Category: Χωρίς κατηγορία

Διάβασα ένα άρθρο για τα προικισμένα παιδιά και δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ μια συζήτηση που είχα κάνει πριν από λίγο καιρό, με τον φίλο και συνάδελφο Γιάννη. Το Γιάννη τον ξέρω πάρα πολλά χρόνια μια και ξεκινήσαμε μαζί από το δημοτικό και ακόμα κάνουμε παρέα και είναι και εκπαιδευτικός, οπότε πάντα έχουμε να πούμε.

Προ καιρού λοιπόν είχε έρθει στην επιφάνεια το θέμα των προικισμένων παιδιών και κάποια στιγμή μου λέει: Ξέρεις έχω IQ 156 αλλά δεν το λέω. Τον ρωτάω αρχικά τι σημαίνει αυτό το νούμερο και μου λέει ότι με βάση τα επίσημα τεστ της ΜΕΝΣΑ έχουν μέγιστο το 160 και αυτό το νούμερο σημαίνει ότι ανήκει στο 2% των ευφυέστερων ανθρώπων του κόσμου. Και γιατί δεν το λες, τον ρωτάω; Και μου απαντάει το εξής: όποτε το έχω πει, πάντα έχω αντιμετωπίσει την ερώτηση : δηλαδή τώρα εσύ είσαι έξυπνος; Και σχεδόν πάντα ακολουθούσαν σχόλια του τύπου, τι σημαίνει αυτό, και γιατί μου το λες και άλλα τέτοια. Και αποφάσισε ότι δεν αξίζει να το λέει γιατί αυτομάτως προκαλεί τέτοια σχόλια και επιφύλαξη από τον συνομιλητή του.

Όταν τον ρώτησα περισσότερες λεπτομέρειες για το τι ακριβώς είναι αυτό και τι είναι η ΜΕΝΣΑ μου απάντησε, ότι και αυτός δεν ήξερε γιατί τελικά δεν έκατσε πολύ. Και ξεκίνησε την αφήγηση :

“Πρέπει να ήμουν γύρω στα 26 όταν είχα ξεκινήσει με τα φροντιστήρια τα μαθήματα. Κάποια στιγμή βρήκα ένα τεστ IQ και το έκανα, γιατί πάντα μου άρεσε να δοκιμάζω και να ψάχνω καινούργια πράγματα και πήρα καλά αποτελέσματα. Εκεί ανάφερε για τη ΜΕΝΣΑ και τα σταθμισμένα τεστ της.  Αποφάσισα να το δοκιμάσω. Ίσως ήταν εποχή που έψαχνα και την επιβεβαίωση. Πήγα και έγραψα το τεστ στο σπίτι του τότε προέδρου κάπου στα Πατήσια και μετά από αρκετό καιρό – περίπου δίμηνο – μου ήρθε η απάντηση : 156 δλδ….και μπορούσα να γραφτώ στη ΜΕΝΣΑ. Το οποίο και έκανα. Για κάποιο διάστημα ασχολήθηκα αλλά ήταν τα πρώτα βήματα και υπήρχε πολύ διάθεση αλλά δυσκολία στην οργάνωση. Εκείνο το καιρό ξεκινούσα με πολλά δικά μου μαθήματα και απομακρύνθηκα και έπαψα να ασχολούμαι.” Τελικά με τα ευφυή παιδιά; τον ρώτησα. Μου είπε ότι δεν ξέρει. Τον καιρό εκείνο δεν υπήρχε πολύς κόσμος να ασχοληθεί. Και ούτε και ο ίδιος είχε τις γνώσεις και τη δυνατότητα να κάνει κάτι. Και έτσι έμεινε σαν ιδέα αλλά δεν ξέρει αν προχώρησε.

Κάναμε μια εκτενή συζήτηση και συμφωνήσαμε ότι τελικά υπάρχει μια επιφύλαξη απέναντι στους έξυπνους ανθρώπους. Αν το δηλώσεις αυτομάτως κάνεις τον άλλο επιφυλακτικό. Και σε κοιτάζει κάπως. Από την άλλη τα  ευφυή παιδιά στο σχολείο είναι δύσκολο να έχουν μια διαφορετική αντιμετώπιση. Θα πρέπει και οι εκπαιδευτικοί να έχουν τη δυνατότητα να διαχειριστούν τάξεις με χαρισματικά παιδιά στο δυναμικό τους. Θεωρώ ότι είναι ένα πολύ σοβαρό θέμα και σίγουρα δεν βγαίνει σε μια εγγραφή μπλογκ.

Την καλησπέρα μου.

Χθες πέρασα ένα φανταστικό βράδυ με τους παλιούς μου μαθητές. Από τα ομορφότερα βράδια που έχω περάσει. Να σας εξηγήσω…

1990 Σεπτέμβρης φτάνω στη Σχολή. Με δύο χρόνια προϋπηρεσία ξεκινάω να διδάσκω σε ένα σχολείο που ακόμα δεν είχε αποφοίτους. Από τη πρώτη χρονιά, οργανώσαμε την ομάδα φωτογραφίας και βγήκαμε στη γύρα… Φωτογραφικοί περίπατοι, κάλυψη στις εκδηλώσεις του σχολείου. Όλα. Τον Ιούνιο παραδίδω στη κυρία Τσώνου, Διευθύντρια Λυκείου τότε της Σχολής, ένα φωτογραφικό λεύκωμα με φωτογραφίες από τις δραστηριότητες της Σχολής. Ο Αντώνης, η Ρεγγίνα, η Χρυσούλα, η Αναστασία, όλοι φροντίζαμε να καλύπτουμε τις δραστηριότητες της Σχολής. Όταν παρέδωσα το φωτογραφικό λεύκωμα είχα πει ότι “Το σχολείο είναι “μικρό” και πρέπει να καταγράφουμε την ιστορία του”. Και αυτό το έχω τηρήσει ακόμα και σήμερα. Το σχολείο είμαστε όλοι εμείς.

2017 Μάης και ειδικότερα… χθες. Μετά από 27 χρόνια για πρώτη φορά η Σχολή κάλεσε επισήμως όλους τους απόφοιτους κοντά του. Λέγοντας απόφοιτους μιλάμε για Ελληνικό και Γαλλικό τομέα αλλά και από το Γαλλικό Ινστιτούτο, όπου λειτουργούσε η Σχολή στα πρώιμα της χρόνια μέχρι το 1981 που μεταφέρθηκε στις σημερινές εγκαταστάσεις. Και εχθές η ταράτσα γέμισε αποφοίτους… όλων των ηλικιών. Ο καιρός μας τα χάλασε, όπως και η καθημερινή ημέρα. Περίπου 200 απόφοιτοι βρέθηκαν στο σχολείο. Πολλούς είχα να τους δω από τότε που ήταν μαθητές. Αν και εδώ που τα λέμε… και τώρα σαν μαθητές τους έβλεπα.  θυμόμουν περιστατικά, καταστάσεις, εκδρομές, σκανδαλιές… όλα με γέλιο καλαμπούρια και πειράγματα.

Για εμένα ήταν σαν να έβλεπα ένα όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά. Ένας σύλλογος αποφοίτων. Δεν ξέρω τι μπορεί να κάνει και τι δεν μπορεί να κάνει. Εμένα οι συμμαθητές μου αποτελούν πολύτιμο κεφάλαιο στη ζωή μου και σε κάθε ευκαιρία, βρισκόμαστε και τα λέμε. Έστω και μόνο για αυτό  είναι αρκετό.

Η Γενική Διευθύντρια της Σχολής κ Renn μίλησε στους απόφοιτους καλωσορίζοντας τους και εκφράζοντας την επιθυμία της να βοηθήσει στη δημιουργία του συλλόγου των αποφοίτων. Βέβαια ο σύλλογος υπάρχει αλλά είναι ανενεργός .Ένας ενεργός σύλλογος που θα μπορέσει να συσπειρώσει γύρω του όλους τους απόφοιτους και ταυτόχρονα να γίνει μέλος των συλλόγων των αποφοίτων της AEFE, του μεγάλου δικτύου των αποφοίτων όλων των γαλλικών σχολείων σε όλο το κόσμο, είναι αυτό που είπε η Γενική διευθύντρια της Σχολής ότι είναι ο στόχος.  Αυτά όμως δεν γίνονται μόνα τους ούτε με εξαγγελίες. Και ο σύλλογος – τουλάχιστον στα πρώτα βήματα του θέλει δουλειά και “τάξιμο”. Θέλει μια ηγεσία να μπορεί να οργανώσει τις υποδομές και τις δομές και να μπορέσει να συγκεντρώσει τους αποφοίτους.  Έτσι θα έχουμε επανάληψη της συγκέντρωσης σε ένα μήνα περίπου (τέλη Ιουνίου είπε η κ Renn). Εσείς θα αναλάβετε να επικοινωνήσετε με τους φίλους σας από την Σχολή και να τους ενημερώσετε. Μόλις κανονιστεί η ημερομηνία και η ώρα, θα ενημερωθείτε για να ενημερώσετε. Οπότε τον νου σας στην εφημερίδα. Εν τω μεταξύ μερικές φωτό από τη χθεσινή βραδιά που μάζεψα από το διαδίκτυο που ανεβάσανε οι παλιοί μας μαθητές. Ονόματα δεν βάζω. Βρείτε τους εσείς (καλά αν θέλετε ρωτήστε). Εσείς φροντίστε να είστε στη Σχολή στα τέλη Ιούνη να βγάλετε τις δικές σας.

Ξεκινάμε με τις φωτό…

Και ένα φώτο bombing για κλείσιμο…

Μέχρι τον επόμενο γύρο.

Την καλησπέρα μου.

Η καλύτερη μου. Κριτική σε όλα, χωρίς να έχω κουνήσει το δακτυλάκι μου σε κάτι. Πήγα άσχετος και άσκησα “αντικειμενική κριτική¨σε ότι είδα. Μια κριτική που τη μεταφέρω εδώ, χωρίς στρογγυλέματα. Ξεκινάμε λοιπόν την αντικειμενική κριτική…

Γιάννενα… Ένας δεσμός άρρηκτος. Εδώ και σαράντα χρόνια περίπου. Από το 1979 που πρωτοβρέθηκα σαν πρωτοετής φοιτητής στη Δόμπολη. Σε αυτό το ερειπωμένο κουφάρι που όποτε περνάω τα τελευταία χρόνια από μπροστά του δεν μπορώ να το βλέπω σκελετωμένο στα μπετά και να μη θυμηθώ όλα όσα έζησα μέσα στην αυλή του. Καλά και κακά. Πόσα πέρασα στον όροφο του Χημικού και στα προκάτ, πόσες φορές πέρασα τη πόρτα της λέσχης και πόσες ατελείωτες ώρες επένδυσα διαβάζοντας στον περιστερώνα βιβλιοθήκη του. Και από όλα αυτά το μόνο που  βλέπεις σήμερα είναι ένας σκελετός στα “μπετά” που κάθε φορά που το βλέπω είναι και πιο γερασμένος.

Γιάννενα σήμερα, στη Δουρούτη ( περιοχή ονομασμένη από την ομώνυμη μονή ) μια σύγχρονη πανεπιστημιούπολη με μοντέρνες υποδομές και δυνατότητες επέκτασης όσο και όπως απαιτήσουν τα επόμενα χρόνια. Μια πανεπιστημιούπολη που υπάρχει και λειτουργεί χάρη στην αγωνία και το τρέξιμο ορισμένων – όπως γίνεται συνήθως – που πονάνε το χώρο της δουλειάς τους και προσπαθούν να “ξεχειλώσουν” στις πενιχρές κρατικές χορηγίες για να φτάσουν όσο πιο μακριά μπορούν. Η αλήθεια είναι ότι όταν είχα ξαναπάει στο πανεπιστήμιο είχα πάει μόνο στο Χημικό για μια “προσυγκέντρωση” των αποφοίτων της χρονιάς μου. Πέραν τούτου ουδέν. Όμως φέτος είπα να γυρίσω λίγο το πανεπιστήμιο και έτσι είδα τις σχολές θετικού προσανατολισμού. Από τις φιλοσοφικές δεν πέρασα. Έστω και το μισό όμως είδα όμορφα πράγματα.

Συνεδριακό κέντρο “Κάρολος Παπούλιας”.  Ένα κόσμημα. Όσο πιο πολύ το χρησιμοποιούν τόσο πιο γνωστό θα κάνει όλο το πανεπιστήμιο. Η κεντρική του αίθουσα με περίπου 350 θέσεις ( χοντρικό μέτρημα) πανέμορφη.

Έχει και 5-6 ακόμα “δορυφορικές” αίθουσες με χωρητικότητες από 35 – 40  μέχρι 60-70 θέσεις. και μια δυο αίθουσες συσκέψεων (τραπέζι και 10-12 καρέκλες). Όλες οι παρουσιάσεις έγιναν εκεί και τουλάχιστον δεν είχες να “γράψεις χιλιόμετρα” περνώντας από τη μία αίθουσα στην άλλη.  ( Θυμάμαι συνέδριο Βέροια – Νάουσα όπου δυο πολύ ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις ήταν η μία στη Βιβλιοθήκη της Βέροιας και η άλλη στην αίθουσα εκδηλώσεων του ξενοδοχείου Βέρμιον στην Νάουσα. Και κοντά χρονικά… και ναι τις πρόλαβα και τις δύο). Εδώ μαζεμένα και νοικοκυρεμένα.

Η οργανωτική επιτροπή : μια λέξη ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ – dream team θα την έλεγα. Να σας τους δείξω γιατί αξίζουν…Πανταχού παρόντες, αεικίνητοι, γελαστοί όπως τους βλέπετε, λιώσανε τρεις μέρες στο τρέξιμο. Όμως τίποτα δεν έλειψε και όλα δούλεψαν ρολόι.  Άλλοι φανεροί και άλλοι λιγότερο φανεροί όλοι συντέλεσαν στο τελικό αποτέλεσμα.

Υπήρχε διεθνής συμμετοχή από τον Καναδά και την Πορτογαλία. Δεν ξέρω αν είχαν ξανάρθε αλλά σίγουρα θα θέλουν να ξαναέρθουν. Βίωσαν την Ελληνική φιλοξενία και θα φύγουν με τις καλύτερες εντυπώσεις για τη χώρα μας που σίγουρα θα μεταφέρουν αυτές τις εμπειρίες  στις δικές τους χώρες.  Κάτι που μου άρεσε : δύο αυτοκίνητα AUDI από τα αυτοκίνητα test drive είχαν παραχωρηθεί από γνωστό ( προφανώς) έμπορο των Ιωαννίνων, για τις ανάγκες του συνεδρίου. Έτσι μετά από τις κεντρικές ομιλίες που συμμετείχαν οι φιλοξενούμενοι, κάποιοι από την οργανωτική ανέλαβαν να τους ξεναγήσουν στις ομορφιές της Ηπείρου και φτάσανε μέχρι τα Σύβοττα για να “μυρίσουν” και θάλασσα.  Πάντα μέλη της επιτροπής όπως και ο Συντονιστής του Συνεδρίου ήταν συνέχεια δίπλα τους ώστε να μη τους λείψει τίποτα. Οπότε ναι θα τους πουν να ξαναέρθουν και σίγουρα θα έρθουν πάλι. Οι εργασίες τους – για να περάσουμε και στις εργασίες – τουλάχιστον αυτές που άκουσα είχαν σαν θέμα τις νέες τεχνολογίες και τα ΑΜΕΑ,είτε με επίκτητα προβλήματα είτε εκ γενετής, και πως θα μπορούσαν οι νέες τεχνολογίες να τους βοηθήσουν.

Και μιλώντας για νέες τεχνολογίες, υπήρξε ένας προβληματισμός σε συζητήσεις πάνω στο αν πρέπει να τις λέμε “νέες”… Νέες για ποιους; Πάντως όχι για τους μαθητές μας… για αυτούς είναι καθημερινότητα. Μάλλον για εμάς. Που όσος χρόνος και αν περάσει πάντα νέες θα είναι.

Πάμε στις παρουσιάσεις. Κάτι πρέπει να γίνει. Θα ήθελα πολύ να δω ένα συνέδριο που να απαγορεύεται το Power Point. Ναι να απαγορεύεται. Να βρουν άλλο τρόπο να πουν και να δείξουν αυτά που θέλουν. Πολύ θα το ήθελα. Τέτοια εξάρτηση πια, δεν πάει άλλο. Πάμε πάλι… Μία από τα ίδια

Οι αναγνώστες… ξαναχτύπησαν. Όλα από “μέσα”. Ότι είχε το ΡΡ. Τιποτε παραπάνω. Και φυσικά το ΡΡ μασίφ, ογκόλιθος και γεμάτο… κείμενο. Που φυσικά δεν διαβαζόταν.

Οι επιλογές των χρωμάτων… κόλαση. Καλά το “ποντικί” ( = σκούρο γκρι) με ποιο τρόπο συνδυάζεται με το μωβάκι (!!!!). Μπορεί να φαινόταν όμορφο στο μόνιτορ από τα 40 εκατοστά αλλά σίγουρα στην οθόνη, δεν φαινόταν και δεν διαβαζόταν τίποτα. Αμ το άλλο!!! Μπλε φόντο με κάποιες λεπτές γαλάζιες πινελιές,και γενικά ευανάγνωστα κείμενα και ξαφνικά κάποιοι πίνακες μπλε ( ελάχιστα διαφορετική απόχρωση από το κυρίαρχο χρώμα” όπου φυσικά ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΤΑΝ τίποτα. Πραγματικά μου κάνει εντύπωση… δεν το δείξανε σε ένα φίλο για να τους πει μια γνώμη… Δηλαδή έκανε ΜΠΑΜ ότι ο συνδυασμός ήταν λάθος. Άπειρα άρθρα έχουν γραφτεί… ας διαβάσουν κανένα. Ο πρόεδρος στις ακραίες περιπτώσεις έκανε τα σχόλια του με σαφήνεια…

Από την άλλη αυτή η σκέψη… “για να δούμε αν θα δουλέψει” που λένε πολλοί δυνατά, με ενοχλεί. Θα δουλέψει γιατί το θέλω εγώ. Δεν έχει δική του βούληση ο υπολογιστής. Αλίμονο μας αν θέλουμε να κάνουμε χρήση των νέων τεχνολογιών και να περιμένουμε αν θα αποφασίσει ο υπολογιστής “να δουλέψει”. Και μάλιστα σε συνέδριο νέων τεχνολογιών. Ή το άλλο… “ωχ τι έγινε τώρα;”Τι πάει να πει αυτό. Από μόνη της μια παρουσίαση μπροστά σε κοινό έχει την αγωνία της. Φροντίστε τουλάχιστον η εργασία σας να τρέξει. Εγώ την έστελνα με mail στον εαυτό μου, την είχα σε στικάκι σε Power Point  97, 2007, PDF. Δεν μπορεί κάποιο θα έτρεχε. Και αν το είχα ξεχάσει ή έχανα το στικάκι, θα το κατέβαζα επί τόπου. Ότι και να γινόταν παρουσίαση θα έκανα…. Ή το χιουμορίστικο… “για να δούμε αν η τεχνολογία μας κάνει τη χάρη”… Τίποτα από αυτά δεν πρέπει να ακούγονται σε ένα συνέδριο για ΤΠΕ στην εκπαίδευση. Όταν βρεθείτε στη τάξη (το λέω γιατι οι περισσότεροι ομιλητές δεν είχαν τέτοια εμπειρία) τα πάντα πρέπει να δουλεύουν αλλιώς τη χάσατε τη τάξη.

Το περιεχόμενο γενικά ήταν αξιόλογο αλλά έχανε από τους παρουσιαστές. Για παράδειγμα… μαι εφαρμογή δόθηκε για μελέτη σε 11 μαθητές και στη στατιστική ανάλυση έδωσε ένα ποσοστό 13% (δηλαδή ενάμιση μαθητής !!!!).Αργότερα σε διευκρινιστική ερώτηση είπε ότι είχε και μια ομάδα 12 ακόμα μαθητών σαν δείγμα αναφοράς. Και έτσι καταλάβαμε ότι δεν έκοψε κανένα αλλά ήταν τρεις μαθητές που είχαν απαντήσει έτσι. Μια άλλη εργασία αφορούσε έρευνα που δόθηκε σε πέντε (5) εκπαιδευτικούς και έγινε στατιστική με 5 απαντήσεις. Εμένα στην εργασία μου “Κατά πόσο είμαστε έτοιμοι για το Νέο Σχολείο” ( επί Διαμαντοπούλου ) με 283 ερωτηματολόγια συμπληρωμένα και (τυχαία) με κατανομή περίπου μισοί εκπαιδευτικοί και μισοί μαθητές, πήρα σχόλιο ότι είχα μικρό δείγμα. Επίσης ο πρόεδρος έκανε παρέμβαση ότι η συγκεκριμένη μελέτη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί στατιστική με 5 ερωτηματολόγια. Ήταν και άλλα…

Κυκλοφόρησε μια “ιστιοσελίδα” αλλά και μια “μελότητα” ( = membership). Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ από τις ερευνητικές εργασίες των μαθητών μου μια ερευνήτρια Joan Meadow που μου την παρουσίασαν σαν Ιωάννα Λιβάδι (!!!). Αυτά είναι τα παραλειπόμενα. Φυσικά και υπήρχαν άψογες παρουσιάσεις αλλά και παρουσιαστές ( τα περισσότερα), μερικές φορές ταυτόχρονα αλλά και χώρια. Μπόρεσα να παρακολουθήσω περίπου 15 ομιλίες αυτά που γράφω αναφέρονται σε τρεις.

Κλείνοντας και συμπεραίνοντας, δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ κάτι που είχα ακούσει το 2009 στο πρώτο συνέδριο που είχα συμμετάσχει με εισήγηση : “είναι 15 χρόνια που λέμε τα ίδια. Να δούμε πότε θα αλλάξει κάτι.” Να προσθέσω και άλλα έξι χρόνια και φτάσαμε στα 21. Ακόμα ψαχνόμαστε. Κάθε χρόνο παρακολουθώ 4-5 συνέδρια με συναφή θέματα. Όλα μου αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ασχολούνται, αλλά η αίσθηση που έχω είναι ότι πάλι στα ίδια είμαστε.

Πάντως θα ήθελα να δω ένα συνέδριο με τους ομιλητές να έχουν μόνο μαρκαδόρους και ασπροπίνακα… Αυτά από το συνέδριο των Ιωαννίνων. Περιμένω να ανακοινωθούν τα πρακτικά που θα βγουν στην ιστοσελίδα του συνεδρίου. Και επειδή κάποιοι τα ψάχνουν δίνω των σύνδεσμο.

http://hcicte2016.etpe.gr/el/proceedings-el/

Τη καλησπέρα μου μετά από αρκετό καιρό.

Από το 2009 στις 19 Αυγούστου είναι η ημέρα της φωτογραφίας. Μου πήρα μόλις έξι χρόνια να το μάθω. Αλλά το έμαθα. 

Από την άλλη διάβασα μια εξομολόγηση του Βαγγέλη, φίλου από τα πανεπιστημιακά χρόνια, για την πορεία του στη φωτογραφία και με έκανε να “ζηλέψω” και να κάνω και εγώ μια αναδρομή στη φωτογραφική μου πορεία τα τελευταία 35 χρόνια.

Η σχέση μου με τη φωτογραφία ξεκίνησε το 1979, όταν διάβαζα για τις εισαγωγικές μου στο Πανεπιστήμιο… Τότε άρχισα να καταγράφω ότι έβλεπα με μια KODAK Instamatic, με κασέτα 126 ( όπως λεγότανε). Έτσι στις εκδρομές εγώ έβγαζα φωτογραφίες, όλοι γκρινιάζανε αλλά όλοι ήταν ευχαριστημένοι μετά που έβλεπαν τις φωτογραφίες από την εκδρομή.

Και φτάσαμε στις εξετάσεις, οπότε μετά τον Σεπτέμβρη που έδωσα, ( έτσι δίναμε τότε)  έπιασα δουλειά για 40 μέρες σε ένα μαγαζί με ανοξείδωτες κατσαρόλες, μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα. Δούλευα στη Τζωρτζ και δίπλα στο μαγαζί υπήρχε ένα μαγαζί με φωτογραφικά και έβλεπα κάθε πρωί μια Canon AT 1 να με χαιρετά. Μετά από 40 ημέρες, πληρώθηκα 15.000 δρχ, και φεύγοντας, χαιρέτησα τον εργοδότη μου και μπήκα στο δίπλα μαγαζί και έφυγα με τη φωτογραφική μηχανή.

Ακριβώς αυτή ήταν…

Όλα χειροκίνητα, κανένας αυτοματισμός, ότι έπρεπε για να μάθει κανείς. Έπρεπε να εστιάσεις γρήγορα, να αποφασίσεις ταχύτητα και διάφραγμα για να προλάβεις να πάρεις το θέμα σου. Είχε όμως ένα μειονέκτημα. Αν δεν είχες μπαταρία δεν είχες τίποτα. Όλα νεκρά. Και έτσι πολύ σύντομα έψαχνα τον διάδοχο που άκουγε στο όνομα Praktica B200, ένα υβριδικό μοντέλο με κουρδιστό κλείστρο, που δεν είχε ανάγκη από μπαταρίες αλλά είχε και αυτοματισμούς αλλά και πολλές καινοτομίες ( για την εποχή κορυφαίες).

Και η διάδοχος…

 Τα επόμενα χρήματα που πήρα από δουλειά μου πήγαν κατευθείαν… σε τρίποδο. Και μετά σιγά σιγά άρχισε να αυξάνεται ο εξοπλισμός. Φωτόμετρο χεριού Lunassix 3 της Gossen και μετά φλας Metz 45 CT1 με εμβέλεια περίπου 25 μέτρα με το φακό ανοικτό και πλήρη ισχύ.

Το κανόνι… που κατέγραφε όλες τις εκδηλώσεις του Πανεπιστημίου.

Και μετά φτάσαμε στο σκοτεινό θάλαμο, με ένα ΜΕΟΡΤΑ  έγχρωμο αλλά και όλα τα περιφερειακά. Είχα τη πολυτέλεια σε ένα δωματιάκι αποθήκη πίσω από το μαγαζί του πατέρα μου να το σκοτεινιάσω, και να στήσω μόνιμα το σκοτεινό μου θάλαμο. Άπειρες ώρες και ξενύχτια. Ακόμα θυμάμαι τη γιαγιά μου όταν έμπαινε στο δωμάτιο να με ρωτάει: “Παναγία μου παιδί μου πως περνάς τόσες ώρες μέσα στα σκοτάδια;” Βέβαια τη μαγεία της φωτογραφίας που αναδύεται από το άσπρο χαρτί, στο λεκανάκι και την μυρωδιά του ξυδιού στο stop bath αν δεν τη ζήσεις δεν μπορείς να τη καταλάβεις. Όλα αυτά είναι μέρος της μαγείας της φωτογραφίας και δεν ξεχνιούνται ποτέ.

Σε όλη τη φοιτητική μου ζωή, η φωτογραφική μηχανή ήταν σαν “μενταγιόν” κρεμασμένη στο λαιμό μου. Το αποτέλεσμα απλό : με είχαν μάθει όλοι οπότε δεν τους έκανε καμία εντύπωση να είμαι με τη μηχανή στο πανεπιστήμιο, και να βγάζω φωτογραφίες. Σε όλες τις εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, καταλήψεις, συνελεύσεις, πορείες. και ότι άλλο μπορούσε να γίνει στο πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές κινδύνεψα να φάω ξύλο από μερικούς θερμόαιμους αλλά αυτοί που με γνωρίζανε τελικά με προστάτεψαν. Εννοείται ότι χρησιμοποιούσα χύμα φιλμ, 30μετρο το οποίο κόβαμε και τυλίγαμε στο χέρι και βάζαμε στα κουτάκια από παλιά φιλμ που παίρναμε από τα εργαστήρια φωτογραφιών της εποχής. Αυτό είχε τελικά σαν αποτέλεσμα να έχω στο αρχείο μου ένα μεγάλο πλήθος φωτογραφιών από όλες αυτές τις εκδηλώσεις του πανεπιστημίου… Εικόνες από ένα κόσμο που έχει χαθεί. Και εκεί είναι η μαγεία της φωτογραφίας.

Ο φωτογράφος επιλέγει να μη “ζήσει” τη στιγμή για να την απαθανατίσει και να την αφήσει κληρονομιά στους επόμενους. Κάποτε είχα ένα σύνθημα : Καταγράφουμε το παρόν, δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος. Νομίζω ότι αυτό λέει τι είναι η φωτογραφία για εμένα.

Με αυτό υπόψη, να σας βγάλω μια βόλτα στο παρελθόν, με μερικές φωτογραφίες από την εποχή των σπουδών μου στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων.

Κάπου στο 1981 προσπαθώντας να τραβήξω τη προσοχή του φωτογραφιζόμενου. Με την Praktica.

Φαντάσματα στο μώλο. Κάπου στο 1981. Η Λέττα, η Δήμητρα, η Δέσποινα και ο Φάνης τα μοντέλα. Προφανώς και βρέχει αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία.

Μέσα στο καταχείμωνο του 1982 ( Φλεβάρης ) η λίμνη είχε παγώσει όλο το μώλο.

Κοιτώντας χαμηλά στο έδαφος μπορούσες να δεις πολύ όμορφα σχέδια.

Αυτό είναι πρωινή πάχνη και όλα τα λουλουδάκια ήταν κρυσταλιασμένα. Πηγαίνοντας για το Πανεπιστήμιο πρωί πρωί.

Μια γενική συνέλευση του χημικού στο μεγάλο αμφιθέατρο.

Το φθινόπωρο θα γίνει στο Πανεπιστήμιο μια έκθεση φωτογραφίας από τη πρώτη φωτογραφικη ομάδα του Πανεπιστημίου.Με πρωτόγονα μέσα – με τα σημερινά δεδομένα – ήμασταν παντού και καταγράψαμε τη ζωή στο Πανεπιστήμιο του 1980 για να την αφήσουμε κληρονομιά στους επόμενους.

Σήμερα έχω περάσει στη ψηφιακή εποχή. Δεν μπορώ να έχω τη φωτογραφική μηχανή συνέχεια μαζί μου όμως έχω το κινητό μου που αν και σε καμία περίπτωση δεν φτάνει σε ποιότητα τη μηχανή, με βοηθάει να μη χάνω τη στιγμή.

Τη καλησπέρα μου.

Όλα ξεκίνησαν πριν 40 χρόνια το  1975. Τότε ένας καθηγητής μου, ο Κυριάκος Λινάκης, με συνεπήρε με το μάθημά του στη Χημεία… και αποφάσισα να γίνω χημικός.  Δεν ήξερα τι ακριβώς είναι, απλά ήξερα ότι μου άρεσε. Μετά από 4 χρόνια έδωσα εξετάσεις και μπήκα χημικός…. από τύχη. Ήταν η 31η επιλογή μου και μπήκα χημικό Ιωαννίνων. Ήταν τύχη από πολλές μεριές . Πρώτα απ΄όλα συμπληρώνοντας μηχανογραφικό χωρίς βαθμολογίες ήταν μάλλον τυχερή ζαριά που μπήκα χημικό. Τα Γιάννενα ήταν μια άλλη εξαιρετική τύχη, γιατί όντας 40 άτομα στο έτος βίωσα εξαιρετικές συνθήκες εκπαίδευσης με νέους καθηγητές που είχαν όρεξη για δουλειά και εργαστήρια πλήρη και λειτουργικά.

Τέλειωσα το χημικό, το στρατιωτικό και από το 1986 ξεκίνησα να διδάσκω. Φροντιστήριο στην αρχή και από το 1988 σε σχολείο. Από το 1990 στην Ελληνογαλλική Σχολή της Αγίας Παρασκευής. Δεν δούλεψα ούτε μια μέρα βιομηχανία γιατί θεώρησα ότι δεν θα μπορούσα να συνηθίσω τη ρουτίνα.

Πολύς κόσμος με ρωτάει αν το να κάνεις κάθε μέρα μάθημα δεν είναι ρουτίνα; Όχι. Ποτέ δεν ήταν και ούτε θα γίνει. Πάντα οι μαθητές κάνουν τη κάθε μέρα διαφορετική και ενδιαφέρουσα. Κάθε μέρα έχει τη πρόκλησή της και κάθε μέρα είναι διαφορετική από τη προηγούμενη.

Αυτό που είναι περιοριστικό είναι το αναλυτικό πρόγραμμα. Είναι σε τόσα πράγματα μέσα η χημεία και τόσα να πεις και να δείξεις… που όταν έχεις να βγάλεις την ύλη δεν προλαβαίνεις να πεις και να κάνεις.

Όλα τα χρόνια ψάχνω να βρω το διαφορετικό και το καινούργιο, αυτό που θα δώσει μια άλλη διάσταση και να απομυθοποιήσει τη χημεία, να τη φέρει πιο κοντά στον καθένα μας.

Έχουν υπάρξει πολλές αφορμές και πολλές ευκαιρίες, μέσα από ομιλίες, διαλέξεις,παρουσιάσεις. Φέτος παρουσιάστηκε μια καινούργια ευκαιρία….

ΚΟΥΖΙΝΟΧΗΜΕΙΑ!!!

Μετά από μια πρόταση της Χαράς Μαραντίδου, παλιάς μου μαθήτριας να παρουσιάσω κάποια εργαστήριο χημείας στο Κέντρο επισκεπτών του Κέντρου Πολιτισμού – Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος με χτύπησε… κατακέφαλα. Θα κάνω χημεία χωρίς αντιδραστήρια, και χωρίς χημικά όργανα. Με πιατάκια, ποτηράκια και μπουκαλάκια από τα οικιακά είδη και το σούπερ μάρκετ, θα μπορέσω να δείξω ότι τα πάντα είναι χημεία.

Και όταν λέμε χημεία, δεν εννοούμε εκείνους τους τρελούς επιστήμονες με το… περίεργο βλέμμα που κάνουν εκρήξεις, βγάζουν φωτιές ή τινάζουν τη μισή γειτονιά στον αέρα ( χωρίς βέβαια να αποκλείεται και αυτό). Όμως μάλλον δεν μπορείτε να φανταστείτε τη γιαγιά σας σαν χημικό.  Και όμως είναι και μάλιστα καλή χημικός.Ξέρει πως να αξιοποιεί πολλά πράγματα που δεν φαντάζεστε. Μπορεί να σας βάψει κόκκινα αυγά με κρεμμύδι ή να σας φτιάξει υπέροχο κρασόξυδο από το παλιό κρασί. Μπορεί να φτιάξει λικέρ, στη ταράτσα ή να αρωματίσει τη ντουλάπα χωρίς να αγοράσει αρωματικά ( με ένα ματσάκι λεβάντα τυλιγμένο σε ένα μαντήλι.

Δεν ξέρει τη χημεία πίσω από αυτά που κάνει, αλλά σίγουρα ξέρει τι να κάνει. Και πως να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες που της δίνει η κουζίνα της.

Έτσι μεθαύριο σας προσκαλώ σε ένα ταξίδι στη κουζινοχημεία. Στη χημεία που θα γίνει στο κέντρο επισκεπτών στο Κέντρο Πολιτισμού – Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο Φάληρο. Είναι για ηλικίες από 9 μέχρι 14, τουλάχιστον έτσι το έχω σχεδιάσει και δεν το έχω βαρύνει με πολύ θεωρία και πολύ εργαστήριο. Τόσο όσο χρειάζεται για να δούμε μερικά πράγματα.

Λεπτομέρειες μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ελάτε να τα πούμε από κοντά τη Παρασκευή στις 5.00 το απόγευμα.

Ελάτε να δούμε τη Χημεία αλλιώς, όπως πραγματικά είναι μέσα στη ζωή μας.

Τη καλησπέρα μου.

Κάθε φορά γίνεται και χειρότερο. Η αλήθεια είναι ότι αυτή τη φορά το κάνω για εμένα. Κάπου μέσα στο μυαλό μου “δεν το βλέπω” αλλά είναι γεγονός και δεν μπορώ να το αρνηθώ. Δεν είχα σκοπό να γράψω κάτι αλλά σήμερα ξύπνησα από τις 5.00 οι υπηρεσίες ανοίγουν στις 9.00 και άμα και επειδή λόγω μηχανής έχω αναλάβει τα μακρινά και τα “χαρτιά” που λέμε και ο αδελφός τα “άλλα” έχω λίγο χρόνο, και έτσι…ξεκινάω.

Στις 9 Απρίλη μία αιματουρία βρεθήκαμε το νοσοκομείο. Τα έχω ήδη γράψει και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να τα ξαναγράψω, και έτσι φτάνω γρήγορα στα τελευταία. Το αναπνευστικό υπερίσχυσε και κούρασε και τη καρδιά. Και έτσι το Σάββατο το μεσημέρι ο κυρ Μπάμπης ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι από ανακοπή καρδιάς. Παρά τις προσπάθειες δεν μπόρεσε να συνέλθει και η συνολική κατάσταση μετά από ένα μήνα εντατική δεν άφηνε πολλά περιθώρια. Έτσι ο πατέρας μου, ο “μπαμπάκος” όπως τον έλεγα, ο κυρ – Μπάμπης ο μπακάλης για όλη τη γειτονιά “έφυγε”.

Του άρεσε να κάθεται στο μπαλκόνι και να χαζεύει, και οι περαστικοί – παλιοί του πελάτες και φίλοι πλέον οι περισσότεροι περνούσαν και “υπέβαλλαν τα σέβη τους”… “Γεια σου κυρ-Μπάμπη…”, και αυτός ανταπέδιδε τον χαιρετισμό και αν ξεχώριζε και ποιος ήταν έπιανε και ψιλοκουβεντούλα. Τώρα η άδεια θέση του στο μπαλκόνι, θα επισημαίνει την απώλεια…

Φύγαμε από τα Χανιά για τα παιδιά…(τον Δημήτρη και εμένα). Ξεπούλησε – κυριολεκτικά – ότι περιουσία υπήρχε στα Χανιά και φύγαμε για Αθήνα, που είχε ξηρό κλίμα και θα έκανε καλό στο Δημήτρη που τον πείραζε η υγρασία των Χανιών. Τα παιδιά ήταν πάντα η προτεραιότητα του. Και στη δεύτερη φάση του παππού πάλι τα παιδιά ήταν προτεραιότητά του. Ήθελε να τους δίνει το “κατι τις τους” όπως έλεγε, όπως είχε μάθει και όπως ήθελε να κάνει. Με τα νέα μέτρα και τις συνεχείς μειώσεις η σύνταξη έφτασε στο επίδομα επιβίωσης και παρόλα αυτά επέμενε να τους δίνει ακόμα και αν τα χρήματα δεν φτάνανε για το πετρέλαιο ή για τα φάρμακα. Είδαμε και πάθαμε με τον αδελφό μου να τον πείσουμε ότι “τα παιδιά” καταλαβαίνουν και ότι δεν θα τον παρεξηγήσουν αν επιλέξει να παίρνει τα φάρμακά του αντί να τους δίνει χαρτζηλίκι. Αντίθετα θα το χαίρονταν.

Στο μπακάλικο όλοι τον ήξεραν σαν τον κυρ- Μπάμπη που είχε κάθε μέρα “φρέσκο πράμα” μια και κατέβαινε καθημερινά στη κεντρική αγορά για προμήθειες. Και αυτό συνέχισε μέχρι που κάποια στιγμή βγήκε στη σύνταξη. Του στοίχισε πολύ και ίσως υπήρξε και η αφορμή για το έμφραγμα και το τετραπλό bypass που χρειάστηκε.

Χθες είχαμε μαζευτεί όλοι στο σπίτι και η απουσία έγινε ακόμα πιο έντονη. Μέσα στη παρέα των θείων και φίλων, έλειπε ο “κυρ-Μπάμπης”. Αυτό κάνει πιο δύσκολα τα πράγματα… κάθε καθημερινή κίνηση φέρνει μνήμες και εικόνες διαφορετικές από αυτές που είχαμε συνηθίσει. Η θέση του, που μάλλον αθέλητα έμεινε κενή, έκανε αυτή την αίσθηση ακόμα πιο έντονη. Η αλήθεια είναι ότι έκατσα κάπου να μη “βλέπω” και προσπάθησα με διάφορες αφορμές να καταπιαστώ σε άσχετες συζητήσεις.

Η μητέρα μου σε κάθε κίνηση έβλεπε άλλα πράγματα. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς μετά από σχεδόν 65 χρόνια συμβίωσης. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα σε κάποιες φάσεις ηρεμίας να ακούγονται εκφράσεις του τύπου : ΄Ξεκουράστηκε, Είδε παιδιά εγγόνια κλπ κλπ και αμέσως μετά να έρχεται μια εικόνα στην επιφάνεια και πάλι από την αρχή. Και εμείς – τα παιδιά – όπως πάντα μας βλέπει, να είμαστε εκεί και να προσπαθούμε πότε με λόγια, πότε χωρίς να αποφορτίσουμε τη κατάσταση. Λέμε τώρα… τουλάχιστον έτσι λέμε.

Δεν ξέρω… δεν μπορώ να μαζέψω τις σκέψεις μου.Είναι πολλά. Και όλα ανακατεμένα. Σίγουρα θα πρέπει να δείξουμε – εμείς τα παιδιά – χαρακτήρα και αντοχή γιατί έτσι θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Δεν λέω να το ξεπεράσουμε γιατί δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ αυτό. Εδώ θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους σας. Όλες αυτές τις μέρες, βίωσα μια  αλληλεγγύη από όλους όσοι ήταν γύρω μου όλο αυτό το καιρό αλλά και το τελευταίο διήμερο. Μια αλληλεγγύη διακριτική και ταυτόχρονα “θορυβώδη” και υπαρκτή και κυρίως ουσιαστική. 

Έτσι ας κάνω μια πρώτη προσπάθεια για ένα καινούργιο ξεκίνημα:

Καλημέρα και καλή βδομάδα σε όλους, με υγεία, δημιουργικότητα, φαντασία και αλληλεγγύη.

Ξεκινάω το κυνήγι των “χαρτιών”

Γενικά είμαι καλά. Απλά εμφανίζω μια άρνηση να γράψω. Ελπίζω να το ξεπεράσω σύντομα, γιατί δεν αντέχω στην ιδέα ότι θα εξακολουθήσει να σκονίζεται. Το έχω ξαναπάθει… παλιά.

Χαιρετώ…

See on Scoop.it – TA NEA TOY LFH

See on en.calameo.com

See on Scoop.it – TA NEA TOY LFH

Ο Στέφανος Ρόκος, απόφοιτος της Σχολής μας και ζωγράφος, συνεργάζεται με δισκογραφικές εταιρείες. Ας δούμε πως παρουσιάζει ο ίδιος την τελευταία του συνεργασία.

Σας στέλνω το καινούριο έργο που έκανα για την νέα δισκογραφική εταιρία clapyouclapme η οποία συνεργάζεται με μουσικούς και εικαστικούς από όλον τον κόσμο. Η εταιρία μου ζήτησε να ακούσω το καινούριο album των OOFJ και να φτιάξω ένα έργο εμπνευσμένο από την μουσική τους.

Στον σύνδεσμο μπορείτε να δείτε την δουλειά του.

See on www.clapyouclapme.net