Featured Posts

  • Prev
  • Next

Soft skills : Το αυτονόητο που έγινε δεξιότητα.

Posted on : 12-02-2017 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Πω πω ρεζίλια… ούτε το blog μου δεν με θυμάται πλέον. Με τα πολλά με θυμήθηκε. Του έδειξα φωτογραφίες, του είπα ιστορίες, του έδειξα παλιά άρθρα και τελικά μου επέτρεψε να μπω να ξαναγράψω. Αυτή τη στιγμή κλέβω χρόνο από τον εαυτό μου, χρόνο που θα τον πληρώσω μάλλον το βράδυ με “καθυστερημένη κατάκλιση” ( κοινώς θα πάω αργά για ύπνο). Αλλά δεν πειράζει… έχω ανάγκη να βρω χρόνο να κάνω κάτι για εμένα.

Αφορμή για το άρθρο αυτό πήρα από το διαγωνισμό επιχειρηματολογίας αντιλογίας στον οποίο συμμετείχαμε σήμερα σαν σχολείο. Σε αυτό το διαγωνισμό δεκαεξάχρονοι μαθητές χρησιμοποιούν επιχειρήματα για να πείσουν ότι έχουν δίκιο, να παρακολουθήσουν τα επιχειρήματα των συμμαθητών τους και να τα αντικρούσουν, να δουλέψουν ομαδικά και να παρουσιάσουν τις θέσεις τους, να ψάξουν και να μαζέψουν υλικό το οποίο θα συνδυάσουν για να επιχειρηματολογήσουν.

Παρακάτω φαίνεται ένας πίνακας που εμφανίζονται οι”ήπιες” δεξιότητες και μπορεί κάποιος να δει “περίεργα πράγματα”.

job-searching-101-skills-employers-look-for-8-728

Για παράδειγμα οι εργοδότες θέλουν, λέει, οι υπάλληλοί τους :

1. Να επικοινωνούν αποτελεσματικά.

2. Να είναι τίμιοι και ακέραιοι.

3. Να δουλεύουν ομαδικά.

4. Να προσαρμόζονται

5. Να είναι αφοσιωμένοι στη δουλειά

6. Να θέλουν να μάθουν περισσότερα.

7. Να έχουν κίνητρα και να είναι καινοτόμοι

8. Να αναπτύσσουν διαπροσωπικές σχέσεις.

9. Να παίρνουν αποφάσεις.

10 Να διαθέτουν αναλυτική σκέψη

11. Να δείχνουν ευελιξία

12. Να έχουν οργανωτικές ικανότητες.

13. Να μπορούν να λειτουργήσουν σαν αρχηγοί

14. Να αναπτύσσεται μέσα στην εργασία του.

15. Ικανότητα να διαχειρίζονται προσωπικά προβλήματα.

16. Να αποδέχονται υπευθυνότητες.

Τα περισσότερα από αυτά πριν 10 χρόνια ήταν δεδομένα. Να μπαίνεις σε μια δουλειά και να μπορείς να επικοινωνήσεις, να μπορείς να συνεργαστείς με τους συναδέλφου σου, να εκπαιδεύεσαι και να μαθαίνεις περισσότερα για τη δουλειά σου, να έχεις καινούργιες ιδέες και να τις προωθείς.

Δεν ξέρω αν φταίει η απομόνωση, αν φταίει το διαδίκτυο ή τα κινητά με τις πολλές δυνατότητες αλλά είναι φανερό ότι η ικανότητα ομιλίας και επικοινωνίας έχει μάλλον χαθεί ώστε πλέον να θεωρείτε προσόν αν το έχεις. Η δυνατότητα να κατεβάζεις καινούργιες ιδέες και να μη τις βρίσκεις έτοιμες από το Γούγλη, έχει μειωθεί, οπότε το να έχεις καινούργιες ιδέες στη δουλειά σου να θεωρείται προσόν. Αυτό με τις διαπροσωπικές σχέσεις πάλι τι σας λέει. Είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων(!!!). Να μπορούν να μιλάνε, να συζητάνε, να βγαίνουν μαζί να διασκεδάζουν.Η παλιά “φιλοδοξία” που έσπρωχνε τους υπαλλήλους να θέλουν να προχωρήσουν και να πάρουν θέσεις προϊσταμένων φαίνεται ότι δεν υπάρχει πλέον και όλοι θέλουν απλά να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να έχουν παραπάνω ευθύνες και να φεύγουν να πηγαίνουν σπίτι τους. Οι οργανωτικές ικανότητες επίσης έχουν γίνει ζητούμενο. Να μπορείς να προβλέψεις, και να φροντίσεις να βρεις τι χρειάζεσαι για τη δουλειά σου, να κανονίσεις ποιος θα κάνει τι, να κάνεις χρονοδιάγραμμα των εργασιών σου, και να τελειώνεις τις εργασίες που αναλαμβάνεις και αυτό έχει γίνει δεξιότητα.

Πάντα πίστευα ότι όλα αυτά είναι ιδιότητες που τις έχει γενικά ο μέσος άνθρωπος και φυσικά στη δουλειά του θέλει να προχωράει και να προοδεύει. Από ότι φαίνεται δεν ισχύει. Και έχουν γίνει δεξιότητες που πρέπει  κάποιος να τις αποκτήσει…ξανά.

Με αυτές τις σκέψεις στο μυαλό μου βλέπω τους διαγωνισμούς επιχειρηματολογίας αντιλογίας αλλά και άλλου παρόμοιους διαγωνισμούς μοναδικούς. Δίνουν τη δυνατότητα στους μαθητές να εκφραστούν, να βγουν μπροστά, να μιλήσουν, να ερωτηθούν να απαντήσουν. Αυτά σίγουρα είναι εμπειρίες και δεξιότητες που θα τους είναι πολύτιμες στο μέλλον.Το βλέπω κάθε φορά που παρακολουθώ τις ερευνητικές εργασίες. Το βλέπω στα μαθητικά συνέδρια που  παρακολουθώ. Το βλέπω στους μαθητικούς διαγωνισμούς που συμμετέχουν οι μαθητές.

Άρα πρέπει να ωθούμε τους μαθητές μας να επικοινωνούν.Γιατί απλά αυτοί που θα ξέρουν να επικοινωνήσουν, είναι αυτοί που θα καταφέρουν να προχωρήσουν.

Την καλησπέρα μου.

 

Η αυθεντία του άσχετου…

Posted on : 07-06-2016 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

0

Η εξεταστική περίοδος συνεχίζεται και στις εξετάσεις της Χημείας βρέθηκα να εξετάζω μαθητές που εξετάζονται προφορικά σαν «Φυσικώς Αδύνατοι» ή ΦΑ όπως τους λέμε. Μας ενημέρωσαν σχετικά για τη συμπεριφορά μας και μας είπαν ότι υπήρχαν μαθητές στα όρια του αυτισμού ενώ άλλοι βρίσκονται στα όρια πανικού. Υπάρχουν και αρκετοί – οι περισσότεροι – που έχουν δυσλεξία. Οι μαθητές έρχονταν μπροστά μας εμφανώς αγχωμένοι, τους λέγαμε δυο κουβέντες «άσχετες» για να ηρεμήσουν, να κάτσουν να πάρουν δυο ανάσες  και να τους φύγει το άγχος. Και μετά αρχίζανε και μας λέγανε τι γράφανε. Γενικά δεν πήγανε άσχημα. Αλλά το άγχος και η αγωνία ήταν ολοφάνερα.

Αλλά και μέσα στο σχολείο έχουμε μαθητές «Φυσικώς Αδύνατους». Διαβάζουν τα θέματα στη τάξη κατά τη διάρκεια του διαγωνίσματος και όταν είναι έτοιμοι ζητάνε να εξεταστούν προφορικά από το καθηγητή τους και έναν συνάδελφο της ίδιας ειδικότητας. Όταν κάνεις επιτήρηση οι μαθητές ολοκληρώνουν το γραπτό τους και αποχωρούν.   Σε μια περίπτωση λοιπόν είχαν αποχωρήσει όλοι οι υπόλοιποι μαθητές είχαν μείνει μόνο οι μαθητές που περίμεναν την προφορική εξέταση μια και είχαν ολοκληρώσει τη μελέτη. Εκεί λοιπόν είχα λίγο το χρόνο και ρώτησα μια απορία που είχα από  προηγούμενη ημέρα…

main

 

Είχα παρατηρήσει ότι μια μαθήτρια που εξετάζεται προφορικά διάβαζε μέσα από μια μπλε ζελατίνα. Στην αρχή, νόμιζα ότι το έκανε “έτσι”, σήμερα όμως παρατηρώντας την σε όλη τη διάρκεια της επιτήρησης είδα ότι μόνο έτσι διάβαζε… και φυσικά τώρα που είχε τελειώσει και περιμέναμε, ρώτησα γιατί.

Και έτσι έμαθα ότι η…”Μαρία” εξετάζεται προφορικά,  γιατί δυσκολεύεται να επεξεργαστεί τις εικόνες που βλέπουν τα μάτια της. Η λάμπα φθορισμού τη ζαλίζει και της προκαλεί φοβερό πονοκέφαλο, ενώ ο άσπρος πίνακας της προκαλεί ζαλάδα  και αν είναι είναι πολύ φωτεινή μέρα… τα γράμματα χάνονται. Στο εννιάωρο έχει βγει εκτός μάχης με φοβερό πονοκέφαλο, δακρυσμένα – πρησμένα μάτια  και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί. Σπίτι διαβάζει με κίτρινο φως και της παίρνει πολλαπλάσιο χρόνο για να μπορέσει να διαβάσει αυτά που πρέπει. Φοράει γυαλιά με μια γκρίζα απόχρωση για να μπορεί να “κόψει” το παραπανίσιο φως και φυσικά διαβάζει μέσα από μπλε ζελατίνα. Το καλύτερο για αυτή από ότι μου είπε, είναι οι σημειώσεις να είναι σε μπλε χαρτί, για να μπορέσει να τις διαβάσει.

Αμέσως το μυαλό μου πήγε στη περυσινή χρονιά όπου δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ τη “Μαρία” να χαζεύει και να μιλάει, (τουλάχιστον εγώ έτσι το έβλεπα), εμένα να της κάνω παρατηρήσεις ότι δεν συγκεντρώνεται και ότι μιλάει συνέχεια.  Όταν μου είπε ότι γυρνώντας σπίτι είχε τέτοιο πονοκέφαλο που έπρεπε να κοιμηθεί τουλάχιστον  ένα δίωρο για να συνέλθει, κατάλαβα τι έβλεπα την προηγούμενη χρονιά.

Ρώτησα και την “άλλη Μαρία” γιατί εξετάζεται προφορικά… Μου είπε ότι έχει διάσπαση προσοχής, δυσκολία στην ορθογραφία και ότι δυσκολεύεται να καταλάβει κάτι διαβάζοντας. Τα καταλαβαίνει πολύ καλύτερα αν τα ακούσει. Το διάβασμα, της είναι πολύ κουραστικό, και δύσκολα καταλαβαίνει, οπότε πρέπει να διαβάσει ξανά και ξανά για να μπορέσει να έχει κάποιο αποτέλεσμα.

Πάλι δεν μπόρεσα να μη κάνω αναδρομή στη προηγούμενη χρονιά και στην εικόνα που είχα από την “άλλη Μαρία” μέσα στην τάξη. Χαμηλών τόνων, να μη σηκώνει χέρι και μόνο όταν την ρωτούσα εγώ να απαντάει…

Όλα τα κομμάτια “κούμπωσαν στη θέση τους” και μπόρεσα να καταλάβω συμπεριφορές και εικόνες. Μπορώ να πω ότι αισθάνθηκα κάποιες ενοχές θεωρώντας ότι σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξα προκατειλημμένος και άδικος.

Συνδυάζοντας όλες αυτές τις εμπειρίες συνειδητοποίησα ότι το να εξετάζεται ένας μαθητής σαν «Φυσικώς Αδύνατος» είναι πιθανόν ένα πολύ σύνθετο πρόβλημα. Και πολλές φορές εμείς «οι καθηγητές» δεν μπορούμε να τα καταλάβουμε. Χαρακτηρίζουμε όλους τους μαθητές σαν ΦΑ και ίσως σε πολλές περιπτώσεις «τους παρκάρουμε» χωρίς να τους δίνουμε σημασία, μια και τις περισσότερες φορές νομίζουμε ότι το να τους εξετάζουμε προφορικά λύνει το πρόβλημα.

ασκησειςγιατοσπιτι

 

Μιλώντας για εμένα και συνειδητοποιώντας ότι μόλις σήμερα μετά από δύο χρόνια που τις είχα μαθήτριες, ρώτησα και έμαθα τι ακριβώς συμβαίνει – τώρα που και οι δύο φεύγουν και θα συνεχίσουν σε άλλες κατευθύνσεις – θα έλεγα ότι μόλις σήμερα κατάλαβα τι γίνεται.

Αλλά, από την άλλη μεριά,  εννοείται ότι γνωρίζω καλά πως γίνεται η προφορική εξέταση και ήμουν δεκάδες φορές μέλος σε λυκειακές επιτροπές για ΦΑ στις εξετάσεις. Χαρακτηρίζομαι λοιπόν “ειδικός”, όντας κατ’ ουσία άσχετος με το τι πραγματικά συμβαίνει με τους μαθητές που έχουν μαθησιακές δυσκολίες και εντάσσονται στους ΦΑ και εξετάζονται προφορικά.

panelinies_14_3

Κλείνοντας θέλω να πω, ότι αν είναι να ξεχωρίζουμε από τα κασετόφωνα, μάλλον αντί να μιλάμε μόνο, θα πρέπει να ακούμε κιόλας. Πολλές φορές από διακριτικότητα, δεν ρωτάμε τι ακριβώς σημαίνει γιατί “δεν κάνει” όμως από τη σημερινή αντίδραση νομίζω ότι είναι λάθος. Για κάθε παιδί υπάρχει μια ειδική περίπτωση. Δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να βρούμε λύση σε όλα και για όλα τα παιδιά. Στο λύκειο τουλάχιστον, υπάρχει πίεση και από το αναλυτικό πρόγραμμα με την ύλη να πιέζει και τον χρόνο να είναι λίγος. Σίγουρα όμως αν ρωτήσουμε τον κάθε μαθητή τι ακριβώς γίνεται, θα μπορούσαμε να καταλάβουμε καλύτερα τι συμβαίνει και τι βλέπουμε μέσα στη τάξη. Εγώ πάντως σήμερα έμαθα κάτι καινούργιο πάλι.

Τη καλησπέρα  μου…

Αναδρομές…

Posted on : 06-05-2016 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

0

Σήμερα είδα την προκήρυξη στο ΕΚΠΑ για το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών σχετικά με τις Φυσικές Επιστήμες στην Εκπαίδευση.

Διάβασα προσεκτικά τις οδηγίες και τα “χαρτιά” που πρέπει να μαζέψω… και δεν μπόρεσα παρά να κάνω μια αναδρομή περίπου 33 χρόνια πίσω όταν τελείωνα το χημικό στα Γιάννενα. Θυμάμαι ότι τότε το μεταπτυχιακό ήταν διδακτορικό… Δεν υπήρχαν πολλά πράγματα που υπάρχουν σήμερα.

Θυμάμαι τον Τριαντάφυλλο να μου λέει ότι υπάρχει ένα πρόγραμμα της ΕΟΚ (τότε) για τον ευτροφισμό και τη πορεία των λιπασμάτων μετά από τα χωράφια. Μου ακουγόταν πολύ ενδιαφέρον. Μετά ο Γιώργος μου πρότεινε ένα πρόγραμμα πάνω στη θεωρητική Χημεία (κβαντική). Εκείνη την εποχή με είχε κουράσει και ήταν το πρόγραμμα που είδα με το μικρότερο ενδιαφέρον. Τέλος ο Γιάννης μου πρότεινε ένα πρόγραμμα για τα LCD που το καιρό εκείνο είχαν μόλις εμφανιστεί… Θυμάμαι χαρακτηριστικά την φράση του : σε λίγα χρόνια θα έχουν κατακτήσει το κόσμο… ήταν 1984… 32 χρόνια πριν… Δείχνει κιόλας πως σκέπτονταν κάποιοι από τους καθηγητές μου και πόσο μπροστά ήταν. Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν μπόρεσα να το δω. Παρόλα αυτά δεν έκανα τίποτα…

Ο λόγος ; το χρήμα. Τον καιρό εκείνο, τα ανερχόμενα σούπερ μάρκετ και η αύξηση του καταναλωτισμού είχε σαν αποτέλεσμα το μπακάλικο του πατέρα μου να πληγεί άμεσα με μείωση της πελατείας και του εισοδήματος. Και αν και τα προγράμματα ήταν επιδοτούμενα τα πρώτα χρήματα θα έρχονταν μετά από 1+ χρόνια οπότε για κάποιο διάστημα θα έπρεπε να με πληρώνει ο πατήρ… και τα 15 € το μήνα ( ναι 5.000 δρχ το μήνα ήταν το κόστος ) ήταν ένα μεγάλο κομμάτι του οικογενειακού εισοδήματος.Οπότε έκοψα και την αναβολή και πήρα το πτυχίο από το στρατό και το έριξα στη δουλειά, μη κοιτάζοντας πίσω και προχώρησα.

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε… Οικογένεια, παιδιά, σχολείο ( κάπου 30 χρόνια ) και όλα τα άλλα με τις νέες τεχνολογίες κλπ κλπ…

Κάπου στα σαράντα μου ανακάλυψα ξανά το διάβασμα… Ποιο διάβασμα θα μου πείτε. Πάντα διάβαζα… Χημείες. Το διάβασμα του μυθιστορήματος, το διάβασμα του βιβλίου που μου αρέσει, το διάβασμα το χαλαρό στη καρέκλα στο μπαλκόνι… Και εκεί μου ήρθε πάλι το “κουσούρι” της επιμόρφωσης…

Ξεκίνησα με σεμινάρια, όπου υπήρχαν και από όπου και αν προέρχονταν. Τότε ήταν της μόδας τα “περιβαλλοντολογικά” και τα “διαθεματικά” προγράμματα. Εκεί και εγώ… 98 ώρες περιβαλλοντική ενημέρωση στο Πολυτεχνείο, ημερίδες και διημερίδες από τους Σχολικούς συμβούλους σε κάθε θέμα… και εγώ μέσα.

Πολύ σύντομα πέρασα από την απέναντι πλευρά της αίθουσας. Αισθανόμουν ότι είχα να πω και έτσι άρχισαν να καταθέτω εργασίες και να μιλάω σε κόσμο… Δεν ήταν εύκολο… ακόμα δεν είναι. Αλλά βγήκα μπροστά.

Προχώρησα παρακολουθώντας ένα πρόγραμμα e-learning στο ΕΚΠΑ με θέμα την Εκπαιδευτική Ψυχολογία, κάνοντας ταυτόχρονα “κατασκοπία” για το πως δουλεύει ένα πρόγραμμα e-learning. Πήρα και από εκεί το δίπλωμα μετά από την τελική εργασία που κατέθεσα…

Με τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο και τον Γιάννη Βλάχο κάναμε τέσσερα τρίωρα σεμινάρια e-learning με θέμα την αξιολόγηση. Με κεντρικό ομιλητή τον Γιάννη και τον Γιώργο και εμένα στο “προεδρείο” πολύ μπροστά από άλλα σεμινάρια μπορέσαμε και μαζέψαμε συναδέλφους από όλη την Ελλάδα, σε ένα από τα πρώτα webinars.

Το 2009 “ανακάλυψα” τα Πανελλήνια Συνέδρια, δειλά δειλά κατέθεσα τη πρώτη εργασία μου και από εκεί ξεκίνησαν όλα…

Παρουσίασα εργασίες για :

1. Το blog στην εκπαίδευση

2. Ψηφιακή επιμέλεια αρχείων

3. Το e-learning στην ενισχυτική διδασκαλία.

4. Το “νέφος” θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στην εκπαίδευση;

και άλλες… πάνω στο power point, στην οργάνωση διαθεματικών προγραμμάτων για μεγάλες ομάδες μαθητών…

Μετά ήρθαν οι ερευνητικές εργασίες όπου παρακολουθώντας την εισαγωγική επιμόρφωση ασχολήθηκα διεξοδικά και έκανα παρουσιάσεις σε συναδέλφους στο Λύκειο Ψυχικού αλλά και στο Λύκειο Κρανιδίου (!). Παρουσίασα πόστερ στο συνέδριο των Σχολικών Συμβούλων στη Κόρινθο με θέμα τον ρόλο του συντονιστή των Ερευνητικών Εργασιών.

Στην Ένωση Ελλήνων Χημικών στο έτος Χημείας, είχα εισήγηση για την Χημεία και την χρήση των ΤΠΕ στη διδασκαλία της…

Μετά από πολλή γκρίνια και παρεμβάσεις κατάφερα και γράφτηκα στο Σχολικό Δίκτυο αν και ιδιωτικός εκπαιδευτικός ( δεν υπήρχε αρχικά πρόβλεψη). Εδώ οφείλω να ευχαριστήσω τον Μιχάλη Παρασκευά από το ΙΤΙΕ Διόφαντος, ο οποίος με άκουσε και βρήκε μια λύση ώστε να μπορέσουμε αν εγγραφούμε μια και δεν είχαμε Αριθμό Μητρώου υπαλλήλου ( απαραίτητο πεδίο στη κάρτα). Και με το που εγγράφηκα ξεκίνησε άλλος γύρος…

Αρχικά από τον Βασίλη Νταλούκα η επιμόρφωση με e-learning πάνω στις νέες τεχνολογίες. Καταπληκτική δουλειά – εθελοντική – για όποιον θέλει να πάθει για τις νέες τεχνολογίες. Αλλά προσοχή… θέλει δουλειά. Αν δεν προλαβαίνετε πάρτε το ανοικτό πρόγραμμα – χωρίς βεβαίωση για να δείτε τι γίνεται. Εγώ “το πήρα” με τη δεύτερη μια και τη πρώτη φορά τη πάτησα και δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του προγράμματος. Όσοι έχετε λογαριασμό στο Σχολικό δίκτυο, αξίζει. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί δε, καιρός να εγγραφείτε στο σχολικό δίκτυο και να το ψάξετε.

Συνεχίσαμε με επιμόρφωση Α’ Επιπέδου και Β Επιπέδου. Την μείζονα επιμόρφωση τη χάσαμε γιατί δεν δέχονταν ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς και παρά τις πιέσεις δεν έγινε τίποτα.

Και φτάνουμε πριν 2-3 χρόνια που ο φίλος μου ο Τάσος μου λέει : “Αφού ασχολείσαι τόσα χρόνια με όλα αυτά γιατί δεν παίρνεις ένα μεταπτυχιακό;” και εκεί μου έκανε “κλικ”.Και θυμήθηκα τα  νιάτα μου και το γιατί δεν είχα πάρει μεταπτυχιακό… Τα μέτρησα και είπα… και γιατί όχι… Τα παιδιά μεγάλωσαν, εγώ μπορώ να ελέγξω το χρόνο μου καλύτερα… θα το κάνω…

Αρχίζω λοιπόν από τα συνέδρια, να προσεγγίζω τα μεταπτυχιακά που είχαν σχέση με ΤΠΕ και φυσικές επιστήμες. Βρήκα διάφορα, και με διάφορα κόστη, Αθήνα Πειραιά, Κόρινθο, Πάτρα… Όλα τα μέτρησα… Χρόνους βενζίνες διόδια, διαμονή, διατροφή, δίδακτρα… Όταν αποφάσισα και κοίταξα στη γραμματεία τι γίνεται, μου είπαν Αγγλικά επιπέδου C1 ή C2… με χαρτί. Μα αφού ξέρω… Χαρτί έχεις;…Τότε είχα ξεκινήσει τα Γαλλικά. Τελείωσα το Β2  στα Γαλλικά τον Ιούνη και τον Δεκέμβρη έδωσα C2 στα Αγγλικά. Οπότε αφού μαζέψαμε τα προαπαιτούμενα διπλώματα… απλά περίμενα… τη προκήρυξη…

Και να που ήρθε… Διάβασα τα προαπαιτούμενα και σε λίγο θα αρχίσω να μαζεύω το φάκελλο. Αλλά μάλλον θα είναι χοντρός… Θέλουν τις εισηγήσεις από τα συνέδρια…

Οπότε όπως έλεγα νωρίτερα… ΕΚΠΑ σού ‘ρχομαι…

Τη καλησπέρα μου…

Είναι της ηλικίας άραγε;

Posted on : 24-03-2016 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

0

Παραμονή εθνικής εορτής σήμερα… δεν ξέρω τι έλεγε το μήνυμα που διαβάστηκε στα σχολεία, αλλά εγώ ξέρω ότι απελευθερωθήκαμε από τους Τούρκους μετά από 400 χρόνια υποδούλωσης…

Στο σχολείο είχαμε την σχολική γιορτή. Μια πολύ όμορφη γιορτή με τον ζωντανό Καραγκιόζη να μιλάει με το Κολοκοτρώνη και να μιλάνε για τους αγώνες του Έθνους.

DSC06079

με μια ιστορική αναδρομή και δύο τραγούδια και το τέλος της γιορτής έκλεισε με το χορευτικό της Γ Λυκείου.

Να σας εξηγήσω. Αποτελεί παράδοση στο σχολείο μας, κάθε γιορτή 25ης Μαρτίου η Γ Λυκείου να χορεύει παραδοσιακούς χορούς.Οι χοροί αυτοί είναι η τελευταία σχολική εκδήλωση που συμμετέχουν οι τελειόφοιτοι μας, οπότε οριοθετεί και τη λήξη μιας μεγάλης περιόδου της ζωής τους… της σχολικής.

Στους χορούς συμμετέχει σχεδόν όλη η Γ Λυκείου και δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Και εγώ κάθε φορά που τους βλέπω συγκινούμαι. Και αναρωτιέμαι… είναι της ηλικίας άραγε;

Σήμερα τους έβλεπα να μπαίνουν στον χώρο για να χορέψουν, όλοι γελαστοί, με τις παραδοσιακές τους στολές, και να παίρνουν θέση. Να ζυγιάζονται και να ξεκινάνε…

DSC06102

 

DSC06133

 

DSC06139

Τελειώσαν παραδοσιακά με τον Ικαριώτικο όπου αποχώρησαν από τον χώρο, και εκεί εγώ συνειδητοποίησα ότι άλλη  μια “σειρά” η 25η του σχολείου μας οδεύει “προς την έξοδο”. Με τέσσερις μόλις εβδομάδες σχολικό χρόνο, και τάξεις που έχουν μεταβαλλόμενο κοινό, και σε πληθυσμό αλλά και στο ποιοι είναι κάθε φορά, το σχολικό έτος οδεύει γρήγορα προς την ολοκλήρωσή του. Και εγώ κοιτούσα να κολλήσω το μάτι μου στο προσοφθάλμιο της μηχανής για να μη φανεί ότι είναι βουρκωμένο.

DSC06255

Και όταν τελειώσουν τον χορό μέσα στις βαριές τους στολές, κουρασμένοι αλλά και ευχαριστημένοι βγάζουν την αναμνηστική φωτογραφία. Όταν βλέπεις όλα αυτά τα γελαστά πρόσωπα μαζεμένα μόνο χαρά και αισιοδοξία για το μέλλον, μπορούν να σου δώσουν.

DSC06277

Και μην νομίζετε ότι είναι εύκολη δουλειά αυτά τα τέσσερα τραγούδια που χόρεψαν. Όλοι δούλεψαν και φέτος μου επιτρέψανε να μπω στα παρασκήνια και είδα τι γίνεται… Για να πάρετε και εσείς μια ιδέα…

DSC05914

 

DSC05948

Η κοτσίδα τελικά αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση.

DSC05923

Μα πως μπαίνει αυτό το ζωνάρι…

Και έτσι μια ακόμα σειρά της Ελληνογαλλικής ολοκλήρωσε τη σχολική της ζωή και είναι έτοιμη να προχωρήσει στην επόμενη φάση. Μετά θα τους κάνω φίλους στο φατσοβιβλίο και θα μαθαίνω νέα τους από τις σπουδές τους, την πρόοδό τους, τη δουλειά τους και αργότερα από την οικογένεια τους…

Καλή συνέχεια σειρά του 2016… και να περνάτε να μας βλέπετε να τα λέμε…

Τη καλησπέρα  μου και πολλές ευχές σε όσους γιορτάζουν αύριο.

Μια φορά μαθητής – πάντα μαθητής αλλά και πάντα καθηγητής…

Posted on : 13-03-2016 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά

0

Μοναδικές στιγμές μέσα σε ένα Σαββατόβραδο…
 
Παίρνω ένα μήνυμα από τη Κατερίνα – παλιά μου μαθήτρια – για μια δραστηριότητα που έχει αναλάβει στο Λονδίνο,  να “περάσει το μικρόβιο της έρευνας” σε μικρούς μαθητές στο Ελληνικό Δημοτικό της πόλης. Και ψάχνει για ομιλητές και κόσμο, μεταπτυχιακούς, φοιτητές, επιστήμονες… όποιον θα μπορούσε τέλος πάντων να μιλήσει στους μικρούς μαθητές με απλή γλώσσα και τους ξεσηκώσει και να τους παρασύρει στο μαγικό κόσμο της ανακάλυψης και της έρευνας.
Μερικές φωτογραφίες από τη δουλειά της Κατερίνας ακολουθούν :
12443423_10207842604477355_1538855772_o
12842562_10207842604237349_444035148_o
12829191_10207842600957267_1107535661115147552_o
Βέβαια η Κατερίνα έχοντας πρώτο πτυχίο στη Μοριακή Βιολογία, λογικό είναι να παρουσιάζει σχετικά θέματα όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες ( αν και δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή ήταν η ομιλήτρια ).
Παρουσιάζω την εργασία της σε μια μάλλον μεγάλη εγγραφή στα ΝΕΑ ΤΟΥ LFH και σήμερα βρίσκω ένα μήνυμα  στο φατσοβιβλίο από τη Φένη στο Τορόντο του Καναδά, που μου λέει πως μπορεί να βοηθήσει επειδή δίδασκε στο Ελληνικό Σχολείο της Οξφόρδης…
 
Ποια είναι τα συμπεράσματα μου… Πάρα πολλά.
Βασικό και κύριο είναι ότι το σχολείο μας είναι πολύ περισσότερα από ένα σχολείο που το τελειώνεις και φεύγεις… και το ξεχνάς.
Όλοι οι απόφοιτοι – γνωστοί από τα σχολικά χρόνια ή όχι – είναι κοντά και πρόθυμοι να βοηθήσουν αν χρειαστεί ( και από άλλες περιπτώσεις ).
Αυτού του τύπου τα “προξενιά” εμένα με ενθουσιάζουν. Χαίρομαι κάθε φορά που φέρνω κοντά ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα… Αν θα το συνεχίσουν ή όχι είναι δικό τους θέμα… Την ευκαιρία την έχουν.
Μετά βλέπω ότι είμαστε παντού και όμως ο κόσμος είναι τόσο μικρός. Μερικά κλικ μακριά. Και τα νέα ταξιδεύουν σε ελάχιστο χρόνο παντού.
Με ενθουσιάζει το γεγονός ότι ακόμα οι παλιοί μου μαθητές απευθύνονται σε εμένα για να μοιραστούν τη δουλειά τους και να ζητήσουν τη βοήθειά μου. Κάποιες φορές μπορώ “να κάνω κάτι” άλλες πάλι όχι. Οι παλιοί μας μαθητές είναι κοντά στο σχολείο και ας μη τους βλέπουμε. Είναι παρόντες σε κάθε πρόσκληση και για εμένα δεν υπάρχει καλύτερη επιβράβευση. Είμαι 26 χρόνια σε αυτό το σχολείο και όποτε έχω ζητήσει βοήθεια από τους απόφοιτους, πάντα δώσανε το παρόν. Ακόμα και προσωπικές δύσκολες στιγμές ( όταν χρειάστηκα αίμα για μια επέμβαση του πατέρα μου ) οι απαντήσεις ήταν άμεσες και πολλές.  Στις εκδηλώσεις επαγγελματικού προσανατολισμού, οι απόφοιτοι πρόθυμα μετατρέπονται σε ομιλητές, όπως αυτή που “στήνω” για τις 15 Απριλίου με απόφοιτους θετικών σχολών να μιλήσουν στους μαθητές. Βέβαια το πρόβλημα είναι ότι οι 24 μαθητές θέλουν 30+ ομιλητές οπότε λογικά κάποιοι θα μείνουν παραπονεμένοι. Πάντως οι απόφοιτοι είναι εκεί. Πάντοτε.
Και φυσικά το τελευταίο και πολύ σημαντικό… ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ LFH κυκλοφορούν και διαβάζονται παντού… Έστω και σε 100 αντίτυπα την ημέρα.
Γνωρίζοντας λοιπόν ότι στο Λονδίνο υπάρχουν πολλοί απόφοιτοι, αν θυμάμαι καλά έχουμε μια μαθηματικό σε βρετανικό σχολείο, μια ερευνήτρια σε θέματα αξιολόγησης μαθητών με ειδικές δεξιότητες, αλλά και πολλούς φοιτητές αλλά και μεταπτυχιακούς, νομίζω ότι όλοι μπορούμε να δούμε αν μπορούμε να πλαισιώσουμε τη δράση. Η παρουσίαση είναι στα Ελληνικά σε δίγλωσσους Έλληνες μαθητές. Εκτός των άλλων υπάρχει και το SKYPΕ που πιθανόν να μπορούσε σε μια δύσκολη περίπτωση να βοηθήσει.
Δίνω το mail της Κατερίνας για επικοινωνία :

 

Από εδώ και μετά δικό σας…

 

Από εμένα καλά Κούλουμα και τη καλημέρα μου από μια συννεφιασμένη αλλά πάντα ζεστή Αθήνα.

Κουζινοχημεία

Posted on : 20-02-2016 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

0

Πραγματοποιήθηκε σήμερα η δεύτερη κουζινοχημεία σε αντίξοες συνθήκες μια και με “φλερτάρει” ένα αγριο κρύωμα και η φωνούλα μου ζορίζεται να βγει. Παρόλα αυτά τα κατάφερα. Τώρα με εκείνα τα εκνευριστικά “δέκατα” που σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν κοτόπουλο και σε φάση “αλαλίας” προσπαθώ να συνέλθω για να μπορέσω να ανταποκριθώ στις ανάγκες της ερχόμενης εβδομάδας.

Σήμερα στη δεύτερη κουζινοχημεία, βγήκαν πολύτιμα συμπεράσματα τα οποία θα αξιοποιηθούν στη επόμενη παρουσίαση που θα γίνει 9 Απριλίου 2016 στη Θεσσαλονίκη σε ένα διπλό εργαστήριο ( μεσημέρι και απόγευμα )  για το οποίο μπορείτε να βρείτε πληροφορίες ΕΔΩ.

Αλλά τι είναι η Κουζινοχημεία… Δεν είναι μαγείρεμα… οπότε  να έρθετε φαγωμένοι… Γιατί αν έρθετε νηστικοί θα μείνετε νηστικοί. Η ιδέα ξεκίνησε απλά ( όπως συνήθως ). Πως μπορούμε να κάνουμε χημικές αντιδράσεις με μικρό κόστος, να δείξουμε πράγματα στους μαθητές μας που κάνουμε καθημερινά, και να απομυθοποιήσουμε τη χημεία από την εικόνα της με τα πολύπλοκα εργαστήρια, έναν τύπο με άσπρη ποδιά και ενίοτε με το μάτι να γυαλίζει… Ξεκινάμε λοιπόν με πλαστικά σφηνοπότηρα αντί για δοκιμαστικούς σωλήνες, πλαστικά ποτήρια ( κατά προτίμηση διαφανή) αντί για ποτήρια ζέσεως, φίλτρα καφέ για διηθητικό χαρτί και χαρτί χρωματογραφίας…

Εννοείται ότι σε “δύσκολες αντιδράσεις” πρέπει να λαμβάνονται μέτρα ασφαλείας αλλά μπορούν κάλλιστα να δούνε πολλά πράγματα χωρίς κίνδυνο.

Έτσι στην εξουδετέρωση με κοκκινολάχανο, μπορούν να δουν το ρόλο των δεικτών, την αντιστρεπτότητα της αλλαγής του χρώματος, παίζοντας ανάμεσα σε οξέα και βάσεις, Μπορούν να δουν την ανάμειξη και πως μπορούμε να δημιουργήσουμε στιβάδες οξέος ( κόκκινο) και βάσης ( πράσινο ) από πάνω ή ανάποδα. Με ανακάτεμα μπορούμε να δούμε τους ενδιάμεσους χρωματισμούς περνώντας από όξινο σε βασικό διάλυμα ή αντίστροφα. Επίσης βλέπουν ότι τα οξέα δεν είναι εκείνες οι ουσίες που λιώνουν τα πάντα αλλά οξύ είναι και το λεμονάκι, το ξύδι, η βιταμίνη C. Οι βάσεις γενικά δεν έχουν “τόσο κακό όνομα” όσο τα οξέα. Παρόλα αυτά είναι και αυτές παρούσες στο υγρό για τα τζάμια, στο TUB O FLO (Προσοχή :  δεν το δίνουμε στα παιδιά είναι καυστικό νάτριο – και βρίσκουμε και ευκαιρία να τους διαβάσουμε τα σύμβολα που έχουν οι συσκευασίες για την ασφάλεια ), στο μαλόξ και στη σόδα… αλλά και αλλού.  Δεν θα προχωρήσω παρακάτω γιατί θα γίνει κουραστικό. Όμως θα κάνω μια καταγραφή των πειραμάτων που μπορούν να γίνουν :

1. Εξουδετέρωση – Χρήση δεικτών

2. Δυναμικό οξειδοαναγωγής – Παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος από φρούτα.

3. Χρωματογραφία – Ανερχόμενη αλλά και διασταυρούμενη ( αν έχετε χρόνο )

4. Επιφανειακή τάση – Χρήση απορρυπαντικών

5. Άμυλο και ιώδιο.

6. Διάχυση μορίων

7. Διαλυτότητα αλάτων οξικού οξέος

Μπορούν να γίνουν πολλές παραλλαγές ώστε να γίνουν πιο θελκτικές για τους μαθητές.

Θέλω να ενσωματώσω τη στάχτη στα πειράματα, τον αποχρωματισμό την απόσμηση, την προσρόφηση, την εκχύλιση και αρκετές άλλες εργαστηριακές τεχνικές…

Τώρα πως θα γίνουν αυτά…ψάξτε το δεν είναι μυστικά. Οι γιαγιάδες τα ξέρουν. Δεν ξέρουν τι γίνεται ( φυσικοχημικά ) αλλά τα ξέρουν.

Για παράδειγμα ξέρουν καλά ότι ο φούρνος πρέπει να είναι “καλά καμένος” για να γίνει σωστά το κέικ. Εμείς πρέπει να “κάτσουμε” μερικά για να καταλάβουμε ότι δεν ανοίγουμε το φούρνο και δεν βουτάμε συνέχεια το μαχαίρι για να δούμε αν ψήθηκε. Το να περάσουμε αυγό πάνω στα λαμπριάτικα κουλουράκια εκτός από ομορφιά τα κάνει και πιο τραγανά… ( εμποδίζει τα αέρια να φύγουν και έτσι φουσκώνουν τα κουλουράκια…) αλλά και πολλά άλλα που απλά πρέπει να καταγραφούν.

Όπως λέω – και σε πολύ υψηλό ποσοστό ισχύει – Ό,τι γίνεται στη κουζίνα, είναι χημεία.

Ας δούμε το κόσμο λίγο διαφορετικά, θετικά και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς.

Τη καλησπέρα μου…

Η εκπαίδευση…αλλιώς…

Posted on : 31-10-2015 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά

0

Ένα από το προσόντα που έχει το σχολείο είναι ότι σου δίνει τη δυνατότητα να βρεθείς σε μέρη που αλλιώς δεν θα μπορούσε να πας. Μέσα από τις εκπαιδευτικές επισκέψεις αποκτάς πρόσβαση σε μέρη που σαν ιδιώτης ή μόνος σου δεν θα μπορούσες να επισκεφτείς. Ένα τέτοιο μέρος είναι το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών στη Βασιλέως Γεωργίου. Αν και είναι ένα δημόσιο ερευνητικό κέντρο, από όσο γνωρίζω δεν υπάρχει η δυνατότητα σε κάποιον να το επισκεφτεί, πάνω στα εργαστήρια (διατηρώ μια μικρή επιφύλαξη).

Όπως και να έχει κάθε χρόνο οργανώνω μια επίσκεψη στο χώρο, για να έχουν οι μαθητές του θετικού προσανατολισμού μια εικόνα του τι σημαίνει έρευνα στην Ελλάδα αλλά να αποκτήσουν μια μικρή εμπειρία πάνω στα αντικείμενα που θα μπορούσε κάποιος να ασχοληθεί μετά το “πρώτο πτυχίο”.

Φέτος αν και αρχικά είχαν δηλώσει συμμετοχή 13 περίπου μαθητές ( γίνεται πάντα στις αργίες γύρω στην 28η Οκτωβρίου που έχουμε στη Σχολή μας και η συμμετοχή είναι ελεύθερη) που ήταν μια ικανή ομάδα για ξενάγηση τελικά ήρθαν μόνο τρεις μαθητές. Το άγχος για διάβασμα και να καλυφτεί κάποια ύλη τελικά κέρδισε απέναντι στην ενημέρωση πάνω στην έρευνα. Δεν γνωρίζω αν και πότε θα τους δοθεί ξανά η ευκαιρία να έχουν αυτή την ενημέρωση. Από την άλλη αυτό έδωσε σαφώς μια μεγαλύτερη ευελιξία στην ομάδα και μια “προσωπική ενημέρωση” σε ό,τι απορίες είχαν οι μαθητές. Ταυτόχρονα επειδή η επίσκεψη γίνεται σε ώρες εργασίας του ιδρύματος ( δηλαδή σταματούν τις δουλειές τους για να μας δεχτούν ) υπήρξε μια έκπληξη όταν εμφανιζόμασταν μόνο τέσσερις επισκέπτες αλλά αμέσως μετά υπήρχε μια οικειότητα και μια εξαιρετική διάθεση να μας πουν και να μοιραστούν μαζί μας ιδέες, σκέψεις, τεχνικές… Σε καμία περίπτωση δεν αισθανθήκαμε “ανεπιθύμητοι” ή “αγγαρεία” και αυτό ήταν κάτι το οποίο έγινε φανερό αμέσως.

Αρχικά ενημερωθήκαμε για τα βασικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας του Εθνικού ιδρύματος Ερευνών από το κ. Σωτηρούδη Γιώργο ( που ήταν και ο συντονιστής της επίσκεψης ).

DSC01899

Επισκεφτήκαμε πολλά εργαστήρια ξεκινώντας από το Ινστιτούτο Θεωρητικής και Φυσικής Χημείας όπου ενημερωθήκαμε για τα υλικά, και πως σχεδιάζονται με βάση τις απαιτήσεις που υπάρχουν και τις τεχνικές που χρησιμοποιούνται για να γίνει δυνατή η απομόνωση των υλικών. Ξεναγός μας σε αυτό το ταξίδι ήταν ο κ. Γκιώνης τον οποίο για μια ακόμα φορά ευχαριστούμε.

DSC01900

Μετά η Ιωάννα Θεοχάρη μας ταξίδεψε στο μικρόκοσμο των μικροκολλοειδών συστημάτων όπου μας έδειξε το τρόπο με τον οποίο “συσκευάζονται” οι ουσίες για να ταξιδέψουν μέσα στον οργανισμό μας και να φτάσουν εκεί που πρέπει. Μάλιστα μας έφτιαξε και ένα μικροκολλοειδές διάλυμα λαδιού σε νερό ( και όμως το λάδι “διαλύεται” μέσα στο νερό, τουλάχιστον έτσι φαίνεται).

Τη στιγμή που το λάδι "διαλύεται" στο νερό.

Τη στιγμή που το λάδι “διαλύεται” στο νερό.

Στη συνέχεια περάσαμε στο Ινστιτούτο Βιολογίας, Φαρμακευτικής Χημείας και Βιοτεχνολογίας όπου στο εργαστήριο που επισκεφτήκαμε μάθαμε τον μηχανισμό με τον οποίο “κόβουμε” και “κολλάμε” κομμάτια από μικροοργανισμούς προκειμένου να κρατήσουμε εκείνα τα χαρακτηριστικά που επιθυμούμε. Είναι πολύ χονδρική προσέγγιση ίσως και με λανθασμένη ορολογία, αλλά η ουσία ήταν αυτή. Στη φωτό μια από τις ερευνήτριες εξηγεί τον μηχανισμό που γίνεται αυτή η διεργασία.

DSC01905

Στο τελευταίο εργαστήριο ο κ. Κώστας μας ξενάγησε σε βασικές φυσικοχημικές πρακτικές εργαστηρίων, υγροποίησε το ατμοσφαιρικό οξυγόνο για να το δούμε και μας έδωσε μια πολύ άμεση εικόνα πάνω στο τρόπο που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε εργαστηριακά αυτές τις τεχνικές.

DSC01910

Παγώνοντας το ατμοσφαιρικό οξυγόνο σε υγρό άζωτο.

Τέλος η βιβλιοθήκη… ένας χώρος εργασίας και μελέτης σχεδιασμένος από τους αρχιτέκτονες Δοξιάδη και Πικιώνη με διάχυτο φυσικό φωτισμό σε όλη της την έκταση. Πρέπει να το προσέξεις ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν υπάρχει αναμμένο φως στη τεράστια κεντρική αίθουσα. Με ελεύθερη πρόσβαση σε όλους ( χρειάζεται μια απλή ανέξοδη εγγραφή ) αποκτάς πρόσβαση σε 16000 περιοδικά στα οποία η βιβλιοθήκη είναι συνδρομητής. Προτιμήθηκε η συνδρομή σε έγκριτα περιοδικά τα οποία παρέχουν επίκαιρη ενημέρωση σε εκατοντάδες θέματα και όλα είναι προσβάσιμα από το χώρο της βιβλιοθήκης. Έχει συγκριτικά λίγα βιβλία γιατί τα βιβλία μετά από κάποιο χρόνο, “ξεπερνιώνται”. Εκεί η επίσκεψη με τον προσωπικό σου υπολογιστή σου δίνει ελεύθερη και απεριόριστη πρόσβαση σε όλη αυτή τη πληροφορία. Επίσης λειτουργεί αποθετήριο όλων των διδακτορικών διατριβών που έχουν κατά καιρούς εκπονηθεί σε όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδας. Άρα είναι ο ιδανικός χώρος δουλειάς για να ξεκινήσει κάποιος μια εργασία.

Συζητώντας με την υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης του ΕΙΕ.

Συζητώντας με την υπεύθυνη της Βιβλιοθήκης του ΕΙΕ.

Κλείνοντας οφείλω να ευχαριστήσω τον κ Σωτηρούδη αλλά και όλους τους οικοδεσπότες μας οι οποίοι μας έκαναν να περάσουμε τρεισήμισι ώρες “χωρίς να το καταλάβουμε” μέσα στο χώρο που παράγεται η νέα γνώση, ένα από τα πολλά ερευνητικά κέντρα της Ελλάδας.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το Ίδρυμα μπορεί να το επισκεφτεί οποιοδήποτε σχολείο και είναι κρίμα να μη μπορέσουν όλοι οι μαθητές να δουν και να ενημερωθούν για το τι σημαίνει έρευνα. Και πραγματικά είναι “δυο τηλέφωνα μακριά” για να το επισκεφτεί κανείς.

Πρέπει να παρατηρήσω ότι με τη καινούργια δομή της ύλης στη Χημεία, οι μαθητές έχουν πολλά κομμάτια που δεν έχουν διδαχθεί – και ούτε και πρόκειται να διδαχθούν στο λύκειο – με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να υπάρξει ανάγκη να πούμε πολύ βασικά πράγματα ώστε να μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Τι να κάνουμε…

Πέρυσι είχαμε επισκεφτεί περισσότερα τμήματα και μπορείτε να διαβάσετε σχετικά ΕΔΩ

Τη καλησπέρα μου…

Το διαγώνισμα…

Posted on : 14-10-2015 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

0

Πέρασαν τέσσερις μήνες από τη τελευταία εγγραφή… μάλλον πολύς καιρός… Φοβάμαι ότι περνάω…κρίση.

Σήμερα ήταν ένα διαγώνισμα στην πρώτη λυκείου… ήταν το πρώτο της χρονιάς και το πρώτο που γράφουν αυτοί οι μαθητές σε εμένα…

Κάποια αρχικά εισαγωγικά σχόλια.

Στην αρχή του χρόνου ενημέρωσα τους μαθητές πότε θα γράψουν διαγωνίσματα και σε ποια ύλη. Το έχω σαν αρχή να μη βάζω “απροειδοποίητα” γιατί κατά την άποψή μου οι μαθητές γνωρίζοντας – στο περίπου – πότε γράφουν μπορούν να είναι προετοιμασμένοι κατάλληλα, αν και δεν το κάνουν. Δηλαδή αφού ξέρεις ότι διανύεις ύλη για τεστ ή διαγώνισμα, προετοιμάζεσαι από την αρχή και όχι το προηγούμενο βράδυ. Η επιλογή είναι δική του. Γιαυτό και συνήθως η ημερομηνία δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Έτσι σε σχόλιο μαθήτριας ότι δεν θα προλάβει να διαβάσει για ένα επερχόμενο τεστ… δεν μπόρεσα να κάνω κάτι γιατί αφού το ξέρουν εδώ και 20 μέρες… λογικό ήταν ότι όταν ολοκληρώθηκε η ύλη θα γράψουν. Έμενε η λεπτομέρεια της ημερομηνίας.

Κάθε φορά που βάζω διαγώνισμα προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα στην τυπικότητα, αυστηρότητα και ταυτόχρονα κατανόηση και βοήθεια. Οι μαθητές – τουλάχιστον κάποιοι – είναι σε κατάσταση άγχους και πανικού, αλλά μια τέτοια κατάσταση αυξάνει την ένταση σε όλη τη τάξη. Οι πολλές και επαναλαμβανόμενες ίδιες απορίες εκνευρίζουν αρκετούς και αυξάνουν το άγχος. Η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα τους κάνει να ρωτάνε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, χωρίς να έχουν διαβάσει την εκφώνηση και να έχουν κατανοήσει τα δεδομένα. Αυτό σίγουρα δεν το καταλαβαίνουν και από την άλλη δημιουργούν μια κατάσταση στη τάξη με συνεχείς διακοπές με αποτέλεσμα να μη μπορούν να συγκεντρωθούν οι υπόλοιποι και να δουλέψουν. Από την άλλη έχοντας απορίες θεωρώ ότι πρέπει να δοθούν διευκρινήσεις. Και εκεί υπάρχει μια ισορροπία.

Μετά παραδίδοντας τα γραπτά, άρχισαν οι απορίες. Για το τι έπρεπε να γράψουν… Αν αυτό που έγραψαν ήταν σωστό… Αν έτσι έπρεπε να γραφτεί…Η δική μου ανάγκη να πάω στην επόμενη τάξη, δεν μου άφηνε περιθώρια να δώσω απαντήσεις αλλά τους διαβεβαίωσα ότι όταν πάρουν διορθωμένα τα γραπτά οποιαδήποτε απορία, θα λυθεί και οποιαδήποτε επεξήγηση ή διευκρίνηση θα είναι διαθέσιμη.

Η αίσθηση που έχω είναι ότι το κάθε διαγώνισμα αποτελεί ένα “σοκ”… και εκεί είναι το θέμα. Πρέπει οι μαθητές να συνηθίσουν να διαγωνίζονται σε θέματα αλλά πάντα μπαίνει το θέμα της ατομικότητας σε κάθε μαθητή. Πως μπορεί να γίνει ώστε ο κάθε μαθητής να μπορέσει να εκφραστεί και ταυτόχρονα να μπορέσει να αξιολογηθεί σωστά…Αυτό είναι πάντα ένα ζητούμενο για εμένα…

Θυμάμαι τη Μαρία ( όλες Μαρίες λέγονται) που την κυνηγούσα να μάθει χημεία και σήμερα είναι ερμηνεύτρια κλασσικού ρεπερτορίου ( σοπράνο) και έχει διεθνή καριέρα. Μια άλλη Μαρία, έχει ακολουθήσει καριέρα σκηνοθέτη και φυσικά τη “καταπίεζα” να μάθει χημεία.

Για εμένα πάντα θα είναι ζητούμενο το θέμα του διαγωνίσματος… Μετά από 29 χρόνια στις τάξεις ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει πως πρέπει να γίνεται. Προσπαθώ να το κάνω βαθμονομημένο με κλιμακωτή δυσκολία και θέματα για “όλους”. Αλλά αυτό δεν φτάνει…

Σε κάθε διόρθωση δεν βάζω απλά ένα βαθμό… Βλέπω πως διατυπώνουν τις απαντήσεις, αν έχουν ξεκαθαρίσει τι διαβάζουν και τι απαντούν. Αν πάνε ψάχνοντας, το τρόπο που γράφουν – όχι καλλιγραφία αλλά αν μέσα από το κείμενο μου “δείχνουν” κάτι. Στο τετράδιο μου γράφω τον βαθμό αλλά και τα σχόλια για το γραπτό.Και τα σχόλια αυτά τα διασταυρώνω με τη τάξη με τις σημειώσεις τους στο τετράδιο και τις προφορικές απαντήσεις που δίνουν στις ερωτήσεις στη τάξη… όλα αυτά μαζί δίνουν την αξιολόγηση του μαθητή. Και πάλι μπαίνει ο “αστάθμητος” παράγων της προσπάθειας και της συμμετοχής, που ενισχύει και ενθαρρύνει εκείνους τους μαθητές που πραγματικά προσπαθούν ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στη βαθμολογία… που παραδίδεται “δίπαξ” του έτους (κατά το άπαξ).Και  έρχονται οι γονείς και ενημερώνονται. Και ρωτάνε για την επίδοση του μαθητή… και γενικά δεν τους νοιάζουν τα γενικά σχόλια αλλά “έχουν γράψει κάποιο διαγώνισμα; ” και “τι πήραν στο γραπτό;” και μετά το σχόλιο… και αφού έγραψε 16 στο γραπτό γιατί πήρε 15 στο τετράμηνο… Δεν έχει καμία σημασία ότι όλο το τετράμηνο δεν είχε καμία συμμετοχή ή παρουσία στη τάξη. Δεν έχει καμία σημασία ότι όσες φορές ρωτήθηκε “δεν του πήρα λέξη”. Δυστυχώς δεν μπορούν να το δουν και θέλουν να δουν το κατάλογο για το “τεκμήριο” δηλαδή το τι έγραψε…

Κατά την άποψή μου οι γονείς θα πρέπει να συνεργάζονται ώστε να ενισχύουν τη προσπάθεια του παιδιού τους αλλά και του καθηγητή. Το σκιτσάκι που κυκλοφόρησε πριν 5-6 χρόνια βγάζει ένα μάλλον πικρό χαμόγελο…

vathmoi

Όλοι όμως όσοι είμαστε στην εκπαίδευση σίγουρα έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με γονείς που μας καθιστούν υπόλογους για τους βαθμούς του παιδιού τους και ζητούν διευκρινίσεις. Ευτυχώς είναι λίγοι… και είναι στο χέρι μας να γίνουν λιγότεροι… με τη σωστή συμπεριφορά μας στη τάξη, την τεκμηριωμένη βαθμολογία, την ξεκάθαρη συμπεριφορά και κυρίως τη σωστή δουλειά στη τάξη…

Στο “επάγγελμα” το δικό μας ( το θεωρώ πολλά περισσότερα ) η παρουσία μας, η συμπεριφορά μας και η σωστή αξιοκρατική συμπεριφορά θεωρώ ότι αποτελούν σημαντικότατη “διδακτέα ύλη”, και δεν την έχει κανένα αναλυτικό πρόγραμμα.

Τη καλησπέρα μου

Πηγαίνοντας στο συνέδριο…

Posted on : 30-06-2015 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ

0

11350687_10153019581212843_1161476364595077763_n

Το προηγούμενο τριήμερο βρέθηκα στη Σύρο. Συμμετείχα στο 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο για τη χρήση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση.

Πρωτοπήγα στο συνέδριο το 2009 κυρίως από περιέργεια. Για να γίνω πιο σαφής… διάβασα την ανακοίνωση και είπα να στείλω μια εργασία για τη ΒΔΕΛΛΑ ( Τη πρώτη την αρχική ). Το θέμα ήταν η χρήση του blog στην εκπαίδευση. Από τότε πέρασαν 6 χρόνια και κάθε χρόνο “κατεβαίνω” στη Σύρο με παρουσίαση εργασίας. Έχω παρουσιάσει για το blog, για τις χρήσεις του νέφους στην εκπαίδευση και…

Φέτος παρουσίασα τα webinars που κάνω για τους μαθητές μου. Η παρουσίαση αυτή καθεαυτή ήταν περισσότερο εντοπισμένη στο πρακτικό κομμάτι της δημιουργίας ενός διαδικτυακού σεμιναρίου.

Έχοντας την εικόνα των προηγούμενων ετών θα έλεγα ότι υπάρχει μία κάμψη στον αριθμό. Από τα 800 και άτομα του πρώτου συνεδρίου που παρακολούθησα, φέτος ήμασταν περίπου 300 και με δεδομένο ότι είχαμε περίπου 180 παρουσιάσεις, νομίζω ότι εύκολα βγαίνουν τα νούμερα. Πολύ λίγο κοινό και κυρίως στις ομαδικές εργασίες, οι περισσότεροι ήταν οι συγγραφείς.

Εμείς με όλες τις εργασίες του κλάδου, βρεθήκαμε στο ΕΚΦΕ Σύρου. Το κοινό στη πλειοψηφία του ήταν οι προηγούμενοι ή οι επόμενοι ομιλητές. Οι ομιλίες – οι περισσότερες – ήταν χρήσιμες και ωφέλιμες και γενικά σε προκαλούσαν να ο δοκιμάσεις και εσύ. Από την άλλη το γεγονός ότι ήμασταν όλοι του κλάδου, μας βοήθησε να βρούμε κοινά σημεία συζήτησης και να ανταλλάξουμε στοιχεία επικοινωνίας, κάτι που άλλωστε είναι και ο στόχος των συνεδρίων.

Για εμένα η συμμετοχή στα συνέδρια έχει διπλό στόχο. Από τη μια να ανταλλάξω απόψεις με ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες με εμένα. Πολλοί από αυτούς έχουν δοκιμάσει τα πράγματα που σκέφτομαι να κάνω εγώ ή το αντίστροφο. Έτσι η ανταλλαγή απόψεων είναι από τα πιο θετικά σημεία του συνεδρίου. Και όπως γίνεται συνήθως, αυτό γίνεται στο φαγητό…

Το μεσημέρι του Σαββάτου, για μιάμιση ώρα, οι γυναικείος συνεταιρισμός της Σύρου “ΚΑΣΤΡΙ” μας κάνει το τραπέζι με καλομαγειρεμένα φαγητά.  Εκεί λοιπόν για περίπου μιάμιση ώρα, συζητάμε, πλησιάζουμε τους συναδέλφους που μας άρεσαν οι εργασίες τους, λύνουμε απορίες, προτείνουμε λύσεις. Από τις καλύτερες στιγμές του συνεδρίου.

Ο δεύτερος στόχος είναι να γνωρίσω νέο κόσμο. Και φέτος γνώρισα καινούργιους συναδέλφους. Με ωραίες ιδέες για το μάθημα τους, καλές πρακτικές και διάθεση να μοιραστούν τις γνώσεις τους, συζητήσαμε και ανταλλάξαμε απόψεις και γνώσεις. Έμαθα από πρώτο χέρι… τον Μιχάλη Παρασκευά, τα νέα εργαλεία του Σχολικού Δικτύου… Το ένα καλύτερο από το άλλο. Μακάρι να μπορέσουν να εγκατασταθούν καλά και να τρέξουν σωστά για να μπορέσουν να αξιοποιηθούν από όλο τον εκπαιδευτικό κόσμο.  ΑΛΛΑ… αυτό το άτιμο “αλλά” : Πόσοι είναι οι εκπαιδευτικοί που έχουν τη διάθεση και τη γνώση να εφαρμόσουν αυτά τα νέα εργαλεία; Βλέπουμε ότι η ανάγκη επιμόρφωσης, είναι απαραίτητη για όλο το κόσμο. Πάντως εγώ υποσχέθηκα στο Μιχάλη Παρασκευά, να κάνει κάνω “crash test” σε όσες εφαρμογές μπορώ και μου ζήτησε να του στείλω την “αναφορά μου”.

Φυσικά δεν έχασα την ευκαιρία να δω τη Σύρο. Ένα μοναδικά όμορφο νησί με πολύ ωραίες παραλίες σε μικρές αποστάσεις… και πολύ ωραία μαγαζιά.

Το συνέδριο δεν είναι φτηνή υπόθεση μια και η συμμετοχή ( 40 € ) και το πήγαινε έλα ( 70 € )μαζί με τη διαμονή ( 50 € ) κοστίζει τουλάχιστον 150 €. Και από εκεί και μετά ότι “φας”. Οι μετακινήσεις είναι ακριβές με περίπου 4-5 € το ταξί ( δεν έχει τακτικό λεωφορείο και κυρίως δεν έχει αστικό).  Αν είναι 2-3 άτομα συμφέρει το ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο ( προσοχή… τιμή 30 € στην αρχή του μήνα και 40 € στο τέλος του. Συγχύστηκα για αυτή την αυθαίρετη και αναιτιολόγητη αύξηση της τιμής ενοικίασης, η οποία δυστυχώς δείχνει ότι η “αρπαχτή” υπάρχει. Το Σαββατοκύριακο είχε 2 συνέδρια και μια μεγάλη επίδειξη χορού τάνγκο στη Ποσειδωνία.). Το αυτοκίνητο το έκλεισα σε “νεκρό” χρόνο (= ενάμιση μήνα πριν) και με ερώτηση για κάτι καλύτερο πήρα τιμή 25 € / ημέρα. Η χαμηλή τιμή διαμονής (2Χ25 € = 50 € ) οφείλεται στο ότι επέλεξα ενοικιαζόμενα δωμάτια εκτός Ερμούπολης ( στην Αζόλιμνο). Αυτό μικρή σημασία είχε μια και ο συνεδριακός χώρος είναι στο μισό της απόστασης Ερμούπολης – Αζόλιμνου, οπότε όπως και να είχε το ταξί θα το χρησιμοποιούσα.Μετρώντας τις μετακινήσεις βγαίνει τελικά ότι το ενοικιαζόμενο απόσβεσε και με το παραπάνω. Το συμπέρασμα είναι τελικά, ότι αφού γνωρίζεις τις ημερομηνίες καλό θα είναι να κλείσεις από νωρίς. Έτσι έχεις περιθώρια διαπραγμάτευσης και χρόνο να δεις τι επιλογές σου.

Κλείνοντας θα έλεγα ότι πλέον είναι δύσκολο να παρακολουθήσεις ένα αποκεντρωμένο συνέδριο. Από την άλλη είναι ένας τρόπος για να διαχυθεί η γνώση. Αξίζει να το προγραμματίζει κανείς για να βρεθεί στο συνέδριο. Είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος και τόπος για να μπορέσει κανείς να ανταλλάξει απόψεις και να ενημερωθεί για τις νέες τάσεις στην εκπαίδευση.

Τη καλησπέρα μου.

Συνέδριο ΕΛ – ΛΑΚ στα Χανιά και άλλες ιστορίες – Μέρος δεύτερο

Posted on : 25-05-2015 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Υπολογιστές

0

Οι περίεργες καταστάσεις συνεχίζονται. Ο υπολογιστής δουλεύει και βγάζει DVD και εγώ αφού όλο το απόγευμα έβγαζα σημειώσεις, τώρα ξεκουράζομαι γράφοντας στο blog μου. Και συνεχίζουμε :

Οι απόφοιτοι.

Κατεβαίνοντας στα Χανιά είχα κλείσει ραντεβού με τη Μαρία για μια ξενάγηση στο Μουσείο Τυπογραφίας. Βρέθηκα εκεί στις 12.00 το μεσημέρι της Παρασκευής και είχα μια λεπτομερή ξενάγηση στο μουσείο. Αυτό που θα πω είναι ότι το μουσείο είναι Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο.  Σε ξεκινάει από το αντίγραφο του Γουτεμβέργιου ( ένα από τα έξι γνήσια πιστοποιημένα αντίγραφα της εκτυπωτικής μηχανής του Γουτεμβέργιου ) και σε πάει βήμα βήμα στη σημερινή εποχή. Είναι καταπληκτικό γιατί εμείς την τυπογραφία την έχουμε γνωρίσει από το print του εκτυπωτή μας. Ρίξτε μια ματιά στο μουσείο :

IMG_20150508_133434Δεν έχω πολλές φωτογραφίες γιατί τη βιντεογραφούσα σε όλη τη διάρκεια της ξενάγησης οπότε θα της δώσω σαν αναμνηστικό ένα αντίγραφο αυτής της καταπληκτικής ξενάγησης.  Από τι είδα αυτές τις ημέρες γιορτάζουν τα 10χρονα του μουσείου και έχουν καταπληκτικές εκδηλώσεις . Μπορείτε να ενημερώνεστε στο σύνδεσμο του μουσείου :

https://www.facebook.com/MouseioTypographias

Πριν ταξιδέψω για Κρήτη είχα πει για το συνέδριο και εκεί βρέθηκε ότι ο παλιός μου μαθητής ο Κωνσταντίνος ήταν στα Χανιά και διάβασε τη συζήτηση και ο Νίκος που μένει στο Ηράκλειο και πολύ σύντομα κανονίσαμε Σάββατο αργά το απόγευμα να πάμε για καφέ. Όπως και έγινε. Κατά τις 6.30 – 7.00 βρεθήκαμε στις αλυσίδες που δεν υπήρχαν αλλά όλοι τις ξέραν, και πήγαμε για καφέ. Ο Κωνσταντίνος ήρθε με τη γυναίκα του και ο Νίκος ήρθε από το Ηράκλειο μόνο και μόνο για να βρεθούμε. Η ώρα πέρασε ευχάριστα… μιλήσαμε για τα πάντα, ξεκινώντας από το κοινό σημείο αναφοράς μας… το σχολείο.  Πολύ γρήγορα είδαμε ότι δεν ήταν πια ώρα για καφέ και έτσι βγήκαμε βόλτα στο λιμάνι… Τελικά καταλήξαμε στις “γλωσσίτσες” στην άκρη του λιμανιού με καταπληκτικούς ψαρομεζέδες( εκεί ήταν και το πιλάφι με τη σουπιά που λέγαμε ) και κάποια στιγμή γύρω στα μεσάνυχτα είπαμε να το “διαλύσουμε”  Όσο έφεγγε βγάλαμε και μια φωτό… δεν είναι selfie.. η Δήμητρα μας έβγαλε.

IMG_20150509_204046

 

Μια καταπληκτική βραδιά με πολύ γέλιο και καλή κουβέντα.

Στη βόλτα μου ακούω εκείνο το… “κύριε καθηγητά” δηλαδή όχι ακριβώς… το όνομά μου άκουσα και βλέπω τη Σεμέλη.Είχα να τη δω από όταν τελείωσε το σχολείο. Είχε τελειώσει το τμήμα της Ωκεανογραφίας ( ή κάπως έτσι ) στο Πανεπιστήμιο Χανίων, είχε τελειώσει το μεταπτυχιακό της και είχε κολλήσει “χανιίτιδα”  δηλαδή δεν μπορούσε να ξεκολλήσει από τα Χανιά. Τα είπαμε “στο  πόδι” αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε χρόνος για να ξαναβρεθούμε. Όμως κανονίσαμε όταν ξανακατέβω στα Χανιά να τα πούμε.

Δεν πρόλαβα να πάω στην έκθεση της Άννας Χατζηνάσιου στη βιβλιοθήκη Χανίων… από αφηρημάδα. Είχε την επιμέλεια της έκθεσης φωτογραφίας αλλά το Σαββατοκύριακο είχε περιορισμένο ωράριο και εγώ ήμουν στο Πολυτεχνείο εκείνες τις ώρες.

Και φτάσαμε στο τρίτο μέρος…το συνέδριο.

Το απόγευμα της Παρασκευής βρέθηκα στο συνέδριο όπου έκανα την εγγραφή και πήγα να παρακολουθήσω. Ήταν γύρω στις 5.00 όταν ξεκίνησε. Αλλά ο κόσμος ελάχιστος. Εκτός από την οργανωτική επιτροπή ( καμιά 10ριά άτομα ήταν άλλοι 20 – 25 σύνεδροι ) Πολύ λίγος κόσμος. Παρακολούθησα τις κεντρικές εισηγήσεις με πολύ ενδιαφέρουσα την εισήγηση του Σπύρου Παπαδάκη που είχε ακριβώς το θέμα της χρήσης του ΕΛ-ΛΑΚ στην εκπαίδευση.

Κατά τις 8.00 έφυγα για Σπλάντζια  ενώ είχε μείνει μια εισήγηση και δυστυχώς μόνο ο εισηγητής.

Σάββατο πρωί βρέθηκα στο συνέδριο και ο κόσμος ήταν ακόμα λιγότερος.

IMG_20150509_105343

Οι δύο μπροστά ήταν οι επόμενοι εισηγητές… Κρίμα Έκατσα μέχρι το μεσημέρι, πήγα για καφεδάκι στη Κουκουβάγια και το απόγευμα μετά στις παράλληλες συνεδρίες που είχαν περιεχόμενο για νηπιαγωγείο και δημοτικό, έφυγα για το καφέ στο λιμάνι.

Τη Κυριακή είχα εργαστήριο και ήμουν ο μόνος “μαθητής” σύνεδρος. Οι άλλοι ήταν είτε της οργανωτικής ή 2-3 μεταπτυχιακοί φοιτητές της έδρας.

Το εργαστήριο ήταν καλό… πολύ καλό. Με δυο λόγια αφορούσε μια πλατφόρμα επικοινωνίας για τα μέλη του σχολικού δικτύου – όπως το skype – που θα δώσει τη δυνατότητα δωρεάν επικοινωνίας ανάμεσα στο μέλη, και τα σχολεία και όποιον γενικά έχει πρόσβαση στο σχολικό δίκτυο… πολύ καλό. Μόνο ίντερνετ χρειάζεσαι. Βολεύει το WiFi αλλά δουλεύει και με 3G αν έχεις καλό πακέτο.

Κατά τις 12.00 πήγαμε στη κεντρική ομιλία στο αμφιθέατρο… ( μη βάλω άλλη φωτογραφία… δεν έχει διαφορά από τη προηγούμενη ) και μετά το κλείσαμε… δηλαδή εγώ έφυγα γιατί είχε τη βράβευση του διαγωνισμού Scratch και μετά τη λήξη.

Τώρα να το πω… γιατί μου βγαίνει αυθόρμητα… Βρε παιδιά… ανοικτό λογισμικό ήταν το θέμα του συνεδρίου, έπρεπε να είναι όλες οι παρουσιάσεις σε Power Point!!!!!! ΆραWindows και Office… και ένα Apple αν θυμάμαι καλά. Για Linux ή Open Office δεν νομίζω να είδα τίποτα. Δεν ξέρω… δεν μου άρεσε.

Και καλά εμένα, αν δεν με φιλοξενούσαν, ουσιαστικά περιορίζοντας το κόστος στου συνεδρίου στα εισιτήρια και την εγγραφή, δεν θα κατέβαινα… αν και τα Χανιά είναι πάντα ένας καλός λόγος για να πας στο συνέδριο. Και εντάξει… δύσκολοι καιροί… δεν έχουμε χρήματα κλπ κλπ κλπ…αλλά ούτε οι Χανιώτες ή οι Ρεθυμνιώτες, έστω σε ημερήσια εκδρομή, χωρίς διανυκτέρευση… για να βρεθούν στο συνέδριο κάποιες ώρες… Δεν ξέρω… πολύ λίγος κόσμος. Κάτι ακούστηκε για μια άλλη εκδήλωση που απασχόλησε τους καθηγητές αλλά δεν νομίζω ότι ήταν αυτός ο λόγος. Δεν ξέρω. Θα σας πω στο τέλος Ιουνίου. Θα έχω εισήγηση στο συνέδριο της Σύρου και  θα έχω άλλη μία εικόνα. Αλλά νομίζω ότι κάτι πρέπει να γίνει με τα Συνέδρια. Προσωπικά και για όσο μπορώ τα κυνηγάω γιατί έχω την ευκαιρία να δω τις τάσεις στην εκπαίδευση και τις καινοτομίες που εμφανίζονται Αν και πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι είναι deja vu… σε κάποια σημεία τουλάχιστον. Οι μάχιμοι καθηγητές συνήθως έχουν κάτι να πουν γιατί το ψάχνουν και πειραματίζονται και δουλεύουν. Έχουν να μοιραστούν. Πολλοί όμως από τους κλασσικούς ομιλητές συνήθως μένουν σε ένα θέμα με πολλές παραλλαγές. Θα δω και τη Σύρο και θα σας πω.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου… ( εννοείται ότι θα τα ξαναπούμε μέχρι τότε )