Month: May 2013

Εξετάσεις προ των πυλών…

Και έτσι φτάσαμε στη τελευταία μέρα… δηλαδή ποια μέρα, τελευταίες ώρες… δηλαδή ποιες ώρες…  15 μείνανε…Πω πω!!!! 15 ώρες μόνο, 14,59… 14,58…  Τι να πρωτοκάνεις σε τόσες ώρες…

Οι γονείς τρελαίνονται… και οι μαθητές μετά…

Έχω και εγώ το παιδάκι μου που δίνει φέτος. Μαζί με καμιά 70αριά παιδάκια μου ακόμα. Για τα άλλα δεν ξέρω… αλλά για το δικό μου… ξέρω. Είναι μέσα στο δωμάτιο του και διαβάζει… Έτσι μου είπε να λέω. Επίσης έχει άγχος… έτσι μου είπε να λέω…Δεν θέλω να τον αγχώνω… και έτσι ξέρει ότι είμαι “παρακείμενος” αν θέλει κάτι. Δεν τον ρωτάω αν θέλει πορτοκαλάδα… ξέρω ότι δεν πίνει. Δεν τον ρωτάω αν θέλει κάτι να φάει… ξέρει που θα τα βρει… Αν δεν προλαβαίνει ξέρει να τα ζητήσει. Δεν έχω αλλάξει το πρόγραμμά μου, ούτε εγώ ούτε η γυναίκα μου…για να είμαστε συνέχεια σπίτι. Η αγωνία που θα αποπνέουμε θα του σπάσει τα νεύρα.  Είμαστε ήσυχοι, βλέπουμε τηλεόραση, χωρίς να ακουγόμαστε εννοείται. Αν καμιά φορά ξεφύγουμε, μας κάνει παρατήρηση και συμμορφωνόμαστε.

Όταν παίζει κιθάρα, δεν τρελαινόμαστε, απλά ακούμε. Δεν τον κατασκοπεύουμε για να δούμε αν διαβάζει… γιατί δεν διαβάζει πάντα…Ναι το ΙΝΤΕΡΝΕΤ δεν το κόψαμε στο σπίτι, ούτε κλειδώσαμε τον υπολογιστή.  Έχει συλληφθεί να σερφάρει ή να σχεδιάζει στο τάμπλετ (= digitizer) διάφορα. Σε άσχετη φάση τον ρώτησα πως πάει.. και είπε καλά. Τουλάχιστον έτσι μου είπε να λέω.

Τη μόνη αλλαγή που κάναμε ήταν να τον “βάζουμε” να κοιμάται νωρίς. Βέβαια σχετικά είναι αυτά. Απλά τα συζητήσαμε και συμφώνησε να μη κοιμάται κατά τις 2 πμ κάθε βράδυ και να κουτουλάει την άλλη μέρα το πρωί, αλλά κατά τις 12 τα μεσάνυχτα και να ξυπνάει, σώμα και μυαλό στις 8.00  Το ίδιο και αύριο αλλά λίγο νωρίτερα. Δεν θα τον ενοχλήσει να ξυπνήσουμε στις 7.00 για να είναι 7.30 στο σχολείο. Θα του θυμίσω ότι τα θέματα θα τα πάρουν στα χέρια τους κατά τις 9.00 για να μην έχει αγωνία πότε θα έρθουν. Θα σκυλοβαρεθούν μέσα στην αίθουσα αν τους βάλουν από τις 7.30 στην αίθουσα. Αν είναι ευέλικτος ο πρόεδρος όπως ο προπέρσινος ο δικός μας που έβαζε τα παιδάκια στις 8,15 στη τάξη (η εκπομπή των θεμάτων ξεκινάει στις 8.30… γιατί να είναι μέσα από τις 7.30 και να ανεβάζει την ένταση…). Τη διαδικασία για το πως γίνεται μια ερώτηση στα θέματα… και ότι θα πάρουν απάντηση μετά από.. ένα τέταρτο περίπου. Άρα να συνεχίσει να γράφει, παρά να αρχίσει να σπάζεται γιατί δεν του απαντάνε.

Δεν αλλάξαμε το πρωινό του ούτε σε ποιότητα ούτε σε ποσότητα… Τώρα τελευταία συνήθισε το καφέ αλλά λογικό το βρίσκω. Η προσαρμογή ήταν φυσιολογική. Ούτε ένταση ούτε τίποτα. Οπότε μάλλον καφεδάκι και τοστάκι για αύριο.

Τώρα ακούω για την απεργία. Και σε αυτό έκανα το κυματοθραύστη. Του είπα ότι δεν θα γίνει τίποτα και να κοιτάξει τη δουλειά του. Όλοι οι…. (βάλτε ό, τι θέλετε ) που επί 10 μέρες μας έπρηξαν με την επικείμενη απεργία, έκαναν πολύ μεγαλύτερη ζημιά από την ΟΛΜΕ και την εξαγγελία της απεργίας. Αλήθεια το είδε κανείς ή μόνο εγώ. Γιατί δεν άκουσα κανένα να βρίζει όλα εκείνα τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά παπαγαλάκια – φερέφωνα, που ανέβασαν τη πίεση των γονιών και των μαθητών στη στρατόσφαιρα. Θα μου πείτε πως το ήξερα… Δεν το ήξερα… ρισκάρισα. Αλλά προτιμώ να είναι συγκεντρωμένος στη δουλειά του παρά να φορτίζεται κάθε ώρα και στιγμή αν τελικά θα γράψει. Αν γινόταν η απεργία, τότε θα έβλεπα τι να κάνω. Και φυσικά κόψαμε τις ειδήσεις. Με τη γυναίκα μου “βρίζαμε” χαμηλόφωνα, όποτε ακούγαμε τα αίσχη που λέγανε για τους καθηγητές.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Τι να πεις και τι να ρωτήσεις. Ό, τι έχει διαβάσει το διάβασε. Πήγε στο φροντιστήριο του πήρε τις τελευταίες οδηγίες και τώρα είναι στο δωμάτιο του και διαβάζει. Έτσι μου είπε να λέω… Θα κοιτάξω να “τον βάλω νωρίς για ύπνο”  οπότε λογικά θα κοιμηθεί. Αν έχει άγχος θα φανεί… αλλά και πάλι… δεν θα τον ρωτήσω τι έχει… Μάλλον χαζή ερώτηση τη βρίσκω.  Αύριο, υπό ΚΣ όπως λέμε εμείς οι χημικοί (υπό Κανονικές συνθήκες) θα ξυπνήσουμε με το πρωινό… χαλαρά θα φορτωθούμε στο αυτοκίνητο, αφού βεβαιωθούμε ότι τα έχει όλα – και τη κάρτα απεριορίστων διαδρομών των λεωφορείων (μου δήλωσε ότι θα πάνε για καφέ μετά!!!) και θα ξεκινήσουμε για το σχολείο. Θα πάμε από Αττική Οδό, για να μην έχουμε κανένα μποτιλιάρισμα περίεργο, και να είμαστε χαλαρά στην ώρα μας. Δεν θα είμαι από έξω από το σχολείο. Δεν θέλω να νομίζει ότι πρέπει να μου δώσει αναφορά όταν βγει. Θα κάνω μια ερώτηση και μετά ό, τι μου απαντήσει. Η ερώτηση για να μη θεωρηθεί αδιαφορία αλλά από την άλλη δεν θα τον περάσω από ανάκριση. Δεν έχει νόημα άλλωστε. Αν μπορούσα να τον αποτρέψω να πάει και από το φροντιστήριο θα ήταν καλύτερα αλλά δεν νομίζω να τα καταφέρω.

Όταν τελειώσει θα με πάρει τηλέφωνο να “τον μαζέψω” για να πάμε σπίτι… αν και μπορεί να θέλει να γυρίσει με το λεωφορείο… Ότι θέλει. Δεν είναι ανάγκη να του θυμίζω πόσο πιο γρήγορα θα φτάσει στο σπίτι μαζί μου..Αν θέλει να ξελαμπικάρει με το να έρθει με το λεωφορείο ας το κάνειΈτσι ελπίζω να τελειώσει και ο τρίτος και τελευταίος γύρος που λέει εξετάσεις. (Το “τελευταίος” δεν ισχύει αλλά λέμε τώρα).  Είναι σημαντικό να είσαι εκεί και να μην είσαι. Είναι δύσκολο… αλλά μάλλον απαραίτητο.

 

 

Και μια φωτό… πρόσφατη του γιόκα μου…Είναι λίγο σκοτεινή γιατί βγήκε στα γρήγορα με το κινητό.

 

Λοιπόν να το κλείσουμε… Καλή επιτυχία στο παιδάκι μου αλλά και σε όλα τα παιδάκια που δίνουν εξετάσεις. Μακάρι τα αποτελέσματα να δικαιώσουν τη δουλειά και τη προσπάθεια τους και να τα φέρει ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρά τους.

 

Τη καλησπέρα μου σε όλους. Η εγγραφή αυτή είναι αφιερωμένη στους μαθητές που εξετάζονται αλλά απευθύνεται στους γονείς.

Οι όμηροι…

Ακούω τις ειδήσεις και εκνευρίζομαι…

Δεν θα δεχτούμε 100.000 οικογένειες όμηρους των εκπαιδευτικών. Είμαι και εγώ σε αυτούς μια και ο τρίτος μου γιος δίνει φέτος.

Αλλά

Δεχόμαστε 10.000.000 ομήρους που υποχρεώνονται να πληρώσουν τη θέρμανση τους πολύ ακριβότερα ή να ξυλιάσουν.

Δεχόμαστε ομήρους όλες τις οικογένειες; που δεν είχαν να πληρώσουν το χαράτσι και τους έκοβαν το ρεύμα.

Δεχόμαστε χιλιάδες ομήρους που η συνεισφορά τους στα φαρμακευτικά πήγε από 10 % στο 25 % λες και ο πατέρας μου θα “ξεχειρουργηθεί” από την εγχείρηση καρδιά που έκανε, ή τώρα στα 83 του με την μείωση της σύνταξής του στα 700  € του περισσεύουν να παίρνει ακριβότερα τα φάρμακα, που του είναι απαραίτητα. Και οι εισφορές του  δεν αποδίδονται και στα φαρμακεία. Πάλι απλήρωτα είναι και πάλι για απεργία ετοιμάζονται.  Ξέρεις πόσα μπορώ να βάλω στην άκρη αν δεν πληρώσω τίποτα και σε κανένα. Έχω να φτιάξω ένα πρωτογενές πλεόνασμα… να φάνε και οι κότες.

Δεχόμαστε ομήρους τους υπερήλικες να στήνονται με τις ώρες για μια σφραγίδα στο βιβλιάριο τους.

Δεχόμαστε ομήρους τους υπερήλικες που θα πρέπει να κατεβάσουν από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ το εκκαθαριστικό τους και να καταθέσουν τη δήλωση τους μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Πάντα έλεγα στον πατέρα μου να διαβάσει κάτι παραπάνω αλλά ποτέ δεν με άκουγε. Τώρα να δω τι θα κάνει… Μα γιατί δεν το έκανε νωρίτερα… Ας πρόσεχε.

Δεχόμαστε ομήρους όλους τους έχοντες σοβαρό πρόβλημα υγείας που πρέπει να περνούν κάθε τρία  χρόνια από επιτροπή αξιολόγησης της υγείας τους. Λες και ο πατέρας μου θα πάψει να έχει πρόβλημα υγείας ή όπως είπα παραπάνω να ξεχειρουργηθεί, ή όπως μου είπε φίλη με καρκίνο του μαστού που έχει κάνει μαστεκτομή, (επιτυχώς ευτυχώς) να πρέπει να επιβεβαιώνει το γεγονός κάθε τρία χρόνια λες και κάτι θα αλλάξει.

Δεχόμαστε ομήρους  τους μαθητές που ξυλιάζανε όλο το χειμώνα στα σχολεία χωρίς πετρέλαιο  αλλά τώρα μας  έπιασε η ευαισθησία.

Δεχόμαστε ομήρους μαθητές να μην έχουν πάρει βιβλία ή να περιμένουν Νοέμβρη να έρθει ο αναπληρωτής καθηγητής για να αρχίσουν μαθήματα.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πόσες άλλες ομηρίες έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς.  Να μιλήσω για το όριο με το οποίο χάνεις το σπίτι σου, να μιλήσω για την Αγροτική που πουλήθηκε και το ταμείο υγείας και 11.000 ασφαλισμένοι είναι στον αέρα – όμηροι γιατί πλέον κανείς δεν αναγνωρίζει το ταμείο. Βλέπετε  δεν υπάρχουν εργαζόμενοι της Αγροτικής μια και τους απορρόφησε η Πειραιώς για να δίνουν εισφορές στο ταμείο τους, και κανείς δεν ξέρει τίποτα.

Αν το ψάξετε όλοι θα έχετε ιστορίες ομηρίας να θυμηθείτε. Σε όλες τις ιστορίες η κατάληξη είναι η φράση… “Τι μπορώ να κάνω…” … θα πληρώσω, θα αγοράσω, θα περιμένω… Αυτό δεν είναι ομηρία;

Να τα θυμηθείτε αυτά όταν θα έρθει η ώρα να ψηφίσουμε ή να πάρουμε αποφάσεις. Η υποκρισία ξεχειλίζει και η αγανάκτηση επίσης.

Συγχύστηκα πάλι… Δεν ξέρω  αν σας σύγχυσα και εσάς. Θα ήθελα όμως να σκεφτούμε λίγο τι ακούμε και να αφήσουμε τα παπαγαλάκια… να λένε. Συγχύστηκα γιατί η αιχμή της πληροφόρησης ήταν… “Μα όλοι τόσα έχουν χάσει και εσείς για δύο ώρες παραπάνω κάνετε έτσι…” τόσο εγωιστές είστε…

Δεν ξέρω… μια αυθόρμητη εγγραφή αμέσως μετά το δελτίο ειδήσεων… με δεδομένα από το στενό μου περιβάλλον.

Τη καλησπέρα μου και για να μη ξεχνιόμαστε… Χριστός Ανέστη. Χρόνια πολλά σε όλους σας, ιδιαίτερα στις Ειρήνες, Γιώργηδες και Γεωργίες, Ζωή ( που γιορτάζει σήμερα).

Η τελευταία μέρα, η τελευταία ώρα, το τελευταίο δεκάλεπτο…

Πάει και αυτή η χρονιά… Τέλειωσε. Εντάξει έχει κάτι λίγα μετά τις διακοπές του Πάσχα αλλά  δεν μετράνε. Γιατί, μα γιατί στις τρεις μέρες που μένουν ίσα που θα κάνουμε τις ημερίδες για τις Ερευνητικές Εργασίες της Α και Β’ Λυκείου, καθορισμός ύλης και άντε γεια… κλείσαμε. Φέτος το Πάσχα δεν αφήνει περιθώρια.

Έτσι ξεκινάμε τις εξετάσεις και ολοκληρώνεται το σχολικό έτος.

Όμως για κάποιους ήταν η τελευταία μέρα στο σχολείο… Είναι οι τελειόφοιτοι. Φυσικά και θα έπρεπε να είναι στο σχολείο τις τελευταίες  μέρες, αλλά με τέσσερις μόνο μέρες κενό, πριν τις εξετάσεις, δεν νομίζω να εμφανιστεί κανείς… Ήρθαν όμως τη Παρασκευή αρκετοί από αυτούς για να μας χαιρετήσουν μια και θα μας ξαναβλέπανε σε 15 μέρες μετά τις εξετάσεις αφού το σχολείο μας δεν είναι εξεταστικό κέντρο.Τα συναισθήματα ανάμεικτα.

Βρέθηκα προ ημερών σε μια πρώτη γυμνασίου σε αναπλήρωση και είδα τους μικρούς μαθητές, είναι πολύ μικροί, παιδάκια… Κάνοντας μάθημα στο λύκειο, έχω άλλη εικόνα των μαθητών. Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησαν και οι φετινοί απόφοιτοι, παιδάκια, σε ένα δαιδαλώδες σχολείο, με τις τεράστιες τσάντες στη πλάτη, στο τεράστιο σχολείο με τους πολλούς ορόφους και τις χωριστές αίθουσες. Πόσες φορές τους πρώτους μήνες είχα πάρει κάποιο παιδάκι από το χέρι, γιατί δεν ήξερε που είναι το εργαστήρια ή η αίθουσα της μουσικής, ή… ή…

Και μετά από μια διαδρομή έξι ετών, φεύγουν νεαροί και νεαρές γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες. Σε αυτή τους τη πορεία  πορευτήκαμε μαζί – στο λύκειο τουλάχιστον –  και τώρα ολοκληρώνουν αυτή τη πορεία. Μέσα στο σχολείο, δεν μπόρεσα να τους γνωρίσω, τους γνώρισα όμως έξω από αυτό… στις εκδρομές, στους διαγωνισμούς που συμμετείχαμε, στα εκπαιδευτικά ταξίδια. Εκεί είχα την ευκαιρία να δω τον άνθρωπο πίσω από το μαθητή. Να μιλήσω, να ακούσω, να γελάσω, να συζητήσω… Πράγματα τόσο σπάνια μέσα στη τάξη, μια και σε κυνηγάει το αναλυτικό πρόγραμμα και η ύλη. Μπόρεσα να τους δω με τις κλίσεις τους και τα ενδιαφέροντά τους….Άλλος τη φωτογραφία, άλλος τη μουσική, άλλος τα τεχνικά, άλλος το χορό, το θέατρο… από όλα…χαμένα πίσω από την ύλη και το πρόγραμμα.

Και ήρθαν προχθές με τα σοκολατένια τους αυγά και γύρισαν όλο το σχολείο. Σαν να θέλανε να το πάρουν μαζί τους. Να μη ξεχάσουν τις γωνιές τους  να φρεσκάρουν την εικόνα του και να θυμηθούν τις φάσεις σε κάθε γωνιά που έζησαν. Έψαξαν να μας βρουν όλους, γελαστοί, χαρούμενοι, χωρίς πρόγραμμα και μάθημα, με τη φωτογραφική του Δημήτρη στο χέρι, να καταγράφει κάθε στιγμή.Έτσι θαύμασαν το νέο γκραφίτι…

Μετά σειρά είχαν τα σοκολατένια αυγά,  τα οποία είχαν και παιγνίδι μέσα… και τότε βγήκε το παιδί από μέσα τους και καταπιάστηκαν να φτιάξουν τα παιγνίδια και να φάνε τη σοκολάτα…

 Φεύγοντας βλέπω τη Κατερίνα και την Ευγενία να κατεβαίνουν από τα σκαλιά με τα μάτια βουρκωμένα… Πήγα να διασκεδάσω την εικόνα… σχολιάζοντας ότι “τις πήρανε τα ζουμιά…” αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι όταν τα παιδιά μας τρέφουν τέτοια συναισθήματα για το σχολείο, τότε μάλλον κάτι κάνουμε καλά.

Η τελευταία ώρα μαθήματος… κατά κανόνα δεν γίνεται… Όμως φέτος δεν τα κατάφερα με την Α’ Λυκείου.  Βλέπετε η ύλη πίεζε ασφυκτικά και έτσι η τελευταία ώρα ήταν μια ανακεφαλαίωση. Και ήταν και η τελευταία μέρα.  Όμως το τελευταίο δεκάλεπτο ήταν διαφορετικά… με τη Β’ Λυκείου.

Με τα παιδάκια μου, όπως λέω, το τμήμα στο οποίο είμαι υπεύθυνος, στο τελευταίο δεκάλεπτο, σαν υπεύθυνος τμήματος, είπαμε να βγάλουμε μια φωτογραφία. Αλλά όχι στημένη, έτσι χαλαρή. Και βρήκαμε ένα όμορφο παγκάκι… και να το αποτέλεσμα…

Με τα παιδάκια μου λοιπόν στο τελευταίο δεκάλεπτο της χρονιάς, σαν υπεύθυνος τμήματος, κάτι για να θυμόμαστε.  Μια όμορφη παρέα με γελαστά πρόσωπα…

Σε όλους σας λοιπόν εύχομαι να έχετε σε πρώτη φάση Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα. Σε δεύτερη φάση, καλή ξεκούραση. Σε τρίτη φάση καλό διάβασμα και καλή επιτυχία στις εξετάσεις.

Για τους τελειόφοιτους κάτι ακόμα, εμείς εκεί θα είμαστε και θα είναι χαρά μας να μαθαίνουμε νέα τους και ότι προοδεύουν.

Τη καλησπέρα μου και τις ευχές μου για τις μέρες.