Πήγαμε για δυο μέρες μόνο στο Αίγιο. Η αλήθεια είναι ότι κάποια πράγματα αλλάζουν και εγώ δυσκολεύομαι να τα πάρω είδηση. Έτσι φαίνεται ότι όσο περνάει ο καιρός τα παιδάκια μου θα έρχονται και λιγότερο στο εξοχικό. Ο λόγος είναι ότι βαριούνται. Έτσι αν και ξεκινήσαμε με “άγριες” να γυρίσουμε σήμερα, μετά από οικογενειακό συμβούλιο και κατόπιν παθητικής διαμαρτυρίας, συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να έχω όλη την οικογένεια σε ιδιότυπη ομηρία, στο εξοχικό επειδή εμένα μου αρέσει και έτσι ξεκουβαλήσαμε και ήρθαμε νωρίτερα. Τώρα πρέπει να δεχτώ ότι θα πηγαίνω μάλλον μόνος μου ή άντε οι δυο γηραιοί στο εξοχικό και μέχρι εκεί.
Όμως τις μέρες που ήμουν εκεί είχε ακόμα τριαντάφυλλα. Και μερικά μπουμπούκια ακόμα. Οι κερασιές είχαν αρχίσει να “φουσκώνουν” για να πετάξουν φύλλα και άνθη. Οι τριανταφυλλιές πετούσαν φρέσκα βλαστάρια. Οι ακτινιδιές κρατάγανε ακόμα φύλλα. Μόνο η καρυδιά είχε αδειάσει εντελώς και η κορομηλιά δεν έδειχνε διάθεση άνοιξης. Όλα τα άλλα είχαν “τρελή” συμπεριφορά.
Και πως να μην έχουν. Όταν στα 670 μέτρα υψόμετρο (ναι… ο Άη Βασίλης έφερε GPS και πάω να αλλοιθωρήσω στην οδήγηση. Αλλά δίνει κάποιες πληροφορίες) κυκλοφορώ Χριστουγεννιάτικα με ένα πουκάμισο, απλά. Το θερμόμετρο έδειχνε σταθερά 17-18 οC. Κρύο δεν έκανε καθόλου, οπότε πως να μη το περάσουν για άνοιξη τα φυτά. Μια χαρά ήταν. Το απογευματάκι έριξε μια “ποτιστική βροχούλα” για καμιά ώρα και τέρμα. Μέχρι εκεί.
Για του λόγου το αληθές σας προσφέρω και ένα τριανταφυλλάκι (μάλλον το τελευταίο της χρονιάς – από εμένα )
Σε επόμενη φάση θα σας δείξω βιντεάκι από την εκδρομή στη Παναγιά τη Πλατανιώτισσα που πήγαμε εκδρομούλα. Αυτά όμως σε “οδοιπορικό” όπως συνήθως.
Και τώρα θέλω τη βοήθεια του κοινού. Θα ήθελα προτάσεις για χειμερινό τετραήμερο μάλλον νότια Μακεδονία, αλλά και όπου αλλού έχει κάποιος κάποια εμπειρία. Όποιος έχει να προτείνει κάτι μου λέει.
Τη καλημέρα μου. Σήμερα μετά από δέκα μέρες θα πάω να δω “αν είναι σταθερός ο διάδρομος στο γυμναστήριο”. Έχω μια αγωνία δεν λέω.