Featured Posts

  • Prev
  • Next

Οδηγώντας στη Δυτική Ελλάδα.

Posted on : 10-09-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

Tags: , , , ,

0

Φυσικά και θα γράψω το “οδοιπορικό” μου. Και θα μεταφέρω και τις εμπειρίες μου από την οδήγηση.

Ξεκινώντας από Αθήνα φτάσαμε στο Ρίο και περάσαμε στο Αντίρριο μέσω γέφυρας. Εδώ ένα σημείο που θέλει προσοχή.  Φτάνοντας στην έξοδο στο Αντίρριο έχει τα διόδια. Εκεί λοιπόν μια θυρίδα γράφει e-pass. Μη μπερδευτείτε ΔΕΝ είναι το ίδιο με της Αττικής Οδού. Εγώ τη πάτησα. Πήγα ο δικός σου μεσ’ στη καλή χαρά να περάσω και φυσικά δεν άνοιξε τίποτα. Ευτυχώς δεν είχα άλλο πίσω και έτσι οπισθοχώρησα και όταν μπήκα σε θυρίδα με υπάλληλο μου είπε ότι έχει δικό της e-pass. Με συγχωρείτε κύριοι… δώστε ένα άλλο ονοματάκι τέλος πάντων… Όλα τα άλλα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Εύκολα τη πατάς. Να ξέρουμε και εμείς που πάμε.

Μετά τη γέφυρα δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι το Αιτωλικό. Η μαγεία της φύσης σε όλο της το μεγαλείο. Θα την απολαύσετε οπωσδήποτε γιατί είναι μάλλον απίθανο να μην έχετε νταλίκα μπροστά. Άρα η καλύτερη λύση είναι η καλή παρέα (ναι εγώ το είχα αυτό το προνόμιο) και η υπομονή ( Ε! εντάξει και από αυτό έχω). Και φυσικά απολαύσαμε τη διαδρομή. Μετά το Αιτωλικό όμως μετά από μια πρόχειρη “πλατεία” φεύγεις για Αγρίνιο σε ένα δρόμο Μ Α Γ Ε Ι Α. 21 χιλιόμετρα διαδρομής με τρεις λωρίδες ανά κατεύθυνση, ίσιος, χωρίς λακκούβες ή “εκπλήξεις”. Και εκεί “ξεκαπνίζεις” και εσύ και το αυτοκίνητο. Δεν ξέρω πόσα γλυτώνεις αλλά και μόνο που δεν μπαίνεις στη Κλεισούρα και είσαι σε κάμπο φτάνει. Μεγαλείο.

Μετά πάλι στα ίδια. Κατεβαίνεις Αμφιλοχία  και αρχίζεις να ανεβαίνεις πάλι τα στροφιλίκια του Αμβρακικού μέχρι το Μενίδι της Αρτας. Μετά μπαίνεις στο κάμπο της Άρτας και πριν μπεις στην Άρτα έρχεται το δεύτερο “μπόνους”. Ο περιφερειακός της Άρτας. Μικρότερος αλλά εξίσου καλός σε βγάζει μετά τη Φιλιππιάδα.  Πολύ καλός και γρήγορος δρόμος. Μετά δεν έχει άλλο. Αρχίζει ο ανήφορος για Γιάννενα. Στην αρχή είναι ωραία και γραφικά μια και είσαι δίπλα στη κοιλάδα του Λούρου με τα πλατάνια και τις έντονες φωτοσκιάσεις.Μετά από αυτό ξεραΐλα. Ανεβαίνεις όλο το δρόμο και τέλος ανάμεσα από τα δύο “αυγά” (Δυο λόφοι Μικρό και Μεγάλο Αβγό) μπαίνεις μέσα στο οροπέδιο των Ιωαννίνων.

Δεν ξέρω άν θα κάνουν όλη τη διαδρομή όπως αυτά τα δύο κομμάτια. Πάντως σκάβουν σε διάφορα μέρη. Ελπίζω στην επόμενη συνάντηση να έχει περισσότερα κομμάτια και να μειωθεί ακόμα περισσότερο η διαδρομή.  (Τουλάχιστον χρονικά). Πάντως με τη γέφυρα και τα δυο αυτά κομμάτια ο χρόνος διαδρομής έχει μειωθεί στις 5.5 ώρες από τις 7 και, που κάναμε σαν φοιτητές.

Γυρνώντας η παρέα ήταν εξίσου καλή αλλά μεγαλύτερη. Έτσι αποφασίσαμε κατεβαίνοντας να “τσιμπήσουμε” λιγάκι και σταματήσαμε στην Αμφιλοχία. Αλλά προσοχή όχι στο κομμάτι που περνάνε το λεωφορεία και έχει τουριστικά εστιατόρια… Μετά τη πλατεία βγήκαμε λίγο παραλία και φτάσαμε στο κέντρο “Κραβασαράς” (που είναι το παλιό όνομα της Αμφιλοχίας – Καραβάν Σεράι). Εκεί οι γαρίδες λαδορίγανη είχαν τη τιμητική τους και όχι μόνο. Μετά από μιάμιση ώρα συνειδητοποιήσαμε δύο πράγματα. Αφενός μεν ότι περνάει γρήγορα η ώρα, άρα περνάει καλά και έπρεπε να ξεκινήσουμε μπας και φτάσουμε κάποια ώρα στην Αθήνα.

Τις “πληρώσαμε” τις γαρίδες μια και μας έπιασε μια φοβερή βροχή έξω από  την Αθήνα στα Μέγαρα και το ρίξαμε στο σημειωτόν μέχρι να μπούμε Αθήνα.

Τη καλησπέρα μου.

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 4 και τελευταίο)

Posted on : 30-08-2009 | By : manaliss | In : Ταξιδιωτικά

Tags: , , , , , , , ,

0

Σήμερα νομίζω ότι πρέπει να το κλείσω το θέμα. Πρέπει να ασχοληθώ και λίγο με τη δουλειά μου. Τη Τρίτη επιστρέφουμε στα θρανία – οι καθηγητές – και έχουμε και μερικούς ανεξεταστέους, οπότε πρέπει να βγουν και θέματα και να οργανωθούμε λίγο.

Πάμε άλλη μια εκδρομούλα; Αυτή τη φορά πάμε ανάποδα. Από Σκάλα και Πόρο θα πάμε στη Σάμη και θα κάνουμε μπάνιο στην Αντισαμο και θα κάτσουμε κάτω από το πεύκα που έκατσε ο Nicolas Cage και έπαιζε το μαντολίνο του. Ξεκινάμε πάλι από Λουρδάτα αλλά πάμε για Πόρο τώρα. Στη διασταύρωση (μετά 7-8 χιλιόμετρα)μπορείτε να πάτε από Σκάλα και παραλία κάνοντας καμιά 10ριά χιλιόμετρα παραπάνω με λίγο καλύτερη θέα. (Να εύχεστε να μην έχετε αυτοκινούμενο ή φορτηγό μπροστά γιατί τότε θα την απολαύσετε είτε θέλετε είτε όχι.) Αλλιώς πάρτε τον ορεινό δρόμο που έχει στροφές αλλά μάλλον λιγότερη κίνηση και 10 χιλιόμετρα λιγότερα (το είπαμε αυτό). Δείτε λίγο το χάρτη.

Η νοτιο-ανατολική πλευρά της Κεφαλλονιάς.

Η νοτιο-ανατολική πλευρά της Κεφαλλονιάς.

Μετά το Πόρο η διαδρομή συνεχίζει για λίγο στη παραλία και μετά μπαίνει “μέσα” στο νησί.  Θάλασσα ξαναβλέπετε στη Σάμη.  Θέλει το χρόνο του και ο δρόμος δεν είναι ο καλύτερος. Βουνίσιος. Και φτάσαμε στη Σάμη. Ωραία είναι αλλά εμείς πηγαίναμε για Αντίσαμο. Αλλά πριν το μπάνιο είπαμε να πάμε στο σπήλαιο της Μελισσάνης. Πολυδιαφημισμένο αλλά προσοχή. Κατά τις 10-12 είναι ίσως η καλύτερη ώρα. Μετά γίνεται χαμός από κόσμο και καθυστερείς.  Εκεί οι υπάλληλοι θα σου προτείνουν να επιστρέψεις μετά τις 4 που θα έχει πολύ λιγότερο κόσμο αλλά δεν σου λένε το “μυστικό”. Το φως πέφτει μέσα στο σπήλαιο 2-3 ώρες μόνο (11-2) περίπου οπότε το υπέροχα χρώματα για το οποίο είναι γνωστό το σπήλαιο τα βλέπεις τότε.  Εμείς που ακολουθήσαμε τις υποδείξεις και πήγαμε πρώτα για μπάνιο, και επιστρέψαμε αργότερα (Η αρχική επίσκεψη ήταν 12.30 και όντως γινότανε χαμός – ξαναγυρίσαμε 4.30 και είμασταν μόνοι μας). Αλλά νομίζω ότι τα 7 € ήταν πολλά για μια απλή βαρκάδα στο λημνο – σπήλαιο.  Ωραία τα γαλαζοπράσινα νερά αλλά από πανδαισία χρωμάτων… χάσαμε.

Ένα μυστικό ακόμα. Να φοράτε καπελλάκι και ας έχει σκιά. Το σπήλαιο στάζει νερό λόγω υγρασίας και εξάτμισης. (Η μορφή του είναι σαν ένα τεράστιο “μπρίκι”. Φαρδιά βάση – στενό άνοιγμα.  Πάνω ψηλά λοιπόν στο άνοιγμα κάθονται και πουλάκια. Οπότε μπορεί αυτό που πέφτει να μην είναι σταγόνα νερό. Σε εμάς αστοχήσανε πάντως αν με εννοείτε τι εννοώ. Ρίξτε μια ματιά και εσείς.

Σπήλαιο Μελισσάννης

Σπήλαιο Μελισσάννης

Για τα άσπρα στίγματα δίπλα στη βάρκα μιλάω.

Και πάμε για Αντίσαμο. Και φτάσαμε.Και ναι… βρήκαμε να παρκάρουμε γιατί το πάρκινγκ ήταν τεράστιο. Να κάτσουμε δεν βρίσκαμε. Ευτυχώς έφυγε μια οικογένεια και χωθήκαμε και εμείς. (!!!) Από ψηλά η παραλία είναι φανταστική. Πιστεύω ότι συμφωνείτε και εσείς.

Η παραλία της Αντίσαμου από ψηλά.

Η παραλία της Αντίσαμου από ψηλά.

Γενικά οι πολυδιαφημισμένες παραλίες νομίζω έιναι όμορφες από ψηλά μόνο γιατί μαζεύουν πάαααρα πολύ κόσμο.

Φεύγοντας από Αντίσαμο – Σάμη και με κατεύθυνση την Αγ. Ευφημία περνάμε στη μισή περίπου διαδρομή την Αγία Παρασκευή. Μια οργανωμένη παραλία, με αρκετό κόσμο αλλά πάλι άνετη. Εκεί μπορείτε να κάτσετε ή αν ακολουθήσετε τις αρχικές οδηγίες για σάντουιτς μαγιό κλπ θα βρείτε πολλά ανοίγματα (εγώ πρόλαβα να δω 5-6) ανάμεσα στους βράχους με πλάτος ακτής 20-30 μέτρα όχι παραπάνω. Καρφώνετε την ομπρέλα και είστε έτοιμοι. Δεν θα είστε μόνοι… Αυτό ξεχάστε το. Αλλά είναι “οικογενειακή”  παραλία. Στην Αγία Ευφημία έχει πολλά φαγάδικα να διαλέξετε.

Αυτά τα ολίγα από Κεφαλλονιά. Έχει πολλά μέρη. Όρεξη να έχει κανένας. Αυτή τη στιγμή τα φαινόμενα λένε ότι θα ξαναπάω γιατί έχω αφήσει “γραμμάτια”. ΠΧ δεν πέρασα καθόλου από Ληξούρι μεριά.

Τη καλησπέρα μου.

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 1)

Posted on : 27-08-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

Tags: , , , , , , , , ,

0

- Αφήστε με… αφήστε με σας λέω…

– Όχι δεν κάνει… Δεν κάνει…

– Μα γιατί φταίω… πρέπει να παραιτηθώ. Τα έκανα μαντάρα… Έκαψα τη μισή Αθήνα (την άλλη μισή την είχα κάψει σε δόσεις παλιότερα).

-Δεν κάνει… Δεν κάνει…

– Μα γιατί; Αφού φταίω…

– Κοίταξε να δεις… Είναι δύσκολοι καιροί. Δεν μπορούμε τώρα να δείξουμε ότι δεν τα κάνουμε καλά…Θα χαλάσει η εικόνα μας. Θα βρούμε κάποιον να φταίει…Να… ας πούμε … τα πεύκα. Κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα. Αυτά κάηκαν οπότε ποιος θα τα κατηγορήσει. Πλήρωσαν. Δεν υπάρχει λόγος να πληρώσει άλλος…

Μετά το ευχάριστο διάλειμμα επιστημονικής φαντασίας για να δούμε τη Κεφαλλονιά. Πέρασα από Κυλλήνη με κατεύθυνση τον Πόρο. Διάρκεια 1 ώρα και 25 λεπτά. Πολλά δρομολόγια σχεδόν κάθε ώρα και καράβι. Εμένα με εξυπηρέτησε των 11.45. Ξεκινώντας 6.30 από Αθήνα, χαλαρά και άνετα ήμουν στις 11 περίπου στη Κυλλήνη. Για να καταλάβετε τι σημαίνει χαλαρά, πέρασα μια βόλτα από Αίγιο, και πήρα φρέσκιες τυρόπιτες από το φούρνο του Κουτρόπουλου, έβαλα βενζίνη με 1,04  αντί 1,17 της εθνικής οδού (γέμισα ό,τι είχε κάψει), πήρα τα νεράκια μου και όλα αυτά πριν μπω στο κέντρο του Αιγίου. Όλα αυτά είναι μια παράκαμψη 10 λεπτών. Επιστροφή και ξανά εθνική οδός και συνεχίζουμε. (Τα βενζινάδικα του Αιγίου – δεν ξέρω για ποιο λόγο έχουν από τις φθηνότερες βενζίνες).  Αν δεν έχετε εισιτήριο θέλετε λίγο χρόνο παραπάνω. Αλλά υπάρχουν πολλά πρακτορεία που μπορούν να σας εξυπηρετήσουν και αν έχετε το εισιτήριο περνάτε κατευθείαν μέσα γλυτώνοντας άγχος και ένταση. Και έτσι φτάσαμε στο Πόρο…

Η πρώτη εικόνα είναι χαρακτηριστική της Κεφαλλονιάς. Καταπράσινο βουνό μέχρι τη θάλασσα. Δεξιά είναι η παραλία του Πόρου όπου παίρνετε μια ιδέα του τι σημαίνει γαλαζοπράσινα νερά και άσπρα βότσαλα. Πριν μπούμε στο δρόμο για Σκάλα, να πούμε δυο πράγματα για τους δρόμους.

Το νησί είναι ορεινό. Άρα μιλάμε για ορεινούς δρόμους. Σε απλά Ελληνικά : στενός δρόμος με στροφιλίκια. Και πάνω σε αυτούς κυκλοφορούν : τουρίστες Έλληνες και ξένοι με διαφορετικές οδηγικές συνήθειες. (Οι ξένοι είναι πιο αγχωμένοι και συνήθως πιο αργοί – όχι κατ’ ανάγκη προσεκτικοί). Οι προηγούμενοι ενοχλούν την δεύτερη κατηγορία που είναι οι Κεφαλλονίτες που πάνε με αυτόματο πιλότο και αν βρεθεί κανείς αργός, κολλάνε πίσω του μέχρι να τον προσπεράσουν. Η τελευταία πρακτική κάνει τα πράγματα χειρότερα. Τέλος στους δρόμους αυτούς κυκλοφορούν τα φορτηγά – που πρέπει να κυκλοφορήσουν και αυτά – και όταν βρεθείς πίσω από ένα…απλά περιμένεις. Συνήθως οι οδηγοί γνωρίζοντας τη κατάσταση, όπου βρουν πλάτωμα, καθυστερούν δεξιά και διευκολύνουν το δρόμο να αδειάσει πίσω τους. (Το κάνανε πολύ συχνά ομολογουμένως). Α! Ναι κυκλοφορούν και εκείνα τα ελαττωματικά αυτοκίνητα που δεν στρίβουν, και δεν έχουν φλας, με τους άκαμπτους οδηγούς στο τιμόνι που περιμένουν να δουν πως θα τους αποφύγεις. (Λίγοι ευτυχώς).  Ένα τελευταίο είναι – κλασσικό για επαρχία – ότι όποιος δει γνωστό απλά σταματάει (!!!) να τα πούνε. Και εσύ κολλάς στο παρμπρίζ, οι επιβάτες διπλώνονται στα δύο και το αυτοκίνητο κάνει κρασ τεστ στα λάστιχα. Α! Μπορεί (πιθανότητα όχι δυνατότητα) να ανάψει και το αλάρμ.

Πάμε λοιπόν για Σκάλα. 16 χιλιόμετρα παραλία. Από αυτά 2-3 γύρω από τη Σκάλα είναι “οργανωμένα” με ομπρέλες ξαπλώστρες κλπ κλπ.  Τα άλλα περνάς, βάζεις την ομπρελίτσα σου και αράζεις. Εδώ λοιπόν δεν έκατσα ούτε μια φορά. Πέρασα τρεις φορές αλλά έφυγα. Δεν μου έκανε κλικ, βαριόμουνα δεν ξέρω. Την άλλη φορά (ναι θα υπάρξει).

Α! το θυμήθηκα. Πηγαίνοντας για Σκάλα, περνάτε από ένα κέντρο που έχει αριστερά ένα “καράβι” και δεξιά το μαγαζί. Λέγεται Πηνελόπη. Αν δεν είναι ανάγκη, οποιουδήποτε τύπου, μη κάτσετε εκτός και αν έχετε να υφάνετε πέπλο. Δυο κοπελιές, η μια να μη μιλάει Ελληνικά η άλλη να μιλά Ελλήνικος, το σέρβις είπαμε του αργαλειού (το προλαβαίνετε το πέπλο ίσως και το νυφικό σεντόνι). Τέλος πάντων αν θέλετε να φανταστείτε ότι είστε “Οδυσσέας”  καθίστε με δική σας ευθύνη. (Εδώ εμβόλια κάνουμε με δική μας ευθύνη, δεν θα κάτσουμε να φάμε;) Πάρτε και μια ματιά από το “καράβι”. (Φυσικά και έκατσα, είπαμε μεταφέρω εμπειρίες).

Μερική θέα από το "καράβι" της Πηνελόπης...

Μερική θέα από το "καράβι" της Πηνελόπης...

Και μετά συνεχίζουμε, για αρκετό δρόμο μέσα από βουνά και στροφιλίκια, όχι παραλιακά, αλλά μερικές φορές ξεκλέβεις και καμιά ματιά στη παραλία. Και φτάνουμε στα Βλαχάτα. Εκεί υπάρχουν δύο διασταυρώσεις για Λουρδάτα και παραλία Λουρδά. Όπως έρχεστε από Σκάλα, προτιμείστε τη πρώτη διασταύρωση (πριν το βενζινάδικο που είναι η δεύτερη διασταύρωση). Έχει λιγότερες στροφές και είναι πιο σύντομη, αλλά περνάει “έξω” από τα Βλαχάτα, και τα σούπερ μάρκετ. Μη φοβηθείτε τη κατηφόρα, όπως επίσης και το χώμα που θα δείτε (είναι μόνο 25-30 μέτρα). Το χωριό είναι όμορφο και παρακάτω είναι η παραλία του Λουρδά. Πολύ μεγάλη με βότσαλο και κανονικό βάθος. Ρίξτε μια ματιά με φως αλλά και και σε ηλιοβασίλεμα.

Παραλία Λουρδά - η ανατολική πλευρά πριν το βουνό.

Παραλία Λουρδά - η ανατολική πλευρά πριν το βουνό.

Παραλία Λουρδά - Η δυτική πλευρά. Είδα και έπαθα να βάλω τον δρομέα μέσα στη σωστή θέση

Παραλία Λουρδά - Η δυτική πλευρά. Είδα και έπαθα να βάλω τον δρομέα μέσα στη σωστή θέση

Εδώ να πούμε μερικά πράγματα για τη διαμονή και τη διατροφή.

Διαμονή. Αν θες παραλία σε 10 μέτρα και να βλέπεις το κύμα, θα κοστίσει από 80 € έως 100 € (δωμάτιο – από ανταπόκριση). Αν θέλετε απέραντη θέα στο κόλπο μέχρι τη Ζάκυνθο – σε απλά Ελληνικά πάνω στο χωριό και όχι παραλία η τιμή πέφτει στα 60 με 80 €.  Πάντα σε συνάρτηση με τι προσφέρει (πισίνες, Ιντερνετ, αθλοπαιδιές κλπ κλπ).

Και πάμε στο φαγητό. Πολλά φαγάδικα. Δύο είναι αυτά που τίμησα.

Μπαίνοντας στο χωριό είναι ο Διόνυσος. Εδώ όσο και αν φαίνεται περίεργο να παραγγείλετε delivery. Πέντε μέρες έκατσα και τα έμαθα. Άμα το κατέχεις το σπορ… τα βρίσκεις εύκολα. Επειδή δουλεύει πολύ delivery το σέρβις στο μαγαζί είναι αργό αλλά με καλό φαγητό.

Στη παραλία αριστερά όπως φτάνουμε είναι η “Κλιματίς”. Εδώ προσέξτε. Οι μερίδες είναι πολύ μεγάλες έως τεράστιες. Άρα προσοχή στα “εισαγωγικά”, γιατί μετά που θα τα φέρουν θα τα κοιτάτε… απλά. Το φαγητό σε όλες τις περιπτώσεις ήταν περίπου 15 € ανά άτομο – όχι συντηρητικά στις παραγγελίες (δεν θέλω σχόλια σε αυτό το “ευαίσθητο θέμα”. Λοιπόν σταματάω εδώ γιατί ήδη έγραψα πολλά. Αύριο η συνέχεια.

Τη καλημέρα μου. Οι πρωινές εγγραφές θα είναι για λίγο ακόμα…

Η Σύρος είναι εκεί.

Posted on : 14-07-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

Tags: , , , ,

0

Οι πληροφορίες μου επιβεβαιώθηκαν. Η Σύρος παραμένει στη θέση της και μάλιστα σε καλή θέση. Μόλις 3 ώρες και 45 λεπτά από την Αθήνα ή 2,5 ώρες αν πάρετε ταχύπλοο. Αυτά τα έχουμε ξαναγράψει εδώ. Σήμερα λοιπόν θα το δούμε λίγο διαφορετικά. Ένα σχόλιο πριν. Αν πάτε προτιμήστε να δώσετε ένα 10€ παραπάνω (δεν είναι λίγα στα 27 € που έχει το οικονομικό) αλλά έχετε σίγουρη θέση στο σαλόνι μπροστά και συνήθως μια μεγαλύτερη άνεση. Υπάρχει και η λύση των αεροπορικών καθισμάτων.  Τώρα για θέση με κρεββάτι για 4 ώρες ταξίδι… τι να πω. Αν είναι απαραίτητο, υπάρχει και αυτό.

Με περισσότερο ταξιδιωτική διάθεση λοιπόν και περιηγητική θα πάμε Σύρο. Εξοπλισμένος με το μηχανάκι μου (σκούτερ 150 κυβικά), μια βιντεοκάμερα που δεν έβγαλα ούτε λεπτό και το κινητό μου που το λύσσαξα σε βίντεο και φωτογραφίες, ένα σακ σακβουαγιάζ για δύο και ένα σακίδιο ώμου φύγαμε.

Η Σύρος δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω για τις μετακινήσεις. Η μέγιστη μετακίνηση ήταν περίπου 10 χιλιόμετρα.Το μόνο κακό, είναι ο ήλιος. Τα χέρια μου ψήθηκαν.Έχουν τουλάχιστον 2-3 φορές πιο σκούρο χρώμα από τα πόδια και σε σχέση με το σώμα είναι λευκός με μαύρα χέρια. Τέλος πάντων. Δεν το υπολόγισα καλά. Η Χριστίνα πέταξε “ηλιόσπυρα” και μόλις βρέθηκε κάτω από τον Αττικό ήλιο υποχώρησαν. Μήπως η κάπνα από τα αυτοκίνητα τελικά απορροφούν ορισμένες συχνότητες και όταν φύγουμε από Αθήνα δεν αντέχεται ο ήλιος; Δεν ξέρω.

Φτάσαμε λοιπόν και μετά από 10 λεπτά φτάσαμε στην Αζόλιμνο.

Αζόλιμνος με συννεφιά

Πήγαμε στο δωμάτιό μας και βολευτήκαμε.

Οι παραλίες γενικά στη Σύρος δεν είναι μεγάλες, αλλά είναι κυρίως αμμουδερές με ομαλό βάθος. Όυτε οι κουραστικές ρηχές αλλά ούτε και οι απότομες που βουλιάζεις με τη μία.

Γυρίσαμε όλες τις παραλίες που φτάνει ο δρόμος και ίσως και λίγο ακόμα. Δηλαδή έξω από τις παραλίες που είναι στο κεντρικό δρόμο έχει και αρκετές που είναι παραέξω . Όλοι οι δρόμοι ήταν τσιμεντωτοί ή άσφαλτοι αλλά όχι ιδιαίτερα ασφαλείς. Απότομες κλίσεις και μάλλον στενοί. Για εμάς που δεν τους ξέρουμε θέλουν ιδιαίτερη προσοχή, ΚΥΡΙΩΣ τα βράδια. Οι Συριανοί γενικά είναι σωστοί στην οδηγική τους συμπεριφορά και αυτοί που τρέχανε συνήθως οδηγούσαν νοικιασμένα αυτοκίνητα, αν με εννοείτε τι εννοώ. Σε μερικές περιπτώσεις αξίζει γιατί η θέα είναι μοναδική όπως στο  Σα Μιχάλη που  βλέπεις πολύ μακριά και λογικά θα έχει υπέροχο ηλιοβασίλεμα. Αλλά δεν έκατσα να τον δω γιατί λογικά θα γυρνούσαμε βράδυ και τη φοβήθηκα τη διαδρομή αλλά το πράγμα έδειξε από ότι μπορείτε να δείτε στη φωτογραφία.

Η θέα από το Σα Μιχάλη

Δεξιά φαίνεται η Γυάρος,αριστερά η Κύθνος και στο βάθος ακριβώς κάτω από τον ήλιο η Τζιά. Αν έχει καλή μέρα βλέπεις και το Σούνιο ακόμα, μας είπαν…

Αξίζει πάντων να τη γυρίσεις.  Μπορείτε να πάτε στην Άνω Σύρο. Από ένα σημείο και μετά την περπατάτε. Ο λόγος είναι ότι είναι “καστροπολιτεία” δηλαδή με στενάκια, πολλά σκαλιά, μα πάρα πολλά σκαλιά αλλά και υπέροχη θέα. Για να καταλάβετε τι λέω κοιτάξτε τις φωτογραφίες.

Σοκάκι στην Άνω Σύρο

Η θέα από πάνω είναι εντυπωσιακή.

Απόγευμα στην Άνω Σύρο με θέα προς το λιμάνι.

Όσο έχεις διάθεση να περπατήσεις και να γυρίσεις θα βρεις πράγματα καινούργια και όμορφα. Έτσι πηγαίνοντας στο Κίνι είδα τον ήλιο να βουλιάζει στη θάλασσα και του έστησα καρτέρι. Το αποτέλεσμα το βλέπετε.

Ηλιοβασίλεμα στο Κίνι.

Αλλά και στο Γαλησσά “δεν του χαρίστηκα”, και τον φωτογράφισα κοιτάζοντας τον “κατάματα”. και πάλι το ΑΡΕΝΑ δεν με απογοήτευσε.

Ηλιοβασίλεμα στο Γαλησσά

Από ότι μπορείτε να δείτε η θάλασσα έχεικόσμο. Και είχε πάντα κόσμο. Ακόμα και στο “κατασκόταδο”.

Γενικά ήταν πολύ ωραία η όλη εμπειρία. Καιρό είχα να γυρίσω σε τόσα μέρη. Το γεγονός ότι δεν είναι μεγάλο νησί βόλευε. Και μπορέσαμε να το γυρίσουμε. Λίγο τουριστικά δεν λέω αλλά είδαμε πολλά μέρη.

Για την νυχτερινή ζωή δεν ξέρω. Σίγουρα η Ερμούπολη έχει και τα κλαμπάκια της και ότι άλλο “χρειάζεται” για ένα άγριο βράδυ.

Για το φαγητό το ξαναείπαμε. Όμως τώρα με το μηχανάκι γύρισα βαρύτερος. Βλέπετε δεν είχε σκαλιά και περπάτημα. Πάντως αν θέλετε μια ιδέα… κεντρικά πιάτα με ποικίλα περιεχόμενα και ο καθένας στο πιατάκι του.  Εκτός του ότι έχει πολλά ενδιαφέροντα πιάτα, η μερίδες είναι μεγαλοτεράστιες και ακόμα και τους “εκπαιδευμένους” θα τους δυσκολέψει. και το λέω εγώ. Οπότε… διαλέγετε και παίρνετε.

Νομίζω σας έδωσα μια καλή εικόνα. Αυτό το οποίο μου άρεσε ήταν οι άνθρωποι. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα κουλτούρας ή κάτι άλλο αλλά δεν είχα εκείνη την αίσθηση ότι σε κοιτάνε στη τσέπη και “άντε να τελειώνεις να φεύγεις” για να έρθουν και οι άλλοι. Υπήρχε γενικά μια ανθρώπινη αντιμετώπιση και μου άρεσε. Η άλλη αντιμετώπιση είναι η “τουριστική” και νομίζω ότι καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό.

Αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου και να περνάτε καλά όσοι είστε ακόμα εδώ. Εγώ έχω ακόμα καμιά δεκαριά μέρες… και μετά Αίγιο.

Το ξέχασα και επανέρχομαι. Μια ταβέρνα σε ενδιαφέρουσα τοποθεσία αλλά δεν ξέρω για φαγητό τι λέει είναι το Θαλάμι, πίσω από το κτίριο της Νομαρχίας. Η θέα είναι μοναδική γιατί είναι πάνω στη θάλασσα.

Η θέα της πόλης από την ταβέρνα Θαλάμι.

Αν έχει λίγο κύμα ίσως δεν είναι και πολύ καλή ιδέα. Και μάλλον καλύτερα θα είναι μεσημέρι. Το βράδι θα βλέπετε πολύ λιγότερα… αλλά και πάλι περί ορέξεως.