Category: Κοινωνικά

Για ένα βιδάκι….

Με παίρνει τηλέφωνο χθες μεσημέρι ο πατέρας μου και με ρωτάει αν θα κατέβω Παγκράτι…Το απαντάω ότι δεν έχω πρόθεση γιατί έχω δουλειές στο σπίτι να τελειώσω. Ξέρεις θέλω για μια δουλειά… Σου είπα δεν θα πάω… (Το Παγκράτι το βαριέμαι, κατεβαίνω μόνο με μηχανάκι – “χτυπάω” και φεύγω). Να, ξέρεις… μου έφυγε ένα βιδάκι από τα γυαλιά μου…(Σαν να μη μιλούσα εγώ… εκεί μονόλογος…) Σου είπα δεν πάω σήμερα… Τώρα η μάνα σου προσπαθεί να το στερώσει μέσα… αλλά δεν κάθεται στη θέση του… Εμφανώς τσαντισμένος του λέω …καλά θα έρθω.  Ο λόγος είναι ότι δεν θεωρούσα ότι το να πάω σήμερα ήταν τόσο σημαντικό… τουλάχιστον για μένα. Και θεωρούσα ότι οι δουλειές που είχα προγραμματίσει είχαν προτεραιότητα. Θα μπορούσα να πάω σήμερα…

Ετσι κατά τις 7 το απόγευμα βρέθηκα στο πατρικό με πλήρη εξάρτηση (κράνος – μπουφάν – γάντια – μπότες και όλα τα καλούδια που σημαίνουν μηχανάκι), για να πάρω τα γυαλιά. Εκεί λοιπόν μου δίνει τα γυαλιά και μου λέει…

Χωρίς τα γυαλιά δεν μπορώ να σηκωθώ και να περπατήσω γιατί ζαλίζομαι και φοβάμει μην πέσω… Και εκεί κατάλαβα τη βιασύνη και την ανάγκη. Αισθάνθηκα άσχημα γιατί το είχα θεωρήσει “γεροντίστικη” παραξενιά την επιμονή του να του τα φτιάξω. Βλέπετε άλλα σημαίνουν για μένα τα γυαλιά και άλλα για τον πατέρα μου.

Έτσι αποφάσισα να μη γυρίσω αν δεν τα φτιάξω. Έφυγα λοιπόν και μπήκα στο πρώτο κατάστημα οπτικών στη γειτονιά μου.

Ο νέος του μαγαζιού, εντελώς διεκπεραιωτικός στις ενέργειες του, εμφανώς σε κατάσταση βαρεμαρίτιδας, παίρνει τα γυαλιά, δοκιμάζει μια βίδα, δεν του κάθεται (γυρνούσε τρελλά), βγάζει τη βίδα “κοιτάζει” το σπείρωμα και αποφαίνεται… “έχουν χαλάσει οι βόλτες” μόνο με κόλλα αν κάνεις κάτι και όσο κρατήσει. Και μου δίνει τα τεύχη.

Δεν μπορεί σκέφτηκα… ο πατέρας μου μου είπε ότι ξεβίδωσε το βιδάκι και έπεσε και δεν μπορούσαν να το βρουν. Άρα ήταν βιδωμένο και από όσο γνωρίζω οι βίδες δεν αυτοκαταστρέφονται. Θα πάω σε άλλο μαγαζί. Όπερ και εγένετο.

Στο δεύτερο μαγαζί, ο νέος – επίσης – του μαγαζιού, βάζει το αυτάκι κάτω κοιτάζει το σπείρωμα, και βρίσκει τη διάσταση της βίδας. Διαλέγει τη κατάλληλη από το κουτάκι με τις εκατοντάδες βίδες, δοκιμάζει, μια χαρά σφίγγει – άρα έχουμε σπείρωμα – αλλά ήταν μεγάλη σε μήκος.

– Ωραία μου λεει τη βρήκαμε…Λίγο κοντύτερη θέλουμε… μισό λεπτό… Νάτη.

Μετά από λίγο μου παραδίδει τα γυαλιά έτοιμα μετά από ένα σύντομο σέρβις (βίδωσε τις λασκαρισμένες βίδες, τα ζύγισε, τα καθάρισε). Τον ρωτάω τι οφείλω και μου απαντάει… Τίποτα. Σιγά… για ένα βιδάκι…

Μη το λες… του απαντάω. Αυτό το βιδάκι έχει τεράστια σημασία για κάποιους… και του εξηγώ.

– Δεν μπορούσα να το φανταστώ… μου απάντησε.

– Και όμως….

Και έφυγα. Μετά από 10 λεπτά γυρνάω στο σπίτι με το “εμπόρευμα” έτοιμο. Βρίσκω τον πατέρα μου μπροστά στη τηλεόραση να βλέπει δεν ξέρω τι…και να περιμένει. Έτοιμα του λέω… Πήγες στον ….. στο Παγκράτι; (ο οπτικός του την προηγούμενη εικοσαετία). Του εξήγησα ότι δεν κατεβαίνω εύκολα αν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου εδώ και γύρισα να φύγω για να πάω στις δουλειές μου. Κλείνοντας τη πόρτα, άκουσα τη σκληρότερη λέξη που θα μπορούσα να ακούσω… “Ευχαριστώ”. Μάζεψα τα βρεγμένα μου και έφυγα.

Τελικά τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως δείχνουν και αυτά που για εμάς είναι απλά και δεδομένα, για κάποιους έχουν άλλη σημασία και αξία. Γιαυτό καλό θα είναι να σκεφτόμαστε λιγάκι πριν απαντήσουμε. Και αυτό να γίνεται αφού μάθουμε όλες τις παραμέτρους.

Τη καλημέρα μου.

Βόλτα στο Αίγιο…

Λουφάροντας από τον εαυτό μου, αντί να φτιάξω κάποια βιντεάκια, να ελέγξω κάποια θέματα και να φτιάξω κάποιες σημειώσεις που έχω υποσχεθεί, κάθομαι και γράφω στο blog. Δηλαδή ανοίγω το “σπίτι” μου να πάρει λίγο αέρα μια και έχω καμιά βδομάδα να το ανοίξω. Μάλλον αυτό έχω ανάγκη.

Το προηγούμενο Σ-Κ βρέθηκα στο Αίγιο. Το Αίγιο για μένα είναι μια ωραία ευκαιρία να αλλάξω παραστάσεις. Βέβαια αυτό δεν γίνεται αντιληπτό από τα παιδάκια μου ας πούμε που συνέχεια ρωτάνε, πώς αλλάζεις παραστάσεις όταν κλείνεσαι σε τέσσερις τοίχους.Και όμως, οι παραστάσεις δεν έχουν να κάνουν με τα μάτια μόνο, οι μυρωδιές από τα χόρτα και τα φυτά, (και τα τριαντάφυλλα όταν είναι ανοιγμένα – φέτος είχα μέχρι και τον Δεκέμβρη λουλούδια). Η αίσθηση της ησυχίας, όταν πέφτει το σκοτάδι, τα πρωινά πουλιά και κοκόρια, είναι παραστάσεις που στην Αθήνα δεν υπάρχουν. Το γεγονός ότι αντιλαμβάνεσαι την ημέρα, πόσες ώρες έχει και μπορεις να τις αξιοποιήσεις είναι επίσης πράγματα που δεν έχει η Αθήνα. Εδώ όλο τρέχεις και πάλι δεν προλαβαίνεις.

Βρέθηκα λοιπόν στο Αίγιο και όπως συνήθως έκανα τη πρωινή μου βόλτα στην αγορά. Και είδα τα συνηθισμένα. Κλεισμένα μαγαζιά. Η Ερμού – ο αντίστοιχος εμπορικός δρόμος μήκους 300 μέτρων περίπου είχε 7-8 κλειστά μαγαζιά. Στους άλλους δρόμους έβλεπες συχνά πυκνά, ενοικιαστήρια. Ήταν κάπως… που λένε.

Μετά ανέβηκα στο χωριό. Και πήγα στου φίλους μου για καφέ και κουβεντούλα. Και εκεί τα ίδια. Σε μια οικογένεια που δουλεύανε όλοι – και δεν μιλάμε για τις δουλειές τις καλοπληρωμένες κλπ κλπ κλπ – αλλά δουλεύανε όλοι, τώρα δουλεύουν οι δύο από τους τέσσερις. Και ένα δάνειο που ήθελαν να πάρουν να φτιάξουν το σπίτι τους, κόπηκε και τώρα το σπίτι είναι στα “τούβλα”. Και οι άλλοι δίπλα… τα ίδια. Ο διπλανός μου γείτονας είχε να επιλέξει να μετακομίσει στο Αίγιο και να διατηρήσει τη δουλειά του – στη Πάτρα – ή να απολυθεί όταν έκλεισε το εργοστάσιο στην Αθήνα. Και προτίμησε να έρθει στο Αίγιο – και καλά που είχε σπίτι δηλαδή – ενώ άλλοι πήγαν σπίτι τους. Τα μεγάλα εργοστάσια – βιοτεχνίες έχουν μαραζώσει και απασχολούν τους ελάχιστους που χρειάζονται. Μόνο ο Καλλιμάνης ( η “καλλιμάνισσα” για την ακρίβεια ) από τις μεγάλες εταιρείες της περιοχής εξακολουθεί και απασχολεί κόσμο και συντηρεί πολλές οικογένειες άμεσα και έμμεσα.

Και όμως σου λέει εντάξει…θα περάσει. Θα δούμε τι θα κάνουμε. Η έμφυτη αισιοδοξία του Έλληνα κάπου βγαίνει μέσα από την καθημερινότητα όλων αυτών των ανθρώπων.

Η αλήθεια είναι ότι βλέποντας όλα αυτά δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ότι μια μικρή κοινωνία, με κλειστή οικονομία ουσιαστικά, (μεταξύ τους κυκλοφορεί το χρήμα σε πολύ μεγάλο ποσοστό), πως μπορεί να τα βγάλει πέρα σε τέτοιες συνθήκες. Δύσκολο

Το ξέρω ότι σας έκανα την καρδιά “ανθόκηπο” που λένε, πρωί πρωί αλλά επειδή βλέπω πολλούς “Αθηναίους” να αισθάνονται περιορισμένοι που από τις 3000 πέσανε στις 2700 (χωρίς να υποβαθμίζω το γεγονός ότι είναι μείωση όπως και να τη δεις), και έχουν φέρει την συντέλεια του κόσμου, έξω από την πόρτα μας τα πράγματα είναι αλλιώς και σίγουρα όχι καλύτερα. Και μη μου πείτε για χορταράκια και κοτούλες και άλλα τέτοια, γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι δεν ισχύουν. Έτσι ας κατεβούμε λίγο πιο “χαμηλά” και ας κοιτάξουμε δίπλα μας και αν υπάρχει μια περίπτωση να δώσουμε ένα χέρι βοηθείας κάπου ας το κάνουμε.

Τη καλημέρα μου… πάω να φτιάξω βίντεο για τις χημικές αντιδράσεις.

Μια νέα ιδέα…2500 χρονών…

Ήταν γύρω στο 300 πΧ, ο Μέγας Αλέξανδρος είχε αποδημήσει εις Κύριον, δεν ξέρω πως το λέγανε τότε, αλλά η ουσία είναι η ίδια. Δεν ήταν στο κόσμο μας. Οι διάδοχοι, δεν μπόρεσαν να αντέξουν πολλοί και πολύ μαζί. Έτσι μοιράσανε τα χωράφια τους, συγγνώμη τα κράτη τους και πήραν το δρόμο τους, δηλαδή ο καθένας πήγε στη χώρα του. Μια παρέα που κράτησε αρκετά ήταν οι Πτολεμαίοι. Αυτοί πήραν την Αίγυπτο… Ξέρετε αυτή που γίνεται χαμός τώρα…Ναααιιιιιι αυτή.
Εκεί λοιπόν, τότε δεν είχαν πετρέλαιο, δεν είχαν φυσικό αέριο, δεν είχαν Σουέζ… είχαν όμως φτώχεια, αν και από τότε είχαν Νείλο, που έκανε τα χωράφια γόνιμα, και εύφορα. Και οι σιταποθήκες ήταν γεμάτες. Οι Αιγύπτιοι τρώγανε καλά, και οι σκλάβοι…τέλος πάντων… όπως συνήθως υποφέρανε. Αλλά με τους σκλάβους κανείς δεν ασχολείται.
Και τότε σε έναν από τους Πτολεμαίους ήρθε μια ιδέα… (δεν ξέρω αν ήταν αυτός που λέγανε “Σοφό”). Φαγητό έχουμε…ένα πιάτο ακόμα στο τραπέζι…. μας παίρνει να βγάλουμε… δεν φωνάζουμε και κανένα φίλο να φάει μαζί μας… Αλλά τώρα που το λέμε…δεν φωνάζω κανένα επιστήμονα, μπας και κάνουμε καμιά συζήτηση της προκοπής…Για να δούμε ποιοι σοφοί κυκλοφορούν ελεύθεροι… Και έτσι βγήκε στη γύρα και έκανε την εξής πρόταση σε όλα τα φωτεινά μυαλά της εποχής…”Σας προσφέρω φαγητό και στέγη. Ελάτε από εδώ μεριά να “λατρέψετε” την επιστήμη σας, αλλά φέρτε και τα βιβλία σας, να τους ρίξουμε και μια ματιά και μια και το συζητάμε, ό,τι καινούργιο βγάλετε, θα μας αφήσετε και ένα αντιγραφάκι έτσι; Και έτσι μάζεψε στην αυλή του ό,τι πιο καινοτόμο και πρωτοποριακό υπήρχε στην περιοχή και την εποχή. Και με το που ήρθαν και φέρανε τα συγγράμματά τους, όλοι οι γραφείς του βασιλιά γίνανε αντιγραφείς και πλακωθήκανε στην αντιγραφή. Τα αντιγράψανε όλα. Και τι νομίζετε ότι έγινε…Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Χονδρικά έτσι έγινε. Δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά τα ονόματα και τις χρονολογίες μια και έχουν περάσει… τόσα χρόνια.
Και μπαίνει το μεγάλο ερώτημα… Πως μου ήρθανε όλα αυτά… “Άβυσσος το μυαλό του ανθρώπου…” : Scribd

To Scribd είναι μια σύγχρονη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Ο κάθε ένας που ψάχνει κάτι, απλά έρχεται και το ζητάει. Αν βρει κάτι, και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρει, είτε στα Ελληνικά είτε στα Αγγλικά (αλλά και σε άλλες γλώσσες). Και εφόσον βρείτε κάτι, μπορείτε να το κατεβάσετε αν… πληρώσετε Ή αν ανεβάσετε κάποια δικιά σας εργασία, κείμενο, παρουσίαση …κάτι. Ένα για ένα. Τώρα αν θα ανεβάσετε “σκουπίδια” προκειμένου να κάνετε την δουλειά σας, και να κατεβάσετε το αρχείο που σας ενδιαφέρει, σκεφτείτε το εξής : Αυτό θα μείνει εκεί και θα σας αντιπροσωπεύει σε όλο το κόσμο. Αν δεν σας νοιάζει, απλά σκεφτείτε το. Το καλύτερο είναι να ανεβάσετε κάτι καλό και προσεγμένο. Έτσι το Scribd θα γίνει μια βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Με κείμενα και αρχεία το ένα καλύτερο από το άλλο. Και στο τέλος θα γίνει ένα σημείο αναφοράς και ένα site που επισκέπτεται πρώτα απ’ όλα ο καθένας  για να βρει ό,τι θέλει.

Δεν ξέρω πόσα άλλα υπάρχουν, δεν ξέρω αν υπάρχουν καλύτερα ή χειρότερα. Η ιδέα είναι καλή, και αν εσείς ξέρετε και άλλα, πείτε το να το μάθουμε και εμείς. Και κοιτάξτε τι δυνατότητες έχετε να ανεβάσετε τα καλύτερα κείμενα σας και τις καλύτερες εργασίες σας. Εγώ έχω ανεβάσει τις εργασίες που κατά καιρούς έχω παρουσιάσει, σε συνέδρια και ημερίδες.

Ψάξτε το… και ξεκινήστε το διάβασμα… Υπάρχουν πολλά διαμάντια… αλλά και σκουπίδια, όπως γίνεται πάντα άλλωστε.

Τη καλησπέρα μου.

Είχα να πάω από πέρυσι…

…στο σούπερ μάρκετ.

Πήγα σήμερα στο σούπερ μάρκετ. Είχα να πάω από πέρυσι μια και η τελευταία επίσκεψη έγινε την Παρασκευή. Μετά είχαμε τις αργίες, την Δευτέρα, την κλασσική απογραφή, οπότε σήμερα Τρίτη πήγα για ανεφοδιασμό.

Φυσικά το ίδιο σκέφτηκαν και πολλοί άλλοι. Και γινόταν ένας χαμός. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, ήταν η αγένεια που κυριαρχούσε. Φυσικά και δεν μιλάω για το προσωπικό αλλά για τους πελάτες.

Δηλαδή σε μερικές περιπτώσεις κάποιοι “συμπελάτες” ήταν τόσο επιθετικοί και αγενείς που μόλις και κρατήθηκα να μη “τα χώσω” – χρονιάρες μέρες. Δηλαδή δεν καταλαβαίνω. Όλοι έχουμε δουλειές  κυρία μου δεν έχεις μόνο εσύ… Και όλοι έχουμε υποχρεώσεις να περιμένουν και να τρέχουν… δεν σημαίνει ότι πρέπει να περάσεις από πάνω μας στα ράφια και στο ταμείο. Δεν ξέρω αν ήταν συγκυριακό, ή λόγω του ότι είχε πάρα πολύ κόσμο να ψωνίζει και υπήρχε όλη αυτή η ένταση. Πάντως μου έκανε φοβερή εντύπωση αυτή η κατάσταση.

Από την άλλη πήρα τα απαραίτητα και…έφυγα. Σε όλη αυτή τη διαδικασία είχα ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Σκεφτόμουνα συνέχεια… πόσο αστεία είναι όλη αυτή η φάση του νεοέλληνα.  Η αγωνία του να ψωνίσει “όσο πιο γρήγορα μπορεί” γιατί το σούπερ μάρκετ “το βαριέται” και από την άλλη να πάρει όσο περισσότερα μπορεί.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είδα τιμές…για να δω αν μειώθηκαν (Χαχα   🙂 ). Είμαι πολύ περίεργος να δω από που θα προκύψει η εξοικονόμηση των 50 € ανά μήνα για κάθε οικογένεια από τους νέους συντελεστές. Μας είπαν και άλλα ανέκδοτα – χρονιάρες μέρες.

Πάντως η κοινή λογική λέει…Μειώνω μισθούς, ακριβαίνω τα προϊόντα… άρα ο κόσμος δεν αγοράζει… άρα ο έμπορος δεν πουλάει… ο παραγωγός δεν πουλάει, και φυσικά το κράτος δεν εισπράττει. Η ανάκαμψη που είναι; ΟΕΟ!!!!! Και να σκεφτεί κανείς ότι ούτε LSE τέλειωσα, ούτε HARVARD… Ανωτάτη μπακαλική τέλειωσα, πριν το χημικό, στο μπακάλικο του μπαμπά μου. Να δω το δισεκατομμύριο που ψάχνει που θα το βρει.

Τέλος πάντων… πάλι ξέφυγα. Εμείς όπως πάντα θα ψωνίσουμε όσο φτάνει η τσέπη μας. Και για μια ακόμα φορά… δεν θα τους κάνουμε το χατήρι.

Λοιπόν καλή χρονιά και ό,τι καλύτερο – για μια ακόμα φορά. Πήρα και μια φωτογραφία με το κινητό μου.  Θαυμάστε την.

Μη μου πείτε ότι δεν έχω καταπληκτικό κινητό…

Τη καλησπέρα μου.

Τι έγινε…τι θα γίνει…

Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα. Πριν ξεκινήσω για τη βόλτα μου και τα ψώνια της ημέρας, πίνω το καφεδάκι μου και είπα να κάνω τον προβλεπόμενο απολογισμό, προγραμματισμό.

Η χρονιά που πέρασε ήταν γεμάτη. Είχε απ’ όλα.

Είχε διαβάσματα. Μιλάω για το σεμινάριο της Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας και όχι μόνο. Ακόμα διαβάζω… και θα διαβάζω για κανένα χρόνο ακόμα. Μόλις τελείωσε το ένα ξεκίνησε το άλλο. Αυτό της πιστοποίησης Β’ επιπέδου για τους Εκπαιδευτικούς. Φίλη με ρώτησε προ ημερών… Γιατί παιδεύεσαι, αφού εσένα σαν ιδιωτικός εκπαιδευτικός που είσαι δεν θα προσθέσει κάτι. Εμείς θα πάρουμε κάποια μόρια που θα μετρήσουν σε προαγωγές και επιλογές… Εσύ; Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι είναι ένα θέμα που το κυνηγάω περίπου 6-7 χρόνια.Από όταν μπήκε το θέμα της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί είχαν – με διάφορες τεχνικές – αποκλεισθεί από τις διαδικασίες αυτές. Τώρα που έχω το δικαίωμα θα το πάρω και όχι μόνο εγώ αλλά ξεσήκωσα και τους συναδέλφους από το σχολείο και είμαστε τέσσερις που το παρακολουθούμε (όχι ότι δεν θέλανε αλλά με τη συζήτηση “ζεσταίνεσαι”.) Είναι κατά την άποψη μου παράλογο να κυνηγάς κάτι και όταν στο παρέχουν να μη “προλαβαίνεις”.  Εκτός αυτού τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή κάπως πρέπει να “πιστοποιηθούν”.

Είχε επιτυχίες των παιδιών μου. Από το proficiency του μικρού μέχρι φυσικά το Μαθηματικό του μεσαίου. Ο μεγάλος δεν μνημονεύεται όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά απλά γιατί έχει μπει σε μια σειρά και προχωράει.

Είχε γνωριμία με νέους τόπους. Ξαναπήγα Κεφαλλονιά και πλέον μπορώ να πω ότι πέντε πράματα τα έμαθα για το νησί. Βρέθηκα πρόσφατα στη Γερμανία και το Βερολίνο, το οποίο – όσο είδα – μου άρεσε αλλά και πάλι νομίζω ότι όσο και να κάτσεις στο Βερολίνο, δεν το βλέπεις με τίποτα.

Είχε καινούργια πράγματα στη πληροφορική. Και αυτό είναι πολύ καλό. Είχε MOODLE και Webinars. Μαθαίνω συνέχεια πολλά καινούργια πράγματα και συνέχεια εμφανίζονται καινούργιες δυνατότητες μέσα από αυτά που μαθαίνω.  Φυσικά δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική αλλά και μόνο που έχουμε καινούργιες διαδικασίες φτάνει. Με τον Γιώργο είπαμε να βάλουμε τα Webinars  σε μια πιο σταθερή βάση αν και τώρα λόγω γιορτών είμαστε σε μια φάση ηρεμίας. Ο αρχικός απολογισμός ήταν θετικός και η αντιμετώπιση από τους συναδέλφους θετικότερη.

Γενικά η εικόνα του 2010 είναι θετική. Μπορεί να ξεχνάω λίγο αλλά δεν με ενοχλεί. Ξεχνάω τα άσχημα. Οπότε καλά είμαστε.

Τώρα για το 2011… τι θα γίνει; Μακάρι και να ήξερα. Μπορώ να πω τι θέλω αλλά το τι θα γίνει… Μακάρι και να ήξερα.  Θα ήθελα να τελειώσω τα σεμινάρια, να συνεχίσω τα Webinars, να καταφέρω να πείσω τα παιδάκια μου να έρθουν μαζί μου στα πάτρια εδάφη και να γνωρίσουν τη Κρήτη και το σόι. Και μετά αυτό που θέλω είναι να ξεμιζεριάσω όσους είναι γύρω μου. Αλλά αυτό το βλέπω το πιο δύσκολο από όλα. Γιατί είναι τόσος ο βομβαρδισμός της μιζέριας από τα ΜΜΕ, που είναι δύσκολο να ξεφύγουμε. Τι θα καταφέρω από όλα αυτά δεν ξέρω. Θα σας πω την επόμενη χρονιά.

Όπως και να έχει… να περνάτε καλά, να έχετε μια χαρούμενη χρονιά, – μην ακούτε τι λένε οι άλλοι – να γελάτε και να θυμηθείτε τους φίλους. Να πάρετε τηλέφωνα – τουλάχιστον – ακόμα καλύτερα να βρεθείτε. Να έχετε επιτυχίες – όπως εσείς τις εννοείτε. Να έχετε υγεία και (το ξαναλέω) να περνάτε καλά.

Μέχρι… του χρόνου καλή χρονιά και ευτυχισμένο το 2011. Τη καλημέρα μου.

Συνδεδεμένος…(για μια ακόμα φορά).

Χθες μέρα της γιορτής μου, βρέθηκα σε μια μάζωξη αποφοίτων. Οι απόφοιτοι του 2001 αποφάσισαν μετά από 10 χρόνια να βρεθούν για ένα ποτάκι στο Αμπάριζα στη Λέκκα. Είπα λοιπόν να πάω και εγώ να”δω” τι γίνεται. Και πήγα.. και είδα.

Είδα μια μεγάλη παρέα με καμιά 25-αριά νέους να μιλάνε ασταμάτητα. Να λένε, να λένε… να λένε.Είχαν πάρα πολλά να πούνε. Πολλοί είχαν να βρεθούνε από τότε. Και φυσικά έπρεπε να γεμίσουν τα κενά. Εκεί και εγώ λοιπόν ο μόνος καθηγητής μεταξύ τους. Αυτό ακόμα δεν μπόρεσα να το καταλάβω.

Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Κάποιοι το χάρηκαν που με είδαν, κάποιοι τυπικά με χαιρέτησαν και κάποιοι “δεν με είδαν”. Λογικό είναι. Εγώ όμως χάρηκα που τους είδα όλους. Άσχετο αν δεν μπόρεσα να θυμηθώ σχεδόν κανένα. Μα κανένα… (ρεζίλια…) Δικαιολογήθηκα ότι ντε και καλά ήταν θεωρητική ή τεχνολογική κατεύθυνση. Ναι αλλά και τα παιδιά της θετικής… πάλι δεν τα βρήκα. Νομίζω ότι πρέπει να μελετάω την επετηρίδα πριν πάω σε τέτοιες συγκεντρώσεις.

Έτσι μια μεγάλη παρέα γύρω στα 27 τους, έχοντας κλείσει οι περισσότεροι τον κύκλο των σπουδών τους, ετοιμάζονται να ανοίξουν τα φτερά τους στον επαγγελματικό χώρο. Κάνοντας μια συζήτηση με τη Μαρία, όπως γίνεται συνήθως έξω από μαθητο-καθηγητικές εξαρτήσεις και σχέσεις εφ’ όλης της ύλης ειπώθηκαν οι γνωστές αλήθειες. Πόση μεγάλη ανάγκη σήμερα υπάρχει στο να επικοινωνούν οι απόφοιτοι και να συνεργάζονται. Πόση μεγάλη σημασία έχει για το σχολείο να έχει κοντά του τους απόφοιτους του.  Πολύ περισσότερο όταν οι απόφοιτοί μας είναι πλέον σε όλο το κόσμο. Από όσα μπορώ να γνωρίζω η Ευρώπη έχει “κατακτηθεί” αλλά και μεγάλο μέρος της Αμερικής – Ανατολική και Δυτική Ακτή αλλά και από Ασία καλά πάμε. Σε όλες τις θέσεις μικρές μεγάλες. Ελεύθεροι επαγγελματίες αλλά και “μισθωτοί” από όλα έχει. Και είναι κρίμα να μη γνωρίζονται. Εδώ έχουμε απόφοιτους του σχολείου μας στην ίδια εταιρεία και δεν γνωρίζονται. Για να μη πω για ίδια επαγγέλματα ή επαγγέλματα στον ίδιο χώρο.  Θα μπορούσαν κάλλιστα να συνεργάζονται και να είναι όλοι κερδισμένοι.Αυτές είναι σχέσεις win-win που λένε τα εγγλεζάκια. Τέλος πάντων. Να δω πότε θα το καταλάβουν αυτό όλοι όσοι πρέπει να κάνουν επιτέλους κάτι.

Το καλύτερο όμως ήταν το feedback που πήρα. Μπορεί όλοι να σχολιάζανε το χιούμορ μου τότε ότι ήταν “θανατηφόρο” αλλά στους περισσότερους υπήρχε μια γλυκιά ανάμνηση από το σχολείο και μια διάθεση επανασύνδεσης. Όμως από αρκετούς άκουσα τη σημασία που είχε στη πορεία τους το σχολειό που αποφοίτησαν. Και πολλοί αναφέρθηκαν όχι στα μαθήματα αλλά μαθήματα ζωής που τους δώσαμε όταν ήταν μαθητές και μας καταλογίσανε “ευθύνες” στο γεγονός ότι η πρόοδος τους και ο τρόπος που δουλεύουν και αντιμετωπίζουν καταστάσεις οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε εμάς που είχανε καθηγητές. Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό ισχύει πάντως δεν είχαν λόγο να μου “χαϊδέψουνε” τα αυτιά. Δεν τα είπανε “εν χορώ” αλλά το άκουσα από 2-3 άτομα και οι άλλοι έδειχναν να συμφωνούν. Έτσι για μια ακόμα φορά “φούσκωσα” από υπερηφάνεια.

Αυτό το θέμα με τους απόφοιτους το έζησα για πρώτη φορά το 2000 όταν πρωτοβρεθήκαμε οι απόφοιτοι του Χημικού Ιωαννίνων στα Γιάννενα για τα εικοσάχρονα της εισαγωγής μας. Και εκεί  μέσα από ένα από τα πιο έντονα συναισθηματικά Σαββατοκύριακα που έχω περάσει συνειδητοποίησα αυτό που είπε η φίλη μου η Φιλλένια γυρνώντας… “τελικά κατάλαβα ότι έχω κάποιους πολύ καλούς φίλους που δεν ήξερα ότι έχω”.

Και μετά με τους συμμαθητές μου, που πίνω καφέ κάθε Σάββατο, εκεί πάλι βλέπω τον δεσμό που δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν σπουδάσει μαζί. Είτε είναι σχολείο, είτε πανεπιστήμιο, είτε φροντιστήριο. Σήμερα για παράδειγμα μου έστειλε ένα μήνυμα ένας παλιός μου συμμαθητής από το φροντιστήριο – τότε που δίναμε εξετάσεις…Με βρήκε μέσω γνωστού και διαδικτύου κλπ κλπ κλπ… Το θέμα είναι ότι βρεθήκαμε… και ίσως η επόμενη συνάντηση να αφορά τους συμμαθητές από το φροντιστήριο.

Μέχρι λοιπόν να καταλάβουν οι νεότεροι τη δύναμη των συμμαθητών θα πορεύονται μόνοι τους. Η ευθύνη είναι “συλλογική” αλλά όχι με την κοινοβουλευτική έννοια, που σημαίνει ότι δεν φταίει κανείς. Πρέπει ο καθένας που διαβάζει αυτές τις γραμμές να δει τι θα κάνει με τη χρονιά του και όχι μόνο. Πρέπει να αρχίσουν να συνεννοούνται και μεταξύ των ετών. Μπας και γνωριστούν επιτέλους.

Αχχχ! Γκρίνιαξα πάλι και το φχαριστήθηκα. Έχω τριήμερο εργασίας από αύριο. Άρα μη περιμένετε απαντήσεις ή σχόλια. Από Παρασκευή και βλέπουμε. Ελπίζω να κατέβω με την εργασία έτοιμη για τη Σύρο, γιατί πλέον δεν έχω άλλ3α περιθώρια.

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου. Δεν λέω για καλή χρονιά… αυτό θα το γράψω τη Παρασκευή.

Όμως φωτογραφία θα βάλω…

Δεν φαντάζομαι να περιμένατε Χριστουγεννιάτικη…

Ρώτησα τους μαθητές μου… (μέρος 3ο)

Μερικές φορές απορώ με εμάς τους μεγάλους. Πόσο και πόσα νομίζουμε ότι ξέρουμε και πόσο εύκολα ξεχνάμε. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Είναι γνωστό ότι μέσα από τα διαγωνίσματα προσπαθούμε να αξιολογήσουμε τους μαθητές μας και να πάρουμε πληροφορίες για το τι μάθανε και τι δεν μάθανε. Συνήθως τους επιστρέφουμε τα διαγωνίσματα, απαντάμε στις απορίες τους πάνω στο βαθμό που πήρανε. Και μετά τους καλούμε να δούνε τι θα κάνουνε.

Μέσα από τα σεμινάρια που κάναμε με τον Γιάννη Βλάχο – πάνω στην αξιολόγηση – συνειδητοποίησα μια παράμετρο, την παράμετρο της αυτοαξιολόγησης. Δηλαδή εντάξει τα λέμε στα παιδιά, εμείς όμως τι συμπεράσματα βγάζουμε για τη δικιά μας δουλειά; Πώς μέσα από τα διαγωνίσματα αξιολογούμε τη δική μας δουλειά. Αυτά τα ήξερα -φυσικά – και μετά από κάθε διαγώνισμα κάτι προσπαθούσα να κάνω αλλά πάλι κάτι δεν έκαναν καλά.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ρωτήσω τους άμεσα ενδιαφερόμενους… τους μαθητές μου. Μετά από ένα διαγώνισμα στην Β’ λυκείου κατεύθυνσης που δεν πήγαν καλά, απροσδόκητα κατά την άποψή μου, τους ρώτησα τι γίνεται… και μου είπαν…πολλά.

Να σας τα πω λοιπόν και εσάς, μια και γνωρίζω ότι αρκετοί συνάδελφοι με διαβάζουν περισσότερο για να σκεφτείτε.

1. Πλάνο μαθήματος. Εδώ έγινε αρκετή συζήτηση. Το πιο σημαντικό σημείο που έμειναν ήταν να μη τους λέω πολλά. Όταν προσπάθησα να δικαιολογήσω το συγκεκριμένο φαινόμενο, ότι μέσα από την αλληλεπίδραση μέσα στη τάξη, πολλές φορές “βγαίνω” εκτός προκειμένου να μπορέσω να ερμηνεύσω κάποια ερώτηση. Αυτό όμως όπως μου είπαν τους μπερδεύει. Θέλουν συγκεκριμένα πράγματα.

2. Δεν τα καταλαβαίνουν όλα. Αυτό είναι ένα πολύ κοινό λάθος. Νομίζουμε ότι το κοινό μας μπορεί να καταλάβει αυτά που λέμε και να παρακολουθήσει. Αλλά είναι πολλά που δεν ξέρουν και έτσι μερικές φορές “χάνονται” προσπαθώντας να συνδέσουν τα κομμάτια και τα κενά.Αυτό το έχω βιώσει και εγώ, από την πλευρά του μαθητή. Όχι από τότε αλλά πολύ πιο πρόσφατα. Όταν για παράδειγμα στο σεμινάριο της Ψυχολογίας, παρά την εξοικείωση μου με τους υπολογιστές δεν μπορούσα να καταλάβω πως δουλεύει το σύστημα της από μακριά εκπαίδευσης και ο εκπαιδευτής μου, μου μιλούσε λες και ήμουν καθυστερημένος λέγοντας μου ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. Τα πήρα φυσικά αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ ότι μπορεί να κάνω τα ίδια όταν είμαι από την άλλη μεριά. Και αρκετές φορές σε σεμινάρια, έχει συμβεί οι επιμορφωτές να θεωρούν δεδομένο, ότι γνωρίζουμε κάποια πράγματα και μετά μέσα από Power Point  μας βομβαρδίζουν με πληροφορίες και δεδομένα και φυσικά διαβάζουν τις διαφάνειες. Αυτά αν έχετε διάθεση μπορείτε να τα δείτε εδώ μια και τα παρουσίασα σε μια ημερίδα το 2004.

3. Ασκήσεις δύσκολες. Εδώ με μπερδέψανε γιατί ακόμα και σε απλές εφαρμογές μπερδεύονται και σκέφτομαι μήπως πρέπει να ξεκινήσω από τα δύσκολα; Αλλά αν δεν κάνεις τα πρώτα μικρά βήματα, πώς θα πας παραπάνω;  Θα το δοκιμάσω.

4. Σημειώσεις. Εδώ το βάλανε στη βάση της περίληψης. Δηλαδή δεν θέλουν το βιβλίο ακόμα μια φορά σε σημειώσεις. Ζήτησαν συνοπτική θεωρία και πολλές ασκήσεις. Και μέσα στη τάξη, πολλές ασκήσεις. Εδώ αντικειμενικά ο χρόνος δεν επαρκεί. Και μπαίνει το θέμα πως “αυξάνεται ο χρόνος” της τάξης;

Εδώ μπήκε το θέμα της αξιοποίησης του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Μου ζητήσανε παραδόσεις όπως αυτές που έχω ήδη ανεβάσει στο ΣΥ-ΣΩΛΗΝ (πολύ μου αρέσει αυτό για το YOU TUBE). Επίσης  πολλές ερωτήσεις θεωρίας για εμπέδωση της θεωρίας.

Η αλήθεια είναι ότι μπερδεύτηκα, γιατί όταν δίνω πολλές ερωτήσεις για το σπίτι, έχω γκρίνια και αντιδράσεις.  Επίσης όταν δίνω πολλές ασκήσεις έχω αντίστοιχες αντιδράσεις. Στο θέμα του ότι ξεφεύγω, ναι το κάνω στη προσπάθεια μου να εξηγήσω όσο γίνεται καλύτερα κάποια θέματα και όταν μέσα από τις ερωτήσεις καταλαβαίνω ότι υπάρχουν κάποια κενά από προηγούμενα χρόνια ή κάποιες έννοιες που έχουν παρερμηνευθεί. Το κακό είναι ότι αυτό αφορά κάποιους λίγους μαθητές, ενώ οι άλλοι “χάνονται”. Και μπαίνει το θέμα του “κοπαδιού” και του “ενός προβάτου”.

Τέλος πάντων… πρώτη μέρα διακοπών σήμερα και ήδη  νομίζω ότι βρήκα τι θα κάνω το επόμενο δεκαπενθήμερο. Σίγουρα θα αναδιοργανώσω την ύλη και τις σημειώσεις μου που ήδη υπάρχουν όλα αυτά τα χρόνια – σελίδα σελίδα έχουν γραφτεί εκατοντάδες – να φτιάξω βιντεάκια, γιατί και αυτά τα ζήτησαν, και να δω με ποιο τρόπο το τετράμηνο που έχει μείνει να γίνει όσο γίνεται πιο εποικοδομητικό.

Και όλα αυτά εν μέσω επιμόρφωσης Β επιπέδου, η οποία εξελίσσεται σε απαιτητική – από άποψη χρόνου – της καθημερινότητας του σχολείου, τα συνέδρια και τις παρουσιάσεις.  Αλλά και διάφορες άλλες εκδηλώσεις, που έρχονται, όπως για παράδειγμα οι εκδηλώσεις για τα τριάντα χρόνια από της ιδρύσεως του σχολείου και… και … και…

Και μη ξεχνάτε ότι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Μοιράστε δώρα. Δεν είναι ανάγκη να είναι μεγάλα. Δώστε τα με χαμόγελο. Δείξτε υπομονή στους μεγάλους… μικρά παιδιά είναι. Ξεχάστε αυτούς που σας “την έσπασαν” μέσα στη χρονιά και ευχηθείτε τους τα καλύτερα.  Απλά πράγματα για να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Ελπίζω να μη τα πούμε… του χρόνου.  Όπως και να έχει, χρωστάω έναν απολογισμό και έναν προγραμματισμό. (Σιγά που θα μου γλιτώνατε 🙂 ).

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου και Καλά Χριστούγεννα.

Μη ξεχνάτε τις Ευγενίες (24/12) και τους Στέφανους (27/12). Συνήθως “χάνονται” μέσα στο πνεύμα των ημερών.

ΥΓ : Είπα να ανεβάσω και μια καρτούλα για τα Χριστούγεννα. Δεν είμαι ιδιαίτερα θιασώτης. Προτιμώ το τηλέφωνο και τη προσωπική επικοινωνία. Αλλά έτσι για να πάρει χρώμα… Με τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν…

Τελικά γερνάω;….

Μακάρι και να ήξερα. Έχω ξαναγράψει για τη κρίση των πενήντα, των τριάντα, των σαράντα, των 15 και δεν ξέρω και εγώ ποια άλλη κρίση ποιας ηλικίας. Έχω όμως μερικά δείγματα που με ξενίζουν. Να αναφέρω δυο πρόσφατα…

Όταν ξεκίνησα εκείνο το σεμινάριο πάνω στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία, είχε ένα στατιστικό για τους συμμετέχοντες, και έπρεπε να το συμπληρώσω. Εκεί λοιπόν στο έτος γεννήσεως είχε από το 1970 και μετά. Δηλαδή μετά τα σαράντα δεν μαθαίνει κανείς τίποτα; Όταν ρώτησα τον διαχειριστή και του είπα τι γίνεται; μου απάντησε ότι δεν έχει καμία σημασία αλλά έτσι το ρωτάνε (!!!!) ( τι σκ…. στατιστική κάνουνε τότε… δεν κατάλαβα). Πήγα να του πω κάτι για κοινωνικό ρατσισμό και αποκλεισμό αλλά κρατήθηκα… και δεν έκανα κουβέντα και έτσι είμαι εννέα χρόνια μικρότερος για το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το άλλο έγινε προ ημερών… όταν στο σεμινάριο για τις ΤΠΕ που παρακολουθώ, μέσα στη λογική του να γνωριστούμε καλύτερα, αρχίσαμε να μιλάμε για τις σπουδές μας και τον τρόπο που βρεθήκαμε στην εκπαίδευση. Εκεί λοιπόν μιλώντας για διαβάσματα και εξετάσεις και εισαγωγικές, η Έφη σχολίασε ότι τότε που δίναμε εμείς τον Σεπτέμβρη έπρεπε να διαβάσουμε όλα τα μαθήματα όλου του Λυκείου και χωρίς τον “ευαγγελισμό” του ενός και μοναδικού σχολικού βιβλίου” αλλά από κάποια εγκεκριμένα από το Υπουργείο βιβλία αλλά διαβάζαμε και όλα τα άλλα μαθήματα και όχι μόνο αυτά που εξεταζόμασταν τότε.

Και εκεί ακούστηκε ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ : “Καλά δίνανε ποτέ εξετάσεις Σεπτέμβριο;;;;;!!!!!!” Εκεί πλέον το καταλάβαμε… ότι είμασταν γηραιοί (!!!) Όταν δεν γνωρίζουν καν τι γινόταν τότε (θα μου πείτε και γιατί να το γνωρίζουν; Εμείς ανεβάζουμε τον μέσο όρο του τμήματος), σημαίνει ότι κινούμαστε σε άλλα χρονικά όρια… Μια άλλη ένδειξη είχαμε όταν στις ειδικότητες δεν είχαμε φυσιογνώστες… (Τμήμα της Φυσικομαθηματικής με “κατεύθυνση” κυρίως εκπαιδευτική αλλά το τελευταίο φυσιογνωστικό ήταν της Θεσσαλονίκης και έκλεισε το 1981… Λογικά κάποιοι λίγοι φυσιογνώστες διδάσκουν ακόμα.)

Φαίνεται περίεργο αλλά βρίσκομαι σε μια “σύγχυση”. Από τη μια ας πούμε, τα κόκαλα πονάνε, κουράζομαι πιο εύκολα, (φταίει και το σακί πατάτες σε αυτό) και σε μερικές φάσεις χάνω εύκολα τη ψυχραιμία μου. Τα παιδιά μου είναι πλέον ενήλικοι οι δύο στους τρεις και δεν ζητάνε άδεια…απλά ανακοινώνουν τις κινήσεις τους.  Έχουν αρχίσει να αυτονομούνται, όσο τους επιτρέπουν οι συνθήκες, και εγώ έχω την ανάγκη να “κάνω” πράγματα, και να μάθω. Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεμάθει να διαβάζω. Πέρυσι έκανα ολόκληρη προσαρμογή με διάφορα βιβλία λογοτεχνικά, τα οποία διάβαζα σωρηδόν, και έτσι έμαθα να κάθομαι μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζω – πάλι -. Πήρα την πολυπόθητη πιστοποίηση Α’ επιπέδου στην πληροφορική. Είναι κάτι που χρόνιζε και επιτέλους άνοιξαν οι διαδικασίες και έτσι μπορούν να συμμετάσχουν και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί. Φέτος έχουμε την πιστοποίηση του Β επιπέδου και έχει αρκετό διάβασμα αλλά φέτος μου φαίνεται πιο εύκολο. Αυτό γιατί προβλέπεται ότι θα έχουμε μελέτη και στο σεμινάριο για την πιστοποίηση αλλά και για τα άλλα που έχω αναλάβει… και δεν είναι λίγα.

Τελικά γερνάω; Δεν ξέρω. Νομίζω όχι. Τουλάχιστον δεν θέλω. Η ταυτότητα λέει σχεδόν μισός αιώνας… Ε και ; Γιατί με κοιτάνε περίεργα όταν γελάω ή κάνω πλάκα; Δεν είμαι αρκετά σοβαρός “για την ηλικία μου”. Ε και; Τι πάει να πει αυτό… ότι πρέπει να μπω στη γυάλα και να περιμένω “την ημερομηνία λήξης;” Δεν νομίζω…

Τέλος πάντων… Τα λέω για να τα “ξορκίσω”. Πάντως κάθε ηλικία είναι φανταστική. Αυτό το λέω για τους “μικρούς” που βλέπουν τα τριάντα να έρχονται και αρχίζουν να αγχώνονται.

Κλείνοντας νομίζω ότι δεν θα δώσω καμία απάντηση. Εγώ περνάω καλά, και ευχαριστιέμαι κάθε μέρα. Τι λέει η ταυτότητα το αφήνω για αυτούς που έχουν αγωνία με την ηλικία. Και όσο μπορώ να μαθαίνω, θα μαθαίνω, και μαζί με την ωριμότητα της ηλικίας (γιατί ως γνωστόν κάποιοι δεν γερνάνε… ωριμάζουν) σκοπεύω να φτιάξω ένα “δυναμικό σύνολο”. Οι άλλοι ας μετράνε χρόνια κάνοντας προσθεσο-αφαιρέσεις.

Τη καλημέρα μου… και είπαμε…Να χαμογελάτε κάνει τους άλλους να ανησυχούν (αθάνατο Παρά πέντε).

Τελικά γερνάω;…

Μακάρι και να ήξερα. Έχω ξαναγράψει για τη κρίση των πενήντα, των τριάντα, των σαράντα, των 15 και δεν ξέρω και εγώ ποια άλλη κρίση ποιας ηλικίας. Έχω όμως μερικά δείγματα που με ξενίζουν. Να αναφέρω δυο πρόσφατα…

Όταν ξεκίνησα εκείνο το σεμινάριο πάνω στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία, είχε ένα στατιστικό για τους συμμετέχοντες, και έπρεπε να το συμπληρώσω. Εκεί λοιπόν στο έτος γεννήσεως είχε από το 1970 και μετά. Δηλαδή μετά τα σαράντα δεν μαθαίνει κανείς τίποτα; Όταν ρώτησα τον διαχειριστή και του είπα τι γίνεται; μου απάντησε ότι δεν έχει καμία σημασία αλλά έτσι το ρωτάνε (!!!!) ( τι σκ…. στατιστική κάνουνε τότε… δεν κατάλαβα). Πήγα να του πω κάτι για κοινωνικό ρατσισμό και αποκλεισμό αλλά κρατήθηκα… και δεν έκανα κουβέντα και έτσι είμαι εννέα χρόνια μικρότερος για το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το άλλο έγινε προ ημερών… όταν στο σεμινάριο για τις ΤΠΕ που παρακολουθώ, μέσα στη λογική του να γνωριστούμε καλύτερα, αρχίσαμε να μιλάμε για τις σπουδές μας και τον τρόπο που βρεθήκαμε στην εκπαίδευση. Εκεί λοιπόν μιλώντας για διαβάσματα και εξετάσεις και εισαγωγικές, η Έφη σχολίασε ότι τότε που δίναμε εμείς τον Σεπτέμβρη έπρεπε να διαβάσουμε όλα τα μαθήματα όλου του Λυκείου και χωρίς τον “ευαγγελισμό” του ενός και μοναδικού σχολικού βιβλίου” αλλά από κάποια εγκεκριμένα από το Υπουργείο βιβλία αλλά διαβάζαμε και όλα τα άλλα μαθήματα και όχι μόνο αυτά που εξεταζόμασταν τότε.

Και εκεί ακούστηκε ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ : “Καλά δίνανε ποτέ εξετάσεις Σεπτέμβριο;;;;;!!!!!!” Εκεί πλέον το καταλάβαμε… ότι είμασταν γηραιοί (!!!) Όταν δεν γνωρίζουν καν τι γινόταν τότε (θα μου πείτε και γιατί να το γνωρίζουν; Εμείς ανεβάζουμε τον μέσο όρο του τμήματος), σημαίνει ότι κινούμαστε σε άλλα χρονικά όρια… Μια άλλη ένδειξη είχαμε όταν στις ειδικότητες δεν είχαμε φυσιογνώστες… (Τμήμα της Φυσικομαθηματικής με “κατεύθυνση” κυρίως εκπαιδευτική αλλά το τελευταίο φυσιογνωστικό ήταν της Θεσσαλονίκης και έκλεισε το 1981… Λογικά κάποιοι λίγοι φυσιογνώστες διδάσκουν ακόμα.)

Φαίνεται περίεργο αλλά βρίσκομαι σε μια “σύγχυση”. Από τη μια ας πούμε, τα κόκαλα πονάνε, κουράζομαι πιο εύκολα, (φταίει και το σακί πατάτες σε αυτό) και σε μερικές φάσεις χάνω εύκολα τη ψυχραιμία μου. Τα παιδιά μου είναι πλέον ενήλικοι οι δύο στους τρεις και δεν ζητάνε άδεια…απλά ανακοινώνουν τις κινήσεις τους.  Έχουν αρχίσει να αυτονομούνται, όσο τους επιτρέπουν οι συνθήκες, και εγώ έχω την ανάγκη να “κάνω” πράγματα, και να μάθω. Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεμάθει να διαβάζω. Πέρυσι έκανα ολόκληρη προσαρμογή με διάφορα βιβλία λογοτεχνικά, τα οποία διάβαζα σωρηδόν, και έτσι έμαθα να κάθομαι μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζω – πάλι -. Πήρα την πολυπόθητη πιστοποίηση Α’ επιπέδου στην πληροφορική. Είναι κάτι που χρόνιζε και επιτέλους άνοιξαν οι διαδικασίες και έτσι μπορούν να συμμετάσχουν και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί. Φέτος έχουμε την πιστοποίηση του Β επιπέδου και έχει αρκετό διάβασμα αλλά φέτος μου φαίνεται πιο εύκολο. Αυτό γιατί προβλέπεται ότι θα έχουμε μελέτη και στο σεμινάριο για την πιστοποίηση αλλά και για τα άλλα που έχω αναλάβει… και δεν είναι λίγα.

Τελικά γερνάω; Δεν ξέρω. Νομίζω όχι. Τουλάχιστον δεν θέλω. Η ταυτότητα λέει σχεδόν μισός αιώνας… Ε και ; Γιατί με κοιτάνε περίεργα όταν γελάω ή κάνω πλάκα; Δεν είμαι αρκετά σοβαρός “για την ηλικία μου”. Ε και; Τι πάει να πει αυτό… ότι πρέπει να μπω στη γυάλα και να περιμένω “την ημερομηνία λήξης;” Δεν νομίζω…

Τέλος πάντων… Τα λέω για να τα “ξορκίσω”. Πάντως κάθε ηλικία είναι φανταστική. Αυτό το λέω για τους “μικρούς” που βλέπουν τα τριάντα να έρχονται και αρχίζουν να αγχώνονται.

Κλείνοντας νομίζω ότι δεν θα δώσω καμία απάντηση. Εγώ περνάω καλά, και ευχαριστιέμαι κάθε μέρα. Τι λέει η ταυτότητα το αφήνω για αυτούς που έχουν αγωνία με την ηλικία. Και όσο μπορώ να μαθαίνω, θα μαθαίνω, και μαζί με την ωριμότητα της ηλικίας (γιατί ως γνωστόν κάποιοι δεν γερνάνε… ωριμάζουν) σκοπεύω να φτιάξω ένα “δυναμικό σύνολο”. Οι άλλοι ας μετράνε χρόνια κάνοντας προσθεσο-αφαιρέσεις.

Τη καλημέρα μου… και είπαμε…Να χαμογελάτε κάνει τους άλλους να ανησυχούν (αθάνατο Παρά πέντε).

Μια στιγμή ηρεμίας…

Σήμερα από την Παρασκευή που γύρισα μόλις κατάφερα να βρω λίγο χρόνο να γράψω. Έγιναν τόσα πολλά μέσα σε αυτή τη βδομάδα.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά…

Κληρώθηκα να παρακολουθήσω την Επιμόρφωση Β επιπέδου στη χρήση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση. Τώρα γιατί έπρεπε να κληρωθώ για να παρακολουθήσω… είναι ένα άλλο θέμα. Εδώ έχουμε κάποια πράγματα να πούμε.

Αρχικά η επιμόρφωση Β’ επιπέδου, αφορά την εφαρμογή, των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας στην τάξη. Πέρα από τα γενικά πάνω στη χρήση των τεχνολογιών, έχουμε συγκεκριμένα παραδείγματα και εφαρμογή μέσα στη τάξη. Έχω ήδη παρακολουθήσει δύο τρίωρα από τα … μακάρι και να ήξερα πόσα είναι μέχρι τον Ιούνιο. Υπάρχει ενδιαφέρον μια και πολλά πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά. Ακόμα δεν έχω μάθει κάτι καινούργιο, αλλά σίγουρα, θα μάθω πολλά και κυρίως ελπίζω να μάθω τον τρόπο να φτιάχνω λειτουργικά προγράμματα. Θα δείξει.

Γυρνώντας από τη Γερμανία είχα μόλις 200 γραπτά για διόρθωση. Επιτέλους τα τελείωσα χθες. Αλλά έχω πολλά να κάνω σχετικά με τις ιστοσελίδες μου. Τα παιδάκια μου, μου ζητήσανε να τους ανεβάσω υλικό. Και ενόψει αργιών των Χριστουγέννων, σκέφτομαι να τους κάνω το “χατήρι”.

Ο Άγιος Βασίλης ξαναχτύπησε και το δέντρο στολίστηκε για μια ακόμα φορά. Εν μέσω “κρίσης” αλλά δεν θα τους κάνουμε το χατήρι. Έτσι κάτι βρέθηκε και φέτος.

Το Σάββατο έχει Bazar στο σχολείο. Είναι γεγονός μετά από αρκετά χρόνια. Έτσι το Σάββατο το σχολείο θα ανοίξει τις πόρτες του, στο κόσμο και θα είμαστε όλοι εκεί να μιλήσουμε, να αγοράσουμε, να γελάσουμε. Μετά όμως έχει το καλύτερο.

Το Σάββατο το μεσημέρι θα είναι ο φίλος μου ο Βασίλης από το Denver και βρήκαμε αφορμή να βρεθούμε και να “πιούμε ένα καφέ”.Για να λέμε την αλήθεια θα χτυπήσουμε ένα μεζεδάδικο στο κέντρο και θα γίνει ένας ψιλοχοντροχαμός. Αλλά από ότι φαίνεται πάλι η Αθήνα κάνει τι θαύμα της μια και είμαστε σχεδόν οι μισοί εδώ μόλις τέσσερις θα καταφέρουμε να βρεθούμε. Δεν βαριέσαι. Οι άλλοι ας προσέχανε.

Μετά έχουμε την εργασία για τη Σύρο. Έχω μαζέψει όλα τα χαρτιά, καμιά τρακοσαριά, και πρέπει να τα επεξεργαστούμε. Αυτό σημαίνει πολύ δουλειά. Αξίζει όμως γιατί θα βγούνε κάποια συμπεράσματα. Δεν σκοπεύουμε να αρχίσουμε να αραδιάζουμε νούμερα και διαγράμματα σε ατελείωτα Power Point. Απλά θα προσπαθήσουμε να αναφέρουμε τα συμπεράσματα. Όλοι όσοι θέλουν να μελετήσουν τα αποτελέσματα και να να βγάλουν ενδεχομένως και άλλα συμπεράσματα, μέσα από αυτά, θα βρουν τα ερωτηματολόγια σε συγκεκριμένη διεύθυνση που θα κοινοποιηθεί αμέσως μετά το συνέδριο.

Από εκεί και μετά έχουμε διάβασμα, μελέτη να φτιάξω βίντεο, να φτιάξω σημειώσεις, να… να…

Έτσι για μια ακόμα φορά τα έγραψα… για να μη τα ξεχάσω.

Μέχρι την επόμενη φορά…

Να γελάτε σε πείσμα των καιρών.

Να βοηθάτε πάντα τους διπλανούς σας.

Να χαμογελάτε σε όλους… για να ανησυχούν οι άλλοι.

Και φυσικά, να περνάτε καλά. Μη ξεχνάτε… όλοι προσπαθούν να σας πείσουν ότι είμαστε για φούντο. Όλη αυτή η συζήτηση, όλη αυτή η μιζέρια, όλη αυτή η γκρίνια, γυρνάει μέσα μας και μας κάνει να χάνουμε τα απλά μικρά καλά που έχουμε. Μη τους κάνουμε τη χάρη. Βρέθηκα στη Γερμανία  και εκτός από το καιρό, που ήταν συνέχεια με σύννεφα, μου έλειψε το χαμόγελο. Όταν γελάγαμε και παίζαμε χιονοπόλεμο γινόμασταν αξιοπερίεργο… Δεν είμασταν έτσι…

Τη καλησπέρα μου.