Month: December 2009

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2009

Έτσι φωναχτά και δυνατά. Φέτος για πρώτη φορά θα κάνω απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Με όλα τα σχετικά. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν θα τα βάλω σε σειρά αλλά θα προσπαθήσω να καταγράψω όλα όσα μου άφησε η χρονιά που τελειώνει αύριο.

363 μέρες πριν λοιπόν ξεκίνησε η νέα χρονιά.2009 τη λέγανε τότε. Και για δυο μέρες ακόμα έτσι θα τη λένε. Μετά θα φύγει αυτή και θα έρθει μια άλλη, που θα τη πούμε 2010. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα τη πούμε του χρόνου.

Λοιπόν η νέα – τότε – χρονιά έφερε ελπίδα και προσμονή για κάτι καλύτερο γιατί λέει το 2008 ήταν ζόρικο. Τώρα κοιτάζοντας πίσω έχω να πω ότι το 2009 ήταν ζόρικο και ελπίζουμε σε ένα καλύτερο 2010. Καλά, εντάξει γίνομαι κουραστικός. Σταματώ λοιπόν.

Το 2009 λοιπόν έφερε…

Μια απόλυση… του γιου μου από το στρατό.

Δύο καινούργια σπίτια. Ένα αυτό που είστε όλοι εσείς από το Μάη και μετά, και μιλάω για το ψηφιακό μου σπίτι. Αλλά και το σπίτι στο Αίγιο, αποπληρώθηκε.

Μια κινούμενη εικόνα του κόσμου. Εντάξει αυτό είναι φρέσκο αλλά μου ήρθε κάπως…. Τώρα ο κόσμος μπήκε στη θέση του.

Λιγότερα κιλά αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι τι έχει ακολουθήσει αυτή την απώλεια. Σημαντικές μεταβολές στη καθημερινότητα αλλά και μια απόδειξη. Όλα είναι στο μυαλό. Και όλα μπορούν αν γίνουν, αν το αποφασίσεις. Εντάξει δεν έχω τελειώσει αλλά μπορώ να το γιορτάζω και να το φωνάζω. Και όσοι από εσάς διαβάζουν τώρα και θέλουν να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους αλλά το αφήνουν …”για αργότερα” ΚΑΚΩΣ. (Πάλι φωνάζω αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα). Όχι κυρίες και κύριοι. Κοιτάξτε τι μπορείτε να κάνετε για εσάς. Εντάξει δεν είπαμε να γίνεται ξαφνικά το κέντρο του κόσμου – αν δε το  αισθάνεστε – αλλά δώστε προτεραιότητα στον εαυτό σας.Από εκεί και μετά πολλά, αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, αυτοσεβασμός κλπ κλπ κλπ (έχω προτάξει σε όλα τη λέξη “αυτό-” αλλά έτσι είναι.)

Μνήμες. Πάρα πολλές μνήμες.  Τι να πρωτοθυμηθώ … ( τα καλά θα πω, για τα κακά ανατρέξτε στο αρχείο, εγώ έχω κάνει DELETE).

1. Τα Γιάννενα με τους συναδέλφους, φίλους, συμφοιτητές, … δεν ξέρω πως να τους προσφωνήσω πια. Με όλους αυτούς που όσα χρόνια και αν περάσουν θα μείνουν οι άνθρωποι που δέθηκα μαζί τους για μια ζωή. Ίσως τότε χωρίς να το ξέρω αλλά σήμερα είμαι πολύ χαρούμενος που έγινε αυτό. Πριν 10 χρόνια έλεγα ότι τα Σαββατοκύριακο εκείνο του 2000 ήταν το πιο δυνατό – συναισθηματικά – Σ-Κ που μπορώ να θυμηθώ. Εντάξει τώρα έβαλα άλλο ένα.  (καλύτερο από το προηγούμενο, έτσι ώστε να έχω μεγάλη προσμονή και αγωνία για το επόμενο.)

2. Η Σύρος. Δεν ήταν το συνέδριο αυτό καθεαυτό, χωρίς να το υποβαθμίζω (απλά δεν είμαι ο τύπος που τρέχει από συνέδριο σε συνέδριο) αλλά η νέα εμπειρία αλλά και η Σύρος αυτή καθεαυτή.

3. Η Κεφαλλονιά. Δεν θα γράψω πολλά. Απλά θα ξαναπάω. Και ίσως όχι μόνο μία φορά. Αυτό τα λέει όλα. Αν θέλετε λεπτομέρειες στο αρχείο  (τέλη Αυγούστου).

4. …τώρα δεν μου έρχεται κάτι άλλο.

Παιγνίδια… πολλά παιγνίδια (για μεγάλα παιδιά… ή όχι και τόσο μεγάλα παιδιά… τέλος πάντων). Να μη μπω σε λεπτομέρειες. Θα μείνω μόνο στο ARENA που έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και με βοηθάει να απαθανατίζω. Για να καταλάβετε τι εννοώ κοιτάξτε εδώ.

Χθες απόγευμα βρέθηκα για καφέ στο Μοναστηράκι, με δυο φίλες και εκεί που περίμενα είδα την Ακρόπολη. Τώρα τη βλέπετε και εσείς.

Και με αφορμή αυτό το περιστατικό πάμε σε ένα  άλλο χαρακτηριστικό του 2009.

Καφέδες!!!! Ο κάθε “καφές” είναι μοναδικός. Γιατί συνήθως έχω απέναντί μου αγαπημένα πρόσωπα, με τα οποία μοιραζόμαστε πολλά. Και έτσι πάνω από το φλιτζάνι του καφέ μας δίνεται η δυνατότητα να μιλήσουμε απλά, χαλαρά, ήρεμα  και πάντα, όπως έχει πει και μια φίλη, μετά από το καφέ γυρνάω σπίτι “πιο ασφαλής” γιατί συνειδητοποιώ ότι  υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου με τους οποίους έχω “κάτι παραπάνω” από ένα γεια.

Δεν πρέπει να παραλείψω το ΑΣΜΠΕΤΑ, το οποίο κάθε φορά είναι διαφορετικό. Κάθε φορά είναι ενδιαφέρον, κάθε φορά αφήνει μια γλυκιά ανάμνηση. Ταυτόχρονα είναι και μια απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει και κάτι διαφορετικό έξω από το πληκτρολόγιο και το μόνιτορ. Στο επόμενο λοιπόν ασμπέτα… του χρόνου.

Τι άλλο… Α!!!! Ναι τη κίνηση. Δηλαδή το γυμναστήριο. Αλλά και τη κίνηση γενικότερα. Βαρετό στην αρχή, υποφερτό τώρα. Δεν ξέρω αν θα το “αγαπήσω” στο τέλος, αλλά είναι καλό. Αφήνει μια περίεργη αίσθηση κούρασης και τόνωσης μετά.  Πάντως θα σταθώ στο ότι ενώ ποτέ δεν είχα χρόνο, τώρα έχω και σχεδόν καθημερινά. (είναι σε αυτό που λέγαμε για “αργότερα”.) Έτσι έλεγα και εγώ. Αλλά τελικά και χρόνος βρέθηκε και αποτέλεσμα βγήκε και καλό κάνει (δεν το συζητάμε πια αυτό)

Τι άλλο….ΑΑΑΑΑΑΑ!!!Ναι το βασικότερο. Γνώσεις. Διάβασα πολλά. Πάνω στη πληροφορική, στο MOODLE, στη ψυχολογία, σε μυθιστορήματα.  Νομίζω ότι ανακάλυψα ξανά το διάβασμα. Το είχα ξεχάσει. Φαίνεται περίεργο αλλά δυσκολευόμουν να “χαθώ” μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Τώρα σιγά σιγά το ξανασυνηθίζω. Για να καταλάβετε τι εννοώ, όποτε διάβαζα κάτι, μου ερχότανε φλασιά, το παρατούσα για να κάνω κάτι άλλο, και μετά συνήθως το παρατούσα. Έχω πολλά μισοτελειωμένα βιβλία. Τώρα διαβάζω ένα βιβλίο κάθε 10 μέρες περίπου και είμαι ενθουσιασμένος με εμένα. Και δεν είναι αγγαρεία. Μου αρέσει. Αν το βαρεθώ, θα κάνω διάλειμμα και μετά πάλι.

Συνοψίζοντας…

Το 2009 ήταν μια φανταστική χρονιά, όπως κάθε χρονιά. Γιατί πρόσφερε μνήμες. Πολύτιμες μνήμες. Άλλες ευχάριστες άλλες δυσάρεστες. Μνήμες όμως που με βοηθάνε να προχωράω, να μαθαίνω, να γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερος (έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω). Σε δυο μέρες τελειώνει και έρχεται το 2010. Σαφώς πολλά υποσχόμενο και αυτό. Θα δείξει.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Αύριο ψώνια, μεθαύριο αργία, την επόμενη απογραφή, μετά Κυριακή (Χμ ! Καλά…). Λοιπόν

ΚΑΛΛΛΛΛΗΗΗΗΗΗΗ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑΑΑΑ

Τα λέμε του… χρόνου. Να είστε όλοι καλά, …(πάω να “χτυπηθώ”)

Τη καλημέρα μου.

Στη Παναγιά τη Πλατανιώτισσα…

Πιστός στις συνήθειες  μου θα σας κάνω ένα μικρό οδοιπορικό στη Παναγιά τη Πλατανιώτισσα έξω από το Αίγιο.

Ξεκινάμε λοιπόν από το Αίγιο από τη παλιά Εθνική οδό με κατεύθυνση προς Αθήνα. Περνάμε διαδοχικά Ελίκη, Νικολαίικα, Ελαιώνα και σε κάποια στιγμή στο δεξί μας χέρι εμφανίζονται δύο κέντρα. Έχουμε φτάσει στη Περιοχή Τσαγρή και αριστερά μας είναι η γέφυρα που πάει για Διακοπτό. Μόλις πριν την γέφυρα, ξεκινάει ο δρόμος για τη Παναγιά. Μπαίνουμε στο δρόμο και κινούμαστε σε μέτριο ασφάλτινο δρόμο. (Λακκούβες και τρύπες δόξα τω Θεώ βρίσκονται αρκετές.) Ο χάρτης μιλάει για 16 χιλιόμετρα αλλά εμένα μου φάνηκαν περισσότερα. Ομολογώ ότι ΔΕΝ κοίταξα οδόμετρο. Αριστερά έχουμε το ποτάμι και δεξιά τα βράχια. Μετά από 4-5 χιλιόμετρα έχουμε μια γέφυρα αριστερά πάνω από το ποτάμι και τη συνέχεια του δρόμου. Αλλά η προέκταση του δρόμου είναι χώμα.

Λογικά λοιπόν κάποιος ακολουθεί την άσφαλτο και περνάει πάνω απ΄τη γέφυρα και συνεχίζει.  Ο δρόμος είναι πολύ στενός.Πάρα πολύ στενός. Δηλαδή δυο αυτοκίνητα ΔΕΝ διασταυρώνονται. Πολύ προσοχή λοιπόν. Δεν κάνουμε “Ανάβαση Αχαϊκού”. Στροφιλίκια, και μέσα από χωριά και από βουνά και λαγκάδια. Η θέα απέναντι στα βράχια είναι πολύ όμορφη αλλά ο οδηγός ΔΕΝ χαζεύει. Ο δρόμος δεν δίνει αυτή τη πολυτέλεια..

Αν όμως κάποιος συνεχίσει στο χώμα, ο δρόμος είναι φαρδύς, ανοικτός, με πολύ καλή χάραξη. Δεν είναι σπαστήρι (έχει ελάχιστα μέρη που “βροντάει” όλο το αυτοκίνητο) Γενικά έχει καλό χώμα. Και πολύ σύντομα φτάνεις 5 χιλιόμετρα πριν τη Παναγιά.

Εγώ έκανα το κύκλο. Ανέβηκα από την άσφαλτο και κατέβηκα από το χώμα.

Φτάνοντας στη Παναγιά, καταλαβαίνετε γιατί λέγεται έτσι. Αν δεν το καταλάβατε δείτε αυτό…

Παναγιά Πλατανιώτισσα

Η εκκλησία είναι μέσα σε τρία πλατάνια. Πολύ υποβλητικό. Το ποτάμι τρέχει δίπλα (δεν θυμάμαι το όνομα). Έχει φαγάδικα δεξιά αριστερά αν θέλει κανείς να φάει. Αλλά έχει και χώρο για περπάτημα.

Το ποταμάκι μπορείτε να το δείτε εδώ.

Σε κάποιο σημείο πήρα και βιντεάκι. Δεν  είναι κάτι το φοβερό αλλά εντάξει… δείτε το.

V1243_25-12-09

Λοιπόν σας τα είπα όλα. Για φαγητό στο τέλος μπορείτε γυρνώντας να κάτσετε στο μαγαζί της Δέσποινας Τσαγρή (εκεί πριν τη γέφυρα). Μόνο προσέξτε οι μερίδες είναι τεράστιες σε αντίθεση με τις τιμές.  Και το φαγητό πολύ καλό. (μέσο κόστος 15 €/άτομο βαριά)

Αυτά. Τη καλημέρα μου… για να δω τι δεν έχω κάνει…Α!!!!!Ναι απολογισμό (χε χε !!! ) για το 2009. Δεν κατάλαβα όλοι κάνουν, εγώ γιατί όχι; Καλά. Αύριο.

Και ο καιρός τρελλάθηκε…

Πήγαμε για δυο μέρες μόνο στο Αίγιο. Η αλήθεια είναι ότι κάποια πράγματα αλλάζουν και εγώ δυσκολεύομαι να τα πάρω είδηση. Έτσι φαίνεται ότι όσο περνάει ο καιρός τα παιδάκια μου θα έρχονται και λιγότερο στο εξοχικό. Ο λόγος είναι ότι βαριούνται. Έτσι αν και ξεκινήσαμε με “άγριες” να γυρίσουμε σήμερα, μετά από οικογενειακό συμβούλιο και κατόπιν παθητικής διαμαρτυρίας, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να έχω όλη την οικογένεια σε ιδιότυπη ομηρία, στο εξοχικό επειδή εμένα μου αρέσει και έτσι ξεκουβαλήσαμε και ήρθαμε νωρίτερα. Τώρα πρέπει να δεχτώ ότι θα πηγαίνω μάλλον μόνος μου ή άντε οι δυο γηραιοί στο εξοχικό και μέχρι εκεί.

Όμως τις μέρες που ήμουν εκεί είχε ακόμα τριαντάφυλλα. Και μερικά μπουμπούκια ακόμα. Οι κερασιές είχαν αρχίσει να “φουσκώνουν” για να πετάξουν φύλλα και άνθη. Οι τριανταφυλλιές πετούσαν φρέσκα βλαστάρια. Οι ακτινιδιές κρατάγανε ακόμα φύλλα. Μόνο η καρυδιά είχε αδειάσει εντελώς και η κορομηλιά δεν έδειχνε διάθεση άνοιξης. Όλα τα άλλα είχαν “τρελή” συμπεριφορά.

Και πως να μην έχουν. Όταν στα 670 μέτρα υψόμετρο (ναι… ο Άη Βασίλης έφερε GPS και πάω να αλλοιθωρήσω στην οδήγηση. Αλλά δίνει κάποιες πληροφορίες) κυκλοφορώ Χριστουγεννιάτικα με ένα πουκάμισο, απλά. Το θερμόμετρο έδειχνε σταθερά 17-18 οC. Κρύο δεν έκανε καθόλου, οπότε πως να μη το περάσουν για άνοιξη τα φυτά. Μια χαρά ήταν. Το απογευματάκι έριξε μια “ποτιστική βροχούλα” για καμιά ώρα και τέρμα.  Μέχρι εκεί.

Για του λόγου το αληθές σας προσφέρω και ένα τριανταφυλλάκι (μάλλον το τελευταίο της χρονιάς – από εμένα )

Σε επόμενη φάση θα σας δείξω βιντεάκι από την εκδρομή στη Παναγιά τη Πλατανιώτισσα που πήγαμε εκδρομούλα. Αυτά όμως σε “οδοιπορικό” όπως συνήθως.

Και τώρα θέλω τη βοήθεια του κοινού. Θα ήθελα προτάσεις για χειμερινό τετραήμερο μάλλον νότια Μακεδονία, αλλά και όπου αλλού έχει κάποιος κάποια εμπειρία. Όποιος έχει να προτείνει κάτι μου λέει.

Τη καλημέρα μου. Σήμερα μετά από δέκα μέρες θα πάω να δω “αν είναι σταθερός ο διάδρομος στο γυμναστήριο”. Έχω μια αγωνία δεν λέω.

Μισό λεπτό…

Να φιλήσω στέρεο έδαφος. Επιτέλους. (Σμακ!!! – όπως λένε και στα Μίκυ Μαους 😉 )

Άντε χρόνια πολλά σε όλους. Σε πείσμα των καιρών χαμογελάτε και γελάτε, ακόμα καλύτερο είναι. Περάστε καλά. Θυμηθείτε φίλους και γνωστούς. Ρίξτε το έξω, όχι για να πέσετε σε βαθιά κατάθλιψη μετά αλλά γιατί έτσι σας αρέσει.

Δεν φταίτε εσείς για όλα αλλά δεν είστε και το θύμα ολονών. Δεν φταίνε οι άλλοι για ό,τι παθαίνετε. Πάρτε τα πράγματα στα χέρια σας. Κοιτάξτε στο καθρέπτη και αγαπήστε αυτό που βλέπετε. (Ε! ψιτ να είστε μόνοι μπροστά στο καθρέπτη όχι… με παρέα και μετά λέτε ότι σας βάζω ιδέες εντάξει;) Καινούργια χρονιά έρχεται. Είπαμε για τα παιδιά το παρελθόν πέρασε και το αύριο είναι μακριά. Ας γίνουμε λοιπόν για λίγο παιδιά.

Αχ!!!! Τα φώναξα και ξεθύμανα. Τα έχω γράψει κατά καιρούς – κυρίως στη ΒΔΕΛΛΑ – και σχεδόν πάντα τέτοιες εποχές μου έρχονται. Αν θέλετε ψάξτε να τα βρείτε.

Να είστε όλοι καλά.

Τη καλημέρα μου.

Γυρίζει μανούλα μ’ γυρίζει…

Άσχημο φρούτο η ζαλάδα. Μου έλαχε και αυτό. Έτσι σήμερα που είχα και ένα αποχαιρετιστήριο διαγώνισμα με τα παιδάκια μου σηκώθηκα το πρωί και από τη “βραδινή τρικυμία” δεν μπορούσα να σταθώ. Φοβήθηκα την οδήγηση και τις έντονες συγκινήσεις στη τάξη. Έτσι παρέμεινα “οίκαδε” και κλινήρης. Ο ντοτόρος είπε : Δεν είναι τίποτα. ένας ψιλο-ίλιγγος  (Χμμμ!!!! Καλά αυτός δεν τα είδε να γυρίζουν αλλά τέλος πάντων). Ρώτησα τι πρέπει να κάνω και εκεί άρχισαν τα ανέκδοτα. Να μην αγχώνεσαι…. (Μη βιάζεστε, έχει και άλλο), να παίρνεις τα χάπια σου (εντάξει αυτό το κάνω), να μη κουράζεσαι (χμ σχετικά είναι αυτά) … Και μου πασάρει ένα σετ εξετάσεων, με ένα πακετάκι νέα χαπάκια (να έχω το κάτι τις μου να ασχολούμαι).

Καλό ήταν. Να πω ότι ενθουσιάστηκα!!! Δεν θα το έλεγα. Άσχημη αίσθηση. Όταν ταξιδεύω με το καράβι το καταλαβαίνω να κουνάει, αλλά στο σπίτι μου και στο πάτωμα!!! Δεν μου άρεσε.  Τα παιδάκια μου σίγουρα ενθουσιάστηκαν. Βέβαια δεν τους είπα Καλές γιορτές αλλά νομίζω θα το αντέξουν. (Θα το μάθω πάντως … που θα πάει…. ποιος μου έκανε “βουντού” χθες που διάβαζε Χημεία … που θα πάει θα το μάθω… και τότε θα του πω να μη το ξανακάνει γιατί πιάνει!!!! – λέμε τώρα.)

Λοιπόν αν έχω συνέλθει – που έτσι δείχνει  – θα τη κοπανήσω για Χριστούγεννα. Αν λοιπόν δεν γράψω μέχρι τότε… αρχίζουμε…

Χρόνια Πολλά σε όλους – κυρίως με υγεία και όλα τα άλλα μετά.
Μη ξεχνάτε Ευγενίες (24/12) και Στεφανους (27/12) Τους Χριστουγεννιάτικους δεν του αναφέρω γιατί γενικά τους θυμάστε αλλά τα άλλα δυο επειδή πέφτουν στην τούρλα των Χριστουγέννων, κάπου χάνονται. Να είστε όλοι καλά και με το καλό να ξαναβρεθούμε.

Τη καλημέρα μου.

Τελικά αξίζει…

…κάθε στιγμή αξίζει να είσαι καθηγητής. Δεν περίμενα τη χθεσινή μέρα βέβαια να το καταλάβω. Το έχω καταλάβει χρόνια τώρα αλλά η χθεσινή μέρα απλά το επιβεβαίωσε για μια ακόμα φορά. Η τρυφερότητα και η αγάπη που δεχτήκαμε από όσους μαθητές ήρθαν ήταν το κάτι άλλο. Μπορώ να πω ότι η ώρα πέρασε … σαν νεράκι. Δεν καταλάβαμε πως πέρασε. Με κουβέντα, γέλια, καλαμπούρια, σχέδια, όνειρα,  σκέψεις και ό,τι άλλο λένε οι φίλοι δηλαδή. Και νομίζω ότι αυτό  ήταν το καλύτερο.

Αρκετοί συνάδελφοι δεν ήρθαν αλλά και πολλά από το παιδιά δεν εμφανίστηκαν. Κρίμα. Αυτό που είχε μεγάλη σημασία ήταν ότι μπόρεσαν και μίλησαν. Εγώ έκανα “τη προξενήτρα” μια και – όπως γίνεται συνήθως – βρήκε ο καθένας τους παλιούς του συμμαθητές και πιάσανε κουβεντούλα. Έτσι μόλις έβρισκα εγώ τον Α που είχε τελειώσει την Χ σχολή και υπήρχε και άλλος από την ίδια σχολή… από το χέρι και βουρ για συστάσεις. Και τους παρατούσα να τα πούνε. Υπήρχαν παιδιά που ήταν στην ιδια υπηρεσία, μιλούσαν μεταξύ τους και δεν ήξεραν ότι είχαν τελειώσει το ίδιο σχολείο. Φυσικά και μπορούσαν να ζήσουν χωρίς να το ξέρουν αλλά σίγουρα είναι καλύτερα τώρα που το ξέρουν.

Εισέπραξα  και μια “κλωτσιά” μόλις είδα μια παλιά μαθήτρια και  μόλις τη ρώτησα τι την έπιασε πήρε το πιο πλατύ χαμόγελο και μου απάντησε “Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό.” Τι να της πεις… Μου υποσχέθηκε όμως ότι θα φάω κουφέτα από το γάμο της. Οπότε θα πληρώσει…

Πολλά, πάρα πολλά μαζεμένα. Φανταστικά. Προσωπικά τη καταβρήκα. Βέβαια το γεγονός ότι άρχισαν να έρχονται παιδιά μαθητών μας στο Γυμνάσιο σημαίνει δυο πράγματα. Πρώτο ότι οι αναμνήσεις από το σχολείο είναι καλές και μετά… ότι μεγαλώσαμε  (αλλά ποιος μετράει).

Πάντως είναι γεγονός ότι εμφανίστηκαν περισσότερο παλιοί μαθητές. Οι νέοι μαθητές φαίνεται έχουν “νωπές” μνήμες.  Μπορεί να γκρινιάζουμε όταν τους έχουμε μαθητές αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για τα παιδιά, το παρελθόν δεν έχει νόημα γιατί πέρασε και το μέλλον είναι πολύ μακριά. Κάτι που για εμάς τους μεγάλους δεν ισχύει. Το παρελθόν μας σημαδεύει και το μέλλον  μας φοβίζει. Αν θυμόμαστε πάντα πως είναι παιδιά, αυτοί οι άνθρωποι που έχουμε μπροστά μας δεν μπορείς να συγχυστείς αλλά και δεν μπορείς να κακιώνεις. Αργότερα θα καταλάβουν. Και τότε θα θυμηθούν αυτά που πρέπει.

Έτσι χθες μου λεει μια μαθήτρια θεωρητικής κατεύθυνσης… μετά από 12-13 χρόνια που τελείωσε.

– Δεν φανταζόμουνα ότι είστε έτσι …

– Δηλαδή… πως; τη ρωτάω.

– Να! Μέσα στη τάξη κάνατε το μάθημα σοβαρός, δεν αφήνατε πολλά περιθώρια και γενικά φαινόσασταν πολύ σοβαρός…

– Χμ… Ενώ τώρα τι έγινε έχασα τη σοβαρότητά μου….

-Όχι αλλά να το γεγονός ότι μας μαζεύετε τόσο συχνά και προσπαθείτε να μας μαζέψετε …. Δεν το περίμενα.

Η αλήθεια είναι ότι πίσω από την εκδήλωση δεν ήμουν εγώ αλλά “χρησιμοποιήθηκα” (και καλά κάνανε) για να τους μαζέψουν.

– (και συνεχίζει) ενώ άλλοι που ήταν πιο χαλαροί και άνετοι στη τάξη… μετά χαθήκανε.

Και τότε ξυπνάει το “καθηγητικό” μέσα μου και της λέω…

-Άρα ο καθένας δείχνει αυτό που θέλει … και … τα πράγματα τελικά δεν είναι όπως φαίνονται.

Αυτό ήταν Ματ!. Πολύ το διασκέδασα. Συμφώνησε και συνεχίσαμε…

Όμορφα ήταν. Ας προσέχαν οι απόντες…γιατί θα πρέπει να περιμένουν την επόμενη φορά, όποτε και αν είναι αυτή.

Τη καλημέρα μου.

Σήμερα δεν γράφω…πολλά.

Σήμερα έχει επίσκεψη στο σχολείο και συνάντηση με αποφοίτους. Μια τέτοια διαδικασία εμένα με “εξιτάρει” γιατί για κάθε ένα από αυτά τα παιδιά υπάρχει μια ανάμνηση… μόνο που τώρα δεν είναι παιδιά. Οι περισσότεροι στο ΦΑΤΣΟΒΙΒΛΙΟ ποζάρουν με τα παιδιά τους (πλέον) ή η εικόνα τους είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που θυμάμαι – και ευτυχώς γιατί έτσι πρέπει να γίνεται. Έτσι είναι, εγώ τους ήξερα παιδιά και τώρα…θα δούμε. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις πως εξελίσσονται και το γεγονός ότι επιλέγουν να μοιραστούν μαζί μας ένα Σάββατο απόγευμα δείχνει ότι τελικά “κάτι κάναμε και εμείς” μέσα στην πορεία εξέλιξής τους. Και αυτό είναι το εντυπωσιακό. Εμείς που τα ζήσαμε αυτά τα παιδιά “θα πάμε τρέχοντας” να δούμε τι κάνουν, να μιλήσουμε μαζί τους σε μια άλλη βάση πια, ισότιμη, όχι σαν μαθητές – καθηγητές αλλά σαν φίλοι. Γιαυτό είμαι ανυπόμονος.

Αλλά πριν από αυτό θέλω να σκεφτείτε σοβαρά αυτά που λέει η φίλη μου η Βιβή σε τελευταία της εγγραφή, Μπορείτε να τη δείτε εδώ. Σας διαβεβαιώνω ότι καμία προσφορά ΔΕΝ είναι μικρή. Και όλα αυτά είναι απλά ένα τηλέφωνο μακριά. Απλά σηκώστε το τηλέφωνο.

Α!!!! Και κάτι άλλο. Αύριο Κυριακή στις 12 το μεσημέρι στο HILTON γίνεται μια σειρά εκδηλώσεων με πάαααρα πολλά θέματα. (Ξεκίνησε από χθες αλλά τώρα πια….μένει μόνο η Κυριακή.) Εγώ θα σας προτείνω μία εκδήλωση…. (δίνω το πρόγραμμα)

Πρόγραμμα Wildlife Show 2009 – 20.12.09

Athens Hilton-αίθουσα Galaxy

Ώρα έναρξης: 12.00

12.00 : Εγγραφές

12.15 : Eισαγωγική τοποθέτηση – Συντονισμός από τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη.

12.30 : «Το έργο του Medasset στη Μεσόγειο» – Κωσταντίνος Γριμάνης , διευθυντής του Medasset .

12.50 : «Το ΕΚΠΑΖ κοντά στη φύση με φροντίδα και περίθαλψη» – Παύλος Μπήτρος, διαχειριστής του ΕΚΠΑΖ(Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων )

13.10 : «Βιοποικιλότητα & Σκυριανό Άλογο – Η συνεισφορά της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Περιβάλλοντος & Πολιτισμού στην προστασία & διατήρηση της μοναδικής αυτής φυλής.» – Μυρτώ Παππά  , εξωτερική συνεργάτης της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ
13.30-13.50 : Διάλειμμα

13.50 : «Ο ρόλος των Μκο στην θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ζώων στην Ελλάδα και τον κόσμο» – Παναγιώτης Κατσουλάκος , ομιλητής για τη ΜΚΟ ”Σόλων”

14.10 : «Αδέσποτα στην πόλη»- Ευγενία Ματαράγκα , υπεύθυνη εκστρατειών GAWF

14.30 : “Φάκελος Σκύλος: Αγορά ή Υιοθεσία;” – Χριστίνα Οικονόμου , υπεύθυνη Προγραμμάτων, εκπαίδευσης & υιοθεσιών Sapt Hellas

14.50 : «Planetbook : Παρουσίαση του πρώτου επιτραπέζιου για το περιβάλλον.» – Σταύρος Μηλιόνης , πρόεδρος του Κ.Ε.Α.Ν(Κύτταρο Εναλλακτικών Αναζητήσεων Νέων)

15.00 : Αποχαιρετιστήριος χαιρετισμός – Ευχαριστίες

Και φυσικά στο Lobby 1 θα μπορείτε να επισκεφτείτε τα stands των Οργανώσεων αυτών καθώς επίσης και των:

ΚΑΖ,Ηimaira,Αρκτούρος,Ζωοφιλκή ένωση Ηλιούπολης.

Αυτή την εκδήλωση την οργανώνει η Ελίζα Δημητρά – απόφοιτη και φίλη που έχει δώσει πάρα πολλά στην υπόθεση των δικαιωμάτων των ζώων. Αν βρεθείτε από την γειτονιά πείτε της μια καλημέρα.

Ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Μου το έστειλε η ξαδελφούλα μου για να ενημερωθώ. Νομίζω ότι αντί να το προωθήσω παραπέρα με mail, κάτι που ποτέ δεν κάνω, εδώ θα βρει τη κατάλληλη θέση.

Αφορά λέει 10 φράσεις “κλειδιά” που χρησιμοποιούν οι γυναίκες και κυρίως τη “μυστική” σημασία αυτών των φράσεων. Τις ανεβάζω “ως έχουν” και μετά σχολιάζω.

Οι δέκα φράσεις που χρησιμοποιούν οι γυναίκες

1) ΚΑΛΑ: η λέξη που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να κλείσουν μια συζήτηση όταν έχουν δίκιο, οπότε πρέπει να σωπάσεις.

2) 5 ΛΕΠΤΑ: αν είναι σε φάση που ετοιμάζεται για έξοδο σημαίνει μισή ώρα. Σημαίνει όμως 5 λέπτα, και μονάχα 5, αν σου τα έδωσε προτού βγείτε ή κάνετε ό,τιδήποτε άλλο μαζί, για να δεις ματς ή να παίξεις στον υπολογιστή.

3) ΤΙΠΟΤΑ: η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Θέλει να πει κάτι.και πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. Οι συζητήσεις που ξεκινούν με το τίποτα συχνά τελειώνουν με ΚΑΛΑ (βλέπε 1).

4) ΑΝΤΕ ΚΑΝΤΟ: πρόκειται για πρόκληση και όχι για παρότρυνση. Μην το κάνεις.

5) ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ: είναι σαν λέξη, που συνήθως οι άνδρες κατανοούν λάθος. Ένας μεγάλος αναστεναγμός σημαίνει ότι πιστεύει ότι είσαι ηλίθιος και αναρωτιέται γιατί χάνει χρόνο και συζητάει μαζί σου για ΤΙΠΟΤΑ (βλέπε 3).

6) OK: μια απ’τις πιο επικίνδυνες λέξεις που μπορεί να πει μια γυναίκα σ’έναν άνδρα. Σημαίνει πως θέλει να σκεφτεί πώς και πότε θα το πληρώσεις.

7) ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ: μια γυναίκα σε ευχαριστεί, μην αναρωτιέσαι και μην λιποθυμήσεις, θέλει απλώς να σε ευχαριστήσει (εκτός κι αν σου πεί “ευχαριστώ πολύ” που τις περισσότερες φορές είναι καθαρός σαρκασμός)

8) ΟΠΩΣ ΘΕΣ : είναι ένας τρόπος για μια γυναίκα να σου πει άντε γα….

9) ΑΣΤΟ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΓΩ: άλλη μια επικίνδυνη φράση. Σημαίνει πως μια γυναίκα ζήτησε κατ’επανάληψιν από έναν άνδρα να κάνει κάτι που τελικά τώρα το κάνει εκείνη. Ο άντρας θα ρωτήσει « συμβαίνει κάτι ; », για την απάντηση της γυναίκας βλέπε 3.

10) ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ;: προσοχή, δεν είναι μια απλή ερώτηση…να θυμάσαι πάντα πως κάθε φορά που μια γυναίκα σε ρώτα ‘ποιά είναι;’, θα ήθελε στην πραγματικότητα να σε ρωτήσει : “ποιό είναι αυτό το ξέ….., και από που την ξέρεις ;;;;;;;”

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Θα συμφωνήσω. (το ξέρω ότι θα το πληρώσω, αλλά θα συμφωνήσω).  Για μένα το πιο σπαστικό είναι ” η κουρτίνα” όπως τη λέω εγώ. Δεν είναι ανάγκη να μιλάμε για “σχέση” αλλά γενικά για μια συζήτηση μεταξύ άντρα και γυναίκας. Η κουρτίνα, είναι εκείνο το απρόσωπο “τίποτα”, το ψυχρό “καλά”, το κοφτό “ΟΚ”, και γενικά όλα όσα χρησιμοποιούν και μας κάνουν να ψαχνόμαστε για το τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις  και ΔΕΝ είναι ο Αλέξης (που έλεγε και ένα παλιό τραγουδάκι).Εκεί λοιπόν μόλις κατέβει η κουρτίνα, κόβεται κάθε επικοινωνία και κάθε κουβέντα. Εμείς – τα αγοράκια – μένουμε με την απορία “μα τι είπα, τι έκανα, τι έπρεπε να κάνω” και άλλα τέτοια και τα κοριτσάκια, αποχωρούν με ένα ύφος κατακτητή. Και αυτό “το έχουν” δεν είναι επίκτητο, μάλλον γονιδιακό το βλέπω.

Να εξηγήσω. Γενικά μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Να βλέπω συμπεριφορές και να σκέφτομαι τι να κρύβεται πίσω από αυτά που βλέπω. Έχει τη πλάκα του. Φυσικά προσέχω να μη γίνομαι αδιάκριτος και ενοχλητικός αλλά “βλέπεις” πράγματα.

Θυμάμαι λοιπόν αρχές Σεπτέμβρη στο βιβλιοπωλείο, ψαχούλευα για τα παιδάκια μου χαρτικά, και εκεί δίπλα μου ήταν ένα ζευγάρι που και οι δυο μαζί ΔΕΝ φτάνανε τα τριάντα. Θα προσπαθήσω να αναπαραστήσω το διάλογο δίνοντας όσο είναι δυνατόν το κλίμα.

– Κοπελιά : (Διαλέγοντας σχολική τσάντα). Κοίτα αυτή πως σου φαίνεται;

– Αγόρι : (αμήχανο). …Καλή είναι…

– Κ : (με ύφος) Τι θα πει καλή είναι;

-Α : Εεεε!!!! Ωραία είναι.

– Κ : (Με πιο έντονο ύφος). Μα καλά τι εννοείς ωραία είναι… Μόνο αυτό έχεις να πεις;

– Α : (εντελώς χαμένο…) Μα….

– Κ : (Αναστεναγμός…)Ουφ!!! Τι σε πήρα μαζί μου (με ένα ύφος εντελώς απαξιωτικό…)

Και ρωτάω… έτσι απλά. Αυτός ο νέος θα τολμήσει να υψώσει “ανάστημα” μετά από τέτοια “εκπαίδευση”; Μάλλον όχι.

Λοιπόν; Αν κοιτάξετε λίγο γύρω σας άσχετα, πίνοντας το καφέ σας ή περπατώντας στους δρόμους είναι μάλλον βέβαιο ότι θα δείτε περισσότερες από μία από αυτές τις εκφράσεις να εμφανίζονται.

Αυτά λοιπόν… τη καλησπέρα μου.

Αγάπη μου χωρίζουμε…

Το άκουσα και αυτό. Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν σταματούν να με εκπλήσσουν. Σε κουβέντα μεταξύ γυναικών, από αυτές που μου επιτρέπουν πότε πότε να παρακολουθώ, (το πιάσατε το υπονοούμενο…) άκουσα για κάποιο ζευγάρι  – άγνωστο σε μένα – που το αγοράκι έκανε τη παραπάνω δήλωση…

Πρώτα απ’ όλα η δήλωση είναι αντιφατική από μόνη της, τουλάχιστον στα αυτιά μου…Ή είναι η αγάπη σου άρα η συνέχεια δεν υπάρχει ή δεν είναι και είναι η …Μαρία (ας πούμε) οπότε η συνέχεια έχει νόημα. Η συνέχεια είναι πιο κουφή.

… αλλά άσε… Πάμε στο Πήλιο το Σαββατοκύριακο, μια και το κανονίσαμε και τα χαλάμε τη… Δευτέρα.(!!!!)

Τώρα τι να πω; Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα στα αυτιά μου και ζήτησα “επανάληψη”. Όταν επιβεβαίωσα ότι καλά άκουσα, ρώτησα ποια ήταν η απάντηση της κοπελιάς και μου είπαν… “τον έστειλε στη μαμά του… το “διαβολόπαιδο”…” Πάλι καλά θα έλεγα.

Κάποια πράγματα δεν τα καταλαβαίνω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μετράει τελικά, η παρουσία του ανθρώπου ή τα έξοδα για το τριήμερο. Εντάξει δε πάει άλλο… Ο καθένας το δρόμο του, και συνεχίζουμε. Είχαμε κάποια σχέδια και… πλέον δεν θα γίνουν. Ωραία και τι έγινε… Έχουμε και μια αξιοπρέπεια. Εδώ χαλάει μια σχέση (έμαθα και λεπτομέρειες: Ένα χρόνο και…μαζί και τριαντάρηδες το ζεύγος. ) Δηλαδή η εφηβεία μας τελείωσε προ πολλού.

Δεν ξέρω… όλοι μου λένε ότι δείχνω μικρότερος από όσο είμαι (στην ηλικία).  (Θετική ανάδραση λέγεται : το γράφω για να το πιστέψω). Όμως νομίζω ότι τελικά μάλλον είμαι μεγαλύτερος από όσο δείχνω. Ίσως και πολύ μεγαλύτερος.  Ίσως κάποια πράγματα να είναι ξεφτιλισμένα απλά και εγώ να μη μπορώ να το δω. … Γιατρέ μου μπερδεύομαι… τι να κάνω; Θα το ψάξω… γιατί μπερδεύομαι.

Μέχρι τότε τη καλημέρα μου.

Τι σημαίνει συμμαθητής… (μέρος τρίτο)

Σάββατο σήμερα. Η ημέρα του καφέ. Τα Σάββατα – για τους καινούργιους – ξεκινάνε νωρίς. Το πρωί λοιπόν έχει :

Αρχικά λαϊκή. Πρωί πρωί με φρέσκα φρούτα, γεμίζουμε το σπίτι με τα απαραίτητα.

Φούρνος μετά. Πρωί, πρωί, με φρέσκο ψωμί, τυρόπιτες για τα παιδιά, και κάτι “απαίσια” κολασμένα τσουρεκάκια για όλους. Μισά γεμιστά με πραλίνα σοκολάτα και μισά “σκέτα”. Δεν μένει τίποτα. Εγώ μένω πιστός στο τοστ το πρωινό.

Σήμερα είχε εκτάκτως και σούπερ μάρκετ, πριν ξυπνήσουν όλοι οι άλλοι.

Στις 8.30 λοιπόν έκλεισε ο κύκλος και ανοίγει ο κύκλος του καφέ. Με την σύζυξ απολαμβάνουμε καφέ όπως μας αρέσει και κυρίως για όσο μας αρέσει. Χωρίς κουδούνια για τάξη ή κουδούνια τηλεφώνων να διακόπτουν. Και εκεί που απολαμβάναμε και μιλάγαμε χωρίς το καθημερινό άγχος…Ντρρρρριιιιιινννννν!!!! Το τηλέφωνο.  Κοιτάζω… άγνωστος αριθμός αλλά χωρίς απόκρυψη (που πολύ με φτιάχνει όταν την βλέπω).

Καλλλλλαααα!!!!!λέω και απαντάω και …τσουπ από την “άλλη άκρη” η Ρένα (!!!) που συνήθως μένει στο Ηράκλειο (της Κρήτης όχι της Αττικής). Στο κλασσικό ερώτημα που ακολουθεί τις κλήσεις από τα κινητά “που είσαι;”, η απάντηση με αιφνιδίασε και με χαροποίησε : “Στο ΟΑΚΑ, έχει αγώνες κολύμβησης η Ελευθερία.” και επειδή γνωρίζω τις ατελείωτες ώρες που έχουν αυτές οι διαδικασίες, της λέω ότι σε μια ώρα είμαι εκεί. Όπερ και εγένετο. Είχα να τη δω από το Σεπτέμβρη στα Γιάννενα (χημικός γαρ) και φυσικά δεν θα άφηνα την ευκαιρία να τη ξαναδώ. Δεν ήπιαμε καφέ αλλά η μιάμιση ώρα και η κουβέντα που κάναμε ήταν καλύτερη από οποιονδήποτε καφέ.

Στην κατάλληλη ώρα έφυγα… και πήγα για τον καφέ των συμμαθητών. Και φτάνοντας άλλη έκπληξη.

Του αγίου Σπυρίδωνα σήμερα και ο Σπύρος είχε στήσει ένα “κρητικό μπουφέ” με ρακί, παξιμάδια, ελιές, ντοματίνια, και χορτοκάλτσουνα και τυροκάλτσουνα από τη μανούλα του (τη στρίμωξε πρωί πρωί να του τα φτιάξει για εμάς… τι να πω.) εγώ είχα φροντίσει – στο άσχετο – να πάρω κρητικούς λουκουμάδες από το κέντρο για όλους. Και εκεί που είμασταν δώστου τα ρακοπότηρα να γεμίζουν και οι ευχές να κυκλοφορούν. Ευχές απλές αυθόρμητες και ειλικρινείς.

Σε λίγο εμφανίζεται και ο Κώστας (από τώρα όλοι Κώστας θα λέγονται).  Αφορμή ψάχναμε για ένα ακόμα γέμισμα και ευχές. (ψιτ η ρακί δεν ήταν για “εντριβή” (70 βαθμοί) ήταν μόλις 18άρα και πολλλλλυ γλυκόπιοτη). Σε κάποια φάση που έφυγε ο Σπύρος μας λέει ο Κώστας, για να μη του χαλάσει τη γιορτή… το νέο. “Κάηκε ολοσχερώς η επιχείρησή του” Ζημιά που μετριέται σε επταψήφιο νούμερο. Και δεν είχε βγει όλη τη βδομάδα και σήμερα αισθάνθηκε την ανάγκη να βγει να μιλήσει και ήρθε να μας δει.Η συζήτηση συνεχίστηκε και μετά την επιστροφή του Σπύρου όπου παρακολουθούσαμε άφωνοι. Τι να πεις άλλωστε. Τολμήσαμε να πούμε κάποιες κοινές και ανούσιες εκφράσεις του τύπου πρώτα η υγεία και άλλα τέτοια αλλά πράγματι συνειδητοποιείς ότι και μόνο η παρουσία μας ήταν αυτή που είχε ανάγκη ο Κώστας. Το γεγονός ότι είμασταν εκεί έφτανε.

-Εδώ τα 15 εκατομμύρια … ακούστηκε η γνωστή φωνή του κλασσικού λαχειοπώλη της πλατείας. Αστειευόμενοι – αλλά και ελπίζοντας – δηλώσαμε ότι αν κερδίσουμε θα “τον  φτιάξουμε”. Ακούστηκε το κλασσικό …”Ναι καλά… Εντάξει…” με κρυμμένες τις εκφράσεις “σιγά μη κερδίσουμε…”

Και τότε ο Κώστας κάνει τη κίνηση… φωνάζει τον λαχειοπώλη παίρνει μια ολόκληρη δεκάδα… (αφού ρώτησε εξηγήσεις τι σημαίνει και πως κερδίζει κανείς) γυρνάει στο Κώστα και του λέει πάρε τη μια. Έμεινε ο Κώστας… “Πάρε ρε…” του λέει. Παίρνει και ο Κώστας τη μία πεντάδα, και  τυλίγει ο άλλος την άλλη πεντάδα. Κράτα την του λέει… “πρέπει να πηγαίνω λέει” και φεύγει. Δεν ξέρω πως το είδαν οι υπόλοιποι αλλά εμένα “με έπιασε”. Το έκανε με ένα τρόπο που δεν μπορούσε να το αρνηθεί να το πάρει. Για μένα σαν κίνηση έκρυβε την παρουσία μας σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για τον Κώστα, την ελπίδα για το νέο ξεκίνημα – όπως κάθε φορά που κυνηγάμε τη τύχη -.

Είναι αυτό που λέω πάντα. Δεν χρειάζονται πολλά. Απλά να ξέρεις να “είσαι εκεί” όταν ο άλλος σε έχει ανάγκη. Αυτό φτάνει αλλά το ξεχνάμε.

Τη καλησπέρα μου.