Featured Posts

  • Prev
  • Next

Ναι, αλλά χάσατε…

Posted on : 02-03-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , , ,

2

Χθες βρέθηκα πάλι στις τάξεις. Έχοντας όλη την Α και Β λυκείου θεώρησα και δική μου υποχρέωση να συγχαρώ τα παιδιά “δια ζώσης”. Είχε στη πρωινή σύνταξη, προηγηθεί η διευθύντρια της Σχολής, όπου έδωσε συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα. Στη πρωινή σύνταξη όμως, έχοντας μια άρνηση στο μικρόφωνο και τα μεγάφωνα, πολλοί δεν άκουσαν ακριβώς τι έγινε. Έτσι είπα να τους ενημερώσω για λίγο μέσα στη τάξη. Όπερ και εγένετο.

Έχοντας σε κάποια τμήματα, μέλη της ομάδας απέναντί μου μπορούσα να διακρίνω από τη μια την ικανοποίηση και από την άλλη μια συστολή, για να μη πω ντροπή. Αυτό το συμπέρανα από τη μια από το χαμόγελο που άνθισε στα πρόσωπά τους και από την άλλη από το χαμηλωμένο βλέμμα και μια “αδιόρατη” τάση να “εξαφανιστούν”.

Σε ένα από τα τμήματα λοιπόν, της Β’ Λυκείου, όπου υπήρχε και μέλος της ομάδας, πετάγεται ο… Γιάννης και λέει : ” Ναι, αλλά χάσατε…”

Αμέσως να φωνάξω τη “πυροσβεστική” διότι η …Μαρία άρπαξε. Και η πυροσβεστική αντέδρασε άμεσα και ευτυχώς “έσβησε αμέσως τη φωτιά” πριν καν εκδηλωθεί.

Πρώτα “καρφώνουμε” το Γιάννη για να ηρεμήσει, λέγοντάς του ότι στον επόμενο διαγωνισμό ευχαρίστως να πάρει μέρος για να πάμε καλύτερα. Σε απλά Ελληνικά, “Αφού δεν ξέρεις και δεν συμμετείχες μη μιλάς. Έλα να τα δεις από κοντά και μετά μίλα”. Μετά σειρά είχε να “σβήσει” η Μαρία. Εκεί τα πράγματα είναι πιο εύκολα, γιατί ήδη από την πρώτη ατάκα στο …Γιάννη, είχε ήδη ηρεμήσει κάπως. Μετά έγινε ένας απλός απολογισμός.

Σε πρώτη προσπάθεια, με ελλιπή προετοιμασία, να έχουμε μια νίκη και δύο ήττες και οι ήττες προέκυψαν από τους πρώτους και τους πέμπτους στον προκριματικό. Αν χάνεις από τέτοιους αντιπάλους, μόνο υποτιμητικό δεν είναι. Από την άλλη είναι μοναδική εμπειρία έχοντας απέναντί σου τους καλύτερους, για να μπορέσεις να εκτιμήσεις πως γίνεται ο διαγωνισμός και με ποιο τρόπο μπορείς να εξελιχθείς φτάνοντας και ξεπερνώντας  αυτούς που έχεις απέναντι σου. Όλα αυτά έγιναν άμεσα και έτσι όλοι κατάλαβαν τι σημαίνει διαγωνισμός και πως δεν είναι μόνο η νίκη το αποτέλεσμα. Ο “δρόμος” είναι που μετράει. Η εμπειρία που αποκτάς και το τρόπος που αντιμετωπίζεις αυτούς που έχεις απέναντί σου.  Στις κουβέντες που κάναμε ανάμεσα στους αγώνες, η φράση που χρησιμοποιούσα ήταν : “Μη  βγαίνετε στο διαγωνισμό σαν να κουβαλάτε όλα τα φορτία του κόσμου πάνω σας. Χαρείτε τον αγώνα. Μαζέψτε εμπειρίες και ευχαριστηθείτε τη “διαδρομή”.” Και μετά χαμηλόφωνα και συνωμοτικά…”σκίστε τους”. Το τελευταίο αν και δεν είναι ακριβώς πρέπον “για καθηγητή” νομίζω ότι ήταν περισσότερο χρήσιμο, μια και μετά τον δεύτερο αγώνα, είχε φανεί ότι δεν πήγαν καλά και είχαν ανάγκη να “αισθανθούν” μάχιμοι. (Τουλάχιστον κατά την άποψη μου).

Αυτά τα άκουσαν όλοι πολύ προσεκτικά, και μπόρεσαν – πιστεύω – να εκτιμήσουν καλύτερα τη προσπάθεια των συμμαθητών του.

Και το κερασάκι. Ο συγκεκριμένος …Γιάννης είναι και αθλητής του σχολείου στο μπάσκετ. Και κατά τον Οκτώβρη σε νοκ αουτ αγώνες δυστυχώς δεν είδαμε τον δεύτερο γύρο. Εκεί όμως όλοι, είπαμε ότι “δεν έγινε και τίποτα. Αγώνας ήταν και θα προσπαθήσουμε για κάτι καλύτερο του χρόνου”. Η αλήθεια είναι ότι μπήκανε πολύ κατσούφηδες τότε στο σχολείο και τύχανε της υποδοχής που τους άρμοζε. Με τα μπράβο και τα συγχαρητήρια για τη προσπάθεια και τη συμμετοχή. Και όταν λέγανε τα λάθη που κάνανε η απάντηση ήταν…” έτσι μαθαίνουμε”. Τώρα όμως σαν εξωτερικός κριτής εμφανίστηκε πολύ αυστηρός στους συμμαθητές του.

Γιατί τα γράφω αυτά; Τα γράφω μήπως όλοι αυτοί που στο ρόλο του καθηγητή βλέπουν ένα κασετόφωνο, ή τον Ιούνιο – Ιούλιο – Αύγουστο καταλάβουν τι γίνεται και τι μαθαίνει ένα παιδί μέσα σε μια τάξη. Μαθαίνει να αξιολογεί, να σέβεται τους γύρω του, να σκέφτεται πριν μιλήσει, να εκτιμά την προσπάθεια των άλλων – ανεξαρτήτως αποτελέσματος – να αγωνίζεται για το καλύτερο, και τέλος μαθαίνει και …Χημεία.

Τη καλημέρα μου.

Αχ αυτά τα παιδιά…

Posted on : 27-02-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

8

Το έχω ξαναπεί. Οι δάσκαλοι έχουν ένα μισθό παραπάνω. Ένα μισθό που δεν δηλώνουν. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι με τέτοιες δηλώσεις που κάνω αυτή τη στιγμή κάποιος θα βρεθεί να τα μετρήσει και να μας πει ότι παίρνουμε πάρα πολλά και να μας κόψει τα “μισθά” μας. Ο δε κλάδος των εκπαιδευτικών θα βυθιστεί σε μια μέγιστη και απύθμενη μιζέρια, η οποία θα μεταφερθεί στους μαθητές, μηδενίζοντας τις όποιες προοπτικές ανάπτυξης και εξόδου από τη κρίση με αποτέλεσμα πλέον να φτάσουμε στην οριστική κατάλυση του κράτους μέσω της οικονομικής κατάρρευσης.

Μισό λεπτό να το ξαναδιαβάσω γιατί μου βγήκαν πολλά μαζί και μπορεί να καώ από τη συγκίνηση και τις πολύπλοκες σκέψεις.

Ωραίο… Νομίζω κάνει για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Υπάρχει μια αμοιβή που δεν δηλώνεται πουθενά . Δεν κόβεται από καμία επιτροπή της Ευρώπης αλλά και δεν φορολογείται. Είναι αυτό το κάτι που φαίνεται στο βλέμμα των παιδιών, στο χαμόγελό τους, στην έκφρασή τους. Εκεί που η έδρα χάνει την απόσταση της και το ύψος της. Εκεί που ο καθηγητής είναι συζητητής, εμψυχωτής, φίλος, καθοδηγητής και συνοδοιπόρος. Εκεί που όλοι μαθαίνουμε και εκπαιδευόμαστε.

Αυτή την εμπειρία είχα σήμερα, για πολλοστή φορά στη καριέρα μου. Είναι η εμπειρία που με πείθει κάθε φορά ότι κάνω το σωστό “επάγγελμα” και αν μπορούσα να διαλέξω πάλι το ίδιο θα διάλεγα.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

Σάββατο σήμερα. Δεν έχουμε σχολείο και αν μη τι άλλο έχουμε χρόνο, για περισσότερο ύπνο και ξεκούραση. Για ψώνια ή και δουλειές ή τέλος πάντων για να μη κάνεις τίποτα και να αράξεις σπίτι. Για δε τα παιδιά του λυκείου με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις σε σχολείο – φροντιστήριο ή ότι άλλο, το Σαββατοκύριακο σίγουρα έχει μια άλλη σημασία. Σωστά;  ΛΑΘΟΣ!!!!

Γιατί σήμερα σηκωθήκαμε όλοι (7 άτομα τουλάχιστον και όχι μόνο) από τα άγρια χαράματα για να μαζευτούμε από Αγία Παρασκευή, Παιανία, Βριλήσσια, Βύρωνα, Φάληρο και να πάμε όλοι στο Αιγάλεω. Έτσι πρωί 8.30 είμασταν όλοι στο 3ο Λύκειο Αιγάλεω για τον διαγωνισμό Επιχειρηματολογίας – Αντιλογίας. Με ελλιπή προετοιμασία (εν γνώση μας μια και φέτος προετοιμάζουμε για πρώτη φορά την ομάδα) και άγνοια, ακόμα και από μεριάς μας βασικών διεργασιών, μια και η “ψυχή” της ομάδας συνταξιοδοτήθηκε  προσφάτως και οι υπολειπόμενοι είχαμε αποσπασματικές γνώσεις. Όμως δεν το αφήσαμε και δώσαμε το παρόν και “πέσαμε” αξιοπρεπώς, με μια νίκη και δύο ήττες. Μία νίκη πολλαπλά χρήσιμη και πολύτιμη αλλά και δυο ήττες πολύτιμες σαν εμπειρίες για έναν απολογισμό. Όλα αυτά αποτελούν μια εμπειρία που θα μπορέσει να γίνει η αφετηρία για μια καλύτερη πορεία.

Όμως όλες αυτές τς ώρες που περάσαμε μαζί μα τα παιδιά, επιβεβαιώθηκαν πάλι αυτά που έχω πει πολλές φορές. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ. Αυτό που γνωρίζω μέσα στο σχολείο είναι το καλός, κακός, μέτριος μαθητής. Εργάζεται – δεν εργάζεται. Καταλαβαίνει τη χημεία – δεν καταλαβαίνει τη χημεία. Και μετά… τίποτα. Σήμερα λοιπόν μέσα στις 7 ώρες που περάσαμε μαζί και μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε είδα όλα εκείνα που δεν μπορώ να δω μέσα στη τάξη. Είδα όλες εκείνες τις σκέψεις που δεν μπορούν να βγουν μέσα σε μια διδακτική ώρα, με συγκεκριμένο θέμα και προσανατολισμό. Είδα όλους εκείνους τους προβληματισμούς και τις σκέψεις που γενικά δεν λέγονται και δεν ακούγονται.

Σε εκείνα τα χαμόγελα και τα καθάρια βλέμματα που παρά τη κούραση εξακολουθούσαν να μας μοιράζουν, υπήρχε η αμοιβή που λέω. Σε εκείνη τη προσπάθεια να μας ικανοποιήσουν και να φανούν αντάξιοι στις προσδοκίες μας, παρά τη φυσική κούραση και τη κάποια απογοήτευση, από την πορεία τους αγώνα (που το καταλαβαίνανε παρά την απειρία). Στην αγωνιστική διάθεση, παρά το άγχος και την αγωνία υπάρχει εκείνο το άδηλο ευχαριστώ. Σε εκείνο το αυθόρμητο γέλιο στα σχόλια, όταν προσπαθούσαμε όλοι να αποφορτιστούμε από την ένταση και τη κούραση είναι η εκτόνωση.

Μετά από όλα αυτά νομίζω ότι ένα πράγμα μπορώ να πω. Ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το πολύτιμο Σάββατο σας. Ευχαριστώ που δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για να πετύχουμε κάτι πολύ δύσκολο. Και το πετύχαμε ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γίναμε ομάδα. Ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να δω μέσα από τη συζήτηση, τη σκέψη και το προβληματισμό σας, μια και αυτό μου είναι πολύτιμο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσω αυτή την εικόνα του δεκαεξάχρονου, γιατί τότε δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω το οποιοδήποτε… κασετόφωνο.

Μπορεί να γύρισα πολύ κουρασμένος και σίγουρα και τα παιδιά και οι συνάδελφοι το ίδιο. Αλλά τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη ιδέα για να περάσω το Σάββατο μου. Χθες αν με ρωτούσατε μάλλον δεν θα απαντούσα έτσι. Σήμερα όμως ξέρω.

Τη καλησπέρα μου.