Month: January 2014

Στη Σικελία στην Αίτνα το έδαφος είχε θερμοκρασία 40-50 β Κελσίου και από πάνω το χιόνι… ήταν χιόνι ( 0 β Κελσίου τουλάχιστον ). Άρα υπήρχαν κενά από κάτω ανάμεσα στο χιόνι και το έδαφος. Και φυσικά δεν χάσαμε ευκαιρία… όλοι…

Σήμερα έκανα πολλά πράγματα που δεν ηθελα.

Βρέθηκα στο πρώτο Νεκροταφείο για τη Βάλια ενώ ήθελα να είμαι στο Ψυχικό στο καφέ απέναντι από το Public με τη Βάλια. Να πίνουμε το καφεδάκι εκεί κάτω από τις ομπρέλλες που πολύ της άρεσε.

Παρακολούθησα την ακολουθία για τη Βάλια ενώ ήθελα να είμαι στην Αγία Παρασκευή να πινουμε τις μπύρες μας στη Beer Academy στην Αγίου Ιωάννου, όπως κάναμε κάθε λήξη σχολικού έτους, συνήθειο που μας “επέβαλλε” η Βάσω και εμείς κρατήσαμε με θρησκευτική ευλάβεια, εκτός από φέτος.

Η μόνη απαίτηση που έβαζε στο πρόγραμμα ήταν να κάνει μάθημα στην 154 Β  γιατί… ήταν κοντά στο γραφείο και σαν υποδιευθύντρια που ήταν τότε, ήθελε τον ελάχιστο χρόνο μετακίνησης. Δεν νομίζω άλλος συνάδελφος να κάνει την διαδρομή γραφείο – 154 Β σε μικρότερο χρόνο. Σκεφτόμουνα συνέχεια την εικόνα της να τρέχει από το γραφείο στην 154Β αγκαλιά με όλα εκείνα τα ντοσιέ πάντα σε διάφορα χρώματα, ταξινομημένα και τακτοποιημένα. Και φτάνοντας στην αίθουσα τα άπλωνε στην έδρα και ξεκινούσε “εργασία και χαρά”.

Είχα συνέχεια στο μυαλό μου την εικόνα της Βάλιας με την πορτοκαλί εσάρπα ή την μωβ. Χρώματα που σχεδόν πάντα υπήρχαν στο ενδυματικό της χρωματολόγιο.

Είδα την Βάλια να φεύγει μέσα σε χειροκρότημα αλλά και απορία. Δεν είχε γίνει γνωστό ότι δεν θα υπήρχε ταφή. Και όλοι αιφνιδιάστηκαν βλέποντας την πορεία προς την έξοδο του νεκροταφείου και όχι προς την πλευρά που είναι οι τάφοι. Εγώ προσπαθούσα να κρατήσω την εικόνα, μια και αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που θα είχα.

Έτσι έκλεισε ένας κύκλος που δεν είχα καμία διάθεση να κλείσει. Αυτό που ήθελα είναι να παραμείνει ανοικτός αυτός ο κύκλος και να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε εκείνα τα σχέδια που κάναμε, για πρότζεκτς και δραστηριότητες.

Οι παλιοί μαθητές ήταν όλοι εκεί. Και δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ακριβώς είχε γίνει. Η απώλεια της Βάλιας ήταν μια δυσάρεστη είδηση και έκπληξη για την αρχή του χρόνου. Πολλοί την χαρακτήρισαν “μαμά – δασκάλα” γιατί αυτό ήταν η Βάλια. Μια μαμά που έδινε αφειδώς ό,τι μπορούσε, γνώσεις, συμβουλές, ένα αυτί να ακούσει, αλλά ήταν και σκληρή, αυστηρή, πιεστική… τουλάχιστον σε έπειθε ότι έτσι ήταν. Το παράπονό της ήταν ότι εμείς έχοντας συνηθίσει να ψάχνουμε πάντα τι υπάρχει πίσω από το “χέρι που δίνει” ψάχναμε να βρούμε τί έκρυβε αυτή η συνεχής και ατελείωτη προσφορά. Και απλά δεν έκρυβε τίποτα. Εμείς δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε. Ήταν η χαρά της προσφοράς.

Θυμάμαι το καμάρι με το οποίο μου έλεγε για τις εργασίες στο ACSTAC, ή τις εργασίες για το Tous Checheurs ή για τις ερευντηικές εργασίες. Και πόσο χαιρόταν όταν τα “παιδάκια της”, όπως έλεγε, προχωρούσαν και διακρίνονταν.

Έτσι σήμερα η Βάλια έφυγε… και δεν άφησε πίσω της μνήμα… γιατί δεν ήθελε να αφήσει θλίψη και στεναχώρια, ή “άγκυρες” να κρατάνε ανθρώπους δεμένους. Αυτό που θα ήθελε σίγουρα είναι να μας βλέπει από εκεί πάνω, να προχωράμε και να προοδεύουμε. Μικροί μεγάλοι, γιατί δεν ήταν “μαμά” μόνο για τους μαθητές, αλλά για όλο το κόσμο. Είχε εκείνη τη μοναδική αίσθηση που έχουν οι μαμάδες και πιάνουν το πρόβλημα στον αέρα, στην αλλαγή της “αίγλης” του προσώπου και σε ρωτούσε απλά και στα ίσα : Τι έχεις… και φυσικά κάτι είχες και απλά σε διάβαζε. Και φυσικά δεν μπορούσες να αρνηθείς. Κλείνοντας νομίζω ότι αυτό που είπε μια μαθήτρια τα λέει όλα : “νομίζω ότι χρωστάμε κάτι… φέτος”. Με ένα ύφος ανάμεικτο. Στεναχωρημένο και τσαντισμένο συνάμα κάπου ανάμεσα στα κόκκινα μάτια από το κλάμμα αλλά και το “σκληρό” πρόσωπο της αποφασιστικότητας. Δηλαδή τι ρώτησα… “Τα φετεινά αποτελέσματα έχουμε ένα λόγο παραπάνω να είναι καλά.”Νομίζω ότι αυτό θα είναι η καλύτερη ανάμνηση για τη Βάλια.

Έτσι εδώ σταματάω. Εμείς ξέρουμε και όλοι όσοι γνωρίσαμε τη Βάλια, επίσης ξέρουμε.

Καινούργια χρονιά ξεκινάει, με τις απαιτήσεις της και τις υποσχέσεις της. Εμείς καλούμαστε να κρατήσουμε μέσα στη καρδιά μας τη Βάλια και να προχωρήσουμε.

Καλή μας χρονιά λοιπόν, για μια ακόμα φορά, με υγεία, ευτυχία, δημιουργικότητα και επιτυχίες.

Μου την δίνουν αυτές οι εγγραφές, γιατί όποτε κάνω μια τέτοια εγγραφή, πρέπει να χαιρετήσω κάποιον. Ένα φίλο που ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι. Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι απλά (ποτέ δεν είναι αλλά τώρα είναι χειρότερα) γιατί δεν είναι κάποιος απλά γνωστός, ή ένας απλός συνεργάτης. Είναι η Βάλια.

Η Βάλια με την οποία ονειρεύτηκα, σχεδιάσα, γέλασα, έκλαψα, γκρίνιαξα και εκμυστηρεύτηκα τα μύρια όσα για πάνω από δέκα χρόνια, δεν είναι πια μαζί μας. Οι εικόνες και οι μνήμες χορεύουν στο μυαλό μου και ξεπατάγονται χωρίς σειρά και χωρίς λογική. Μια, μια και όλες μαζί δικεδικούν τη θέση τους στις θύμησες μου.  Θα προσπαθήσω να τα βάλω σε μια σειρά.

Η Βάλια έφυγε ξημερώματα σήμερα μετά από άνιση μάχη με τον καρκίνο, που κράτησε περίπου ενάμιση χρόνο. Τη μάχη αυτή την έδωσε σιωπηλά, ήσυχα και με αξιοπρέπεια όπως πάντα έλεγε, και για το περισσότερο διάστημα χωρίς κανείς να ξέρει… ή σχεδόν κανείς. Όταν της έλεγα να δώσει προτεραιότητα στον εαυτό της μου απαντούσε ότι δεν μπορεί να αφήσει “τα παιδιά” στη μέση της χρονιάς. Όσο και αν επέμενα, η απάντηση ήταν η ίδια, μάλιστα μου έλεγε ότι ήδη το κυνηγούσε. Από ότι αποδείχτηκε ο κυνηγός ήταν άλλος. Έτσι μετά από ένα εξάμηνο ουσιαστικά με έντονη μάχη έχασε από την “επάρατη” και ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι.

Την είχα δει πριν 15 μέρες περίπου, όταν βρέθηκε στο νοσοκομείο για τελευταία φορά, όπου τα λέγαμε για περίπου 2 ώρες, και κάναμε πάλι σχέδια, με ρώτησε για όλα τα παιδιά, ένα προς ένα, τι κάνουν, πως πάνε, και λέγαμε τι θα κάνουμε μετά… Ηξερε δεν είναι ότι δεν ήξερε, αλλά δεν ήθελε να του αφήσει περιθώρια να αισθανθεί νικητής. Η όρεξη της για ζωή ήταν φανερή. Ήταν Πέμπτη πριν δεκαπέντε ημέρες.

Τι να θυμηθώ… την οργανωτικότητά της… την οποία πολλές φορές είχα εκμεταλλευθεί, αφήνοντας την να “παίρνει πρωτοβουλίες” και να κάνει το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς. Την αποφασιστικότητα της στο να κάνει αυτό που ήθελε ή και να σε κάνει να το θέλεις και εσύ. Πόσες φορές μας είχε τραβήξει μπροστά σε προγράμματα. Υπήρξε και η “ατμομηχανή” της εργασίας για τη Σικελία, που βραβεύθηκε το 2011 τρίτη καλύτερη εργασία στα Βραβεία Αριστείας του Υπουργείου Παιδείας. Να θυμηθώ την οργάνωση στην εκδρομή της Φλορεντίας, ή την ουσιαστικότατη στήριξη στην εκδρομή του 2007 στη Κρήτη όταν έκλεισε η φωνή μου και ουσιαστικά πήρε όλη την εκδρομή πάνω της μια και εγώ απλά “ψιθύριζα”. Για τους μαθητές δεν είμαι εγώ ο κατάλληλος να πω, αλλά οι ίδιοι οι μαθητές. Εγώ αυτό που έχω να πω είναι ό τρόπος με τον οποίο οι μαθητές μαζεύονταν γύρω της.  Αποκαλούσε τον εαυτό της “ο δάσκαλος” και οι μαθητές πάντα ηταν “τα παιδιά”. Και σε κάθε απόφαση πάντα έμπαινε ο παράγων… “τα παιδιά”.

Όπου βρισκόταν και όπου στεκόταν μάθαινε. Πάντα να κοιτάξει, να διαβάσει, να ρωτήσει. Να σχεδιάσει πως θα μπορούσε αυτό να το βάλει στο μάθημα, να το κάνει πρότζεκτ, να το χρησιμοποιήσει στη τάξη. Ζούσε, ανάσαινε, σκεφτόταν μέσα από το μάθημα και έβλεπε μέσα από τα μάτια των παιδιών. Ένα μεγάλο παιδί και αυτή.

Το σίγουρο είναι ότι στον Παράδεισο σε λίγο θα αρχίσουν μαθήματα Βιολογίας. Και αν κάπου τα έχουν αφήσει στη τύχη τους… μάλλον κάποιος θα αναλάβει να τα μαζέψει. Σε λιγο δε θα αρχίσουμε να βλέπουμε τα αγγελάκια να συμμετέχουν σε projet και να αποδίδουν πολλαπλάσιο από αυτό που φαντάζονταν ότι μπορούσαν.

Στον σύνδεσμο που βρίσκεται εδώ είναι μια έκδοση με φωτογραφίες από διάφορες φάσεις με τη Βάλια. Δεν είναι πολλές αλλά είναι χαρακτηριστικές. Είναι κυρίως από τις εκδρομές στη Σικελία και τη Φλορεντία, και λίγες από τη Κρήτη. Δεν μπόρεσα να βρω και άλλες αν και είναι σίγουρο ότι από το 2000 που τραβάω αδιαλείπτως εκδηλώσεις του σχολείου έχω και άλλες. Όπως και να έχει αν έχετε και εσείς κάποιες φωτό, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα μεγαλύτερο λεύκωμα και να το ανεβάσουμε, μια και ώς γνωστόν, ότι ανεβαίνει στο διαδίκτυο δεν κατεβαίνει ποτέ.  Βέβαια δεν το έχουμε ανάγκη, μια και η Βάλια, για εμάς που τη γνωρίσαμε θα είναι πάντα μαζί μας.

Καλό ταξίδι Βάλια.