Featured Posts

  • Prev
  • Next

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 4 και τελευταίο)

Posted on : 30-08-2009 | By : manaliss | In : Ταξιδιωτικά

Tags: , , , , , , , ,

0

Σήμερα νομίζω ότι πρέπει να το κλείσω το θέμα. Πρέπει να ασχοληθώ και λίγο με τη δουλειά μου. Τη Τρίτη επιστρέφουμε στα θρανία – οι καθηγητές – και έχουμε και μερικούς ανεξεταστέους, οπότε πρέπει να βγουν και θέματα και να οργανωθούμε λίγο.

Πάμε άλλη μια εκδρομούλα; Αυτή τη φορά πάμε ανάποδα. Από Σκάλα και Πόρο θα πάμε στη Σάμη και θα κάνουμε μπάνιο στην Αντισαμο και θα κάτσουμε κάτω από το πεύκα που έκατσε ο Nicolas Cage και έπαιζε το μαντολίνο του. Ξεκινάμε πάλι από Λουρδάτα αλλά πάμε για Πόρο τώρα. Στη διασταύρωση (μετά 7-8 χιλιόμετρα)μπορείτε να πάτε από Σκάλα και παραλία κάνοντας καμιά 10ριά χιλιόμετρα παραπάνω με λίγο καλύτερη θέα. (Να εύχεστε να μην έχετε αυτοκινούμενο ή φορτηγό μπροστά γιατί τότε θα την απολαύσετε είτε θέλετε είτε όχι.) Αλλιώς πάρτε τον ορεινό δρόμο που έχει στροφές αλλά μάλλον λιγότερη κίνηση και 10 χιλιόμετρα λιγότερα (το είπαμε αυτό). Δείτε λίγο το χάρτη.

Η νοτιο-ανατολική πλευρά της Κεφαλλονιάς.

Η νοτιο-ανατολική πλευρά της Κεφαλλονιάς.

Μετά το Πόρο η διαδρομή συνεχίζει για λίγο στη παραλία και μετά μπαίνει “μέσα” στο νησί.  Θάλασσα ξαναβλέπετε στη Σάμη.  Θέλει το χρόνο του και ο δρόμος δεν είναι ο καλύτερος. Βουνίσιος. Και φτάσαμε στη Σάμη. Ωραία είναι αλλά εμείς πηγαίναμε για Αντίσαμο. Αλλά πριν το μπάνιο είπαμε να πάμε στο σπήλαιο της Μελισσάνης. Πολυδιαφημισμένο αλλά προσοχή. Κατά τις 10-12 είναι ίσως η καλύτερη ώρα. Μετά γίνεται χαμός από κόσμο και καθυστερείς.  Εκεί οι υπάλληλοι θα σου προτείνουν να επιστρέψεις μετά τις 4 που θα έχει πολύ λιγότερο κόσμο αλλά δεν σου λένε το “μυστικό”. Το φως πέφτει μέσα στο σπήλαιο 2-3 ώρες μόνο (11-2) περίπου οπότε το υπέροχα χρώματα για το οποίο είναι γνωστό το σπήλαιο τα βλέπεις τότε.  Εμείς που ακολουθήσαμε τις υποδείξεις και πήγαμε πρώτα για μπάνιο, και επιστρέψαμε αργότερα (Η αρχική επίσκεψη ήταν 12.30 και όντως γινότανε χαμός – ξαναγυρίσαμε 4.30 και είμασταν μόνοι μας). Αλλά νομίζω ότι τα 7 € ήταν πολλά για μια απλή βαρκάδα στο λημνο – σπήλαιο.  Ωραία τα γαλαζοπράσινα νερά αλλά από πανδαισία χρωμάτων… χάσαμε.

Ένα μυστικό ακόμα. Να φοράτε καπελλάκι και ας έχει σκιά. Το σπήλαιο στάζει νερό λόγω υγρασίας και εξάτμισης. (Η μορφή του είναι σαν ένα τεράστιο “μπρίκι”. Φαρδιά βάση – στενό άνοιγμα.  Πάνω ψηλά λοιπόν στο άνοιγμα κάθονται και πουλάκια. Οπότε μπορεί αυτό που πέφτει να μην είναι σταγόνα νερό. Σε εμάς αστοχήσανε πάντως αν με εννοείτε τι εννοώ. Ρίξτε μια ματιά και εσείς.

Σπήλαιο Μελισσάννης

Σπήλαιο Μελισσάννης

Για τα άσπρα στίγματα δίπλα στη βάρκα μιλάω.

Και πάμε για Αντίσαμο. Και φτάσαμε.Και ναι… βρήκαμε να παρκάρουμε γιατί το πάρκινγκ ήταν τεράστιο. Να κάτσουμε δεν βρίσκαμε. Ευτυχώς έφυγε μια οικογένεια και χωθήκαμε και εμείς. (!!!) Από ψηλά η παραλία είναι φανταστική. Πιστεύω ότι συμφωνείτε και εσείς.

Η παραλία της Αντίσαμου από ψηλά.

Η παραλία της Αντίσαμου από ψηλά.

Γενικά οι πολυδιαφημισμένες παραλίες νομίζω έιναι όμορφες από ψηλά μόνο γιατί μαζεύουν πάαααρα πολύ κόσμο.

Φεύγοντας από Αντίσαμο – Σάμη και με κατεύθυνση την Αγ. Ευφημία περνάμε στη μισή περίπου διαδρομή την Αγία Παρασκευή. Μια οργανωμένη παραλία, με αρκετό κόσμο αλλά πάλι άνετη. Εκεί μπορείτε να κάτσετε ή αν ακολουθήσετε τις αρχικές οδηγίες για σάντουιτς μαγιό κλπ θα βρείτε πολλά ανοίγματα (εγώ πρόλαβα να δω 5-6) ανάμεσα στους βράχους με πλάτος ακτής 20-30 μέτρα όχι παραπάνω. Καρφώνετε την ομπρέλα και είστε έτοιμοι. Δεν θα είστε μόνοι… Αυτό ξεχάστε το. Αλλά είναι “οικογενειακή”  παραλία. Στην Αγία Ευφημία έχει πολλά φαγάδικα να διαλέξετε.

Αυτά τα ολίγα από Κεφαλλονιά. Έχει πολλά μέρη. Όρεξη να έχει κανένας. Αυτή τη στιγμή τα φαινόμενα λένε ότι θα ξαναπάω γιατί έχω αφήσει “γραμμάτια”. ΠΧ δεν πέρασα καθόλου από Ληξούρι μεριά.

Τη καλησπέρα μου.

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 3)

Posted on : 29-08-2009 | By : manaliss | In : Ταξιδιωτικά

Tags: , , , , , , ,

0

Πάμε μια βόλτα… στο Φισκάρδο. Πριν από αυτό όμως οφείλω μια απάντηση στο “κουίζ”. Δεν είδα να απαντάτε. Εκτός από τη Βιβή που έκανε δηλώσεις ότι γνωρίζει… πέραν τούτου ουδέν. Τέλος πάντων. Ας το πάρει το “ποτάμι”. Η δουλειά που με βασανίζει όπως κάθε χρόνο τα τρία τελευταία χρόνια είναι το πρόγραμμα διδασκαλίας του σχολείου.  Ένα πολύ δύσκολο παζλ που δεν  κολλάνε όλα τα κομμάτια και συχνά πυκνά πρέπει να ξεκινάει από την αρχή μέχρι να βρεθεί μια λύση. Τώρα κάτι έχει γίνει αλλά δεν ξέρω πόσο θα αντέξει. Θα δείξει.

Λοιπόν πάμε για Φισκάρδο. Ξεκινώντας από Λουρδάτα, πάμε για Αργοστόλι και ακολουθούμε τα σήματα. Εδώ πραγματικά ένας καλός συνοδηγός βοηθάει γιατί χάνονται εύκολα οι διασταυρώσεις. Τέλος πάντων Πριν το Αργοστόλι έχει διασταύρωση από όπου πας δεξιά και φεύγεις για “πάνω” έχοντας αριστερά το Αργοστόλι και δεξιά βουνό. Και πας και πας και πας… και μπαίνεις στα βουνά και χάνεις τη θάλασσα και προχωράς και προχωράς…Δείτε λίγο τη διαδρομή…

Από το Αργοστόλι στο Μύρτο.

Από το Αργοστόλι στο Μύρτο.

Λίγο πάνω από τα Διβαράτα έχει μερικούς εξώστες. Μην αγχώνεστε όλοι εκεί σταματάνε και θα τους δείτε. Και κοιτάνε κάτω τη παραλία. Εσείς πήρατε μια ιδέα πριν τρεις μέρες στην αρχική καταχώρηση για τη Κεφαλλονιά. Μπορείτε να δείτε καλύτερα τι γίνεται.

Και όμως είναι άλλη φωτό.Αλλά μια και έχει τραβηχτεί από την ίδια θέση με τη προηγούμενη...είναι η ίδια.

Και όμως είναι άλλη φωτό.Αλλά μια και έχει τραβηχτεί από την ίδια θέση με τη προηγούμενη...είναι η ίδια.

Και λέτε ωραία είναι, να πάω να δω και από κοντά. Και πας…Φτάνεις μετά από μισή ώρα περίπου μια και όλοι έχουν παρκάρει δεξιά αριστερά και χωράει μόνο ένα αυτοκίνητο.Οπότε σε κάθε πλάτωμα περιμένεις να φύγει ο άλλος για να προχωρήσεις και φτάνεις στη παραλία. Και συνειδητοποιείς ότι δεν έχει χώρο να παρκάρεις παρά ψηλά στο δρόμο. Και αφήνεις τους άλλους και τα πράγματα και πας για να βρεις που θα αφήσεις το αυτοκίνητο. Μην αφήσετε μόνο του τον οδηγό. Έχει ανάγκη από άλλον ένα. Να τον βοηθήσει στο παρκάρισμα αλλά και για παρέα. Εμείς μπήκαμε σε ένα χωματένιο πάρκινγκ και πιάσαμε μια ζεστή θέση. Μόλις έφευγε ο άλλος μπήκαμε εμείς. Και έτσι γλύτωσα την πεζοπορία. Και πάμε για μπάνιο…

Χμ!!! Ανοικτή θάλασσα στο Ιόνιο με τα ποντοπόρα και το αεράκι…Χμ!!! Μεγάλα κυματάκια και “γλίτσα” να επιπλέει – τουλάχιστον τη μέρα που πήγαμε-. Πολύ ωραία ολοστρόγγυλα βότσαλα (Εμ!!! με τόσο κύμα που να αντέξει γωνιά σε πέτρα). Τέλος πάντων το είδαμε και αυτό και φεύγοντας είπαμε να σταματήσουμε για να τσιμπήσουμε κάτι. Σταματήσαμε στη τελευταία ταβέρνα φεύγοντας δεξιά. Πριν βγούμε στο κεντρικό δρόμο. Καλή, πολύ καλή θα έλεγα. Α! Το θυμήθηκα. Το πόδι μακριά από το συμπλέκτη στην ανάβαση. Η κλίση είναι πολύ μεγάλη και θα τον κάψετε. (πατινάρισμα τρελό).

Αν καταλάβατε δεν ενθουσιάστηκα από το Μύρτο. Αλλά κατενθουσιάστηκα από τον Άσο. (με ένα σ τελικά). Δείτε μια άλλη άποψη.

Η μικρή παραλία του Άσου. Υπάρχει και άλλη μεγαλύτερη.

Η μικρή παραλία του Άσου. Υπάρχει και άλλη μεγαλύτερη.

Αν δεν έχετε φάει, ρίξτε βουτιά εκεί. Για φαγητό δεν ξέρω τι γίνεται. Εμείς είχαμε φάει και έτσι ήπιαμε καφεδάκι μόνο..και βλέπαμε ζηλεύοντας.  Στο κέντρο της φωτογραφίας πάνω ψηλά είναι ένα ζευγάρι που κοιμάται σε φουσκωτή πολυθρόνα πάνω στα κύματα κάτω από τη σκιά του πεύκου. Έχουν και αγκυροβόλιο μη τους βγάλει το κύμα έξω. Δεν έχω δει πιο “προκλητικό” ζευγάρι.

Και φύγαμε και φτάσαμε στο Φισκάρδο απογευματάκι (6-7 η ώρα). Μια εικόνα της μεταπολεμικής Κεφαλλονιάς έλεγαν οι οδηγοί. Αυτό που είδα δεν θύμιζε μεταπολεμική Κεφαλλονιά. Πείτε μου και εσείς.

Θέα προς τη θάλασσα στο Φισκάρδο.

Θέα προς τη θάλασσα στο Φισκάρδο.

Είχε βέβαια κάποιες όμορφες γωνιές…

Μπαλκόνι στο Φισκάρδο.

Μπαλκόνι στο Φισκάρδο.

αλλά όσο μπορούσε να δει το μάτι σου έβλεπες κατάρτια και φουσκωτά. Για δε τη παραλία έπρεπε να προσπαθείς συνέχεια να αποφύγεις τα τραπεζάκια και τους άλλους περιπατητές. (Πολύ κλειστοί σχηματισμοί).  Και έτσι φύγαμε και σε 5 λεπτά δρόμο μέσα σε ένα ελαιώνα είδαμε το Φώκι. Όπου κάναμε “δεξιά” και βουτήξαμε.

Παραλία Φώκι λίγο έξω από το Φισκάρδο.

Παραλία Φώκι λίγο έξω από το Φισκάρδο.

Τα πεύκα φτάνουν μέχρι τη θάλασσα αλλά η πρόσβαση γίνεται μέσα από ένα ελαιώνα. (20-30 μέτρα απόσταση).

Φύγαμε και κλείσαμε το κύκλο και γυρίσαμε γύρω στις 10 στη βάση από τις 11 το πρωί που ξεκινήσαμε. Κουρατική διαδρομή. Είχε ωραία μέρη όμως.

Πριν τον Ασο πάλι έχει εξώστες πάνω στο δρόμο με πολύ ωραία θέα. Υποθέτω ότι εκεί θα έχει και πολύ ωραία ηλιοβασιλέματα. Εμείς τα χάσαμε γιατί περάσαμε μισή ώρα και, αφού είχε βυθισθεί ο ήλιος στη θάλασσα.

Λοιπόν αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου.

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 1)

Posted on : 27-08-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

Tags: , , , , , , , , ,

0

– Αφήστε με… αφήστε με σας λέω…

– Όχι δεν κάνει… Δεν κάνει…

– Μα γιατί φταίω… πρέπει να παραιτηθώ. Τα έκανα μαντάρα… Έκαψα τη μισή Αθήνα (την άλλη μισή την είχα κάψει σε δόσεις παλιότερα).

-Δεν κάνει… Δεν κάνει…

– Μα γιατί; Αφού φταίω…

– Κοίταξε να δεις… Είναι δύσκολοι καιροί. Δεν μπορούμε τώρα να δείξουμε ότι δεν τα κάνουμε καλά…Θα χαλάσει η εικόνα μας. Θα βρούμε κάποιον να φταίει…Να… ας πούμε … τα πεύκα. Κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα. Αυτά κάηκαν οπότε ποιος θα τα κατηγορήσει. Πλήρωσαν. Δεν υπάρχει λόγος να πληρώσει άλλος…

Μετά το ευχάριστο διάλειμμα επιστημονικής φαντασίας για να δούμε τη Κεφαλλονιά. Πέρασα από Κυλλήνη με κατεύθυνση τον Πόρο. Διάρκεια 1 ώρα και 25 λεπτά. Πολλά δρομολόγια σχεδόν κάθε ώρα και καράβι. Εμένα με εξυπηρέτησε των 11.45. Ξεκινώντας 6.30 από Αθήνα, χαλαρά και άνετα ήμουν στις 11 περίπου στη Κυλλήνη. Για να καταλάβετε τι σημαίνει χαλαρά, πέρασα μια βόλτα από Αίγιο, και πήρα φρέσκιες τυρόπιτες από το φούρνο του Κουτρόπουλου, έβαλα βενζίνη με 1,04  αντί 1,17 της εθνικής οδού (γέμισα ό,τι είχε κάψει), πήρα τα νεράκια μου και όλα αυτά πριν μπω στο κέντρο του Αιγίου. Όλα αυτά είναι μια παράκαμψη 10 λεπτών. Επιστροφή και ξανά εθνική οδός και συνεχίζουμε. (Τα βενζινάδικα του Αιγίου – δεν ξέρω για ποιο λόγο έχουν από τις φθηνότερες βενζίνες).  Αν δεν έχετε εισιτήριο θέλετε λίγο χρόνο παραπάνω. Αλλά υπάρχουν πολλά πρακτορεία που μπορούν να σας εξυπηρετήσουν και αν έχετε το εισιτήριο περνάτε κατευθείαν μέσα γλυτώνοντας άγχος και ένταση. Και έτσι φτάσαμε στο Πόρο…

Η πρώτη εικόνα είναι χαρακτηριστική της Κεφαλλονιάς. Καταπράσινο βουνό μέχρι τη θάλασσα. Δεξιά είναι η παραλία του Πόρου όπου παίρνετε μια ιδέα του τι σημαίνει γαλαζοπράσινα νερά και άσπρα βότσαλα. Πριν μπούμε στο δρόμο για Σκάλα, να πούμε δυο πράγματα για τους δρόμους.

Το νησί είναι ορεινό. Άρα μιλάμε για ορεινούς δρόμους. Σε απλά Ελληνικά : στενός δρόμος με στροφιλίκια. Και πάνω σε αυτούς κυκλοφορούν : τουρίστες Έλληνες και ξένοι με διαφορετικές οδηγικές συνήθειες. (Οι ξένοι είναι πιο αγχωμένοι και συνήθως πιο αργοί – όχι κατ’ ανάγκη προσεκτικοί). Οι προηγούμενοι ενοχλούν την δεύτερη κατηγορία που είναι οι Κεφαλλονίτες που πάνε με αυτόματο πιλότο και αν βρεθεί κανείς αργός, κολλάνε πίσω του μέχρι να τον προσπεράσουν. Η τελευταία πρακτική κάνει τα πράγματα χειρότερα. Τέλος στους δρόμους αυτούς κυκλοφορούν τα φορτηγά – που πρέπει να κυκλοφορήσουν και αυτά – και όταν βρεθείς πίσω από ένα…απλά περιμένεις. Συνήθως οι οδηγοί γνωρίζοντας τη κατάσταση, όπου βρουν πλάτωμα, καθυστερούν δεξιά και διευκολύνουν το δρόμο να αδειάσει πίσω τους. (Το κάνανε πολύ συχνά ομολογουμένως). Α! Ναι κυκλοφορούν και εκείνα τα ελαττωματικά αυτοκίνητα που δεν στρίβουν, και δεν έχουν φλας, με τους άκαμπτους οδηγούς στο τιμόνι που περιμένουν να δουν πως θα τους αποφύγεις. (Λίγοι ευτυχώς).  Ένα τελευταίο είναι – κλασσικό για επαρχία – ότι όποιος δει γνωστό απλά σταματάει (!!!) να τα πούνε. Και εσύ κολλάς στο παρμπρίζ, οι επιβάτες διπλώνονται στα δύο και το αυτοκίνητο κάνει κρασ τεστ στα λάστιχα. Α! Μπορεί (πιθανότητα όχι δυνατότητα) να ανάψει και το αλάρμ.

Πάμε λοιπόν για Σκάλα. 16 χιλιόμετρα παραλία. Από αυτά 2-3 γύρω από τη Σκάλα είναι “οργανωμένα” με ομπρέλες ξαπλώστρες κλπ κλπ.  Τα άλλα περνάς, βάζεις την ομπρελίτσα σου και αράζεις. Εδώ λοιπόν δεν έκατσα ούτε μια φορά. Πέρασα τρεις φορές αλλά έφυγα. Δεν μου έκανε κλικ, βαριόμουνα δεν ξέρω. Την άλλη φορά (ναι θα υπάρξει).

Α! το θυμήθηκα. Πηγαίνοντας για Σκάλα, περνάτε από ένα κέντρο που έχει αριστερά ένα “καράβι” και δεξιά το μαγαζί. Λέγεται Πηνελόπη. Αν δεν είναι ανάγκη, οποιουδήποτε τύπου, μη κάτσετε εκτός και αν έχετε να υφάνετε πέπλο. Δυο κοπελιές, η μια να μη μιλάει Ελληνικά η άλλη να μιλά Ελλήνικος, το σέρβις είπαμε του αργαλειού (το προλαβαίνετε το πέπλο ίσως και το νυφικό σεντόνι). Τέλος πάντων αν θέλετε να φανταστείτε ότι είστε “Οδυσσέας”  καθίστε με δική σας ευθύνη. (Εδώ εμβόλια κάνουμε με δική μας ευθύνη, δεν θα κάτσουμε να φάμε;) Πάρτε και μια ματιά από το “καράβι”. (Φυσικά και έκατσα, είπαμε μεταφέρω εμπειρίες).

Μερική θέα από το "καράβι" της Πηνελόπης...

Μερική θέα από το "καράβι" της Πηνελόπης...

Και μετά συνεχίζουμε, για αρκετό δρόμο μέσα από βουνά και στροφιλίκια, όχι παραλιακά, αλλά μερικές φορές ξεκλέβεις και καμιά ματιά στη παραλία. Και φτάνουμε στα Βλαχάτα. Εκεί υπάρχουν δύο διασταυρώσεις για Λουρδάτα και παραλία Λουρδά. Όπως έρχεστε από Σκάλα, προτιμείστε τη πρώτη διασταύρωση (πριν το βενζινάδικο που είναι η δεύτερη διασταύρωση). Έχει λιγότερες στροφές και είναι πιο σύντομη, αλλά περνάει “έξω” από τα Βλαχάτα, και τα σούπερ μάρκετ. Μη φοβηθείτε τη κατηφόρα, όπως επίσης και το χώμα που θα δείτε (είναι μόνο 25-30 μέτρα). Το χωριό είναι όμορφο και παρακάτω είναι η παραλία του Λουρδά. Πολύ μεγάλη με βότσαλο και κανονικό βάθος. Ρίξτε μια ματιά με φως αλλά και και σε ηλιοβασίλεμα.

Παραλία Λουρδά - η ανατολική πλευρά πριν το βουνό.

Παραλία Λουρδά - η ανατολική πλευρά πριν το βουνό.

Παραλία Λουρδά - Η δυτική πλευρά. Είδα και έπαθα να βάλω τον δρομέα μέσα στη σωστή θέση

Παραλία Λουρδά - Η δυτική πλευρά. Είδα και έπαθα να βάλω τον δρομέα μέσα στη σωστή θέση

Εδώ να πούμε μερικά πράγματα για τη διαμονή και τη διατροφή.

Διαμονή. Αν θες παραλία σε 10 μέτρα και να βλέπεις το κύμα, θα κοστίσει από 80 € έως 100 € (δωμάτιο – από ανταπόκριση). Αν θέλετε απέραντη θέα στο κόλπο μέχρι τη Ζάκυνθο – σε απλά Ελληνικά πάνω στο χωριό και όχι παραλία η τιμή πέφτει στα 60 με 80 €.  Πάντα σε συνάρτηση με τι προσφέρει (πισίνες, Ιντερνετ, αθλοπαιδιές κλπ κλπ).

Και πάμε στο φαγητό. Πολλά φαγάδικα. Δύο είναι αυτά που τίμησα.

Μπαίνοντας στο χωριό είναι ο Διόνυσος. Εδώ όσο και αν φαίνεται περίεργο να παραγγείλετε delivery. Πέντε μέρες έκατσα και τα έμαθα. Άμα το κατέχεις το σπορ… τα βρίσκεις εύκολα. Επειδή δουλεύει πολύ delivery το σέρβις στο μαγαζί είναι αργό αλλά με καλό φαγητό.

Στη παραλία αριστερά όπως φτάνουμε είναι η “Κλιματίς”. Εδώ προσέξτε. Οι μερίδες είναι πολύ μεγάλες έως τεράστιες. Άρα προσοχή στα “εισαγωγικά”, γιατί μετά που θα τα φέρουν θα τα κοιτάτε… απλά. Το φαγητό σε όλες τις περιπτώσεις ήταν περίπου 15 € ανά άτομο – όχι συντηρητικά στις παραγγελίες (δεν θέλω σχόλια σε αυτό το “ευαίσθητο θέμα”. Λοιπόν σταματάω εδώ γιατί ήδη έγραψα πολλά. Αύριο η συνέχεια.

Τη καλημέρα μου. Οι πρωινές εγγραφές θα είναι για λίγο ακόμα…

Για την ημέρα…

Posted on : 15-08-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Ταξιδιωτικά, Χωρίς κατηγορία

Tags: , , , , , ,

2

Δεκαπενταύγουστος σήμερα. Μου φαίνεται κάπως περίεργο. Σήμερα μετά από πολλά χρόνια είμαι αυτή τη μέρα στο σπίτι στην Αθήνα.

Από το 2000 και μετά Δεκαπενταύγουστο κάνω στο Αίγιο, στο Πετροβούνι όπως λέγεται. Ένα ξωκκλήσι πάνω σε ένα βουναλάκι λίγα χιλιόμετρα έξω από το Αίγιο. Εκεί λοιπόν μαζί με τους συγχωριανούς από τη Κουνινά αλλά και πολλούς Αιγιώτες – που δεν πάνε στη Παναγιά τη Τρυπητή, ή στη Παναγιά τη Πλατανιώτισσα ή … δεν ξέρω ποια άλλη ονομαστή εκκλησία προς τιμή της Παναγίας υπάρχει στη περιοχή. Εκεί λοιπόν στο Πετροβούνι, κατανυκτικά και με το κεράκι στο χέρι, παρακολουθούμε την ακολουθία και περιμένουμε να ολοκληρωθεί. Μετά όλοι παίρνουμε τα αυτοκίνητά μας και μετά από μία  ώρα καταφέρνουμε να ξεμπλοκαριστούμε από τους χωματόδρομους  και τους αγροτικούς δρόμους και να φτάσουμε στα σπίτια μας. Ναι είναι ωραία και κατανυκτικά. Και όταν τελειώνει η λειτουργία και μοιράζεται ο άρτος, όλοι οι πιστοί υπομονετικά διαγκωνίζονται για το ποιος θα πρωτοπάρει αλλά και ποιος θα πάρει περισσότερο άρτο (!) ώστε να μπει μια ώρα αρχύτερα στο αυτοκίνητο μήπως προλάβει και φύγει πριν γίνει ο χαμός. Ναι είναι πολύ ωραία.  Αλλά και σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας μόλις ο ήλιος ξεμυτίσει πάνω από τη σκεπή της εκκλησίας και πέφτει πάνω στο εκκλησίασμα όλοι υποχωρούν προς τα δέντρα για σκιά και όσοι δεν χωράνε… ας προσέχανε. Θα μαυρίσουν λίγο περισσότερο γιατί κανείς δεν υποχωρεί ή παραχωρεί τη θέση του.  Φυσικά οι νεότεροι έχουν χαθεί μέσα στα δέντρα και θα καταλάβουν τη λήξη της λειτουργίας από την ομαδική φυγή.

Και μετά φτάνουμε στο σπίτι και παραδοσιακά τρώμε χοιρινό. Δεν ξέρω γιατί αυτό. Αλλά όλο το χωριό μυρίζει ψησταριά και ψητά. Ναι είναι πολύ κατανυκτικά. Μερικοί βγάζουν και τα δίκαννα και τραβούν μπαταριές στον αέρα. Και μετά τα σκάγια πέφτουν στην σκεπή. τινγκ τινγκ τινγκ ακούγονται. Είναι πολύ ωραία. Πρέπει να έχουμε το νου μας μη πέσει κανένα σε καμιά μπριζόλα. Αλλά είναι πολύ ωραία έτσι που ακούγονται.

Εν τω μεταξύ στο χωριό έχει πάρα πολλούς Παναγιώτηδες. Είναι ένα από τα ονόματα που είναι πολύ κοινά. Το επόμενο είναι το Θανάσης (πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος). Και εκεί οι άνθρωποι ανταλλάζουν επισκέψεις. Ναι ! Εδώ ανταλλάζουν SMS ενώ εκεί επισκέψεις. Αλλά τα πράγματα μπλέκουν όταν έχεις περισσότερους από ένα να γιορτάζουν.  (Θα προσέξατε ενδεχομένως ότι δεν μίλησα για Παναγιώτες ή Μαρίες. Προτεραιότητα έχουν οι εορτάζοντες, όχι οι εορτάζουσες). Εδώ λοιπόν τι κάνουμε; Σε ποιον πάμε και ποιον αφήνουμε; Και αν – όπως γίνεται συνήθως έχει και τραπέζι, τότε τι κάνουμε; Μεγάλο πρόβλημα και έχω ένα τέτοιο. Δυο Παναγιώτηδες που και οι δύο κάνουν τραπέζι αλλά δεν μπορώ να να πάω και στους δυο. Μέχρι τώρα ο ένας είχε την πρώτη επίσκεψη και το γλυκό και ο άλλος το ποτό και το τραπέζι. Αλλά, δικαίως, αφού και οι δύο είναι φίλοι ο πρώτος ρωτάει τι θα γίνει αν θα κάτσω για φαγητό… Το κακό είναι ότι δεν είναι μεταξύ τους φίλοι και αν πάω στον ένα θα παρεξηγηθεί ο άλλος και εγώ στη μέση (!). Δεν μου αρέσει καθόλου.

Αχ!!! Όλα αυτά μου λείπουν φέτος. Από του χρόνου – γεροί να είμαστε – θα πρέπει να δω με ποιο τρόπο θα διευθετήσω τις επισκέψεις. Τι προβλήματα έχει ο κόσμος.

Και τώρα οι ευχές. Πρώτα και καλύτερα στονπρωτότοκό μου που πολίτης πια (περνάει ο καιρός)επέστρεψε τη τρίτη στο σπίτι. Μετά σε όλους τους άλλους. Παναγιώτηδες, Παναγιώτες, Μαρίες, Μάριους και όποιους άλλους γιορτάζουν, αλλά και σε όλο το κόσμο. Να περνάτε καλά. Το καλοκαίρι είναι καλοκαίρι. Ακόμα και αν δεν είστε σε παραλίες ή νησιά, μπορείτε να περάσετε καλά και να βγείτε μια βόλτα με φίλους. Το απογευματάκι είναι πολύ όμορφα και σίγουρα η γειτονιά σας ή η πλατεία έχει κάποια μαγαζιά που δεν τα έχετε δει ποτέ γιατί τρέχετε και δεν προλαβαίνετε. Τώρα μπορείτε.

Αυτά τη καλησπέρα μου και χρόνια πολλά.