θα είχα μια τέτοια αίσθηση. Πραγματικά δυσκολεύτηκα να το ελέγξω και να μη με πιάσει πανικός. Αναπνοές, αυθυποβολή, και ό,τι άλλο μπορούσα. Η παρουσία ενός συμπροσκυνητή σίγουρα βοήθησε αλλά ήταν δύσκολη εμπειρία. Στο βάθος της κρύπτης, υπήρχε μια τρύπα, από την οποία περνούσε στο μέσα χώρο που ασκήτεψε ο Άγιος. Δεν διανοήθηκα καν να περάσω. Ο γίοκας μου πέρασε. Μου είπαν ότι όσο και αν είναι το μέγεθος του προσκυνητή περνάει στον  δίπλα χώρο. Κάτι που θεωρείται θαύμα.  Πήγαμε και στα φιδάκια της Παναγιάς αλλά δυστυχώς πληγωθήκαμε. Όχι γιατί δεν είδαμε το φίδια. Το προσκύνημα είναι προσκύνημα.  Προσωπικά με ενόχλησε το πανό που έλεγε…”Από εδώ για τα φιδάκια της Παναγιάς”… Δηλαδή σόου σκέτο.Τέλος πάντων.

Έκανα και SEGWAY… ξέρετε εκείνο το μηχανάκι με τα 5 γυροσκόπια, την πολύ  και πολύπλοκη τεχνολογία που δεν του φαίνεται και σε πάει βόλτα με δύο ρόδες. Απλά καταπληκτικό. Αν το δείτε σε κανένα τουριστικό μέρος μη δειλιάσετε και μη φοβηθείτε τα σχόλια ότι αυτό είναι παιγνίδια για δεκάχρονα… Δεν είναι. Αφήστε τους στην… ηλικία τους και παίξτε.Αξίζει.

Έκανα και νέα καρικατούρα αλλά ο καινούργιος καλλιτέχνης… δεν ήταν σαν τον Κερκυραίο. Και έτσι δεν νομίζω να έχω ανανέωση του Άβατάρ μου.

Φυσικά και τα σχόλια μου για τις παραλίες ισχύουν. Καταπληκτικές. Οι Άμμες, ο Άη Χέλης, το Τραπεζάκι, η παραλία του Λουρδά, Πλατύς, Μακρύς Γυαλός και Λάση επίσης αξίζουν ένα μπανάκι. Αλλά θα έχετε πολλούς για παρέα. Πάρα πολλούς. Αλλά δεν πειράζει. Για μια στο τόσο, αξίζει.

Ανεβήκαμε και στον Αίνο. Αυτό σας το ξαναείπα. Και αυτό καλό. Αλλά είπαμε. Ταλαιπωρία για το αυτοκίνητο και για εσάς.

Φαγητό… καλό, αργό, και κάποιοι γκρινιάζανε ότι ήταν πολύ ακριβό. Εμάς σε κάθε περίπτωση ήταν περίπου 15 € το άτομο, για τα συνήθη φαγητά. Τώρα αν θες το εξαιρετικό ή την ψαρούκλα και αυτή θα τη βρεις και φυσικά θα την πληρώσεις.

Τα σούπερ μάρκετ έχουν τα πάντα αλλά όχι στις αθηναϊκές τιμές. Σε κάποιες περιπτώσεις είναι πιο φτηνά ενώ σε κάποιες άλλες είναι ακριβότερα.

Προσωπικά θα ξαναπήγαινα και όχι μόνο  μία φορά. Άλλοι φίλοι που βρεθήκαμε εκεί, φύγανε και είπανε ότι δεν ξαναπάνε. Δεν ξέρω τι στάνταρ είχανε βάλει ή τι περιμένανε και απογοητευτήκανε, αλλά εμείς και οι πέντε περάσαμε πολύ όμορφα. Αφήσαμε γραμμάτια για μια ακόμα τουλάχιστον φορά, αλλά μάλλον δεν θα είναι την επόμενη χρονιά. Ίσως σε άλλη φάση.

Όταν ηρεμήσω λίγο και μαζέψω τις φωτό θα σας κάνω ένα “αλμπουμάκι” με τις καλύτερες έτσι για να σας κάνω να ζηλέψετε…

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου.

Πρέπει να προσέξω να μη καώ από τη συγκίνηση…

Πρέπει να μαζέψω τη σκόνη, να ανοίξω το παράθυρο να μπει φρέσκος αέρας, να σκουπίσω….πω πω ένα χάλι έχει γίνει εδώ μέσα. Πως να δεχτώ κόσμο….

Ναι…ναι ξανανοίξαμε.Έχουμε Ιντερνέτι μετά από…22 μέρες και οι διακοπές κοντά 40 μέρες. Καλά ήταν. Είδαμε ότι τελικά μπορούμε και χωρίς ιντερνέτ.

Εντάξει υπάρχουν πράγματα που σίγουρα θα βοηθούσε να το είχαμε. Θα βρίσκαμε ίσως πιο γρήγορα απαντήσεις αλλά και πάλι επιβιώσαμε.

Τώρα πάω γρήγορα…πολύ γρήγορα… Από το 1,1 Mbps στα 15 Mbps. Δεν είναι άσχημα. Από την άλλη – στο μάτι… δεν φαίνεται πολύ. Αλλά ίσως στα αρχεία όταν τα κατεβάζεις. Δεν ξέρω ακόμα. Βλέπετε είμαι μόλις… 10 λεπτά συνδεδεμένος.

Σήμερα θα περάσω αξέχαστα διαβάζοντας τα 250 και …mail που έχουν έρθει. Και μετά θα διαβάσω για το σεμινάριο και θα στείλω και την εργασία μου.  Η παρέα από τον Pathfinder  άρχισε πάλι τα παιγνίδια και φυσικά δεν πρόκειται να αρνηθώ και ο Γιώργος πιστεύω να σετάρισε τον καινούργιο του υπολογιστή για να αρχίσουμε το podcasting. Βλέπετε μέσα από το Ιντερνετ αυξάνονται οι δυνατότητες αλλά και οι “υποχρεώσεις”.

Λοιπόν… we’re back in business…

Τη καλησπέρα μου.

Νάμαι λοιπόν στο Ιντερνετ Καφέ με μέση ηλικία 12. Και αυτό γιατι εγώ ττην ανεβάζω. Τα νεύρα τσατάλια και η υπομονή στα όρια.

Τέλος πάντων να δω τα 257 mail που μαζεύτηκαν το 15ήμερο και να μελετήσω λίγο την επιμόρφωσή μου και τη κάνω…

Υπομονή….

Τη καλησπέρα μου.