Featured Posts

  • Prev
  • Next

Αχ αυτά τα παιδιά…

Posted on : 27-02-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

8

Το έχω ξαναπεί. Οι δάσκαλοι έχουν ένα μισθό παραπάνω. Ένα μισθό που δεν δηλώνουν. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι με τέτοιες δηλώσεις που κάνω αυτή τη στιγμή κάποιος θα βρεθεί να τα μετρήσει και να μας πει ότι παίρνουμε πάρα πολλά και να μας κόψει τα “μισθά” μας. Ο δε κλάδος των εκπαιδευτικών θα βυθιστεί σε μια μέγιστη και απύθμενη μιζέρια, η οποία θα μεταφερθεί στους μαθητές, μηδενίζοντας τις όποιες προοπτικές ανάπτυξης και εξόδου από τη κρίση με αποτέλεσμα πλέον να φτάσουμε στην οριστική κατάλυση του κράτους μέσω της οικονομικής κατάρρευσης.

Μισό λεπτό να το ξαναδιαβάσω γιατί μου βγήκαν πολλά μαζί και μπορεί να καώ από τη συγκίνηση και τις πολύπλοκες σκέψεις.

Ωραίο… Νομίζω κάνει για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Υπάρχει μια αμοιβή που δεν δηλώνεται πουθενά . Δεν κόβεται από καμία επιτροπή της Ευρώπης αλλά και δεν φορολογείται. Είναι αυτό το κάτι που φαίνεται στο βλέμμα των παιδιών, στο χαμόγελό τους, στην έκφρασή τους. Εκεί που η έδρα χάνει την απόσταση της και το ύψος της. Εκεί που ο καθηγητής είναι συζητητής, εμψυχωτής, φίλος, καθοδηγητής και συνοδοιπόρος. Εκεί που όλοι μαθαίνουμε και εκπαιδευόμαστε.

Αυτή την εμπειρία είχα σήμερα, για πολλοστή φορά στη καριέρα μου. Είναι η εμπειρία που με πείθει κάθε φορά ότι κάνω το σωστό “επάγγελμα” και αν μπορούσα να διαλέξω πάλι το ίδιο θα διάλεγα.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

Σάββατο σήμερα. Δεν έχουμε σχολείο και αν μη τι άλλο έχουμε χρόνο, για περισσότερο ύπνο και ξεκούραση. Για ψώνια ή και δουλειές ή τέλος πάντων για να μη κάνεις τίποτα και να αράξεις σπίτι. Για δε τα παιδιά του λυκείου με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις σε σχολείο – φροντιστήριο ή ότι άλλο, το Σαββατοκύριακο σίγουρα έχει μια άλλη σημασία. Σωστά;  ΛΑΘΟΣ!!!!

Γιατί σήμερα σηκωθήκαμε όλοι (7 άτομα τουλάχιστον και όχι μόνο) από τα άγρια χαράματα για να μαζευτούμε από Αγία Παρασκευή, Παιανία, Βριλήσσια, Βύρωνα, Φάληρο και να πάμε όλοι στο Αιγάλεω. Έτσι πρωί 8.30 είμασταν όλοι στο 3ο Λύκειο Αιγάλεω για τον διαγωνισμό Επιχειρηματολογίας – Αντιλογίας. Με ελλιπή προετοιμασία (εν γνώση μας μια και φέτος προετοιμάζουμε για πρώτη φορά την ομάδα) και άγνοια, ακόμα και από μεριάς μας βασικών διεργασιών, μια και η “ψυχή” της ομάδας συνταξιοδοτήθηκε  προσφάτως και οι υπολειπόμενοι είχαμε αποσπασματικές γνώσεις. Όμως δεν το αφήσαμε και δώσαμε το παρόν και “πέσαμε” αξιοπρεπώς, με μια νίκη και δύο ήττες. Μία νίκη πολλαπλά χρήσιμη και πολύτιμη αλλά και δυο ήττες πολύτιμες σαν εμπειρίες για έναν απολογισμό. Όλα αυτά αποτελούν μια εμπειρία που θα μπορέσει να γίνει η αφετηρία για μια καλύτερη πορεία.

Όμως όλες αυτές τς ώρες που περάσαμε μαζί μα τα παιδιά, επιβεβαιώθηκαν πάλι αυτά που έχω πει πολλές φορές. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ. Αυτό που γνωρίζω μέσα στο σχολείο είναι το καλός, κακός, μέτριος μαθητής. Εργάζεται – δεν εργάζεται. Καταλαβαίνει τη χημεία – δεν καταλαβαίνει τη χημεία. Και μετά… τίποτα. Σήμερα λοιπόν μέσα στις 7 ώρες που περάσαμε μαζί και μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε είδα όλα εκείνα που δεν μπορώ να δω μέσα στη τάξη. Είδα όλες εκείνες τις σκέψεις που δεν μπορούν να βγουν μέσα σε μια διδακτική ώρα, με συγκεκριμένο θέμα και προσανατολισμό. Είδα όλους εκείνους τους προβληματισμούς και τις σκέψεις που γενικά δεν λέγονται και δεν ακούγονται.

Σε εκείνα τα χαμόγελα και τα καθάρια βλέμματα που παρά τη κούραση εξακολουθούσαν να μας μοιράζουν, υπήρχε η αμοιβή που λέω. Σε εκείνη τη προσπάθεια να μας ικανοποιήσουν και να φανούν αντάξιοι στις προσδοκίες μας, παρά τη φυσική κούραση και τη κάποια απογοήτευση, από την πορεία τους αγώνα (που το καταλαβαίνανε παρά την απειρία). Στην αγωνιστική διάθεση, παρά το άγχος και την αγωνία υπάρχει εκείνο το άδηλο ευχαριστώ. Σε εκείνο το αυθόρμητο γέλιο στα σχόλια, όταν προσπαθούσαμε όλοι να αποφορτιστούμε από την ένταση και τη κούραση είναι η εκτόνωση.

Μετά από όλα αυτά νομίζω ότι ένα πράγμα μπορώ να πω. Ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το πολύτιμο Σάββατο σας. Ευχαριστώ που δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για να πετύχουμε κάτι πολύ δύσκολο. Και το πετύχαμε ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γίναμε ομάδα. Ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να δω μέσα από τη συζήτηση, τη σκέψη και το προβληματισμό σας, μια και αυτό μου είναι πολύτιμο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσω αυτή την εικόνα του δεκαεξάχρονου, γιατί τότε δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω το οποιοδήποτε… κασετόφωνο.

Μπορεί να γύρισα πολύ κουρασμένος και σίγουρα και τα παιδιά και οι συνάδελφοι το ίδιο. Αλλά τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη ιδέα για να περάσω το Σάββατο μου. Χθες αν με ρωτούσατε μάλλον δεν θα απαντούσα έτσι. Σήμερα όμως ξέρω.

Τη καλησπέρα μου.

Τελικά τι κάνουμε με τα παιδιά;

Posted on : 21-10-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , , , ,

2

Σήμερα έγινε ένα περιστατικό και το μεταφέρω θέλοντας απλά να δείξω τι πίεση δέχονται τα παιδιά και βάζοντας κάποια ερωτήματα για ποιος τελικά είναι ο ρόλος μας.

Η Μαρία λοιπόν (χρησιμοποιώ αυτό το σπάνιο όνομα), σήμερα τη πρώτη ώρα ήταν αλλού. Την είδα από την αρχή, πήγα να την “ξυπνήσω” αλλά μετά θυμήθηκα και την άφησα ήσυχη. Έκανα το μάθημα μου με τους άλλους και με το κτύπημα του κουδουνιού την πλησίασα και τη ρώτησα τι έχει. (Το ήξερα αλλά “δεν το ήξερα”). Προβληματίζεται όσον αφορά τη κατεύθυνση που θα ακολουθήσει.  Μου το είπε αμέσως.

Για να εξηγήσω τι ακριβώς γίνεται…Είμαι “πολυσυλλεκτικός”. Έτσι σε άσχετη φάση είχε πει ότι δεν ξέρει αν θα μείνει Τεχνολογική Κατεύθυνση και ρωτώντας τους κολλητούς της γιατί το είπε αυτό, μου είπαν ότι σκέφτεται και τη Θεωρητική. Αν ήταν Θετική έπαιζε, μια και μοιράζονται κάποια μαθήματα. Αλλά θεωρητική … είναι αλλαγή πλεύσης. Εγώ το άφησα…εφόσον δεν μου δόθηκε λόγος και τώρα ο χρόνος τελειώνει, οπότε έπρεπε να πάρει μια απόφαση, και εκεί ήταν το πρόβλημα και το ότι “ήταν αλλού”.

Επανέρχομαι. Μόλις μου είπε η πρώτη μου ερώτηση ήταν “εσύ πως ονειρεύεσαι τη Μαρία” και η απάντηση ήταν “Δεν ξέρω”.  Λογικό το βρίσκω. Είναι δύσκολο να ξέρεις στα 16 σου τι ακριβώς θέλεις να κάνει μετά από 10 χρόνια και τι θα υπάρχει τότε. (χοντρικά τα νούμερα). Δεύτερη ερώτηση: Γιατί πας Τεχνολογική. “Για τα μαθήματα” (Γμτ καθορίζουμε ζωές τελικά…) Διευκρίνηση : “Δηλαδή;” Απάντηση : ” Δεν ξέρω αν μπορώ να τα καταφέρω στη Θεωρητική.” Να σημειωθεί ότι είναι καλή μαθήτρια, ίσως όχι άριστη, αλλά είναι ένα “πεισματάρικο” παιδί που από όσο μπορώ να κρίνω αν βάλει ένα στόχο “τον χτυπάει”.

Δεν θα μεταφέρω όλο τον διάλογο αλλά από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο ρόλος μας σαν καθηγητές τελικά ξεφεύγει από τα όρια του μαθήματος μας. Όμως μέσα από τη πρακτική μας στη τάξη τελικά κάνουμε τα παιδιά να επιλέξουν πορεία ζωής. Ίσως κάποιος φιλόλογος την “ψάρωσε” ή την αποπήρε. Ίσως όντως να μην είναι τόσο καλή.  Ίσως κρίνοντας από βαθμό ευκολίας της φαίνεται πιο εύκολο να πάει στη τεχνολογική κάνοντας ένα συμβιβασμό στις επιλογές που θα έχει μετά παρά να διαλέξει τον δύσκολο δρόμο και να ρισκάρει μεν αλλά έχοντας περισσότερες προοπτικές στο μέλλον. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς ισχύει.

Προσπάθησα, όπως κάνω συνήθως, να μη δώσω απάντηση στο δίλημμα. Την απόφαση θα την πάρει η ίδια και φυσικά θα την τηρήσει και θα την υποστηρίξει. Εγώ απλά έβαλα τα ερωτήματα , ίσως λίγο πιο ψυχρά, με άλλη λογική (και άλλα δεδομένα φυσικά) και την άφησα να το δει μόνη της.

Έχω ακούσει για σχόλια που ακούγονται για γραπτά, του τύπου ” Καλά τι ήρθες να κάνεις εδώ με τέτοια γραπτά…”, ” Τι αηδίες είναι αυτά που γράφεις…” και άλλα τέτοια ωραία. Φανταστείτε λοιπόν ένα μαθητή που έχει διαβάσει – τουλάχιστον έτσι νομίζει – και γράφει άσχημα σε ένα διαγώνισμα. Και ακούει τέτοια σχόλια. Πως μπορεί να πάρει θάρρος και να συνεχίσει; Να διαβάσει παραπέρα και να ασχοληθεί με το μάθημα.  Όλοι μας θέλουμε τη καλή κουβέντα, κυρίως εκεί που αποτυγχάνουμε. Μια κουβέντα του τύπου… καλά θα γράψουμε και τεστ (δηλαδή θα έχεις μια δεύτερη ευκαιρία), θα έχουμε τα προφορικά, κάτι τέλος πάντων για να καταλάβει ότι δεν είναι η συντέλεια αυτό το άσχημα γραπτό.  Εδώ τώρα μπαίνει και ένα άλλο θέμα… Το ένα διαγώνισμα το έτος στο πρώτο τετράμηνο. Αν κάποιος δεν πάει καλά γιατί να μην έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Τέλος πάντων είναι άλλο θέμα.

Δεν την είδα τελικά όλη την υπόλοιπη μέρα για να δω τι αποφάσισε. Πάντως είναι δύσκολη απόφαση. Και η δικιά μας συμβολή είναι μάλλον σημαντική. Θετική ή αρνητική. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να αφουγκραζόμαστε. Πριν αρκετά χρόνια είχα μια παρόμοια συζήτηση με κάποιο παιδί… και την ημέρα της αποφοίτησης – που κάνουμε μια γιορτή στο σχολείο – με πλησιάζει και μου λέει… “Κύριε ευχαριστώ (!!!) ” και όταν ρώτησα γιατί μου απάντησε “Που με ακούσατε …τότε”.  Για σκεφτείτε το λιγάκι. Μήπως τελικά είμαστε αυστηροί κριτές των πάντων, χωρίς να γνωρίζουμε, επειδή νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και έχουμε άποψη. Μήπως βλέπουμε μόνο τα δικά μας και χάνουμε “το κοινό” μας που είναι οι μαθητές μας;

Δεν ξέρω… Τα έγραψα όπως μου ήρθαν (ως συνήθως άλλωστε). Σκεφτείτε τα λιγάκι. Μη φοβηθείτε να ρωτήσετε ένα μαθητή σας όταν τον δείτε να έχει κάτι να τον ρωτήσετε τι έχει. Δεν είναι ανάγκη να γίνουμε οι ψυχολόγοι του σχολείου αλλά και μόνο να ακούσουμε φτάνει. Αν δεν θέλει να μιλήσει θα ακούσετε το “Δεν έχω τίποτα” και εκεί θα τελειώσει.  Αν όμως θέλει να μιλήσει ακούστε. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Το ζητούμενο δεν είναι να δώσουμε λύσεις ή να κάνουμε αυτό το πρόβλημα δικό μας. Σκοπός είναι να δώσουμε μια πιο ανθρώπινη χροιά στη δύσκολη ούτως ή άλλως καθημερινότητά μας.

Τη καλησπέρα μου.