Category: Αυτοκριτική

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή…

Μπορώ να το πω πια με βεβαιότητα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανταμοιβή για ένα καθηγητή από την αναγνώριση από τους απόφοιτους μαθητές του. Έχω αναφερθεί και άλλες φορές, για τους απόφοιτους μαθητές μου.

Χθες όμως ήταν το κάτι άλλο. Στο σχολείο γιορτάζαμε τα 30 χρόνια από ιδρύσεως του στο συγκεκριμένο χώρο και οι εκδηλώσεις ήταν εντυπωσιακές.  Δεν θα ασχοληθώ με τις εκδηλώσεις. Αυτές θα τις διαβάσετε στα ΝΕΑ ΤΟΥ LFH. Εδώ θα ασχοληθώ με συναισθήματα. Συναισθήματα έντονα και καθαρά, που βίωσα χθες όταν βρέθηκα ανάμεσα σε παλιούς μου μαθητές με ένα εύρος αποφοίτησης από το 1992 μέχρι το 2010. Θα έλεγα ότι έπαθα ένα “αποφοιτιστικό” (αν υπάρχει τέτοια λέξη) σοκ.

Να σας εξηγήσω.

Οι πρώτοι απόφοιτοι της σχολής μας βγήκαν το 1992. Τότε εγώ μετρούσα τέσσερα χρόνια υπηρεσίας. Τα παιδιά αυτά όταν τα είδα χθες ήταν η πιο έντονη εικόνα.

Τα περισσότερα να έχουν προχωρήσει στη ζωή τους, οικογενειάρχες, με παιδιά – μερικά σε αρκετά μεγάλη ηλικία – ήρθαν στο γήπεδο που γίνονταν οι εκδηλώσεις. Και η κατάσταση περίεργη. Να προσπαθούν να μιλήσουν και να μη μπορούν να ξεκαθαρίσουν αν μπορούν να μιλήσουν στον ενικό ή τον πληθυντικό. Και να γίνει μια περίεργη αλλά υπέροχη κατάσταση. Εντύπωση μου έκανε, η ανάγκη τους να απολογηθούν για τις επιδόσεις τους στην χημεία “τότε”. Είπαμε “μια φορά μαθητής…- πάντα μαθητής”. Προσπάθησα αρκετά να τους εξηγήσω ότι αυτό πλέον δεν έχει καμία σημασία αλλά σημασία έχουν οι επιδόσεις τους στη ζωή.

Εκεί λοιπόν απλά… καταλαβαίνεις πόσο μεγάλωσες. Όταν έρχονται και σε ρωτάνε αν έχουμε νηπιαγωγείο για τα παιδιά τους. Όταν συζητάνε για τις αγωνίες τους για τα παιδιά και το τι θα κάνουν σαν μεγαλώσουν. (!!!) Και πάλι βλέπεις ότι τη γνώμη σου τη μετράνε και περιμένουν να την ακούσουν, όχι γιατί θα πάρουν βαθμό από εσένα, αλλά γιατί σε θεωρούν ένα άνθρωπο του οποίου η γνώμη έχει αξία, και αυτό το κάνει ακόμα πιο δύσκολο. Προσπαθείς να καταλάβεις τις αγωνίες τους, και να τους περάσεις κάποια από τις εμπειρίες σου, όχι πια σαν καθηγητής αλλά σαν φίλος, που έχει κάποια εμπειρία μεγαλύτερη την οποία όπως πάντα μοιράζονται μεταξύ τους.

Το καλύτερο όμως είναι όταν – όπως γίνεται στα κείμενα τα κρατικά που έχουν διαβαθμιστεί σαν “εμπιστευτικά” που απελευθερώνονται μετά από κάποιο χρόνο – τους λέω τι θυμάμαι από αυτούς και της πορεία τους μαζί μέσα από τις τάξεις.  Το γέλιο που κάναμε όταν τους θύμιζα κάποιες φάσεις και περιστατικά που θυμάμαι. Τους έκανε μεγάλη εντύπωση – είπαν – ότι μπορούσα να θυμηθώ τόσα πράγματα. Είναι φανερό πως δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει “αλληλεπίδραση”. Ότι δηλαδή έχουν επιδράσει και αυτοί πάνω μας. Ότι δηλαδή το πέρασμά τους μας έχει αφήσει ίχνη. Συνήθως τη λέμε εμπειρία. Εκεί μέσα κρύβουμε όλα όσα έχουμε αποκομίσει εμείς σαν καθηγητές από τους μαθητές μας.

Μεγαλύτερη ανταμοιβή από το ευχαριστώ της Κατερίνας, τα βουρκωμένα μάτια της Ασπασώς, τη χαρά και το καμάρι του Αποστόλη όταν μου σύστησε τη γυναίκα του, και τη χαρά του Παναγιώτη όταν μου δήλωσε ότι μέσα στο καλοκαίρι παντρεύεται. Το καλύτερο όμως το άφησα για το τέλος. Η Μιρέλλα με το μόλις 42 μερών μωράκι της να κουρνιάζει στην αγκαλιά της να έχει έρθει στο σχολείο, για να μας δει και να ξαναβρεθεί μαζί μας. Οι αγκαλιές από σχεδόν όλα τα παιδιά και το φιλί, όπως αγκαλιάζονται οι φίλοι. Μια ζεστή άδολη αγκαλιά, που σίγουρα σου αφήνει τη βεβαιότητα ότι ναι, είσαι σε καλό δρόμο. Έχεις κάνει “κάτι” και αυτό το κάτι, έχει βοηθήσει “κάποιους” να πάνε ένα βήμα πιο κοντά στα όνειρά τους. Όποια και αν είναι αυτά, από μια φωτογραφική μηχανή και μια καριέρα στη φωτογραφία, μέχρι το τι κρύβεται κάτω από το καπό ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου. Εδώ είναι που θέλω ανταμοιβή… μια φωτογραφία με αφιέρωση… εις ανάμνηση της πρώτης φωτογραφικής εξόδου της ομάδας φωτογραφίας, στο Μοναστηράκι και την Αρχαία Αγορά, ένα πρωινό των Τριών Ιεραρχών του 1991.  (μνήμη ελέφαντα).  Η άλλη μου ανταμοιβή είναι μια βόλτα με Ferrari… που θα μου πάει… θα τη κάνω. Αν θα μπορέσω να χωθώ στο backet  και μετά να βγω – αυτό είναι το δύσκολο – είναι ένα άλλο θέμα. (Αυτοί ξέρουν…)

Το μεγάλο “γέλιο” έγινε όταν μία ομάδα αποφοίτων του 2008 “αντιμετώπισε” μια απόφοιτη του 1992. Το σχόλιο των “μικρών” ήταν… “όταν αποφοίτησες εσύ, εμείς είμασταν 2 ετών (!!!). Και το σχόλιο της “μεγάλης” ήταν “πω, πω…υπάρχουν και απόφοιτοι σε τέτοιες ηλικίες!!!”.

Σε αυτή τη περίπτωση έγιναν δύο πράγματα φανερά…. : “Το χάσμα των γενεών.” και η ανάγκη δημιουργίας μητρώου των αποφοίτων. Που θα πάει… θα γίνει κάποια στιγμή. Θα το κάνω…

Αρκετά…Δεν συνεχίζω. Κάποια στιγμή θα γράψω στο άλλο blog αναλυτικό ρεπορτάζ… και θα ανεβάσω πολλές φωτό και βίντεο. Αυτό όμως θα γίνει μετά τη Δευτέρα, μια και προς το παρόν… έχουμε Σύρο και εισήγηση στο Συνέδριο. Με την επιστροφή θα έχουμε πολλά. Και για Σύρο αλλά και για το σχολείο.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Διακοπές εργασίας…

Το μόνο πράγμα που μου έχει λείψει από τη δουλειά μου, συγκρίνοντας την με άλλες είναι το γεγονός ότι τη δουλειά μου τη φέρνω στο σπίτι κάθε μέρα. Νομίζω ότι κάποιες άλλες δουλειές όταν κλείνεις τη πόρτα και φεύγεις τις αφήνεις εκεί. Βέβαια τώρα ξέρω καλά ότι αυτό δεν ισχύει και τη δουλειά ούτως ή άλλως τη κουβαλάς μαζί σου σαν σκέψη τουλάχιστον.

Πάντως θεωρώ ότι το “επάγγελμα” του καθηγητή έχει πάρα πολλά χαρακτηριστικά που δεν έχει κανένα άλλο. Και φυσικά έχει μια πολλαπλάσια ανταμοιβή, ένα κρυφό μισθό όπως έχω πει, αλλά και πάρα πολλές υποχρεώσεις.

Έτσι φέτος το Πάσχα κάνοντας διακοπές είχα ήδη γεμίσει τη κάθε μέρα μου.

Οι διακοπές ξεκίνησαν την Κυριακή των Βαΐων που ολοκληρώθηκε η παρουσίασή μου για το Συνέδριο της Σύρου. Τη δούλευα απ΄την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά σε τελική μορφή, έφτασε τη Κυριακή. Και πάλι δεν έχει τελειώσει, γιατί πρέπει να κάνω πρόβες, να μάθω να τη λέω…Δεν είναι εύκολο ξέρετε. Το πιο εκνευριστικό λάθος που κάνουν οι παρουσιαστές εργασιών κλπ κλπ σε σεμινάρια συνέδρια είναι να διαβάζουν από το πίνακα την παρουσίαση. Αυτό το λάθος δεν θέλω να το κάνω και εγώ. Εκτός αυτού πρέπει να τελειώσει σε 15 λεπτά. (και αν είναι δυνατόν να έχει και υπόλοιπο 2-3 λεπτά για μια δυο ερωτήσεις). Αυτό θέλει πρόβα.

Μετά τη Μ. Δευτέρα είχαμε το τρέξιμο, για την αίτηση του επιμορφωτή, που κυνηγάω. Ενστάσεις και ξανά αξιολόγηση για να μάθω την Μ. Πέμπτη ότι έχω σειρά 53 στους 46 που θα πάρουν. Δεν ξέρω αν είναι οριακό, αλλά μάλλον κράτησα τα προσχήματα – για να μη πω ότι δεν έκανα την αίτηση -Μετά είχε  διάβασμα για την επιμόρφωση Β επιπέδου με φίλη και συνάδελφο, για να μπορέσουμε να βάλουμε μια σειρά, μέχρι αργά το απόγευμα που πλέον δεν αντέξαμε και το διαλύσαμε.

Τη Μ. Τρίτη πληροφορήθηκα ότι θα συμμετέχω με παρουσίαση στις εκδηλώσεις για τα 30 χρόνια του σχολείου. Μια ακόμα δουλειά μια και είχα κανονίσει ήδη να προετοιμάσω την ψηφιακή παρουσίαση της εκδρομής στη Σικελία της Α΄λυκείου.

Τη Μ. Τετάρτη, δούλευα τα βίντεο και τα κείμενα, και τελικά Μ. Πέμπτη ανεβήκανε στο διαδίκτυο, στη σελίδα του σχολείου. Ταυτόχρονα φτιάχτηκε μια ιστοσελίδα με όλο το υλικό των παιδιών από τις παρουσιάσεις τους. Έτσι ολοκληρώθηκε το ένα πλάνο. Ταυτόχρονα δούλευα τη παρουσίαση για το σχολείο, πάνω στο ψηφιακό χώρο.

Φυσικά έκανα και τα ψώνια του Πάσχα, μια και είχα κόσμο όπως είδατε.

Μεγάλη Παρασκευή, δεν έκανα τίποτα, διάβασα ένα βιβλιαράκι που είχα μισό και ακολούθησα τον Επιτάφιο. Μη τα κάνουμε όλα ίσωμα πια…

Μεγάλο Σάββατο τέλειωσα την παρουσίαση μου για το ψηφιακό σχολείο – για το σχολείο και μείνανε κάποια πρακτικά θέματα αλλά το υλικό ήταν έτοιμο.

Τη Κυριακή του Πάσχα ασχολήθηκα με το κατσίκι… αλλά τα είπαμε αυτά.

Τη Δευτέρα του Πάσχα, έκανα τα τελικά φινιρίσματα, κάτι κολλήματα σε φωτογραφίες, έφτιαξα ένα βιντεάκι για προβολή σχετικά με τον ψηφιακό χώρο, και έφτιαξα και τα ταμπλό. Γίνανε και οι πλαστικοποιήσεις και είμαστε έτοιμοι.

Η Τρίτη ήταν η μέρα της Εφορίας. Όλη τη μέρα μετρούσα, έκανα αθροίσεις, διάβαζα, έγραφα, έσβηνα.  Χρησιμοποίησα το προγραμματάκι του Βήματος που είχε κυκλοφορήσει αλλά είχε λάθη. Μου έβγαλε κάτι κουλά και είδα ότι είχε βάλει αλλού τα ποσά που παρακρατήθηκαν και αποδόθηκαν κλπ κλπ κλπ. Οπότε τσάμπα χρόνος για την εισαγωγή των πληροφοριών. Μετά μπήκα στο TAXIS που έκανα τις εγγραφές, και τώρα περιμένω λίγο, να ξελαμπικάρω και να τα ξανακοιτάξω πριν στείλω το ΟΚ.

Σήμερα Τετάρτη, είχαμε λίγα… αλλά η μέρα είναι μεγάλη ακόμα. Χρωστάω στο Φίλιππο κάποιες ασκήσεις στην Ανόργανη που μου ζήτησε, τις έχω σκεφτεί αλλά δεν τις έχω γράψει ακόμα. (πρέπει να λύνονται κιόλας και αυτό το κάνει περισσότερο δύσκολο)

Από αύριο μέχρι και Σάββατο είμαι στη Πάτρα. Έχει ένα συνέδριο στις ΤΠΕ και θα βρεθώ για μια ακόμα φορά ανάμεσα σε φίλους. Εκεί μια και θα είμαι συνέχεια εκτός σπιτιού, δεν θα κάνω τίποτα. Οπότε, μάλλον θα ηρεμήσω από διαβάσματα και γραψίματα. Από την άλλη υπάρχουν κάποιες παρουσιάσεις πολύ ενδιαφέρουσες, που θα πρέπει να παρακολουθήσω, και από την άλλη να δω τους φίλους και όπως λέω πάντα, να γνωρίσω και άλλους.

Αν τα καταφέρω αύριο το πρωί και δεν βρέχει να κλαδέψω τις τριανταφυλλιές μου θα είναι η καλύτερη. Αν από την άλλη βρέχει όπως εδώ όλη μέρα, μάλλον θα κλειστώ μέσα, με μουσικούλα, τη σομπίτσα – οπωσδήποτε – να διαβάσω και να γράψω κανένα θεματάκι για το διαγώνισμα της Τετάρτης. Αλλιώς Σάββατο απόγευμα και Κυριακή είναι για τα θέματα.

Λοιπόν ήταν ή δεν ήταν διακοπές εργασίας; Σας άγχωσα; Και πάλι τυχεροί είστε. Αν σας πω το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας, τότε θα πάθετε… επειδή όμως “σας θέλω και για αύριο” που λέμε… σταματάω εδώ.

Τη καλησπέρα μου…

Τα blog και εγώ…

Ξεκίνησα να γράφω πριν από πολλά χρόνια…2006 είναι – αν θυμάμαι καλά – είναι η πρώτη καταγεγραμμένη εγγραφή μου.

Από τότε πέρασε πολύς καιρός. Ούτε ξέρω πόσα κείμενα έχω γράψει από τότε. Ούτε ξέρω που έχω γράψει τα κείμενα. Βλέπετε έχω δημιουργήσει καμιά δεκαριά blogs αλλά έχω συμμετοχή και σε πολλά άλλα, γνωστών και φίλων.

Όταν πρωτοξεκίνησα το έκανα μάλλον από πειραματισμό. Ήταν κάτι καινούργιο και ήθελα να δω τι γίνεται… Είχα ήδη φτιάξει μια – δυο ιστοσελίδες αλλά δεν μου άρεσαν, γιατί ήταν στατικές. Ήθελα κάτι πιο άμεσο και γρήγορο. Κάτι πιο ευέλικτο. Αυτό το βρήκα στο blog.

Όταν ξεκίνησα να γράφω… δεν ήξερα τι να γράψω. Και τώρα το ίδιο ισχύει. Έτσι έγραφα ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Αλλά τα πράγματα δεν ήταν απλά. Έκανα πολλά λάθη σε όλη τη πορεία αλλά έμαθα και πολλά.

Νομίζω το γεγονός ότι κάθε εγγραφή σε “βγάζει έξω” στα ανοικτά, σε κοινή και δημόσια θέα, είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Μαθαίνεις να εκτιμάς και να σέβεσαι αυτούς που σε διαβάζουν – τουλάχιστον για μένα ισχύει – και σιγά σιγά αυτό γίνεται στάση ζωής. Μαθαίνεις να σέβεσαι όλους αυτούς που έχεις απέναντί σου και να προσπαθείς να βγάλεις το καλύτερο εαυτό σου – μια και αυτό κάνεις σε κάθε εγγραφή.

Μια και όπως έχω γράψει αρκετές φορές, τα κείμενα μου είναι όπως σε προφορικό λόγο, χωρίς φινίρισμα μετά, απλά με κάποιες διορθώσεις ορθογραφικές κυρίως, έμαθα να σκέφτομαι πριν μιλήσω ( εδώ γράψω). Και αυτό επίσης είναι προσόν την σήμερον ημέρα.

Στη αρχή με έπιανε άγχος με το “κοινό” μου και θεωρούσα ότι έπρεπε να γράφω κάθε μέρα, και έγραφα σχεδόν κάθε μέρα. Μετά αισθάνθηκα μια “ασφυξία” και το ξανασκέφτηκα… Γιατί να γράφω επειδή “πρέπει”. Θα γράφω αν έχω κάτι να γράψω. Αν δεν έχω…τότε δεν γράφω. Το θέμα όμως είναι ότι αυτό πέρασε και στη καθημερινότητά μου και ξέφυγα από τον καταναγκασμό τον δικό μου να κάνω πράγματα που δεν θέλω μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω κάποιους άλλους. Έτσι κάνω πράγματα μόνο αν θέλω. Το “πρέπει” έχει πέσει σε δεύτερη μοίρα. (Είπαμε… το χούι φεύγει τελευταίο, όπως λέει και ο λαός μας).

Όταν το πρωτοείπα σε κάποιους φίλους είπα ότι έχω blog (κάτι σαν το “έχω και κότερο” ) όλοι με ρώτησαν “γιατί;”  Όταν τους είπα “γιατί μπορώ” (μιλάμε για ακράδαντα επιχειρήματα), η επόμενη ερώτηση ήταν “και τι γράφεις εκεί μέσα;” και η απάντηση εξίσου ακράδαντη και αποστομωτική ” “Ό,τι θέλω”. Και εδώ πάλι δυσκολεύτηκα να εξηγήσω, γιατί να γράφει κάποιος σε blog. Και σε τελική απάντηση γιατί για όλα πρέπει να υπάρχει ένα “γιατί” ;  Μ΄αρέσει να γράφω και γράφω. Σε όποιον αρέσει να με διαβάζει με διαβάζει… σε όποιον δεν αρέσει… απλά δεν  με διαβάζει. Δεν θέλει πολύ φιλοσοφία. Είπαμε δεν είναι ανάγκη να υποχρεωνόμαστε.

Κοιτάζοντας προς τα πίσω, θα μπορούσα να πω, χωρίς υπερβολή, ότι με το blog έμαθα να είμαι καλύτερος. Μέσα από αυτό, από τα κείμενα αλλά και τα σχόλια, μπόρεσα σε πολλές περιπτώσεις να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά. Όπως πολλές φορές παίρνουμε ένα χαρτί και γράφουμε τις σκέψεις μας για να μπορέσουμε να δούμε τι θα κάνουμε, έτσι και μέσα από τα κείμενα, μπόρεσα να καταλήξω σε συμπεράσματα. Σε περιπτώσεις έντασης και πίεσης, γράφοντας τα κείμενα και κοινοποιώντας τις σκέψεις, μπόρεσα να διώξω κάποια από τη πίεση. Όχι ότι βρήκα τη λύση, απλά ξεθύμανα.

Και το τελευταίο. Οι περισσότεροι από αυτούς που με ρωτούσαν γιατί το κάνω, τώρα έχουν δικά τους blog. Και πάντα βρίσκουν κάτι να γράψουν και κυρίως βρίσκουν ένα λόγο για να  το γράψουν… γιατί μπορούν και γιατί έτσι τους αρέσει…

Τη καλησπέρα μου…

Για ένα βιδάκι….

Με παίρνει τηλέφωνο χθες μεσημέρι ο πατέρας μου και με ρωτάει αν θα κατέβω Παγκράτι…Το απαντάω ότι δεν έχω πρόθεση γιατί έχω δουλειές στο σπίτι να τελειώσω. Ξέρεις θέλω για μια δουλειά… Σου είπα δεν θα πάω… (Το Παγκράτι το βαριέμαι, κατεβαίνω μόνο με μηχανάκι – “χτυπάω” και φεύγω). Να, ξέρεις… μου έφυγε ένα βιδάκι από τα γυαλιά μου…(Σαν να μη μιλούσα εγώ… εκεί μονόλογος…) Σου είπα δεν πάω σήμερα… Τώρα η μάνα σου προσπαθεί να το στερώσει μέσα… αλλά δεν κάθεται στη θέση του… Εμφανώς τσαντισμένος του λέω …καλά θα έρθω.  Ο λόγος είναι ότι δεν θεωρούσα ότι το να πάω σήμερα ήταν τόσο σημαντικό… τουλάχιστον για μένα. Και θεωρούσα ότι οι δουλειές που είχα προγραμματίσει είχαν προτεραιότητα. Θα μπορούσα να πάω σήμερα…

Ετσι κατά τις 7 το απόγευμα βρέθηκα στο πατρικό με πλήρη εξάρτηση (κράνος – μπουφάν – γάντια – μπότες και όλα τα καλούδια που σημαίνουν μηχανάκι), για να πάρω τα γυαλιά. Εκεί λοιπόν μου δίνει τα γυαλιά και μου λέει…

Χωρίς τα γυαλιά δεν μπορώ να σηκωθώ και να περπατήσω γιατί ζαλίζομαι και φοβάμει μην πέσω… Και εκεί κατάλαβα τη βιασύνη και την ανάγκη. Αισθάνθηκα άσχημα γιατί το είχα θεωρήσει “γεροντίστικη” παραξενιά την επιμονή του να του τα φτιάξω. Βλέπετε άλλα σημαίνουν για μένα τα γυαλιά και άλλα για τον πατέρα μου.

Έτσι αποφάσισα να μη γυρίσω αν δεν τα φτιάξω. Έφυγα λοιπόν και μπήκα στο πρώτο κατάστημα οπτικών στη γειτονιά μου.

Ο νέος του μαγαζιού, εντελώς διεκπεραιωτικός στις ενέργειες του, εμφανώς σε κατάσταση βαρεμαρίτιδας, παίρνει τα γυαλιά, δοκιμάζει μια βίδα, δεν του κάθεται (γυρνούσε τρελλά), βγάζει τη βίδα “κοιτάζει” το σπείρωμα και αποφαίνεται… “έχουν χαλάσει οι βόλτες” μόνο με κόλλα αν κάνεις κάτι και όσο κρατήσει. Και μου δίνει τα τεύχη.

Δεν μπορεί σκέφτηκα… ο πατέρας μου μου είπε ότι ξεβίδωσε το βιδάκι και έπεσε και δεν μπορούσαν να το βρουν. Άρα ήταν βιδωμένο και από όσο γνωρίζω οι βίδες δεν αυτοκαταστρέφονται. Θα πάω σε άλλο μαγαζί. Όπερ και εγένετο.

Στο δεύτερο μαγαζί, ο νέος – επίσης – του μαγαζιού, βάζει το αυτάκι κάτω κοιτάζει το σπείρωμα, και βρίσκει τη διάσταση της βίδας. Διαλέγει τη κατάλληλη από το κουτάκι με τις εκατοντάδες βίδες, δοκιμάζει, μια χαρά σφίγγει – άρα έχουμε σπείρωμα – αλλά ήταν μεγάλη σε μήκος.

– Ωραία μου λεει τη βρήκαμε…Λίγο κοντύτερη θέλουμε… μισό λεπτό… Νάτη.

Μετά από λίγο μου παραδίδει τα γυαλιά έτοιμα μετά από ένα σύντομο σέρβις (βίδωσε τις λασκαρισμένες βίδες, τα ζύγισε, τα καθάρισε). Τον ρωτάω τι οφείλω και μου απαντάει… Τίποτα. Σιγά… για ένα βιδάκι…

Μη το λες… του απαντάω. Αυτό το βιδάκι έχει τεράστια σημασία για κάποιους… και του εξηγώ.

– Δεν μπορούσα να το φανταστώ… μου απάντησε.

– Και όμως….

Και έφυγα. Μετά από 10 λεπτά γυρνάω στο σπίτι με το “εμπόρευμα” έτοιμο. Βρίσκω τον πατέρα μου μπροστά στη τηλεόραση να βλέπει δεν ξέρω τι…και να περιμένει. Έτοιμα του λέω… Πήγες στον ….. στο Παγκράτι; (ο οπτικός του την προηγούμενη εικοσαετία). Του εξήγησα ότι δεν κατεβαίνω εύκολα αν μπορώ να κάνω τη δουλειά μου εδώ και γύρισα να φύγω για να πάω στις δουλειές μου. Κλείνοντας τη πόρτα, άκουσα τη σκληρότερη λέξη που θα μπορούσα να ακούσω… “Ευχαριστώ”. Μάζεψα τα βρεγμένα μου και έφυγα.

Τελικά τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως δείχνουν και αυτά που για εμάς είναι απλά και δεδομένα, για κάποιους έχουν άλλη σημασία και αξία. Γιαυτό καλό θα είναι να σκεφτόμαστε λιγάκι πριν απαντήσουμε. Και αυτό να γίνεται αφού μάθουμε όλες τις παραμέτρους.

Τη καλημέρα μου.

Μια ζωή μηδενικά και άσσοι…

Είναι πολλά χρόνια τώρα που μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου να ασχολείται με μηδενικά και άσσους.
Η πρώτη μου επαφή ήταν το 1976 όταν πρωτοέπιασα στα χέρια μου ένα επιστημονικό calculator της Texas Instruments. Κομπιούτερ το λέγαμε τότε. Αργότερα κατάλαβα την διαφορά των όρων. Τώρα τα λέμε κομπιουτεράκια. Ήταν επιστημονικό με πράσινα LED (μια σειρά ξέρετε εκείνα που είναι ένα 8 τετράγωνο και ανάλογα ποια ανάβουν κάνει τους άλλους αριθμούς). Ήταν η πρώτη μου επαφή με πλήκτρα και καταγοητεύτηκα. Και φυσικά δεν έφυγε από τα χέρια μου. Μου το είχαν φέρει από Αγγλία γιατί εδώ δεν υπήρχαν (τόσο καλά) και όσα επιστημονικά υπήρχαν ήταν πανάκριβα… (είχαν φόρο πολυτελείας και εισαγωγής που σχεδόν τριπλασίαζε την τιμή τους). Μαζί βγάλαμε το Πανεπιστήμιο. Πέρασε πολλά στα χέρια μου (πεσίματα, καψίματα -κάπνιζα τότε- , ψιλοσπασίματα ) αλλά πήραμε μαζί πτυχίο. Και μετά για αρκετά χρόνια μου έκανε παρέα στο γραφείο με τα μεγάλα πράσινα νούμερα του μέχρι που κάποτε άρχισε να τα χάνει…Δεν πατούσε το 1, δεν πατούσε το ρίζα, δεν… και τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να προχωρήσω παραπέρα. Και πήρα άλλο κομπιουτεράκι.
Το 1982 πήραμε με τον αδελφό μου τον SPECTRUM 48, το πνευματικό παιδί του λόρδου Sinclair το οποίο έβαλε τον υπολογιστή σε κάθε σπίτι. Ο περίφημος επεξεργαστής του Z80 όσο και αν σας φαίνεται περίεργο κυκλοφορεί ακόμα. Που; Μα σε ψυγεία, πλυντήρια, κουζίνες… Είναι ο περίφημος “εγκέφαλος” σε ένα τεράστιο πλήθος οικιακών συσκευών. Γιατί; Μα είναι φτηνός και αξιόπιστος. Κόστος παραγωγής… κάτω από το μηδέν. Για να ελέγξει την θερμοκρασία και να βάλει το μοτεράκι μπροστά ή την αντίσταση σε μια καθορισμένη ώρα είναι υπεραρκετός. Εκεί έμαθα το πρώτο μου προγραμματισμό. BASIC όχι η γνωστή… η BASIC του SPECTRUM. Μια χαρά ήταν. Πρωτοέμαθα να σκέφτομαι “δομημένα” και να ορίζω τις παραμέτρους του προβλήματος. Τότε πρωτοέβγαλα και το πρώτο μου πρόγραμμα… ένα πρόγραμμα ονοματολογίας οργανικών ενώσεων. Με μικρή χρησιμότητα μια και…δεν είχαν όλοι SPECTRUM (!!!). Τα λαστιχένια πλήκτρα του με τον ήχο της φούσκας που σκάει (για να με ενημερώνει ότι το πάτησα το πλήκτρο) ήταν καθοριστικά όσον αφορά το πληκτρολόγιο. Η γκρίνια της μάνας μου να της αδειάσω τη τηλεόραση για να δει και να βγάλω “όλα αυτά τα καλώδια από τη μέση” ακόμα ηχεί στα αυτιά μου (λέμε τώρα). Και σκέφτηκα ότι έπρεπε να προχωρήσω παραπέρα.
Και πήρα τον COMODORE 64 με το δικό του μόνιτορ και το δικό του αποθηκευτικό μέσο. Ένα υπέροχο κασετόφωνο COMODORE. Κομμένα τα καλώδια και οι τηλεοράσεις. Είχε το δικό του μόνιτορ και τη δικιά του αποθήκευση. Μεγαλείο. Η δόξα του δεν κράτησε πολύ γιατί βγήκε το PC. Αλήθεια πόσοι σήμερα ξέρουν ότι το PC = Personal Computer; Και όχι μόνο αυτό είχε και DOS (!!!) = Disk Operating System. Για να καταλάβετε πόσο καινούργια ήταν όλα αυτά, το πήρα και το πήγα σπίτι περιχαρής (1986 ήταν) το σύνδεσα όπως φανταζόμουνα, (ευτυχώς οι υποδοχές ήταν μονόδρομος…) το άνοιξα και είδα το μαγικό στο μόνιτορ : “DOS not found – Please insert disk”…κόκαλο εγώ… Τι είναι αυτό; Ποιο δίσκο, που να το βάλω…. τι είναι όλα αυτά…Κατευθείαν τηλέφωνο σε αυτούς που μου το πούλησαν…. “Μου ζητάει ένα δίσκο….ποιος είναι αυτός και που το βάζω… Γιατί σε εσάς δεν ζητούσε… και άλλα τέτοια μαγικά…” Ψιτ… Μη ρωτήσει κανείς για σκληρό δίσκο…απλά ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ (και αυτό είναι κυριολεκτικό όπως ακούγεται… όχι μεταφορικό). Ο πρώτος μου σκληρός ήταν τεράστιος… 20 ΜΒ (Ναι ΜΒ αφού οι δισκέτες ήταν 256 ΚΒ αυτός χωρούσε περίπου 1000 δισκέτες!!!).
Να μη το συνεχίσω… Έχουμε φτάσει περίπου στο 1990. Αυτός που μου πουλάει υπολογιστές έχει φτιάξει τη πρώτη πολυκατοικία του και είναι στα θεμέλια στη δεύτερη. Το 1994 με τη φίλη μου τη Φιλλένια αποφασίζουμε να βγάλουμε ένα βιβλίο χημείας, όπως το φανταζόμασταν… πάλι μπήκαμε στην πληροφορική. Πέρασε όλο το βιβλίο από τα ακροδάκτυλά μου. Εκεί ανακάλυψα το DTP πολύ πριν το ανακαλύψει η εταιρεία που τώρα αντιπροσωπεύει το πρόγραμμα. Με υπολογιστές αργούς και προγράμματα που το ένα δεν συνεργαζόταν με το άλλο, φτιάξαμε το πρώτο βιβλίο από την σκέψη στο χαρτί. Σε όλες τις φάσεις. Το δημιουργικό ήταν δικό μου…Από το εξώφυλλο, στο κασεδάρισμα, στα πλαίσια, σε όλα. Το δεύτερο βιβλίο που έβγαλα ήταν μια εργασία πάνω στην ατομική ενέργεια για το σχολείο. Και αυτό πάλι από τα χεράκια μου πέρασε.
Και φτάνουμε στις μέρες μας… μέσα από όλες τις γενιές των επεξεργαστών: 8088, 80286, 80386, 80486, AMD συμβατοί, Pentium 3, Pentium 4 και τώρα i-7. Σε κάθε φάση είχα το διάβασμα που απαιτείται, και δώστου νέα προγράμματα, και δώστου νέα λειτουργικά, και άντε πάλι αναβαθμίσεις και άντε πάλι τα ίδια.
Και άπειρες ώρες δουλειάς και διαβάσματος, και ψαξίματος, στους υπολογιστές. Σεμινάρια 300+ ώρες σε σχεσιακές βάσεις δεδομένων στην ORACLE από εντυπωσιακούς εκπαιδευτές.
Και αρχίζει η πληροφορική να μπαίνει στα σχολεία. Και εγώ αισθάνομαι “σαν στο σπίτι μου”.
Και αρχίζουν οι ημερίδες και οι παρουσιάσεις. Το 2000 στο σχολείο μας κάνουμε την πρώτη ημερίδα πάνω στις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση όταν οι άλλοι ακόμα δεν ξέραν τι γίνεται. Και παρουσιάζω ένα Excel – άκι το οποίο έκανε υπέροχες γραφικές παραστάσεις ογκομέτρησης όταν του έδινες τους όγκους. Μια χαρά πήγε. Το 2004 στο Αμερικάνικο Κολέγιο παρουσιάζει σε μια ημερίδα τα λάθη στο POWER POINT και μετά την επόμενη χρονιά για την διαθεματικότητα στην Εκπαίδευση. Και πάλι διάβασμα. Και τότε ήρθε η αποκάλυψη…

ADSL : Απεριόριστο διαδίκτυο. Και άνοιξαν όλες οι δυνατότητες…και το διάβασμα συνεχίστηκε και ανοίχτηκαν τα blogs. Αυτό είναι το όγδοο μου blog. Δεν μιλάω για συμμετοχή. Είναι πολλά παραπάνω. Περάστε μια βόλτα από ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥ ΙΧΝΟΣ. Και τότε “εμφανίστηκε” η Σύρος με το Πανελλήνιο Συνέδριο. Πανελλήνιο Συνέδριο χμ!!!! Και γιατί όχι… Και ανασκουμπώνομαι και πάω. Η εργασία μου για τα blogs γίνεται δεκτή. Πέρυσι στην Ημαθία δεν είχα εισήγηση, γιατί δεν έγινε δεκτή, και εκεί κατάλαβα ότι υπήρχαν κάποια στάνταρντς που έπρεπε να τηρηθούν. Φέτος γίνανε πολλά…

Πρώτα από όλα άνοιξε ο δρόμος για την πιστοποίηση, την οποία πήρα για το πρώτο επίπεδο και αμέσως μετά υπέβαλα αίτηση για το Β επίπεδο, που παρακολουθώ τώρα. Επίσης μετά από μια εκδήλωση ενδιαφέροντος να γίνω κριτής εργασιών στο επόμενο συνέδριο έγινε δεκτή και έτσι ο ΚΡΙΝΟΜΕΝΟΣ ΚΡΙΝΕΙ. Τι μοναδική εμπειρία, και πόσους θα βοηθούσε αυτή η διπλή εμπειρία να καταλάβεις τι γίνεται. Και όχι μόνο για το συνέδριο. Βλέπετε συνήθως ο καθένας είναι από τη μία πλευρά και δεν βλέπει την άλλη. Όμως αν βρεθείς σε αυτή τη θέση, μπορείς να καταλάβεις την προσπάθεια αυτού που φτιάχνει την εργασία, και αυτό γιατί το έχεις κάνει και εσύ. Και η δική σου εργασία είναι στα χέρια κάποιου και την αξιολογεί. Και πρέπει να είσαι αντικειμενικός και σαφής. Να αφιερώνεις πλήρως το χρόνο σου σε αυτό που κάνεις. Γιατί πίσω από το χαρτί είναι ένας άνθρωπος που θέλει να μοιραστεί με όλο το κόσμο τις γνώσεις του και τις απόψεις του. Και πρέπει αν δεν είναι τα πράγματα σωστά όχι απλά να απορρίψεις, αλλά να δώσεις την δυνατότητα στον άλλο να καταλάβει και να δώσει κάτι καλύτερο. Έτσι λοιπόν βρέθηκα να κοιτάω και από την άλλη μεριά της όχθης. Και έτσι φτάνουμε στην τελευταία εξέλιξη…

Μετά την επιμόρφωση Β επιπέδου, άνοιξε ο δρόμος για επιμορφωτής Β επιπέδου και έτσι είπα να κάνω μια αίτηση… Έχω κάποια προβληματάκια, γιατί μάλλον δεν είχαν προβλέψει ότι κάποιος ιδιωτικός εκπαιδευτικός θα μπορούσε να κάνει αίτηση. Δεν πειράζει όμως. Ρωτώντας, βήμα βήμα, φτιάχνονται τα πράγματα. Και τελικά θα την κάνω την αίτηση… Που θα μου πάει.

Όμως τα μηδενικά και οι άσσοι – δηλαδή το δυαδικό σύστημα των υπολογιστών δεν με εγκλώβισε… όχι.

Με έφερε σε επαφή με τους φίλους μου στην Αμερική , την Αγγλία, τη Σουηδία. Μου γνώρισε πολλούς ανθρώπους με τους οποίους είχα ψηφιακή επικοινωνία και μετά είπαμε να πιούμε και κανένα κρασάκι και να βρεθούμε. Και από τότε τα λέμε συχνά πυκνά. Με βοήθησε να μαζέψω φίλους και συμφοιτητές.

Η πορεία είναι μεγάλη και – για εμένα – διασκεδαστική και πολύτιμη. Κάθε φορά που κατάφερνα κάτι είτε ήταν ένα πρόγραμμα είτε μια απλή εφαρμογή, για μένα ήταν μια μικρή νίκη και μια αφορμή για να κάνω το επόμενο βήμα.

Το GET A LIFE νομίζω ότι είναι κάτι που μπορεί ο καθένας να το έχει και ταυτόχρονα να ασχολείται με μηδενικά και άσσους…

Τη καλησπέρα μου…

Βόλτα στο Αίγιο…

Λουφάροντας από τον εαυτό μου, αντί να φτιάξω κάποια βιντεάκια, να ελέγξω κάποια θέματα και να φτιάξω κάποιες σημειώσεις που έχω υποσχεθεί, κάθομαι και γράφω στο blog. Δηλαδή ανοίγω το “σπίτι” μου να πάρει λίγο αέρα μια και έχω καμιά βδομάδα να το ανοίξω. Μάλλον αυτό έχω ανάγκη.

Το προηγούμενο Σ-Κ βρέθηκα στο Αίγιο. Το Αίγιο για μένα είναι μια ωραία ευκαιρία να αλλάξω παραστάσεις. Βέβαια αυτό δεν γίνεται αντιληπτό από τα παιδάκια μου ας πούμε που συνέχεια ρωτάνε, πώς αλλάζεις παραστάσεις όταν κλείνεσαι σε τέσσερις τοίχους.Και όμως, οι παραστάσεις δεν έχουν να κάνουν με τα μάτια μόνο, οι μυρωδιές από τα χόρτα και τα φυτά, (και τα τριαντάφυλλα όταν είναι ανοιγμένα – φέτος είχα μέχρι και τον Δεκέμβρη λουλούδια). Η αίσθηση της ησυχίας, όταν πέφτει το σκοτάδι, τα πρωινά πουλιά και κοκόρια, είναι παραστάσεις που στην Αθήνα δεν υπάρχουν. Το γεγονός ότι αντιλαμβάνεσαι την ημέρα, πόσες ώρες έχει και μπορεις να τις αξιοποιήσεις είναι επίσης πράγματα που δεν έχει η Αθήνα. Εδώ όλο τρέχεις και πάλι δεν προλαβαίνεις.

Βρέθηκα λοιπόν στο Αίγιο και όπως συνήθως έκανα τη πρωινή μου βόλτα στην αγορά. Και είδα τα συνηθισμένα. Κλεισμένα μαγαζιά. Η Ερμού – ο αντίστοιχος εμπορικός δρόμος μήκους 300 μέτρων περίπου είχε 7-8 κλειστά μαγαζιά. Στους άλλους δρόμους έβλεπες συχνά πυκνά, ενοικιαστήρια. Ήταν κάπως… που λένε.

Μετά ανέβηκα στο χωριό. Και πήγα στου φίλους μου για καφέ και κουβεντούλα. Και εκεί τα ίδια. Σε μια οικογένεια που δουλεύανε όλοι – και δεν μιλάμε για τις δουλειές τις καλοπληρωμένες κλπ κλπ κλπ – αλλά δουλεύανε όλοι, τώρα δουλεύουν οι δύο από τους τέσσερις. Και ένα δάνειο που ήθελαν να πάρουν να φτιάξουν το σπίτι τους, κόπηκε και τώρα το σπίτι είναι στα “τούβλα”. Και οι άλλοι δίπλα… τα ίδια. Ο διπλανός μου γείτονας είχε να επιλέξει να μετακομίσει στο Αίγιο και να διατηρήσει τη δουλειά του – στη Πάτρα – ή να απολυθεί όταν έκλεισε το εργοστάσιο στην Αθήνα. Και προτίμησε να έρθει στο Αίγιο – και καλά που είχε σπίτι δηλαδή – ενώ άλλοι πήγαν σπίτι τους. Τα μεγάλα εργοστάσια – βιοτεχνίες έχουν μαραζώσει και απασχολούν τους ελάχιστους που χρειάζονται. Μόνο ο Καλλιμάνης ( η “καλλιμάνισσα” για την ακρίβεια ) από τις μεγάλες εταιρείες της περιοχής εξακολουθεί και απασχολεί κόσμο και συντηρεί πολλές οικογένειες άμεσα και έμμεσα.

Και όμως σου λέει εντάξει…θα περάσει. Θα δούμε τι θα κάνουμε. Η έμφυτη αισιοδοξία του Έλληνα κάπου βγαίνει μέσα από την καθημερινότητα όλων αυτών των ανθρώπων.

Η αλήθεια είναι ότι βλέποντας όλα αυτά δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ ότι μια μικρή κοινωνία, με κλειστή οικονομία ουσιαστικά, (μεταξύ τους κυκλοφορεί το χρήμα σε πολύ μεγάλο ποσοστό), πως μπορεί να τα βγάλει πέρα σε τέτοιες συνθήκες. Δύσκολο

Το ξέρω ότι σας έκανα την καρδιά “ανθόκηπο” που λένε, πρωί πρωί αλλά επειδή βλέπω πολλούς “Αθηναίους” να αισθάνονται περιορισμένοι που από τις 3000 πέσανε στις 2700 (χωρίς να υποβαθμίζω το γεγονός ότι είναι μείωση όπως και να τη δεις), και έχουν φέρει την συντέλεια του κόσμου, έξω από την πόρτα μας τα πράγματα είναι αλλιώς και σίγουρα όχι καλύτερα. Και μη μου πείτε για χορταράκια και κοτούλες και άλλα τέτοια, γιατί ξέρετε πολύ καλά ότι δεν ισχύουν. Έτσι ας κατεβούμε λίγο πιο “χαμηλά” και ας κοιτάξουμε δίπλα μας και αν υπάρχει μια περίπτωση να δώσουμε ένα χέρι βοηθείας κάπου ας το κάνουμε.

Τη καλημέρα μου… πάω να φτιάξω βίντεο για τις χημικές αντιδράσεις.

Ο σκύλος, η πίτα και το μέτρο…

Είναι γνωστό ότι  “δεν μπορεί να έχεις το σκύλο χορτάτο και τη πίτα ολάκερη”. Ούτε μπορείς να έχεις όλο το κόσμο ευχαριστημένο.Όσοι το προσπάθησαν είχαν ένα σκύλο που έχασε το μέτρο και ζητούσε και άλλη πίτα και όταν προσπάθησαν να τον μαζέψουν τα διάλυσε όλα.

Τα μικρά παιδιά δεν έχουν μέτρο και θέλουν συνέχεια. Και εμείς σαν καλοί γονείς φροντίζουμε να τους εξηγήσουμε ότι δεν μπορούν να έχουν όλα τα παιγνίδια σε ένα σπίτι – για παράδειγμα – γιατί είναι και άλλα παιδάκια εκεί και πρέπει να παίξουν και αυτά. Προσπαθούμε με όποιο τρόπο – στο σούπερ μάρκετ ας πούμε – να τα πείσουμε ότι δεν μπορούμε να αγοράσουμε ότι θέλουνε γιατί κάποια πράγματα έχουν προτεραιότητα. Πρέπει δηλαδή πρώτα να πάρουμε το φαγητό που θα φάμε όλοι και θα επιζήσουμε και μετά το αυτοκινητάκι ή την κούκλα που είδε. Και αν δεν μπορέσουμε έγκαιρα να τους δώσουμε την έννοια της προτεραιότητας και του μέτρου, έχουμε αυτά τα “κακομαθημένα” – όπως τα λέμε – παιδιά που κατά καιρούς δίνουν σόου στα διάφορα μαγαζιά και εμείς όλο αποδοκιμασία κοιτάζουμε και σχολιάζουμε. Κοιτάμε πότε τα παιδιά και πότε τους γονείς. Και δεν ξέρουμε αν λυπούμαστε ή κρίνουμε. Δεν ξέρουμε ποιος φταίει που έκανε το παιδί “κακομαθημένο”.

Σε μια ομάδα ανθρώπων με διαφορετικά δεδομένα, πρέπει να υπάρχουν κάποια σταθερά κριτήρια και αρχές. Αν έχεις αρχές λάστιχο, φτιάχνεις κακομαθημένους συνεργάτες. Λυπάμαι κυρίες και κύριοι, χάσατε το μέτρο. Και λυπάμαι που ήμουνα εγώ το “εκτελεστικό όργανο” που έπρεπε να τους έχω όλους ευχαριστημένους, μικρούς μεγάλους.

Στο μισό αιώνα ζωής μου όπως έχω ήδη πει… από τα χαρακτηριστικά που έχω μάθει να προστατεύω είναι ο λόγος μου (κν μπέσα αρβανιστί) και η αξιοπρέπειά μου. Έτσι θεωρώντας ότι δεν μπορώ πλέον να επιτελέσω το έργο που μου έχει ανατεθεί, μαζεύω την αξιοπρέπεια μου αποχωρώ. Δεν εγκαταλείπω το πλοίο που βουλιάζει. Ποτέ δεν ήμουν “ρίψασπις” και ούτε θα γίνω στα “γεράματα”. Απλά όταν ο καπετάνιος είναι αναποφάσιστος κάποιος πρέπει να του το πει. Έχω άλλες δουλειές να κάνω στο καράβι, από το να τσακώνομαι πως θα μοιραστεί όσο το δυνατόν περισσότερη πίτα και να μείνει ολάκερη. Όταν ο βασιλιάς δοκιμάζει τα καινούργια ρούχα του, κάποιος πρέπει να του πει ότι είναι γυμνός. Νομίζω ότι δεν έχω άλλες παροιμίες να αναφέρω.

Αυτή η άσχετη εγγραφή, κάποιους θα τους προβληματίσει. Κάποιοι είναι βέβαιο ότι θα καταλάβουν αμέσως. Όπως και να έχει, ο κάθε εργαζόμενος μπορεί να σκεφτεί περιπτώσεις που έχουν γίνει παρόμοιες καταστάσεις. Που αισθάνθηκε αδικημένος ή ευνοημένος. Ας σκεφτεί λοιπόν ποια είναι η μεγάλη εικόνα – που λέμε -. Πριν αρχίσει να χτυπιέται ας σκεφτεί μήπως η μαμά πρέπει πρώτα να μαγειρέψει και μετά να του πάρει το παιγνίδι του; Το σίγουρο είναι ότι οι αποφάσεις και οι επιλογές μας πάντα έχουν ένα κόστος. Και καλούμαστε να το πληρώσουμε κάποτε. Πριν λοιπόν κάνουμε τις κινήσεις μας, καλό θα είναι να το σκεφτούμε. Εγώ το σκέφτηκα καλά και σας χαιρετώ. Εσείς;

Τη καλησπέρα μου.

Ο κρινόμενος κρίνει…

Σήμερα όπως και κάθε Δευτέρα από τις αρχές του Δεκέμβρη και μέχρι το τέλος του Μαΐου ήταν μια Δευτέρα δύσκολη. Εκτός από το πλήρες πρόγραμμα του σχολείου που τελειώνει στις 3.30, καπάκι ακολουθεί το ενημερωτικό σεμινάριο για την πιστοποίηση Β επιπέδου χρήσης των ΤΠΕ στην Εκπαίδευση.

Σήμερα λοιπόν μετά από μια Δευτέρα είπα να γράψω δυο λόγια…μια και δεν ξέρω πότε θα ξαναγράψω. Ο τίτλος δείχνει κάποια πράγματα.Να τα πάρουμε από την αρχή.

Πέρυσι τέτοιο καιρό… περιέγραφα όλες τις φάσεις συναισθημάτων που μου είχε προκαλέσει η μη αποδοχή της εργασίας μου σαν εισήγηση στο συνέδριο της Ημαθίας. Το πρόβλημα δεν αφορούσε την κριτική επιτροπή και το πόρισμά της αλλά τον τρόπο που το αντιμετώπισα. Αν δεν βαριέστε δείτε τα εδώ.

Στην αρχή του Σεπτέμβρη απάντησα καταφατικά σε ένα αίτημα για κριτές του Συνεδρίου του 2011 στη Σύρο.  Και πριν μια βδομάδα… μου ήρθε μια εργασία για κρίση… Άλλα συναισθήματα τώρα…

Πρώτα απ’ όλα είχα μια αγωνία, για το αν θα κρίνω σωστά. Βέβαια τόσα χρόνια ενασχόληση με τα των υπολογιστών έχουν αφήσει τα ίχνη τους αλλά και πάλι η αγωνία υπήρχε. Στη συνέχεια το θεώρησα εξαιρετικά τιμητικό. Βλέπετε σαν ιδιωτικός εκπαιδευτικός έχω συνηθίσει να “τρώω” πόρτα σε διαδικασίες επιμορφωτών, ή κριτών. Εδώ πρέπει να πω ένα μπράβο στους συναδέλφους της οργανωτικής επιτροπής που κάνανε την υπέρβαση και φυσικά ένα ευχαριστώ που μου δώσανε αυτή τη δυνατότητα.

Πάμε τώρα στη κρίση… Είχα μεγάλη αγωνία να το κάνω σωστά. Έτσι τύπωσα δυο φορές την εργασία και το φύλλο αξιολόγησης. Διάβασα την εργασία προσεκτικά για να καταλάβω τι έλεγε, διασταύρωσα την μορφή της εργασίας με τις προδιαγραφές των οργανωτών, βαθμολόγησα με βάση τη κλίμακα και έγραψα τις παρατηρήσεις όπως μου ήρθαν.  Άφησα να περάσει ένα διήμερο και μετά πήρα το άλλο αντίγραφο και ξαναέκανα το ίδιο. Πιο προσεκτικά αυτή τη φορά και με μεγαλύτερη λεπτομέρεια.  Κράτησα ξανά τις σημειώσεις μου και έγραψα ξανά τα σχόλια μου. Μετά σύγκρινα τις δυο απόψεις μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαν και τη φοβερή διαφορά. Στα ίδια σημεία είχα κολλήσει και στα ίδια σημεία είχα προβληματιστεί. Τα μάζεψα – τα σχόλια – τους έδωσα μια λεπτομερειακή μορφή και τα κατέγραψα για τον/τους συγγραφείς. Ναι δεν γνωρίζω ποιος/ποια/ποιοι/ποιες είναι.Και είναι καλύτερα έτσι. Έστειλα την απάντηση μου όσο πιο νωρίς μπορούσα, ώστε να έχουν οι συγγραφείς όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο για να μπορέσει να κάνει τις διορθώσεις και να υποβάλλει ξανά την εργασία του.

Γνωρίζω καλά την προσπάθεια που έχει κάνει όποιος προσπαθεί αν συγγράψει μια εργασία για ένα συνέδριο. Όπως και την αγωνία να φτιάξει μια πλήρη εργασία με την οποία θα μοιραστούν τις εμπειρίες τους μέσα από τις τάξεις. Και είναι δύσκολο να φτιάξεις μια εργασία σωστή. Βλέπετε τώρα που μιλάμε έχω και εγώ μια εργασία για κρίση. Και εγώ έχω καταθέσει μια εργασία, την οποία δουλέψαμε με μια συνάδελφοι από τον Σεπτέμβρη, και πήρε μορφή στις διακοπές των Χριστουγέννων. Και εδώ πρέπει να ευχαριστήσω τον Γιώργο, συμμαθητή μου και συνάδελφο φιλόλογο, ο οποίος εδώ και τρία χρόνια, περνάει “ένα χέρι” όλες τις εργασίες μου και φυσικά και την τελευταία. Και το βασικό ερώτημα που βάζω στο Γιώργο, είναι…”βγάζει νόημα; – Έχει αρχή μέση και τέλος;”Γιατί αυτή η ερώτηση… Γιατί πολύ συχνά έχοντας εγώ κάτι στο μυαλό μου, γράφω νομίζοντας ότι και ο άλλος καταλαβαίνει τι διαβάζει. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει…

Έτσι φέτος παίζω διπλό ρόλο… Είμαι κρινόμενος που κρίνει…

Τη καλησπέρα μου.

Ρώτησα τους μαθητές μου… (μέρος 3ο)

Μερικές φορές απορώ με εμάς τους μεγάλους. Πόσο και πόσα νομίζουμε ότι ξέρουμε και πόσο εύκολα ξεχνάμε. Γιατί τα λέω όλα αυτά; Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Είναι γνωστό ότι μέσα από τα διαγωνίσματα προσπαθούμε να αξιολογήσουμε τους μαθητές μας και να πάρουμε πληροφορίες για το τι μάθανε και τι δεν μάθανε. Συνήθως τους επιστρέφουμε τα διαγωνίσματα, απαντάμε στις απορίες τους πάνω στο βαθμό που πήρανε. Και μετά τους καλούμε να δούνε τι θα κάνουνε.

Μέσα από τα σεμινάρια που κάναμε με τον Γιάννη Βλάχο – πάνω στην αξιολόγηση – συνειδητοποίησα μια παράμετρο, την παράμετρο της αυτοαξιολόγησης. Δηλαδή εντάξει τα λέμε στα παιδιά, εμείς όμως τι συμπεράσματα βγάζουμε για τη δικιά μας δουλειά; Πώς μέσα από τα διαγωνίσματα αξιολογούμε τη δική μας δουλειά. Αυτά τα ήξερα -φυσικά – και μετά από κάθε διαγώνισμα κάτι προσπαθούσα να κάνω αλλά πάλι κάτι δεν έκαναν καλά.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ρωτήσω τους άμεσα ενδιαφερόμενους… τους μαθητές μου. Μετά από ένα διαγώνισμα στην Β’ λυκείου κατεύθυνσης που δεν πήγαν καλά, απροσδόκητα κατά την άποψή μου, τους ρώτησα τι γίνεται… και μου είπαν…πολλά.

Να σας τα πω λοιπόν και εσάς, μια και γνωρίζω ότι αρκετοί συνάδελφοι με διαβάζουν περισσότερο για να σκεφτείτε.

1. Πλάνο μαθήματος. Εδώ έγινε αρκετή συζήτηση. Το πιο σημαντικό σημείο που έμειναν ήταν να μη τους λέω πολλά. Όταν προσπάθησα να δικαιολογήσω το συγκεκριμένο φαινόμενο, ότι μέσα από την αλληλεπίδραση μέσα στη τάξη, πολλές φορές “βγαίνω” εκτός προκειμένου να μπορέσω να ερμηνεύσω κάποια ερώτηση. Αυτό όμως όπως μου είπαν τους μπερδεύει. Θέλουν συγκεκριμένα πράγματα.

2. Δεν τα καταλαβαίνουν όλα. Αυτό είναι ένα πολύ κοινό λάθος. Νομίζουμε ότι το κοινό μας μπορεί να καταλάβει αυτά που λέμε και να παρακολουθήσει. Αλλά είναι πολλά που δεν ξέρουν και έτσι μερικές φορές “χάνονται” προσπαθώντας να συνδέσουν τα κομμάτια και τα κενά.Αυτό το έχω βιώσει και εγώ, από την πλευρά του μαθητή. Όχι από τότε αλλά πολύ πιο πρόσφατα. Όταν για παράδειγμα στο σεμινάριο της Ψυχολογίας, παρά την εξοικείωση μου με τους υπολογιστές δεν μπορούσα να καταλάβω πως δουλεύει το σύστημα της από μακριά εκπαίδευσης και ο εκπαιδευτής μου, μου μιλούσε λες και ήμουν καθυστερημένος λέγοντας μου ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα. Τα πήρα φυσικά αλλά δεν σκέφτηκα ποτέ ότι μπορεί να κάνω τα ίδια όταν είμαι από την άλλη μεριά. Και αρκετές φορές σε σεμινάρια, έχει συμβεί οι επιμορφωτές να θεωρούν δεδομένο, ότι γνωρίζουμε κάποια πράγματα και μετά μέσα από Power Point  μας βομβαρδίζουν με πληροφορίες και δεδομένα και φυσικά διαβάζουν τις διαφάνειες. Αυτά αν έχετε διάθεση μπορείτε να τα δείτε εδώ μια και τα παρουσίασα σε μια ημερίδα το 2004.

3. Ασκήσεις δύσκολες. Εδώ με μπερδέψανε γιατί ακόμα και σε απλές εφαρμογές μπερδεύονται και σκέφτομαι μήπως πρέπει να ξεκινήσω από τα δύσκολα; Αλλά αν δεν κάνεις τα πρώτα μικρά βήματα, πώς θα πας παραπάνω;  Θα το δοκιμάσω.

4. Σημειώσεις. Εδώ το βάλανε στη βάση της περίληψης. Δηλαδή δεν θέλουν το βιβλίο ακόμα μια φορά σε σημειώσεις. Ζήτησαν συνοπτική θεωρία και πολλές ασκήσεις. Και μέσα στη τάξη, πολλές ασκήσεις. Εδώ αντικειμενικά ο χρόνος δεν επαρκεί. Και μπαίνει το θέμα πως “αυξάνεται ο χρόνος” της τάξης;

Εδώ μπήκε το θέμα της αξιοποίησης του ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Μου ζητήσανε παραδόσεις όπως αυτές που έχω ήδη ανεβάσει στο ΣΥ-ΣΩΛΗΝ (πολύ μου αρέσει αυτό για το YOU TUBE). Επίσης  πολλές ερωτήσεις θεωρίας για εμπέδωση της θεωρίας.

Η αλήθεια είναι ότι μπερδεύτηκα, γιατί όταν δίνω πολλές ερωτήσεις για το σπίτι, έχω γκρίνια και αντιδράσεις.  Επίσης όταν δίνω πολλές ασκήσεις έχω αντίστοιχες αντιδράσεις. Στο θέμα του ότι ξεφεύγω, ναι το κάνω στη προσπάθεια μου να εξηγήσω όσο γίνεται καλύτερα κάποια θέματα και όταν μέσα από τις ερωτήσεις καταλαβαίνω ότι υπάρχουν κάποια κενά από προηγούμενα χρόνια ή κάποιες έννοιες που έχουν παρερμηνευθεί. Το κακό είναι ότι αυτό αφορά κάποιους λίγους μαθητές, ενώ οι άλλοι “χάνονται”. Και μπαίνει το θέμα του “κοπαδιού” και του “ενός προβάτου”.

Τέλος πάντων… πρώτη μέρα διακοπών σήμερα και ήδη  νομίζω ότι βρήκα τι θα κάνω το επόμενο δεκαπενθήμερο. Σίγουρα θα αναδιοργανώσω την ύλη και τις σημειώσεις μου που ήδη υπάρχουν όλα αυτά τα χρόνια – σελίδα σελίδα έχουν γραφτεί εκατοντάδες – να φτιάξω βιντεάκια, γιατί και αυτά τα ζήτησαν, και να δω με ποιο τρόπο το τετράμηνο που έχει μείνει να γίνει όσο γίνεται πιο εποικοδομητικό.

Και όλα αυτά εν μέσω επιμόρφωσης Β επιπέδου, η οποία εξελίσσεται σε απαιτητική – από άποψη χρόνου – της καθημερινότητας του σχολείου, τα συνέδρια και τις παρουσιάσεις.  Αλλά και διάφορες άλλες εκδηλώσεις, που έρχονται, όπως για παράδειγμα οι εκδηλώσεις για τα τριάντα χρόνια από της ιδρύσεως του σχολείου και… και … και…

Και μη ξεχνάτε ότι ήρθαν τα Χριστούγεννα. Μοιράστε δώρα. Δεν είναι ανάγκη να είναι μεγάλα. Δώστε τα με χαμόγελο. Δείξτε υπομονή στους μεγάλους… μικρά παιδιά είναι. Ξεχάστε αυτούς που σας “την έσπασαν” μέσα στη χρονιά και ευχηθείτε τους τα καλύτερα.  Απλά πράγματα για να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Ελπίζω να μη τα πούμε… του χρόνου.  Όπως και να έχει, χρωστάω έναν απολογισμό και έναν προγραμματισμό. (Σιγά που θα μου γλιτώνατε 🙂 ).

Μέχρι τότε την καλησπέρα μου και Καλά Χριστούγεννα.

Μη ξεχνάτε τις Ευγενίες (24/12) και τους Στέφανους (27/12). Συνήθως “χάνονται” μέσα στο πνεύμα των ημερών.

ΥΓ : Είπα να ανεβάσω και μια καρτούλα για τα Χριστούγεννα. Δεν είμαι ιδιαίτερα θιασώτης. Προτιμώ το τηλέφωνο και τη προσωπική επικοινωνία. Αλλά έτσι για να πάρει χρώμα… Με τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν…

Τελικά γερνάω;….

Μακάρι και να ήξερα. Έχω ξαναγράψει για τη κρίση των πενήντα, των τριάντα, των σαράντα, των 15 και δεν ξέρω και εγώ ποια άλλη κρίση ποιας ηλικίας. Έχω όμως μερικά δείγματα που με ξενίζουν. Να αναφέρω δυο πρόσφατα…

Όταν ξεκίνησα εκείνο το σεμινάριο πάνω στην Εκπαιδευτική Ψυχολογία, είχε ένα στατιστικό για τους συμμετέχοντες, και έπρεπε να το συμπληρώσω. Εκεί λοιπόν στο έτος γεννήσεως είχε από το 1970 και μετά. Δηλαδή μετά τα σαράντα δεν μαθαίνει κανείς τίποτα; Όταν ρώτησα τον διαχειριστή και του είπα τι γίνεται; μου απάντησε ότι δεν έχει καμία σημασία αλλά έτσι το ρωτάνε (!!!!) ( τι σκ…. στατιστική κάνουνε τότε… δεν κατάλαβα). Πήγα να του πω κάτι για κοινωνικό ρατσισμό και αποκλεισμό αλλά κρατήθηκα… και δεν έκανα κουβέντα και έτσι είμαι εννέα χρόνια μικρότερος για το Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το άλλο έγινε προ ημερών… όταν στο σεμινάριο για τις ΤΠΕ που παρακολουθώ, μέσα στη λογική του να γνωριστούμε καλύτερα, αρχίσαμε να μιλάμε για τις σπουδές μας και τον τρόπο που βρεθήκαμε στην εκπαίδευση. Εκεί λοιπόν μιλώντας για διαβάσματα και εξετάσεις και εισαγωγικές, η Έφη σχολίασε ότι τότε που δίναμε εμείς τον Σεπτέμβρη έπρεπε να διαβάσουμε όλα τα μαθήματα όλου του Λυκείου και χωρίς τον “ευαγγελισμό” του ενός και μοναδικού σχολικού βιβλίου” αλλά από κάποια εγκεκριμένα από το Υπουργείο βιβλία αλλά διαβάζαμε και όλα τα άλλα μαθήματα και όχι μόνο αυτά που εξεταζόμασταν τότε.

Και εκεί ακούστηκε ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ : “Καλά δίνανε ποτέ εξετάσεις Σεπτέμβριο;;;;;!!!!!!” Εκεί πλέον το καταλάβαμε… ότι είμασταν γηραιοί (!!!) Όταν δεν γνωρίζουν καν τι γινόταν τότε (θα μου πείτε και γιατί να το γνωρίζουν; Εμείς ανεβάζουμε τον μέσο όρο του τμήματος), σημαίνει ότι κινούμαστε σε άλλα χρονικά όρια… Μια άλλη ένδειξη είχαμε όταν στις ειδικότητες δεν είχαμε φυσιογνώστες… (Τμήμα της Φυσικομαθηματικής με “κατεύθυνση” κυρίως εκπαιδευτική αλλά το τελευταίο φυσιογνωστικό ήταν της Θεσσαλονίκης και έκλεισε το 1981… Λογικά κάποιοι λίγοι φυσιογνώστες διδάσκουν ακόμα.)

Φαίνεται περίεργο αλλά βρίσκομαι σε μια “σύγχυση”. Από τη μια ας πούμε, τα κόκαλα πονάνε, κουράζομαι πιο εύκολα, (φταίει και το σακί πατάτες σε αυτό) και σε μερικές φάσεις χάνω εύκολα τη ψυχραιμία μου. Τα παιδιά μου είναι πλέον ενήλικοι οι δύο στους τρεις και δεν ζητάνε άδεια…απλά ανακοινώνουν τις κινήσεις τους.  Έχουν αρχίσει να αυτονομούνται, όσο τους επιτρέπουν οι συνθήκες, και εγώ έχω την ανάγκη να “κάνω” πράγματα, και να μάθω. Η αλήθεια είναι ότι έχω ξεμάθει να διαβάζω. Πέρυσι έκανα ολόκληρη προσαρμογή με διάφορα βιβλία λογοτεχνικά, τα οποία διάβαζα σωρηδόν, και έτσι έμαθα να κάθομαι μπροστά από ένα βιβλίο και να διαβάζω – πάλι -. Πήρα την πολυπόθητη πιστοποίηση Α’ επιπέδου στην πληροφορική. Είναι κάτι που χρόνιζε και επιτέλους άνοιξαν οι διαδικασίες και έτσι μπορούν να συμμετάσχουν και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί. Φέτος έχουμε την πιστοποίηση του Β επιπέδου και έχει αρκετό διάβασμα αλλά φέτος μου φαίνεται πιο εύκολο. Αυτό γιατί προβλέπεται ότι θα έχουμε μελέτη και στο σεμινάριο για την πιστοποίηση αλλά και για τα άλλα που έχω αναλάβει… και δεν είναι λίγα.

Τελικά γερνάω; Δεν ξέρω. Νομίζω όχι. Τουλάχιστον δεν θέλω. Η ταυτότητα λέει σχεδόν μισός αιώνας… Ε και ; Γιατί με κοιτάνε περίεργα όταν γελάω ή κάνω πλάκα; Δεν είμαι αρκετά σοβαρός “για την ηλικία μου”. Ε και; Τι πάει να πει αυτό… ότι πρέπει να μπω στη γυάλα και να περιμένω “την ημερομηνία λήξης;” Δεν νομίζω…

Τέλος πάντων… Τα λέω για να τα “ξορκίσω”. Πάντως κάθε ηλικία είναι φανταστική. Αυτό το λέω για τους “μικρούς” που βλέπουν τα τριάντα να έρχονται και αρχίζουν να αγχώνονται.

Κλείνοντας νομίζω ότι δεν θα δώσω καμία απάντηση. Εγώ περνάω καλά, και ευχαριστιέμαι κάθε μέρα. Τι λέει η ταυτότητα το αφήνω για αυτούς που έχουν αγωνία με την ηλικία. Και όσο μπορώ να μαθαίνω, θα μαθαίνω, και μαζί με την ωριμότητα της ηλικίας (γιατί ως γνωστόν κάποιοι δεν γερνάνε… ωριμάζουν) σκοπεύω να φτιάξω ένα “δυναμικό σύνολο”. Οι άλλοι ας μετράνε χρόνια κάνοντας προσθεσο-αφαιρέσεις.

Τη καλημέρα μου… και είπαμε…Να χαμογελάτε κάνει τους άλλους να ανησυχούν (αθάνατο Παρά πέντε).