Χε χε!!! Έτσι θα τη βγάλετε νομίζετε; Χωρίς προγραμματισμό; Δεν λέει. Λοιπόν ξεκινάμε από τα θεμελιώδη…
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ για το 2010 σε όλους.
Τώρα αν ο νέος χρόνος θα είναι “γκέι” γιατί ο προηγούμενος μας γ@… στα χρέη δεν ξέρω. Προσωπικά δεν βλέπω γιατί να μην ακολουθήσει και ο νέος χρόνος την παράδοση των προηγούμενων… Άλλωστε συνηθίσαμε να πληρώνουμε και μπορεί να μας λείψει στο τέλος. Θα δείξει.
Λοιπόν για να δούμε τι θα κάνω φέτος. Ξεκινάμε από τα βασικά…
1. Θα περάσω καλά. Ναι αυτό είναι σημαντικό γιατί κατάλαβα ότι όποτε αρχίζω να ψάχνομαι “χαλιέμαι” από τη μια και καλό δεν κάνω. Μου πήρε μόλις μισό αιώνα να το καταλάβω.
2. Θα “προστατέψω” τους φίλους μου και θα “κάνω και άλλους”. Πάντα πίστευα στην έννοια της φιλίας. Και ποτέ δεν απογοητεύτηκα. Αποδέχτηκα αυτό που είναι ο καθένας και αν μου “έκανε” παρέμεινα στη γειτονιά, αλλιώς προχώρησα παρακάτω. Πέρασε ο καιρός που ερχόμουνα στα μέτρα της παρέας για να γίνω αποδεκτός. Αυτό το έκανα στα 15 μου. Τώρα πια δεν νομίζω ότι πρέπει να κάνω κάτι τέτοιο.
3. Θα ασχοληθώ με τη δουλειά μου ακόμα παραπάνω, προσπαθώντας κυρίως να ξεκολλήσω από κάποια πράγματα που έχω προσκολληθεί εδώ και πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να λέω ότι η εκπαίδευση αλλάζει και εγώ να μένω σε αυτά που ήθελα να αλλάξω όταν ξεκίνησα πριν 24 χρόνια να διδάσκω. Τώρα πια οι καταστάσεις έχουν αρχίσει να με προλαβαίνουν. Σε λίγο θα χάσω το “τραίνο.”
Προ ημερών σε μια κουβέντα με τους μαθητές που είμαι υπεύθυνος στο σχολείο τους λέω “Μη ξεχνάτε ότι έχω τα τριπλάσια χρόνια από εσάς…” Μούγκα στη τάξη… σκέψη… (μη ψάχνετε τίποτα πολύπλοκο… την ηλικία μου υπολογίζανε). Αλλά εγώ σοκαρίστηκα περισσότερο, όταν το συνειδητοποίησα.
Προ πολλών ετών (1991…) κάποιος γονέας σε μια συγκέντρωση μου είχε πει “Τι καλός που είστε…(στο μάθημα εντάξει…) Τόσο νέος…. ” Και τίποτα άλλο…Δεν ήξερα τι να απαντήσω και κάπου στα όρια της ευγένειας της απαντάω…. ” Μα μου αποδίδεται σαν προσόν το μοναδικό προσόν που είναι βέβαιο ότι θα παρέλθει…” Λοιπόν δεν πρέπει να περάσει. Αντίθετα πρέπει να παραμείνω μέσα στα πράγματα. Τα κασετόφωνα περισσεύουν. Οι δάσκαλοι όμως…
Προχθές βρήκα τον καθηγητή μου των θρησκευτικών να ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ. Τον χαιρέτησα και τον προσφώνησα “δάσκαλο”. Η λέξη ήταν κυριολεκτική. Σχολιάζοντας σε κάποιο κύριο που ήταν δίπλα του είπε ότι μετά από τόσα χρόνια είναι αυτό που μένει… η αναγνώριση. Και όμως είναι πολύ περισσότερα.
Λοιπόν “living in the past” – αναδρομές τέλος.
4.Θα αξιοποιήσω κάθε μέρα γιατί κατάλαβα, ότι τελικά δεν υπάρχει “αργότερα”. Κάθε μέρα είναι καινούργια μέρα και πρέπει να την αξιοποιούμε στο έπακρο. Η προηγούμενη έφυγε και η επόμενη αργεί. Άρα σήμερα…
5. Θα μάθω… Θέλω να ξεσκουριάσει το μυαλό μου. Να γεμίσει νέα πράγματα. Να ξεφύγω από τα παλιά. Εντάξει αυτό δεν γίνεται αλλά τέλος πάντων να μην τα ανακυκλώνω και χάνομαι μέσα σε αυτά.
6. Θα πάω σε νέους τόπους. Δεν είναι ανάγκη να γράψω χιλιόμετρα ή να οργανώσω τεράστια ταξίδια. Απλά πέρυσι ξεκόλλησα από τα συνηθισμένα μου και πολύ μου άρεσε.
Λοιπόν αυτά τέρμα οι φωνές στις ταμπέλες. Ξαναερχόμαστε στα ίσα μας από την επόμενη εγγραφή.
Τη καλημέρα μου και καλή χρονιά.