Featured Posts

  • Prev
  • Next

Τι θα γινόταν αν…

Posted on : 11-06-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Πολιτικά

0

Έχετε σκεφτεί  ποια είναι η σημαντικότερη ερώτηση στο κόσμο; Νομίζω ότι θα μπορούσε να διατυπωθεί με τη παραπάνω πρόταση : Τι θα γινόταν αν… ;

Για σκεφτείτε το…

Τι θα γινόταν αν… ήμουνα κοντά στο δέντρο που έπεσε κεραυνός και ζεσταινόμουνα;

Τι θα γινόταν αν… αυτό το ζώο που ήταν στη φωτιά… και το βρήκα ψημένο το έτρωγα…

Τι θα γινόταν αν… αντί να κρύβομαι από το ζώο που με κυνηγάει το κυνηγούσα εγώ.

Τι θα γινόταν αν… αντί να κυνηγάω εγώ είχα και τους συντρόφους μου μαζί…

Επίτηδες αναφέρω περιπτώσεις και ερωτήματα που πιθανόν να αντιμετώπιζε ο πρωτόγονος άνθρωπος. Η ερώτηση αυτή νομίζω ότι είναι η βασική ερευνητική ερώτηση σε κάθε άνθρωπο που θα ήθελε να προχωρήσει παραπέρα. Μια αμφισβήτηση μιας υπάρχουσας κατάστασης και η μετεξέλιξή της παραπέρα.

Τι θα γινόταν αν… έκλεινε η κρατική τηλεόραση σήμερα; (Συγχύστηκα και το γύρισα… Άλλα ήθελα να γράψω…) Για παράδειγμα. Φοβάμαι ότι το σχόλιο μου νωρίτερα στο φατσοβιβλίο ήταν πολύ ρηχό. Δηλαδή να απολύσουμε μερικούς για να έχουμε κλείσει το θέμα των 2000 απολύσεων μέχρι τέλη Ιουνίου και μετά να την ξανανοίξουμε βολεύοντας τα δικά μας παιδιά.  Δεν το περίμενα τόσο άμεσο. Θα έλεγα ότι όσα άκουσα είναι εξαιρετικά υποκριτικά. Δηλαδή… όταν την θέριεψαν και τρώγαν όλοι, σχετικοί και άσχετοι ήταν καλά. Τώρα τους έπιασε η ευαισθησία για τον Ελληνικό λαό και μας εξοικονομούν 100.000.000. Επειδή εγώ έχω το βίτσιο των υπολογισμών αν από 2650 οι υπάλληλοι γίνουν 1000 και αν το πρόγραμμα εξορθολογιστεί και γίνει οικονομία όπως λένε… τότε η εξοικονόμηση θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον 200.000.000 Πάλι ετοιμάζονται για τρελές μάσες. Η νέα ΕΡΤ θα μας κοστίζει 100% ακριβότερα από την σημερινή ακριβή ΕΡΤ. Δούλεμα κανονικό.

 

Συγχίζομαι. Αν και δεν παρακολουθούσα συνήθως ΕΡΤ θα το γυρίσω στην συχνότητα της και θα μείνω στην εκκωφαντική σιωπή της.

Μπράβο…Καλή δουλειά…

Καληνύχτα… (δεν έχει πια καλησπέρα και πιθανότατα και οι καλημέρες να αργήσουν)

Οι όμηροι…

Posted on : 10-05-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Πολιτικά

0

Ακούω τις ειδήσεις και εκνευρίζομαι…

Δεν θα δεχτούμε 100.000 οικογένειες όμηρους των εκπαιδευτικών. Είμαι και εγώ σε αυτούς μια και ο τρίτος μου γιος δίνει φέτος.

Αλλά

Δεχόμαστε 10.000.000 ομήρους που υποχρεώνονται να πληρώσουν τη θέρμανση τους πολύ ακριβότερα ή να ξυλιάσουν.

Δεχόμαστε ομήρους όλες τις οικογένειες; που δεν είχαν να πληρώσουν το χαράτσι και τους έκοβαν το ρεύμα.

Δεχόμαστε χιλιάδες ομήρους που η συνεισφορά τους στα φαρμακευτικά πήγε από 10 % στο 25 % λες και ο πατέρας μου θα “ξεχειρουργηθεί” από την εγχείρηση καρδιά που έκανε, ή τώρα στα 83 του με την μείωση της σύνταξής του στα 700  € του περισσεύουν να παίρνει ακριβότερα τα φάρμακα, που του είναι απαραίτητα. Και οι εισφορές του  δεν αποδίδονται και στα φαρμακεία. Πάλι απλήρωτα είναι και πάλι για απεργία ετοιμάζονται.  Ξέρεις πόσα μπορώ να βάλω στην άκρη αν δεν πληρώσω τίποτα και σε κανένα. Έχω να φτιάξω ένα πρωτογενές πλεόνασμα… να φάνε και οι κότες.

Δεχόμαστε ομήρους τους υπερήλικες να στήνονται με τις ώρες για μια σφραγίδα στο βιβλιάριο τους.

Δεχόμαστε ομήρους τους υπερήλικες που θα πρέπει να κατεβάσουν από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ το εκκαθαριστικό τους και να καταθέσουν τη δήλωση τους μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Πάντα έλεγα στον πατέρα μου να διαβάσει κάτι παραπάνω αλλά ποτέ δεν με άκουγε. Τώρα να δω τι θα κάνει… Μα γιατί δεν το έκανε νωρίτερα… Ας πρόσεχε.

Δεχόμαστε ομήρους όλους τους έχοντες σοβαρό πρόβλημα υγείας που πρέπει να περνούν κάθε τρία  χρόνια από επιτροπή αξιολόγησης της υγείας τους. Λες και ο πατέρας μου θα πάψει να έχει πρόβλημα υγείας ή όπως είπα παραπάνω να ξεχειρουργηθεί, ή όπως μου είπε φίλη με καρκίνο του μαστού που έχει κάνει μαστεκτομή, (επιτυχώς ευτυχώς) να πρέπει να επιβεβαιώνει το γεγονός κάθε τρία χρόνια λες και κάτι θα αλλάξει.

Δεχόμαστε ομήρους  τους μαθητές που ξυλιάζανε όλο το χειμώνα στα σχολεία χωρίς πετρέλαιο  αλλά τώρα μας  έπιασε η ευαισθησία.

Δεχόμαστε ομήρους μαθητές να μην έχουν πάρει βιβλία ή να περιμένουν Νοέμβρη να έρθει ο αναπληρωτής καθηγητής για να αρχίσουν μαθήματα.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πόσες άλλες ομηρίες έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς.  Να μιλήσω για το όριο με το οποίο χάνεις το σπίτι σου, να μιλήσω για την Αγροτική που πουλήθηκε και το ταμείο υγείας και 11.000 ασφαλισμένοι είναι στον αέρα – όμηροι γιατί πλέον κανείς δεν αναγνωρίζει το ταμείο. Βλέπετε  δεν υπάρχουν εργαζόμενοι της Αγροτικής μια και τους απορρόφησε η Πειραιώς για να δίνουν εισφορές στο ταμείο τους, και κανείς δεν ξέρει τίποτα.

Αν το ψάξετε όλοι θα έχετε ιστορίες ομηρίας να θυμηθείτε. Σε όλες τις ιστορίες η κατάληξη είναι η φράση… “Τι μπορώ να κάνω…” … θα πληρώσω, θα αγοράσω, θα περιμένω… Αυτό δεν είναι ομηρία;

Να τα θυμηθείτε αυτά όταν θα έρθει η ώρα να ψηφίσουμε ή να πάρουμε αποφάσεις. Η υποκρισία ξεχειλίζει και η αγανάκτηση επίσης.

Συγχύστηκα πάλι… Δεν ξέρω  αν σας σύγχυσα και εσάς. Θα ήθελα όμως να σκεφτούμε λίγο τι ακούμε και να αφήσουμε τα παπαγαλάκια… να λένε. Συγχύστηκα γιατί η αιχμή της πληροφόρησης ήταν… “Μα όλοι τόσα έχουν χάσει και εσείς για δύο ώρες παραπάνω κάνετε έτσι…” τόσο εγωιστές είστε…

Δεν ξέρω… μια αυθόρμητη εγγραφή αμέσως μετά το δελτίο ειδήσεων… με δεδομένα από το στενό μου περιβάλλον.

Τη καλησπέρα μου και για να μη ξεχνιόμαστε… Χριστός Ανέστη. Χρόνια πολλά σε όλους σας, ιδιαίτερα στις Ειρήνες, Γιώργηδες και Γεωργίες, Ζωή ( που γιορτάζει σήμερα).

Το μέλλον… (μέρος δεύτερο)

Posted on : 23-01-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κατηγορία από μόνο του., Κοινωνικά, Πολιτικά

0

…σήμερα.

Και έτσι βρέθηκα τη Δευτέρα στο Γραφείο Ενημέρωσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προσκεκλημένος από την Ψηφιακή Ατζέντα, σε μια συζήτηση με θέμα : Οι Ψηφιακές Δεξιότητες στην Εκπαίδευση. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τη κατάσταση, κάνοντας ταυτόχρονα μερικές σκέψεις… ανάμεσα στις εικόνες που έβλεπα.

Η μέρα ξεκίνησε κλασσικά με πρωινό ξύπνημα στις 6.00 σχολειο με 6 ώρες μάθημα και μια κενό και στις 2.30 που τελείωσα το επτάωρο, βρέθηκα με το μηχανάκι μου στην Αμαλίας 8, που είναι το Γραφείο Ενημέρωσης.  Μπαίνοντας στην αίθουσα δεν μπόρεσα να μη παρατηρήσω ότι είχε ελάχιστες θέσεις άδειες και η συζήτηση ήταν “αναμμένη” με θέμα τις ψηφιακές δεξιότητες και επιχειρηματικότητα. Ο κόσμος γύρω μου “από όλα”. Από τους νεαρούς πιθανον φοιτητές, μέχρι τους νεαρούς των 30-35 πιθανόν γνώστες (γιάπις σε κάποια φάση θα τους λέγαμε), με ύφος στελέχους ή και “χιλίων καρδιναλίων”, οι μεγαλύτεροι… περί τα “…ήντα” με την ηρεμία του ειδικού. Δεν συγκράτησα “ταμπέλες” και τίτλους αλλά είχα μια εικόνα ανάκατη. Η γλώσσα σώματος επίσης. Επιφύλαξη έβγαζε, ανασφάλεια, αμφιβολία. Λίγους είδα να είναι αφοσιωμένοι σε όσα ακούγονταν.  Όλοι οι ακροατές είχαν τα κινητά τους δίπλα (συνήθως ακουμπισμένο στο πόδι) και το ψάχνανε συνέχεια. Κρίνοντας από την εικόνα όσων μπορούσα να δω, κοιτάγανε τα mail τους. Και ναι την αναγνωρίζω την εικόνα γιατί και εγώ το ίδιο έκανα… Όμως τελικά είναι εξάρτηση. Και τι θα γινόταν αν τα mail μου δεν τα έβλεπα εκείνη τη στιγμή αλλά αργότερα στο σπίτι, ή αύριο… για εμένα μικρή διαφορά θα είχε. Για το κοινό… δεν ξέρω. Ίσως για κάποιους να ήταν σημαντικό. Για τους περισσότερους όμως μάλλον συνήθεια ήταν. Οι μεγαλύτεροι πάντως ήταν πιο ήρεμοι και πιο προσεκτικοί στη συζήτηση. Αυτή ήταν η γενική εικόνα.

Και πάμε στη συζήτηση. Τι κατάλαβα εγώ από τη συζήτηση… (όντας άσχετος από επιχειρήσεις και συνθήκες…Όταν πριν κάποια χρόνια (περί το 2000) σχεδιάζανε στην Ευρώπη τα επόμενα βήματα, είχαν κάποιες ιδέες – και δεδομένα – ώστε κάποιοι μέσα από διαδικασίες έβγαλαν άξονες εργασίας και βήματα και στάδια, που τα κράτη μέλη έπρεπε να ακολουθήσουν. Πέρασαν τα χρόνια και… δεν βγήκε όπως το σχεδιάζανε. (Είπαμε το μέλλον άδηλον – προηγούμενη εγγραφή). Θες δεν προβλέψανε την οικονομική κρίση, θες δεν υπολογίσανε την ανάπτυξη στις νέες τεχνολογιές, θες δεν φανταστήκανε τα “νέφη” στη πληροφορική και όλα τα άλλα “καλούδια”που υπάρχουν… τα σχέδια δεν βγήκαν. Και φτάσαμε στο 2010 – έτος ορόσημο και αναφοράς, που γίνανε οι απολογισμοί και κάποιοι μείνανε ευχαριστημένοι και κάποιοι όχι τόσο. Και φυσικά όταν δεν είσαι ευχαριστημένος, ψάχνεις να βρεις το γιατί και μετά τι μπορείς να κάνεις για να το αλλάξεις. Ε!!! Εκεί είμαστε. Ψάχνουμε να βρούμε τι πρέπει να αλλάξει για να μπορέσουμε να έχουμε μια διαφοροποίηση στα αποτελέσματα που δεν ήταν καλά. Να μπορέσει να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο δυναμικό, που έχει συσσωρευθεί λόγω ανεργίας αλλά και αδυναμίας να παρακολουθήσει τις εξελίξεις, και να μπορέσουν να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας αλλά και έργα (μαζί πάνε αυτά), που θα δώσουν δουλειά στο κόσμο αλλά και παραγωγή έργου – χρήματος.

Δεν ξέρω αν εκφράζω τα πράγματα με την σωστή ορολογία, αλλά η αίσθηση που είχα είναι ότι “ψάχνονται” να βάλουν στόχους πραγματοποιήσιμους μέχρι το 2020 (είκοσι είκοσι το λένε – άργησα να καταλάβω τι εννοούσαν) και μέσα από αυτούς να ξεκολλήσουν. Το “Going Local” έχει ακριβώς αυτό το σκοπό… να αφουγκραστεί την αγορά κάθε χώρας, να μαζέψει το τι λείπει, το τι χρειάζεται, το τί περισσεύει. Με αυτά τα δεδομένα, θα χαραχτεί μια πολιτική η οποία θα μπορέσει να αποδόσει. Και αν δεν αποδόσει…δεν  πειράζει θα μετρήσουμε τα αποτελέσματα και θα ξεκινήσουμε πάλι. Μαγγανοπήγαδο σας ακούγεται; Είναι. Γιατί κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον.

Τι κάνουμε λοιπόν; Το κυνηγάμε… παρακολουθούμε όσο μπορούμε και μιλάμε όσο μπορούμε. Κάνουμε παρεμβάσεις, συζητάμε, προτείνουμε, γράφουμε, ζητάμε… ότι μπορούμε κάνουμε. Σίγουρα το να μένουμε στο σπίτι μας ή στο γραφείο μας… και να γκρινιάζουμε δεν μας δίνει κανένα αποτέλεσμα. Εξωστρέφεια λέγεται… το άκουσα πολλές φορές. Αλλά όχι εξωστρέφεια της μιζέρειας… εξωστρέφεια του ονείρου. Εξωστρέφεια της γνώσης… κάτι που μάθαμε, είδαμε ακούσαμε… Όχι να κάνουμε τα παπαγαλάκια και να ανεβοκατεβάζουμε χρηματιστήρια. Αυτό το έχουμε ξαναδεί. Να μοιραζόμαστε τη πληροφορία για ένα πρόγραμμα, για ένα έργο, για μια πρακτική. Κάτι που κάναμε και ωφέλησε – όχι μόνο χρηματικά  αλλά και κοινωνικά – το περιβάλλον μας. Δεν ξέρω αν είμαστε “κακομαθημένα” που είχαμε μάθει στο δώσε, αλλά αυτό μάλλον έχει τελειώσει. Τώρα πρέπει να κάνουμε για να πάρουμε και όχι αντίστροφα. Και έχουμε ιδέες, πολλές, πάρα πολλές.

Και πάμε στην εκπαίδευση… Εδώ θα το πω… Άδειασε η αίθουσα… Εντάξει το καταλαβαίνω ότι κάποιοι ήταν από το πρωί… και ήταν κουρασμένοι αλλά η εκπαίδευση είναι η αρχή των πάντων… Αν αυτό δεν γίνει κατανοητό, δύσκολα θα αλλάξουν τα πράγματα. Και τα πράγματα δεν αλλάζουν με πυροτεχνήματα…Όπως το netbook ή ο διαδραστικός πίνακας (βλέπε προηγούμενη εγγραφή). Ή τις φορητές τάξεις που ακούστηκε χθες… Ξέρετε τι είναι; Να σας πω… Είναι (κυνικά μιλώντας) ένα καροτσάκι με 10 laptop πάνω και ένα ασύρματο modem. Και το παίρνεις στη τάξη και κάνεις τη τάξη εργαστήριο πληροφορικής. Στο τέλος του μαθήματος το μαζεύεις και τα φυλάς. Θέλετε τη γνώμη μου : ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΙΔΕΑ και μακάρι να γίνει. Αλλά ποιος θα τα χειριστεί; Ποιος θα μάθει στα παιδιά να σέβονται τον εξοπλισμό; Ποιος θα μάθει στους καθηγητές να σέβονται τον εξοπλισμό. (Ναι δεν έκανα λάθος…το ίδιο ισχύει). Ο καθηγητής της πληροφορικής δεν μπορεί να υποστηρίξει όλα τα μηχανήματα. Ο καθένας θα πρέπει να συμμετέχει ενεργά. Αν όχι στην υποστήριξη, στην συντήρηση. Και φυσικά το κλασσικό… μετά από 2-3 χρόνια που αυτά θα έχουν γίνει “παλιά” (αν όχι άχρηστα) τι ακολουθεί; Δεν ξέρω μετά από 26 χρόνια στις τάξεις νομίζω ότι το μέλλον θα διαμορφωθεί από τους καθηγητές και τους γονείς. Τα βήματα πρέπει να είναι σχεδιασμένα με τρόπο ώστε οι δύο αυτές μεγάλες κοινωνικές ομάδες, να μπορέσουν να εκτιμήσουν αυτό που λέμε ψηφιακές δεξιότητες και πως μπορούν να αξιοποιηθούν στην εκπαίδευση. Μετά είναι οι μαθητές. Οι μαθητές τις δεξιότητες τις έχουν αλλά τις έχουν σε χρηστικό επίπεδο. Εκεί αυτό που χρειάζεται είναι η αξιοποίηση τους στην εκπαίδευση. Έτσι ο σχεδιασμός δεν είναι να πάρεις μηχανήματα. Ο σχεδιασμός είναι να βάλεις τις νέες τεχνολογίες στη τάξη. Με ένα τρόπο αποδοτικό, χρήσιμο ώστε να μπορέσουν οι μαθητές να τον εκμεταλλευτούν με τη σωστή έννοια και να προχωρήσουν. Ποιος είναι ο τρόπος;  Δεν ξέρω ή πιο σωστά δεν ξέρω μόνο εγώ. Ρωτείστε τους καθηγητές, τους μάχιμους που είναι μέσα στη τάξη, όχι τους “ειδικούς”, ή τους “μεγάλους” και σαφώς όχι τους εμπόρους. Οι τελευταίοι στο τέλος. Θα υλοποιήσουν τον σχεδιασμό και δεν θα τον υποδείξουν ανάλογα με το τι έχουν να “σπρώξουν” στην αγορά. Ρωτείστε τους μαθητές, “πως μαθαίνει ο νέος της γενιάς Υ”. Τόσα έχουν γραφτεί και απαγγέλονται σαν καραμέλλες : learn by doing. Μα με συγχωρείτε πριν 33 χρόνια στο Χημικό αυτό κάναμε… λιώναμε στα εργαστήρια και “μαθαίναμε με την πρακτική”. Άρα που είναι η πρόοδος; Μπερδεύομαι.

Πάντως θεωρώ ότι ήταν λάθος που έφυγαν όσοι έφυγαν. Αν είχαν μείνει, η γνώμη τους θα μπορούσε να είχε ακουστεί και εμείς από την εκπαίδευση να είχαμε καταλάβει τι διδάσκουμε. Όταν κάποια στιγμή είπα στα παιδιά μου… ότι το Πανεπιστήμιο πλέον δεν είναι Πανεπιστήμιο… με κοιτάγανε. Τους έδωσα την ερμηνεία του όρου : Παντός Επισταμαι – Γνωρίζω τα πάντα (γειά σου δάσκαλε ) και τους ρώτησα αν πιστεύουν ότι τελειώνοντας το Πανεπιστήμιο θα γνωρίζουν τα πάντα. Το κατάλαβαν. Αλλά τους είπα ότι το πανεπιστήμιο θα σας δώσει εκείνες τις βάσεις να πατήσετε πάνω και να δείτε πιο μακριά και τελικά αν θέλετε να γνωρίσετε τα πάντα θα μπορέσετε να το καταφέρετε. Η είσοδος στο Πανεπιστήμιο δεν είναι η κατάληξη του διαβάσματος αλλά η αφετηρία στο θαυμαστό ταξίδι της γνώσης και της ανακάλυψης.  Και πως μπορούμε να περάσουμε στην εφαρμογή της γνώσης στη πράξη. Σε αυτό που λέμε τεχνολογία. Πως η θεωρία θα γινει πράξη; Γιαυτό δεν έπρεπε να φύγετε κύριοι της επιχειρηματικότητας.  Παράδειγμα που μου ήρθε τώρα, πως θα φαινόταν μια μεγάλη εταιρεία να έχει έναν ή δύο μεταπτυχιακούς σπουδαστές που θα κάνουν το μεταπτυχιακό τους σε πραγματικές συνθήκες εργασίας, με την εποπτεία του Πανεπιστημίου; Δεν είναι απλό, και δεν είμαι και σίγουρος που το έχω δει, αλλά είναι κάτι καινούργιο. Έχουμε μεταπτυχιακόυς που στο χώρο εργασίας “κρασάρουν” γιατί δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη πίεση της δουλειάς πχ.

Τέλος πάντων… χθες μαζευτήκαμε, κοιταχτήκαμε, τα είπαμε… μεταξύ μας. Μια χαρά τα είπαμε. Ωραίοι είμαστε… αλλά κάποιος να μας ξεκολλήσει. Ο καθρέπτης είναι ωραίος αλλά περάσαμε από αυτό το στάδιο. Μου άρεσε η πρόταση σε μαθητή προγραμματιστή αν θέλει να παραβρεθεί σε εμπορική έκθεση τεχνολογίας. Να δει το κόσμο αλλιώς. Να καταλάβει τι ψάχνει η αγορά.

Μπλεγμένα πράγματα… και εγώ το ίδιο είμαι. Αντιμετωπίζω αντιστάσεις από μαθητές και γονείς στο νέο και διαφορετικό. Ο στόχος λέγεται Πανελλαδικές εξετάσεις και ό,τι αποκλίνει αντιμετωπίζεται με σκεπιτικισμό αν όχι αφορισμό. Στα συνέδρια είμαστε μια – μεγάλη ευτυχώς – παρέα. Και αυτό με κάνει να ελπίζω ότι κάποτε θα μεγαλώσει ακόμα παραπέρα και κάτι θα αλλάξει. Αλλά να “μη το κάψουμε το χαρτί” που λέγεται ψηφιακός κόσμος. Και είμαστε κοντά. Προσεκτικά βήματα για να μπορέσουμε όλοι να αποκτήσουμε τις απαράιτητες ψηφιακές δεξιοτητες του αύριο.

Πολλά έγραψα… ξέφυγα. Σταματάω εδώ και πιθανόν να επανέλθω.

Τη καλησπέρα μου.

Η αξιολόγηση είναι μια δύσκολη υπόθεση…

Posted on : 02-10-2012 | By : manaliss | In : Πολιτικά

0

– Χριστίνααααα που είναι το CD;

– Ποιο CD;

– Αυτό που μου είχαν δώσει από τη δουλειά…

– Πότε;

– Ξέρω γω…πριν δυο χρόνια…

– Και τώρα σου ήρθε…

– Αφού τώρα με πιέζουν να αξιολογήσω τα παιδιά!!!!

– Και που θες να ξέρω εγώ που το έβαλες;

– Έχω φάει τα συρτάρια… Έχω ψάξει τα πάντα…Δεν μπορώ να θυμηθώ που το έβαλα…

– Στη τσάντα σου κοίταξες; Συνήθως εκεί τα αφήνεις για να μη τα χάνεις…

– Μα δυο χρόνια στη τσάντα μου…;Δεν έχει κανένα CD αλλά “κάτι άστραψε… κάτι σαν φλασάκι…”… τι είναι αυτό; Ένα “φλασάκι”… λες; Για να δω…

Επιτέλους…Έλα Χριστίναααα το βρήκα… Δεν ήταν CD… ένα φλασάκι ήταν…

– Ωραία…μπορούμε να ησυχάσουμε επιτέλους. Μια βδομάδα το ψάχνουμε. Άντε μπας και κάνουμε καμία δουλειά.

– Χριστίνα, Χριστίνα άκου να σου πω… Το έψαξα και ξέρεις τι πρόσεξα; Οι μαθητές μου έχουν φύγει πια. Είναι απόφοιτοι…Άρα δεν μπορώ να τους αξιολογήσω… γμτ άργησα…Πρόλαβαν και αποφοίτησαν… και εγώ πως θα τους αξιολογήσω τώρα;

Από τα παραπάνω βγαίνει αβίαστα ένα συμπέρασμα… ” Η αξιολόγηση είναι μια δύσκολη υπόθεση”.

Τη καλησπέρα μου…

 

Εθνική Ελλάδας γεια σου…

Posted on : 16-06-2012 | By : manaliss | In : Πολιτικά

0

Κάθομαι πάλι μπροστά στο μόνιτορ, προσπαθώντας να ξεκλέψω χρόνο από τον εαυτό μου. Σε μια γωνία του μόνιτορ παίζει η τηλεόραση όπου “βλέπω” (μάλλον ακούω περισσότερο) τον αγώνα της Εθνικής μας με τη Ρωσία. Μια περίεργη βδομάδα έφτασε στο τέλος της. Μια ακόμα πιο περίεργη βδομάδα ετοιμάζεται να ξεκινήσει.

Όλη τη προηγούμενη βδομάδα, ακούσαμε όλο το κόσμο να λέει τα πάντα. Μα τα πάντα. Από το ότι η Ευρώπη ειναι έτοιμη για την έξοδο της Ελλάδας, μέχρι το ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να φύγει από την Ευρώπη. Από το ότι η έξοδος της Ελλάδας θα είναι καταστροφή για την Ελλάδα, μέχρι το ότι η έξοδος της Ελλάδας θα είναι καταστροφή για την Ευρώπη.  Από το ότι μια κυβέρνηση “ακραίων αριστερών” για την Ελλάδα θα είναι η καταστροφή της… μέχρι το βγάλτε μια κυβέρνηση όποια θέλετε για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε. Από το ότι δεν διαπραγματευόμαστε το μνημόνιο, μέχρι το βγάλτε μια κυβέρνηση να τα συζητήσουμε.

Δεν μπορώ να καταλάβω που είναι ο μεγαλύτερος πανικός. Σε αυτούς ή σε εμάς… ή μήπως δεν έπρεπε να κάνω τέτοια διάκριση μια και η Ευρώπη είναι ενιαία…  και ας μη της φαίνεται. Η αίσθηση που έχω εγώ ο άσχετος, από όσα ακούω και εφαρμόζοντας το πιο σπάνιο εργαλείο της ανθρώπινης διανόησης που έχει σχεδόν παντελώς εκλείψει : τη κοινή λογική, είναι ότι :

1. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

2. Ρϊχνουν συνέχεια άδεια, για να δούνε αντιδράσεις και δεν βλέπουν τίποτα και χάνονται ακόμα περισσότερο.

3. Έχουν μπερδευτεί με την Ελληνική ιδιοσυγκρασία γιατί είμαστε απρόβλεπτοι, και δεν μπορούν να μας χειραγωγήσουν.

4. Δεν ξέρουν τι άλλο να δεσμεύσουν για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν ότι θα τους κάνουμε τη δουλειά τους και θα πληρώνουμε.

Δεν ξέρω τι από όλα ισχύει αλλά για εμένα ο δικός τους πανικός είναι πιο έντονος. Δεν ξέρω τι θα ψηφίσει ο καθένας από εσάς… Άς ψηφίσει ότι του πουν τα σημερινά του όνειρα για να δει τι θα κάνει στο αυριανά του όνειρα. Μετά οι σημερινοί πολιτικοί… τι να πω.

Βρέθηκαν- πάλι τα χρήματα – όλα θα επανέλθουν στα ίσα τους. Γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιο πριν έξι ή πριν δώδεκα μήνες δεν κατάλαβα όταν υπογράφανε εν λευκώ ό,τι τους βάζανε μπροστά. Τότε γιατί δεν είπαν όχι και να προτείνουν τις εναλλακτικές λύσεις που τώρα μας λένε ότι έχουν. Δουλευόμαστε νομίζω αλλά δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Μας τα ρίξανε εθνικά, ότι αν δεν τους ψηφίσουμε δεν θα μας σώσουνε…γιατί τώρα μπορούνε… (έχει άλλο ένα με το Τοτό… να το πω;) Τώρα σκεφτήκανε και βρήκανε λύσεις…

Αλλά εγώ ο άσχετος με την κοινή λογική που έχω ακόμα (κάτι λίγο) ρωτάω : Πως μπορείς να εισπράξεις φόρο από άνεργο; Πως περιμένεις να αγοράσει ο καταναλωτής, κάτι – οτιδήποτε – όταν οι τιμές είναι εκεί που ήταν και παραπάνω, ενώ ο μισθός 30 + τοις εκατό κάτω; Και πως μπορείς να ζητήσεις από τον άνεργο, να σου δώσει αποδείξεις αγοράς για να δικαιολογήσει το αφορολόγητο, όταν δεν έχει εισοδήματα; Μήπως η επόμενη φάση είναι να κληθεί σε απολογία, αφού είναι άνεργος που βρήκε τα λεφτά για να κάνει τις αγορές που έχουν οι αποδείξεις; Γι αυτό λέω ότι δουλευόμαστε.

Και πάλι εγώ ο άσχετος προσπαθω να σκεφτώ τι σημαίνει η δραχμή. Έχω και μια ανάμνηση σχετικά. Και από υποτιμήσεις (το δολλάριο από 30 δραχμές στις 60 και άλλες “διολισθήσεις” της σταθερής και “ισχυρής δραχμής”). Και δεν είμαι σίγουρος. Αν περάσουμε στη δραχμή, οι τουριστικές επιχειρήσεις, θα πρέπει να προετοιμαστούν για κοσμοσυρροή… και από εκεί και μετά όλες οι περιφερειακές υπηρεσίες : σίτιση, μεταφορές, διασκέδαση, σουβενίρ… και αν είναι έξυπνοι και δεν κάνουν “αρπαχτή” όπως συνηθίζουν, θα μεταφέρουν τη κίνηση “του χρήματος” και σε άλλους παράγοντες. Είναι η βαριά μας βιομηχανία ο τουρισμός αλλά – για εμένα τον άσχετο – έχω βαρεθεί να με εκμεταλλεύονται στις διακοπές μου… γιατί δεν θέλουν να με ξαναδούν επειδή νομίζουν ότι θα έρθουν “άλλοι”. Όταν οι του εξωτερικού, άρχισαν να σπανίζουν οι Έλληνες ξενοδόχοι είδαν τους Έλληνες τουρίστες ξαφνικά…Τέλος πάντων… εκεί δεν τα βλέπω άσχημα. Καύσιμα, πετρέλαια και άλλα, δεν ξέρω τι γίνεται αλλά γνωρίζω ότι υπάρχουν “αποθέματα” για αρκετό διάστημα, μήπως μια σωστή διαχείριση θα έδινε χρόνο, να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να γίνουν νεες συμφωνίες. Σίγουρα θα δεθούμε σε κάποιο άρμα νομίσματος… και μάλλον το Ευρώ θα είναι αυτο, αλλά πρέπει να δούμε με ποιο τρόπο θα διαχειριστούμε αυτές τις συμφωνίες… Για να καταλάβετε τι εννοώ, θυμάμαι κάποιες συμφωνίες τότε στο πόλεμο του Κόλπου, με τον μικρό ή τον μεγάλο Μπους δεν θυμάμαι. Εκεί λοιπόν το πετρέλαιο είχε ανέβει στα ύψη…

Μπήκε το γκολ!!!! Νομίζω ότι μπορώ μισό λεπτό να κόψω τις σκέψεις…πάνω στο πετρέλαιο.

Λοιπόν… φοβούμενοι παραπέρα αύξηση έκλεισαν σε σημερινές – τότε – τιμές πετρέλαιο παραδοτέο σε 8 μήνες… και σε 8 μήνες το πετρέλαιο είχε πέσει σχεδόν σε μισή τιμή και εμείς το πληρώναμε σε τιμές “πολέμου”. Καλό έτσι; Δεν θυμάμαι ποιος τιμωρήθηκε… για τη κατασπατάληση δημοσίου χρήματος… Αλλά φταίμε και εμείς… Θυμάμαι σε δημόσιο κτίριο, που είχα πάει για δουλειά μου, καταχείμωνο, το καλοριφέρ, δούλευε, το ηλεκτρικό καλοριφέρ μέσα στο γραφείο στο φουλ – το αντιλαμβανόσουν από τη ζέστη που έβγαζε – και το παράθυρο ανοικτό γιατί ζεσταίνονταν… Τι θέλω να πω… Από την μικρότερη μέχρι τη μεγαλύτερη χρήση, αν ο καθένας κινηθεί σαν να πλήρωνε αυτός – γιατί αυτός πληρώνει άλλωστε – κάτι καλύτερο θα γινόταν.

Το άλλο δεν ξέρω αν το πήρατε χαμπάρι…Η Ελλάδα πάει για καταστροφή… και το χρηματιστήριο χθες τρελλάθηκε… Μέχρι 29 % αύξηση σε κάποιες μετοχές. Προεξοφλούσαν λέει τη καταστροφή της Ελλάδας…Αλλά πάλι εγώ ο άσχετος σκέφτομαι, αν καταστραφεί η Ελλάδα το Χρηματιστήριο δεν θα πέσει κάτω από…τις 200 μονάδες. Άρα τη Δευτέρα δεν θα τα αγόραζαν όλα στη μισή τιμή; Μήπως περιμένουν κάποιοι να ανεβεί – άρα η Ελλάδα δενθα καταστραφεί – και να πουλήσουν για να κερδίσουν κάποια… εκατομμυριάκια; Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι χθες κάποιοι έγιναν πολύ πλούσιοι και μεθαύριο κάποιοι θα γίνουν ακόμα περισσότερο πλούσιοι. Κάποια εκατομμύρια θα αλλάξουν χέρια σε ελάχιστο χρόνο….

Τέλος πάντων…πάλι.

Και πάμε στη βδομάδα που έρχεται… όλα είναι στο αέρα. Μας έχουν πείσει ότι όλα θα έχουν καταρρεύσει και θα δούμε πως θα ξεκινήσουμε, κάνοντας restart.  Πάντως εμένα αυτό που με ενοχλεί είναι ότι μας κόψανε το χαμόγελο. Φαίνεται περίεργο, αλλά εμένα αυτό με ενοχλεί. Το χαμόγελο, δείχνει αισιοδοξία, προοπτική, μέλλον…και το ψάχνουμε δυστυχώς.

Πάω να δω την Εθνική. Έστω και μέχρι τώρα, το μήνυμα είναι σαφές… και στις καθυστερήσεις ακόμα όλα παίζουν… Και εμείς, όπως μας λένε παίζουμε στις καθυστερήσεις.

Αύριο λοιπόν ο καθένας ας ψηφίσει ό,τι πιστεύει ότι θα μπορέσει να ξαναφέρει το χαμόγελο και τη καθαρή ματιά στους ανθρώπους που μας περιβάλλουν.

Πάω, γυρνάω σε full screen την Εθνική – της αξίζει άλλωστε – και σας χαιρετώ

Τη καλησπέρα μου…

Κρίμα και άδικο…

Posted on : 05-05-2012 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Πολιτικά

0

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη έκφραση… Όσο το σκέφτομαι… Κρίμα και άδικο…δηλαδή τι είπε…”Λεφτά υπάρχουν…” Και ξεσηκώθηκαν όλοι…αμέσως να τον φάνε. Γιατί – λέει – είπε ψέμματα.

Και μετά τι να πω… όλη εκείνη η αγωνία. Ένα ολόκληρο κίνημα ανάστατο μέχρι να γίνουν οι εσωτερικές εκλογές, να βγει ο καινούργιος πρόεδρος… Δηλώσεις, υποψηφιότητες, αγωνία…Όλη εκείνη η αγωνία το βράδυ των αποτελεσμάτων για το ποιος θα είναι ο νέος πρόεδρος… λίγο ήταν. Με τόσες υποψηφιότητες… Εμ το άλλο… για τη διαδικασία βρέθηκαν χρήματα…(άρα καλά έλεγε… και τον φάγανε…). Και μετά ήρθε το ασυμβίβαστο… οι αρχηγοί δεν μπορούν να είναι στη κυβέρνηση… και έτσι… ο καινούργιος πρόεδρος έπρεπε να φύγει… Τόση δουλειά και υπερπροσπάθεια (μας το είπε άλλωστε σε δεκάδες συνεντεύξεις), τόσα ξενύχτια και να “κλείσει άλλος τη δουλειά”… Και αυτό κρίμα και άδικο το βρίσκω…

Και ερχόμαστε στο σήμερα… δηλαδή στο χθες…Όλοι έλεγαν ότι λεφτά υπάρχουν… όλοι βρήκαν εναλλακτικούς τρόπους συγκέντρωσης χρημάτων… που υπήρχαν όλο αυτό το καιρό…αλλά δεν φαίνονταν και τώρα ξαφνικά βρέθηκαν. Και οι λύσεις βρέθηκαν αμέσως… και όλα μπορούν να γίνουν…(καλά λέω εγώ για μαγική εικόνα – βλ προηγούμενη εγγραφή – ). Άρα τον φάγανε γιατί απλά ήταν μπροστά από την εποχή του… όπως γίνεται συνήθως άλλωστε, με τόσους και τόσους πρωτοπόρους. Απλά δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έλεγε και θεωρήσαν ότι τους ξεγέλασε. Όλοι οι υπόλοιποι κατάλαβαν τι έλεγε… δυο χρόνια μετά… Εμείς έχουμε ένα προβληματάκι να καταλάβουμε που είναι τα λεφτά… γιατί τα δικά μας μειώνονται…Βλέπετε εμείς δεν παίρνουμε αυξήσεις πριν τις περικοπές για να έρθουμε στα ίσα μας…εμείς παίρνουμε αυξήσεις στις περικοπές, για να έρθουνε στα ίσα τους… Μοιάζει αλλά δεν είναι το ίδιο….

Έτσι όλη τη βδομάδα ακούγαμε σε διάφορες αποχρώσεις και τόνους ότι, όλα όσα μας πήρανε θα μας τα γυρίσουν πίσω, γιατί λεφτά υπάρχουν… πάντα υπήρχαν… Εμείς δεν τα βλέπαμε…(μάλλον γιατί μας φεύγανε με τις πολυετείς “έκτακτες εισφορές”). Κάποιοι διορατικοί το είχαν δει και χλευάστηκαν… και τώρα που το είδαν όλοι δεν τους πιστεύουμε… Όχι… σίγουρα είναι κρίμα και άδικο…

Εγώ πάντως σήμερα που ψώνισα, έδωσα γραμμάτια για τη Δευτέρα…γιατί σήμερα δεν είχα λεφτά αλλά τη Δευτέρα θα έχω…οπότε είπα να περάσω το Σαββατοκύριακο οικονομικά και απο Δευτέρα θα τα κανονίσω όλα… Να σας πω και κάτι… κανένας δεν έφερε αντίρρηση… μάλιστα μου είπαν ότι από Δευτέρα και αργότερα να πληρώσω δεν έχουν πρόβλημα γιατί θα έχουν λεφτά. Και είχαν κανονίσει και κάποιες αγορές… Ο περιπτεράς μου είπε για ένα κοτεράκι που έχει κόψει και περιμένει να περάσει το Σαββατοκύριακο….Οπότε όπως λέμε “Μία και σήμερα…” και μετά η Δευτέρα.

Ο μεγάλος μου ο γιος, περιμένει τηλέφωνα από τις εταιρείες που έχει κάνει αίτηση πρόσληψης… και όλοι του είπαν από Δευτέρα…(προφανώς που θα έχουν λεφτά… αλλά δεν το είπαν γιατί θα χαλούσε το image της εταιρείας). Όσοι είχαν πρόβλημα ρευστότητας… μην αγχώνεστε… άλλωστε το Σαββατοκύριακο δεν γίνονται δουλειές…Από Δευτέρα όμως…

Ένα σημαντικό θέμα που με εντυπωσίασε χθες ήταν η προεκλογική ομιλία στο Σύνταγμα… Δεν το συζητάω… Τέτοια οργάνωση πρώτη φορά βλέπω…Φαρδείς διάδρομοι να κινηθείς άνετα από τη μια μεριά της πλατείας στην άλλη… με χώρο στα παγκάκια να κάτσεις… μια χαρά… οργάνωση… όχι αηδίες… όπως τις άλλες φορές που ξεκινούσε από τους Στήλους του Ολυμπίου Διός και έφτανε μέχρι την Ομόνοια και από την άλλη μεριά μέχρι το Μανστηράκι… και δεν μπορούσες να περπατήσεις… Τώρα τακτοποιημένα πράγματα…Μονο μέσα στη πλατεία…Και με περιφρούρηση… γύρω γύρω… Έτσι για να αισθανόμαστε όλοι ασφαλείς… Εμ το άλλο… Στις παλιές συγκεντρώσεις φέρνανε κόσμο από τις γύρω πόλεις με πούλμαν… Τώρα  όχι…δεν το συζητάω… λιτότης… Όλοι κάτοικοι της γύρω περιοχής ήταν… με τα σημαιάκια τους…μερικοί κρατάγανε και δυο σε κάθε χέρι… (τέτοιος ενθουσιασμός)… και όλοι εκεί…μπροστά από το πρόεδρο για να μη χάσουνε λέξη… (θέλουν και λίγο χρόνο στη μετάφραση…αλλά αν δεν χρησιμοποιήσεις τη γλώσσα δεν μαθαίνεις…όλοι το λένε αυτό). ‘Ακουσα κάποιο εδώ στη γειτονιά μου να λέει ότι δεν θα πάει στο Σύνταγμα γιατί είναι σίγουρη η νίκη μεθαύριο (χθες ήταν) και έτσι δεν θέλει να αναστατώσει τη πόλη με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση. Θα ήταν κρίμα και άδικο για όλους τους άλλους. Α!!! Αν κατάλαβα γίνανε τρεις συγκεντρώσεις την ίδια μέρα στην Αθήνα… Έτσι είναι, η Αθήνα ανήκει σε όλους…

Δεν μπόρεσα να μη τα γράψω… πάλι. Γράφεις το πόνο σου μου είπε η γυναίκα μου. Δίκιο έχει…γιατι με πνίγει το άδικο… Το άδικο σε όλα εκείνα τα νέα παιδιά που δεν μπορούν να ονειρευτούν… Σε όλους εκείνους τους νέους ανθρώπους που πίστεψαν ότι μπορούν να κάνουν όνειρα…και σε ελάχιστο χρόνο τα είδαν να ανατρέπονται…Σε όλα τα “τιμημένα γηρατειά” που βλέπουν όλα τα χρόνια δουλειάς τους να μη μπορούν να μετατραπούν σε αξιοπρέπεια τώρα που πρέπει να ξεκουραστούν…Που μετράνε το δεκαράκι στο κάθε τι… Που δεν μπορούν να κάνουν “το κομμάτι τους” με τα εγγόνια τους…Που… που… που… Αλλά είπαμε…Αύριο είναι η τελευταία μέρα. Η μαγική εικόνα βγαίνει τη Δευτέρα. Σκεφτείτε λοιπόν αύριο όταν θα είστε μόνοι σας… με το πακέτο των χαρτιών μπροστά σας τι θα βάλετε μέσα στο φάκελλο. Αυτό που θα βάλετε θα καθορίσει το κρίμα και το άδικο ή το σωστό και το δίκαιο… Δεν έχουμε άλλωστε και πολλές δυνατότητες να τους πούμε τη γνώμη μας…

Τη καλημέρα μου…

Η μαγική εικόνα…

Posted on : 29-04-2012 | By : manaliss | In : Κοινωνικά, Πολιτικά

0

Εκλογές έρχονται…το διαδίκτυο οργιάζει με εγγραφές, βίντεο, καταγραφές, σχόλια, αναλύσεις… Μια άλλη διάσταση στον προεκλογικό αγώνα.

Η τηλεόραση στα καλύτερά της. Οι συζητήσεις δείχνουν την ποιότητα των ανθρώπων που καλούμαστε να εκλέξουμε. Άνθρωποι που δεν ξέρουν παρά μόνο να μιλάνε – πλην ελαχίστων οφείλω να ομολογήσω . Άνθρωποι που όταν βρεθούν στο γυαλί ανταγωνίζονται ποιος θα βγάλει τη μεγαλύτερη “κορώνα” υπέρ των αδυνάτων, κατά του μνημονίου ή της ορθότητας του. Αν τους παρατηρήσετε μόλις πάρουν τον λόγο αρχίζουν να μιλάνε και ξεχνάνε ότι πρέπει να γίνει διάλογος. Που σημαίνει, ακούω , απαντώ, μου απαντούν και άντε πάλι. Έτσι γίνεται διάλογος. Προσωπικά η παρουσία τους μόνο καθησυχαστική δεν είναι…Το αντίθετο μάλιστα. Όλοι αυτοί που εμφανίζονται μου δίνουν την εντύπωση ότι μόνο για τον εαυτό τους ιδρώνουν και μόλις αισθανθούν ότι δεν τους αφήνουν να πουν αυτά που θέλουν “ξεσπαθώνουν” και δεν σταματάνε αν δεν πούν όλα όσα θέλουν. Δεν μιλάμε για σεβασμό στον οικοδεσπότη ή στους συμπροσκεκλημένους. Με τέτοια αλαζονεία πως μπορώ εγώ να ελπίζω ότι αυτοί οι άνθρωποι θα ενδιαφερθούν για εμένα ή για οποιονδήποτε άλλον – εκτός τον εαυτό τους ίσως. Οι κραυγές τους στην “συζήτηση” μόνο ποιότητα δεν δείχνουν.

Αν και πρέπει να διακατέχεσαι από έντονο μαζοχισμό για να παρακολουθήσεις τέτοιες “συζητήσεις” αξίζει έστω και για κάποιο χρόνο, να δει κάποιος τέτοιες συζητήσεις για να καταλάβει ποιοι άνθρωποι ζητάνε τη ψήφο τους.

Γιατί οι φετεινές εκλογές είναι μια μαγική εικόνα… Άλλο σου λένε οι αφίσες να ψηφίσεις και άλλος άνθρωπος σου βγάινει τελικά.

Για να δείτε τι εννοώ.Στις σημερινές εφημερίδες κυκλοφορούσαν 4 φωτογραφίαες. Δύο του κ. Βενιζέλου και δύο το κ. Σαμαρά. Παρατηρείστε τις και δείτε πόσο διαφορετικές είναι στην αφίσα και στην πραγματικότητα και αυτό θυμηθείτε το στις 6 του Μάη, γιατί θα το δείτε στις 7 να γίνεται. Κοιτάξτε τι έννοώ.

1. Ο κ. Βενιζέλος στην αφίσα:

2. Ο κ. Βενιζέλος σε φωτό χωρίς επεξεργασία (και μάλιστα η μία δίπλα στην άλλη)

Αν βλέπετε ομοιότητες δειξτε τις και σε εμένα.

Και πάμε στο άλλο ζευγάρι.

3. Ο κ. Σαμαράς στην αφίσα.

4. Και σε φωτό χωρίς επεξεργασία.

Νομίζω ότι είναι φανερές οι διαφορές ανάμεσα στη διαφήμιση και την πραγματικότητα. Άρα θυμηθείτε τι μας λένε να ψηφίσουμε και τι θα ψηφίσουμε τελικά.

Και οι δύο φωτό είναι από σημερινές εφημερίδες και μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση η διαφορά μεταξύ τους που δεν μπόρεσα να μη κάνω τους συνειρμούς που διαβάσατε. Αν έψαχνα σίγουρα θα έβρισκα και άλλες μαγικές εικόνες.

Οπότε συμπολίτες, μέσα στο παραβάν, μόνοι, σκεφτείτε, αποφασίστε και ψηφίστε ό,τι θέλετε. Προσέξτε όμως, ψηφίζετε στις 6 και η μαγική εικόνα αποκαλύπτεται στις 7.

Τη καλησπέρα μου…

Τσαντίζομαι όταν μου αλλάζουν τα δεδομένα…

Posted on : 03-04-2012 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Πολιτικά

0

Η σημερινή εγγραφή έχει να κάνει με μια εγκύκλιο του Υπουργείου… την 36799 Γ2 με χθεσινή ημερομηνία 2/4/2012. Τι λέει και γιατί τσαντίζομαι…

Μιλάει για την κατανομή των ωρών της Β’ λυκείου, για την επόμενη χρονιά. Και τι λέει ουσιαστικά… ότι δεν αλλάζει τίποτα στη δομή της Β’ Λυκείου. Πάλι γενική παιδεία και πάλι κατευθύνσεις. Η ίδια κατανομή, ούτε νέο Σχολείο, ούτε αλλαγή στη κατανομή των ωρών, ούτε μαθήματα εμβάθυνσης ούτε τίποτα.Και καλά θα μου πείτε…και εσένα τι σε κόφτει και τσαντίζεσαι;

Να σας εξηγήσω… Ξεκινάω τη δουλειά μου με δεδομένο ότι αυτό που μου λένε ότι θα γίνει, θα γίνει. Όταν μου κατεβάζετε τρία επιλέον κεφάλαια στην πρώτη Λυκείου με την λογική ότι του χρόνου κάποιοι μαθητές δεν θα ξανακάνουν χημεία, οπότε κάποιες βασικές έννοιες πρέπει να τις ξέρουν, εγώ θεωρώ υποχρέωση απέναντι στους μαθητές μου να τους καλύψω και να παραδώσω όλη την ύλη, γιατί δεν γνωρίζω τι θα ζητηθεί στη Β λυκείου. Έτσι πρέπει να έχουν όλες εκείνες τις απαραίτητες γνώσεις για να προχωρήσουν όπως θέλει ο καθένας και να μην εμποδισθεί από πράγματα που δεν έχει διδαχθεί. Έτσι έχω ξεκινήσει από τις αρχές του Σεπτέμβρη με ένα πρόγραμμα σφιχτό, ανελαστικό και τα τρέχω τα παιδάκια για να προλάβω. Και αναγκάζομαι κάποια πράγματα να τα περνάω στα γρήγορα, και να στέκομαι σε κάποια άλλα. Και όλα αυτά για να μπορέσω να φτάσω την τελευταία βδομάδα του Πάσχα να έχω τελειώσει ένα από τα επιπλέον κεφάλαια (Θερμοχημεία)  και να ετοιμάζομαι να μπω Οργανική. Δυστυχώς δεν είχα το χρόνο να σταθώ σε θέματα που τους δυσκόλεψαν, με μια άσκηση παραπάνω ή μια εφαρμογή ακόμα.

Και ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν… Και εμφανίζεται η Β’ Λυκείου όπως και πέρυσι (με τις Ερευνητικές Εργασίες επιπλέον και κάποιες μικροαλλαγές). Με χημεία Γενικής Παιδείας που σημαίνει ότι θα κάνω κανονικά την Οργανική Χημεία σε όλα τα παιδιά, με κατεύθυνση που σημαίνει ότι θα ξανακάνω την Θερμοχημεία στη Θετική κατεύθυνση. Και καλά για εμένα… η αλλαγή ουσιαστικά σημαίνει περισσότερος χρόνος να σταθώ σε κάποια θέματα που θεωρώ σημαντικά και θα είναι χρήσιμα σε όλους τους μαθητές ανεξάρτητα από την παραπέρα πορεία που θα ακολουθήσουν. Εκείνα τα παιδιά που είναι τα πρώτα ενός καινούργιου συστήματος που μεταλλάσσεται στο παλιό μέρα με τη μέρα τα σκέφτηκε κανείες; Περιμένουν να έχουν κάτι καινούργιο…το εξής παλιό.

Δεν ξέρω αν είμαι υπερβολικός αλλά τέλος πάντων ξεκαθαρίστε τι θα κάνουμε. Να ξέρουμε μικροί μεγάλοι τι θα έχουμε σαν προοπτική, για τις εξετάσεις και το μάθημα. Μη το αλλάζετε μέρα με τη μέρα. Τα παιδάκια δεν φταίνε. Ούτε τα “ανερχόμενα” από τη Γ’ Γυμνασίου, που μέχρι χθες ήταν τα πρώτα “που θα συμμετείχαν στο νέο σύστημα όταν θα είναι σε πλήρη ανάπτυξη”. Φοβάμαι ότι το Νέο Σχολείο…είναι μια ιδέα…για τουλάχιστον δύο χρόνια ακόμα… (για να κρατήσω μια επιφυλακτική στάση…μπας και κάτι γίνει…)

Ήδη αισθάνομαι καλύτερα. Δεν ξέρω τι πρέπει να περιμενω με όλες αυτές τις εξελίξεις… Ειλικρινά θα ήθελα να ξέρω που βρίσκομαι…

Ας δούμε αν μέσα στη βδομάδα υπάρχει κάποια εξέλιξη… μπας και ξεκαθαρίσει το τοπίο. Μέχρι τότε λοιπόν τη καλησπέρα μου…

Τελικά είμαστε Φινλανδοί…και δεν το ξέραμε;

Posted on : 25-11-2011 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Πολιτικά

0

Εμείς οι μάχιμοι καθηγητές είμαστε μια περίεργη ράτσα. Θέλουμε  να δίνουμε άνισες μάχες προσπαθώντας να εμπνεύσουμε αυτούς τους ανθρώπους που έχουμε μπροστά μας και περιμένουν από εμάς τον βοηθό στην πραγματοποίηση των ονείρων τους. Όσοι “διαβάζουν” με τα παιδιά τους τα μαθήματα, ξέρουν τι προσπάθεια χρειάζεται για να παρακολουθήσουν ένα παιδί… όχι τριάντα. Αυτοί που δεν ξέρουν βλέπουν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα.

Αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις έχουν μείνει στις μαθητικές ή πανεπιστημιακές τους μνήμες.  Μετά ξέχασαν πως είναι η τάξη. Και αποφασίζουν με κάποια κριτήρια… (τουλάχιστον έτσι μας λένε…) τι θα κάνουμε εμείς αλλά και καμιά εκατοπενηνταριά χιλιάδες παιδιά σε κάθε τάξη (ενδεικτικό νούμερο από τον αριθμό των βιβλίων σε κάθε έκδοση… τότε που εκδίδονταν. Τώρα πρέπει να περιγράφουμε στα παιδιά πως ήταν τα βιβλία). Τέλος πάντων… κάποια στιγμή θα σας γράψω και εγώ την εμπειρία μου φέτος από την διδασκαλία της χημείας στην Α’ λυκείου, με προσαύξηση 70 % της ύλης.

Σήμερα όμως θα μιλήσουμε για φιλολογικά μαθήματα… Εντάξει δεν θα μιλήσω εγώ…Θα μιλήσει ο συμμαθητής μου…Διαβάστε προσεκτικά το κείμενο του Γιώργου του Πλακίδα που ακολουθεί και προσπαθείστε να καταλάβετε κάτω από ποιες συνθήκες καλούμαστε να προχωρήσουμε. Θα θέλαμε τις απόψεις σας και τις σκέψεις σας.

Το κείμενο…όπως μου στάλθηκε…

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΦΙΝΛΑΝΔΟΙ

Μια νέα μεταρρύθμιση ( η ενδέκατη, αν θυμάμαι καλά, των τελευταίων 30 ετών) ξεκίνησε για το ελληνικό σχολείο με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς και αφορά το νέο λύκειο και κυρίως τα φιλολογικά μαθήματα, όπου η φιλοσοφία και τα αναλυτικά προγράμματα αλλάζουν δραματικά. Δεν θέλω ούτε να σταθώ από την αρχή αντίθετος σε αυτή την  αλλαγή, ούτε και να κάνω στείρα αντιπολίτευση. Ίσα – ίσα που αναγνωρίζω πως η  αλλαγή αυτή έχει και πολλά θετικά στοιχεία, που θα έπρεπε από χρόνια να έχουν μπει στο ελληνικό σχολείο.  Οι ενστάσεις μου έχουν να κάνουν με την απίστευτη προχειρότητα που στήθηκε όλο αυτό το πράγμα, γεγονός που υπονομεύει εξαρχής την ουσία του. Θα αρθρώσω το κείμενό μου πάνω σε 11 ερωτήματα που φοβάμαι πως θα μείνουν αναπάντητα.

  1. Πώς είναι δυνατόν να ξεκινάει μια μεταρρύθμιση πριν ακόμη ανακοινωθεί; Η μεταρρύθμιση εφαρμόζεται τυπικά από την 1η Σεπτεμβρίου του παρόντος σχολικού έτους. Οι σχετικές όμως ανακοινώσεις έφτασαν στα σχολεία αργότερα ή δεν έχουν φτάσει ακόμη.
  2. Ποιος θεσμικός φορέας εισηγήθηκε αυτές τις σημαντικότατες και καθοριστικές για το μέλλον του σχολείου αλλαγές; Κανείς δεν μας έχει ενημερώσει. Κυκλοφορεί η φήμη για κάποια παρέα από τη Θεσσαλονίκη. Δεν είναι όμως δυνατόν να πιστέψω ότι σε ένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος χαράζει εκπαιδευτική πολιτική κάποια παρέα φίλα προσκείμενη προς την Υπουργό!
  3. Πώς καλούνται καθηγητές με πολυετή πείρα να αλλάξουν άρδην όχι σε μικρό χρονικό διάστημα, αλλά κυριολεκτικά  «από χθες» τον τρόπο που διδάσκουν, χωρίς την παραμικρή ενημέρωση;
  4. Πώς είναι δυνατόν οι σχολικοί σύμβουλοι, οι θεσμικά υπεύθυνοι για την  ενημέρωση των καθηγητών και για τον έλεγχο και την αξιολόγηση της όλης μεταρρύθμισης να δηλώνουν παντελώς ανενημέρωτοι(!);
  5. Πώς είναι δυνατόν να αναφέρεται στις οδηγίες για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στην Α΄ Λυκείου ότι οι μαθητές σε αυτή τη φάση δεν είναι ώριμοι να κάνουν μετάφραση, όταν οι ίδιοι μετέφραζαν αρχαία κείμενα στο γυμνάσιο;
  6. Πώς είναι δυνατόν να προτείνεται από φέτος για τα Νέα Ελληνικά η χρησιμοποίηση  των εγχειριδίων και των 3 τάξεων του Λυκείου, όταν μέχρι σήμερα (τέλος Νοεμβρίου) οι μαθητές της Α΄ Λυκείου δεν έχουν πάρει ούτε το εγχειρίδιο της τάξης τους;  Δεν υπονομεύεται απροκάλυπτα έτσι από το ίδιο το υπουργείο η όποια προσπάθεια μεταρρύθμισης;
  7. Πώς είναι δυνατόν να εισάγεται τόσο βεβιασμένα (και βίαια) μια τόσο σημαντική μεταρρύθμιση χωρίς να γίνεται μια, έστω στοιχειώδης, δοκιμή στα πειραματικά σχολεία; Και επί τη ευκαιρία, μια συμπληρωματική ερώτηση: Τι ακριβώς εξυπηρετούν τα πειραματικά σχολεία;
  8. Σε κάθε ευνομούμενο κράτος οι μαθητές που φοιτούν σε μια εκπαιδευτική βαθμίδα γνωρίζουν τις προϋποθέσεις πρόσβασης στην επόμενη. Πώς είναι δυνατόν στην Ελλάδα οι μαθητές της Α΄ Λυκείου να συμμετέχουν ήδη σε μια εκπαιδευτική διαδικασία  από την οποία, όπως το ίδιο το Υπουργείο αφήνει να διαρρεύσει, θα κριθεί η είσοδός τους στην ανώτερη βαθμίδα, αλλά να μη γνωρίζουν τους κανόνες με τους οποίους θα γίνει αυτή η επιλογή;
  9. Στο ερώτημα που η ίδια η υφυπουργός θέτει: «Μήπως δημιουργηθούν ανισότητες, αφού είναι γνωστό ότι δε διαθέτουν όλα τα σχολεία τις ίδιες τεχνολογικές υποδομές;», η ίδια απαντά: «Η ως τώρα έρευνα στα ελληνικά σχολεία δείχνει ότι οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί βρίσκουν διεξόδους στα προβλήματα των υποδομών.» Είναι δυνατόν μια σοβαρή ηγεσία ενός κράτους που βασίζεται σε θεσμούς να θεωρεί ότι η πραγματοποίηση ενός τόσο σημαντικού μεταρρυθμιστικού προγράμματός της, που θα αλλάξει τη ρότα της ελληνικής κοινωνίας, εναπόκειται στη δημιουργικότητα των εκπαιδευτικών και μόνο; Και αν κάποιοι εκπαιδευτικοί δεν είναι τόσο δημιουργικοί; Το σύστημα θα καταρρεύσει; (Και επί τη ευκαιρία σε ποια έρευνα αναφέρεται η Κα υφυπουργός;)
  10. Γιατί δεν δημοσιοποιούνται τα πορίσματα που προέκυψαν από την αποτίμηση της πορείας της προηγούμενης μεταρρύθμισης (Αρσένη); [Δεν φαντάζομαι να πιστεύει κανείς πως ένα σοβαρό υπουργείο μιας σοβαρής χώρας θα προχωρούσε ποτέ σε αλλαγή του εκπαιδευτικού του συστήματος, χωρίς να έχει προηγουμένως εκτιμήσει με μακροχρόνια έρευνα τα υπέρ και τα κατά του.]
  11. Η γενικότερη κατάσταση στο χώρο της δευτεροβάθμιας παιδείας (κατάργηση σχολικών βιβλιοθηκών, κατάργηση γραφείων ΣΕΠ,  δραματική περικοπή των αποδοχών των καθηγητών,  ανυπαρξία ακόμη και των στοιχειωδέστερων υλικών, όπως χαρτιού και μελανιού που καθιστούν ακόμη πιο επώδυνη την έλλειψη βιβλίων) είναι το καταλληλότερο πλαίσιο για την προώθηση της μεταρρύθμισης; Ίσως η κα Υφυπουργός απαντήσει ότι οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί θα βρουν λύση σε όλα αυτά. Και πράγματι αυτό γίνεται χρόνια τώρα. Μήπως λοιπόν να σκεφτούμε και την προοπτική να καταργηθεί το υπουργείο; Οι δημιουργικοί εκπαιδευτικοί θα βρουν τρόπους να το υποκαταστήσουν!

Αν δεν υπάρξουν τεκμηριωμένες απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα  θα είναι απολύτως δικαιολογημένη η υποψία πολλών εκπαιδευτικών ότι πρόκειται για μια ακόμη προχειρότατη επίδειξη μεταρρυθμιστικού έργου υπό το φόβο μιας πιθανής αλλαγής της ηγεσίας του Υπουργείου. Κοινώς, «να υπογράψουμε και εμείς μια μεταρρύθμιση και από εκεί και πέρα ΄΄γαία πυρί μειχθήτω΄΄».  Και δυστυχώς για όλους μας, έτσι φαίνεται πως σκέπτονται οι υπεύθυνοι του Υπουργείου. Χαρακτηριστική της παραπάνω νοοτροπίας και η απάντηση που λάβαμε από σύμβουλο της κας Υφυπουργού, όταν σε  συζήτησή μας  πριν από λίγους μήνες  σχετικά με τις συγχωνεύσεις των σχολείων της αναπτύξαμε τις ενστάσεις μας και τους φόβους μας για τις δυσλειτουργίες που θα υπάρξουν. Μας απάντησε λοιπόν πως σε όλες τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης, όπως στη Φινλανδία, λειτουργούν  μεγάλα σχολεία. Με τη συγχώνευση λοιπόν θα αποκτήσουμε  και εμείς το ίδιο σχολείο!!!

Γιώργος Πλακίδας,  Καθηγητής 1ου Λυκείου Βύρωνα

Τη καλησπέρα μου…

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες (μέρος 2ο)…

Posted on : 04-11-2011 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Πολιτικά, Ταξιδιωτικά

0

…ΤΑ “ΠΑΙΔΙΑ”

Τη προηγούμενη βδομάδα βρέθηκα στις Βρυξέλλες όπως έχω ήδη πει, συνοδεύοντας μια ομάδα από 20 μαθητές. Οι μαθητές αυτοί ουσιαστικά συμμετείχαν σε ένα think tank μέσα από το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ (ναι καλά διαβάσατε) προσπαθούν να πιάσουν το σφυγμό των νέων ανθρώπων και αυριανών πολιτών, προκειμένου να χαράξει τη κατάλληλη πολιτική.

Έτσι παρακολουθήσαμε μια σειρά ομιλίες αλλά σχεδόν όλες άφησαν μια πικρία. Δεν έδιναν αρκετό χρόνο για ερωτήσεις. Κάτι που όλα τα παιδιά (104 αν θυμάμαι καλά από 7 ή 8 σχολεία από όλη την Ελλάδα : Αθήνα – Θεσσαλονίκη – Πάτρα – Καλαμάτα) ήθελαν πάρα πολύ. Έτσι μετά τους εσπευσμένους τερματισμούς – μερικές φορές σχεδόν “δυναμικά” – το σύνολο σχεδόν των παιδιών βγαίνανε με μια έκφραση απογοήτευσης. Και όσοι είχαν την ευκαιρία να ρωτήσουν δεν τους λυπήθηκαν. Ρωτούσαν καίριες ερωτήσεις… χωρίς περιστροφές και διπλωματική “ευγένεια”. Και πραγματικά ήταν μια ωραία εμπειρία. Για να καταλάβετε τι ερωτήσεις κάνανε – όχι όλοι αλλά ακούστηκαν αρκετές τέτοιου τύπου – ” Γιατί μας φωνάξατε εδώ και μας ρωτάτε για το μέλλον της Ευρώπης, αφού κανείς δεν μας ακούει εμάς τους νέους και δεν έχουμε δικαίωμα ψήφου ή να ελέγξουμε με κάποιο τρόπο τα πράγματα” Κόκκαλο ο εισηγητής. Ή στο ΝΑΤΟ : “Πως εξασφαλίζετε την ειρήνη όταν σε κάθε ανάμειξη σας παίρνετε μαζί σας όλα τα μέλη της συμμαχίας” κοινώς βάζετε 28 +1 χώρες σε πόλεμο. Κάτι για τον καιρό ήταν η απάντηση.

Εδώ πρέπει να πω ότι θαύμασα τους ομιλητές όταν δεν ήθελαν να δώσουν μια απάντηση σε μια “καυτή” ερώτηση. Οι μαθητές προσπαθώντας να τεκμηριώσουν την ερώτηση τους κάνανε μια εισαγωγή, και μετά υποβάλανε την ερώτηση. Ο ομιλητής έπιανε μια άσχετη φράση και ανέπτυσσε μια απάντηση πάνω σε αυτό αποφεύγοντας επιμελώς να απαντήσει. Και ο μαθητής έμενε με την ερώτηση : Μα καλά μου απάντησε τώρα; Αφού δεν είπε τίποτα. Αν είχε την δυνατότητα έκανε διευκρινιστικά την ίδια ερώτηση. Και πάλι άκουγε κάτι άσχετο.

Μου άρεσε γιατί είδα ότι τα παιδιά δεν τρώνε κουτόχορτο, και αυτό σαφώς είναι μια υποσχόμενη εικόνα. Μου άρεσε γιατί ξέρανε πολύ καλά τι γίνεται και διεκδικούσαν το δικαίωμά τους να έχουν απαντήσεις. Μου άρεσε για παράδειγμα όταν σε μια στιγμή αφηρημάδας ο προεδρεύων ευχαρίστησε τον προηγούμενο ομιλητή και προλόγισε τον επόμενο ενώ είχε σηκωθεί μια μαθήτρια να κάνει ερώτηση. Σηκώθηκε ΟΛΗ η αίθουσα από τις διαμαρτυρίες,  και αν και επέμενε ο προεδρεύων στο να ολοκληρώσει τη φράση του, τον “υποχρέωσαν” να καθίσει και να περιμένει μέχρι η μαθήτρια να υποβάλλει την ερώτηση και να πάρει την απάντηση της.

Ανέφερα έτσι μερικά περιστατικά, προσπαθώντας να πω ότι τα παιδιά μας δεν είναι πεσμένα μέσα στους υπολογιστές και ξεκομμένα από την πραγματικότητα και τα διεθνή. Όσο και αν τα έχουμε παραφορτώσει με “δουλειά” στο σπίτι, έχουν τον χρόνο, να βλέπουν, να μαθαίνουν και να σκέφτονται. Και αυτό είναι καλό.

Από την άλλη είχα την τιμή – κυριολεκτικά – να παρακολουθήσω ένα καταιγισμό ιδεών, (brainstorming) ελεύθερο, χωρίς περιορισμό. Μου άρεσε η γλώσσα, ο αυθορμητισμός, η σκέψη και πως “γυρνούσε το μπαλλάκι” της σκέψης ανάμεσα σε παιδιά “άσχετα” και πως κάπου εμφανιζόταν από το πουθενά, το σημείο που έπρεπε να καταγραφεί.  Μου άρεσε ο τρόπος που άφηναν κάποιον – χωρίς διαδικασίες – να προεδρεύει, εκφράζοντας με αυτό το τρόπο την κοινή αποδοχή στο πρόσωπό του. Μου άρεσαν εκείνα τα παιδιά που όταν ήθελαν να μιλήσουν επέβαλλαν την παρουσία τους με τη σιωπή τους, απλά σηκώνοντας το χέρι και περιμένοντας από όλους να ησυχάσουν για να μιλήσουν. Ήταν μια άλλη εικόνα, που κατέβαζε τους τόνους και έδινε χρόνο σε όλους να σκεφτούν παραπέρα αλλά και να προσέξουν τι ακούγεται. Ήταν πολύ καλό το ότι δεν υπήρχαν πηγαδάκια. Συμμετείχαν όλοι. Έστω και με μία λέξη ο καθένας, έβαζαν το λιθαράκι τους στη συζήτηση.  Μέσα σε δύο ώρες, μετά από μια πολύ γεμάτη μέρα που ξεκίνησε νωρίς, βγήκε ένας βασικός “χάρτης” των σκέψεων και των ιδεών, για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και το ΝΑΤΟ. Τα ερωτήματα που είχαν τεθεί για απάντηση… δεν απαντήθηκαν αλλά σίγουρα καταγράφηκαν τα βασικά σημεία και μένει η επεξεργασία για μια ολοκληρωμένη απάντηση. Από αυτά που άκουσα θα τα λένε “τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη” όπως λέει η παροιμία.

Μέσα από την εκδρομή, βρεθήκαμε πιο κοντά οι μαθητές με τους καθηγητές τους, ξεφύγαμε από τα στενά πλαίσια του μαθήματος και της τάξης. Γελάσαμε μαζί, σχολιάσαμε πράγματα και καταστάσεις, βρεθήκαμε στο ίδιο τραπέζι και μιλήσαμε για πάρα πολλά πράγματα. Είναι πολύ ωραία εμπειρία, γιατί όπως έχω αρκετές φορές πει, οι μαθητές φεύγουν από το σχολείο και το μόνο που μπορώ να πω είναι αν ξέρει χημεία – και αυτό με βάση αυτά που θέλει το αναλυτικό πρόγραμμα – και τίποτα άλλο. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι γνωρίζω κάποια παιδιά.

Το συμπέρασμα είναι ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από τους μαθητές μας. Είναι κρίμα που μέσα σε όλο αυτό το κλίμα που μας βομβαρδίζουνε καθημερινά, δεν μπορούμε να τα αφήσουμε να ονειρευτούν και να πετάξουν… Βλέπετε με αυτό τον βομβαρδισμό “ειδήσεων” πως μπορεί να ονειρευτεί κανείς και να σχεδιάσει. Παρ’ όλα αυτά, μας βλέπουν, μας κρίνουν, μας χρεώνουν και μας πιστώνουν. Το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι να υποτιμήσουμε την νέα γενιά…δηλαδή αυτό που ακούγεται πολλές φορές από άτομα μεγάλης ηλικίας…” η σημερινή νεολαία… άσε…” και άλλα τέτοια απαξιωτικά. Κάπου είχα διαβάσει : “Τα παιδιά έχουν φτερά και οι δάσκαλοι μαθαίνουν τα παιδιά να πετάνε”. Για να γίνει αυτό όμως πρέπει να μπορούν να πετάνε και οι δάσκαλοι. Γιατί αν εμείς δεν μπορούμε να πετάξουμε – μια και μας έχουν κόψει ποικιλοτρόπως τα φτερά – πως θα μάθουμε τους μαθητές μας;

Το κακό είναι ότι όλες αυτές οι εμπειρίες δυστυχώς δεν μπορούν να γίνουν κτήμα όλων των παιδιών. Και εδώ έρχονται οι νέες τεχνολογίες οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν αυτές οι ιδέες, να γίνουν κτήμα όλων… μια και όπως χαρακτηριστικά μας είπαν ότι στη Ευρωπαϊκή Ένωση είναι όλα διάφανα και καθαρά.Οπότε να είστε σε αναμονή για υλικό για μελέτη.

Τη καλημέρα μου…και από ότι δείχνει η μέρα και το Σαββατοκύριακο που ακολουθεί θα είναι καλό. Για τα άλλα κλείστε ραδιόφωνο και τηλεόραση και ξεχαστείτε για το Σαββατοκύριακο. Από Δευτέρα όλα και όλοι εδώ θα είναι πάλι.