Category: Γενικά

Σήμερα δεν γράφω…πολλά.

Σήμερα έχει επίσκεψη στο σχολείο και συνάντηση με αποφοίτους. Μια τέτοια διαδικασία εμένα με “εξιτάρει” γιατί για κάθε ένα από αυτά τα παιδιά υπάρχει μια ανάμνηση… μόνο που τώρα δεν είναι παιδιά. Οι περισσότεροι στο ΦΑΤΣΟΒΙΒΛΙΟ ποζάρουν με τα παιδιά τους (πλέον) ή η εικόνα τους είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που θυμάμαι – και ευτυχώς γιατί έτσι πρέπει να γίνεται. Έτσι είναι, εγώ τους ήξερα παιδιά και τώρα…θα δούμε. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις πως εξελίσσονται και το γεγονός ότι επιλέγουν να μοιραστούν μαζί μας ένα Σάββατο απόγευμα δείχνει ότι τελικά “κάτι κάναμε και εμείς” μέσα στην πορεία εξέλιξής τους. Και αυτό είναι το εντυπωσιακό. Εμείς που τα ζήσαμε αυτά τα παιδιά “θα πάμε τρέχοντας” να δούμε τι κάνουν, να μιλήσουμε μαζί τους σε μια άλλη βάση πια, ισότιμη, όχι σαν μαθητές – καθηγητές αλλά σαν φίλοι. Γιαυτό είμαι ανυπόμονος.

Αλλά πριν από αυτό θέλω να σκεφτείτε σοβαρά αυτά που λέει η φίλη μου η Βιβή σε τελευταία της εγγραφή, Μπορείτε να τη δείτε εδώ. Σας διαβεβαιώνω ότι καμία προσφορά ΔΕΝ είναι μικρή. Και όλα αυτά είναι απλά ένα τηλέφωνο μακριά. Απλά σηκώστε το τηλέφωνο.

Α!!!! Και κάτι άλλο. Αύριο Κυριακή στις 12 το μεσημέρι στο HILTON γίνεται μια σειρά εκδηλώσεων με πάαααρα πολλά θέματα. (Ξεκίνησε από χθες αλλά τώρα πια….μένει μόνο η Κυριακή.) Εγώ θα σας προτείνω μία εκδήλωση…. (δίνω το πρόγραμμα)

Πρόγραμμα Wildlife Show 2009 – 20.12.09

Athens Hilton-αίθουσα Galaxy

Ώρα έναρξης: 12.00

12.00 : Εγγραφές

12.15 : Eισαγωγική τοποθέτηση – Συντονισμός από τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη.

12.30 : «Το έργο του Medasset στη Μεσόγειο» – Κωσταντίνος Γριμάνης , διευθυντής του Medasset .

12.50 : «Το ΕΚΠΑΖ κοντά στη φύση με φροντίδα και περίθαλψη» – Παύλος Μπήτρος, διαχειριστής του ΕΚΠΑΖ(Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων )

13.10 : «Βιοποικιλότητα & Σκυριανό Άλογο – Η συνεισφορά της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ Περιβάλλοντος & Πολιτισμού στην προστασία & διατήρηση της μοναδικής αυτής φυλής.» – Μυρτώ Παππά  , εξωτερική συνεργάτης της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ
13.30-13.50 : Διάλειμμα

13.50 : «Ο ρόλος των Μκο στην θεσμική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ζώων στην Ελλάδα και τον κόσμο» – Παναγιώτης Κατσουλάκος , ομιλητής για τη ΜΚΟ ”Σόλων”

14.10 : «Αδέσποτα στην πόλη»- Ευγενία Ματαράγκα , υπεύθυνη εκστρατειών GAWF

14.30 : “Φάκελος Σκύλος: Αγορά ή Υιοθεσία;” – Χριστίνα Οικονόμου , υπεύθυνη Προγραμμάτων, εκπαίδευσης & υιοθεσιών Sapt Hellas

14.50 : «Planetbook : Παρουσίαση του πρώτου επιτραπέζιου για το περιβάλλον.» – Σταύρος Μηλιόνης , πρόεδρος του Κ.Ε.Α.Ν(Κύτταρο Εναλλακτικών Αναζητήσεων Νέων)

15.00 : Αποχαιρετιστήριος χαιρετισμός – Ευχαριστίες

Και φυσικά στο Lobby 1 θα μπορείτε να επισκεφτείτε τα stands των Οργανώσεων αυτών καθώς επίσης και των:

ΚΑΖ,Ηimaira,Αρκτούρος,Ζωοφιλκή ένωση Ηλιούπολης.

Αυτή την εκδήλωση την οργανώνει η Ελίζα Δημητρά – απόφοιτη και φίλη που έχει δώσει πάρα πολλά στην υπόθεση των δικαιωμάτων των ζώων. Αν βρεθείτε από την γειτονιά πείτε της μια καλημέρα.

Ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Μου το έστειλε η ξαδελφούλα μου για να ενημερωθώ. Νομίζω ότι αντί να το προωθήσω παραπέρα με mail, κάτι που ποτέ δεν κάνω, εδώ θα βρει τη κατάλληλη θέση.

Αφορά λέει 10 φράσεις “κλειδιά” που χρησιμοποιούν οι γυναίκες και κυρίως τη “μυστική” σημασία αυτών των φράσεων. Τις ανεβάζω “ως έχουν” και μετά σχολιάζω.

Οι δέκα φράσεις που χρησιμοποιούν οι γυναίκες

1) ΚΑΛΑ: η λέξη που χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να κλείσουν μια συζήτηση όταν έχουν δίκιο, οπότε πρέπει να σωπάσεις.

2) 5 ΛΕΠΤΑ: αν είναι σε φάση που ετοιμάζεται για έξοδο σημαίνει μισή ώρα. Σημαίνει όμως 5 λέπτα, και μονάχα 5, αν σου τα έδωσε προτού βγείτε ή κάνετε ό,τιδήποτε άλλο μαζί, για να δεις ματς ή να παίξεις στον υπολογιστή.

3) ΤΙΠΟΤΑ: η ηρεμία πριν την καταιγίδα. Θέλει να πει κάτι.και πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός. Οι συζητήσεις που ξεκινούν με το τίποτα συχνά τελειώνουν με ΚΑΛΑ (βλέπε 1).

4) ΑΝΤΕ ΚΑΝΤΟ: πρόκειται για πρόκληση και όχι για παρότρυνση. Μην το κάνεις.

5) ΑΝΑΣΤΕΝΑΓΜΟΣ: είναι σαν λέξη, που συνήθως οι άνδρες κατανοούν λάθος. Ένας μεγάλος αναστεναγμός σημαίνει ότι πιστεύει ότι είσαι ηλίθιος και αναρωτιέται γιατί χάνει χρόνο και συζητάει μαζί σου για ΤΙΠΟΤΑ (βλέπε 3).

6) OK: μια απ’τις πιο επικίνδυνες λέξεις που μπορεί να πει μια γυναίκα σ’έναν άνδρα. Σημαίνει πως θέλει να σκεφτεί πώς και πότε θα το πληρώσεις.

7) ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ: μια γυναίκα σε ευχαριστεί, μην αναρωτιέσαι και μην λιποθυμήσεις, θέλει απλώς να σε ευχαριστήσει (εκτός κι αν σου πεί “ευχαριστώ πολύ” που τις περισσότερες φορές είναι καθαρός σαρκασμός)

8) ΟΠΩΣ ΘΕΣ : είναι ένας τρόπος για μια γυναίκα να σου πει άντε γα….

9) ΑΣΤΟ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΕΓΩ: άλλη μια επικίνδυνη φράση. Σημαίνει πως μια γυναίκα ζήτησε κατ’επανάληψιν από έναν άνδρα να κάνει κάτι που τελικά τώρα το κάνει εκείνη. Ο άντρας θα ρωτήσει « συμβαίνει κάτι ; », για την απάντηση της γυναίκας βλέπε 3.

10) ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ;: προσοχή, δεν είναι μια απλή ερώτηση…να θυμάσαι πάντα πως κάθε φορά που μια γυναίκα σε ρώτα ‘ποιά είναι;’, θα ήθελε στην πραγματικότητα να σε ρωτήσει : “ποιό είναι αυτό το ξέ….., και από που την ξέρεις ;;;;;;;”

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Θα συμφωνήσω. (το ξέρω ότι θα το πληρώσω, αλλά θα συμφωνήσω).  Για μένα το πιο σπαστικό είναι ” η κουρτίνα” όπως τη λέω εγώ. Δεν είναι ανάγκη να μιλάμε για “σχέση” αλλά γενικά για μια συζήτηση μεταξύ άντρα και γυναίκας. Η κουρτίνα, είναι εκείνο το απρόσωπο “τίποτα”, το ψυχρό “καλά”, το κοφτό “ΟΚ”, και γενικά όλα όσα χρησιμοποιούν και μας κάνουν να ψαχνόμαστε για το τι κρύβεται πίσω από τις λέξεις  και ΔΕΝ είναι ο Αλέξης (που έλεγε και ένα παλιό τραγουδάκι).Εκεί λοιπόν μόλις κατέβει η κουρτίνα, κόβεται κάθε επικοινωνία και κάθε κουβέντα. Εμείς – τα αγοράκια – μένουμε με την απορία “μα τι είπα, τι έκανα, τι έπρεπε να κάνω” και άλλα τέτοια και τα κοριτσάκια, αποχωρούν με ένα ύφος κατακτητή. Και αυτό “το έχουν” δεν είναι επίκτητο, μάλλον γονιδιακό το βλέπω.

Να εξηγήσω. Γενικά μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους. Να βλέπω συμπεριφορές και να σκέφτομαι τι να κρύβεται πίσω από αυτά που βλέπω. Έχει τη πλάκα του. Φυσικά προσέχω να μη γίνομαι αδιάκριτος και ενοχλητικός αλλά “βλέπεις” πράγματα.

Θυμάμαι λοιπόν αρχές Σεπτέμβρη στο βιβλιοπωλείο, ψαχούλευα για τα παιδάκια μου χαρτικά, και εκεί δίπλα μου ήταν ένα ζευγάρι που και οι δυο μαζί ΔΕΝ φτάνανε τα τριάντα. Θα προσπαθήσω να αναπαραστήσω το διάλογο δίνοντας όσο είναι δυνατόν το κλίμα.

– Κοπελιά : (Διαλέγοντας σχολική τσάντα). Κοίτα αυτή πως σου φαίνεται;

– Αγόρι : (αμήχανο). …Καλή είναι…

– Κ : (με ύφος) Τι θα πει καλή είναι;

-Α : Εεεε!!!! Ωραία είναι.

– Κ : (Με πιο έντονο ύφος). Μα καλά τι εννοείς ωραία είναι… Μόνο αυτό έχεις να πεις;

– Α : (εντελώς χαμένο…) Μα….

– Κ : (Αναστεναγμός…)Ουφ!!! Τι σε πήρα μαζί μου (με ένα ύφος εντελώς απαξιωτικό…)

Και ρωτάω… έτσι απλά. Αυτός ο νέος θα τολμήσει να υψώσει “ανάστημα” μετά από τέτοια “εκπαίδευση”; Μάλλον όχι.

Λοιπόν; Αν κοιτάξετε λίγο γύρω σας άσχετα, πίνοντας το καφέ σας ή περπατώντας στους δρόμους είναι μάλλον βέβαιο ότι θα δείτε περισσότερες από μία από αυτές τις εκφράσεις να εμφανίζονται.

Αυτά λοιπόν… τη καλησπέρα μου.

Αγάπη μου χωρίζουμε…

Το άκουσα και αυτό. Η αλήθεια είναι ότι οι άνθρωποι δεν σταματούν να με εκπλήσσουν. Σε κουβέντα μεταξύ γυναικών, από αυτές που μου επιτρέπουν πότε πότε να παρακολουθώ, (το πιάσατε το υπονοούμενο…) άκουσα για κάποιο ζευγάρι  – άγνωστο σε μένα – που το αγοράκι έκανε τη παραπάνω δήλωση…

Πρώτα απ’ όλα η δήλωση είναι αντιφατική από μόνη της, τουλάχιστον στα αυτιά μου…Ή είναι η αγάπη σου άρα η συνέχεια δεν υπάρχει ή δεν είναι και είναι η …Μαρία (ας πούμε) οπότε η συνέχεια έχει νόημα. Η συνέχεια είναι πιο κουφή.

… αλλά άσε… Πάμε στο Πήλιο το Σαββατοκύριακο, μια και το κανονίσαμε και τα χαλάμε τη… Δευτέρα.(!!!!)

Τώρα τι να πω; Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα στα αυτιά μου και ζήτησα “επανάληψη”. Όταν επιβεβαίωσα ότι καλά άκουσα, ρώτησα ποια ήταν η απάντηση της κοπελιάς και μου είπαν… “τον έστειλε στη μαμά του… το “διαβολόπαιδο”…” Πάλι καλά θα έλεγα.

Κάποια πράγματα δεν τα καταλαβαίνω. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μετράει τελικά, η παρουσία του ανθρώπου ή τα έξοδα για το τριήμερο. Εντάξει δε πάει άλλο… Ο καθένας το δρόμο του, και συνεχίζουμε. Είχαμε κάποια σχέδια και… πλέον δεν θα γίνουν. Ωραία και τι έγινε… Έχουμε και μια αξιοπρέπεια. Εδώ χαλάει μια σχέση (έμαθα και λεπτομέρειες: Ένα χρόνο και…μαζί και τριαντάρηδες το ζεύγος. ) Δηλαδή η εφηβεία μας τελείωσε προ πολλού.

Δεν ξέρω… όλοι μου λένε ότι δείχνω μικρότερος από όσο είμαι (στην ηλικία).  (Θετική ανάδραση λέγεται : το γράφω για να το πιστέψω). Όμως νομίζω ότι τελικά μάλλον είμαι μεγαλύτερος από όσο δείχνω. Ίσως και πολύ μεγαλύτερος.  Ίσως κάποια πράγματα να είναι ξεφτιλισμένα απλά και εγώ να μη μπορώ να το δω. … Γιατρέ μου μπερδεύομαι… τι να κάνω; Θα το ψάξω… γιατί μπερδεύομαι.

Μέχρι τότε τη καλημέρα μου.

Τι σημαίνει συμμαθητής… (μέρος τρίτο)

Σάββατο σήμερα. Η ημέρα του καφέ. Τα Σάββατα – για τους καινούργιους – ξεκινάνε νωρίς. Το πρωί λοιπόν έχει :

Αρχικά λαϊκή. Πρωί πρωί με φρέσκα φρούτα, γεμίζουμε το σπίτι με τα απαραίτητα.

Φούρνος μετά. Πρωί, πρωί, με φρέσκο ψωμί, τυρόπιτες για τα παιδιά, και κάτι “απαίσια” κολασμένα τσουρεκάκια για όλους. Μισά γεμιστά με πραλίνα σοκολάτα και μισά “σκέτα”. Δεν μένει τίποτα. Εγώ μένω πιστός στο τοστ το πρωινό.

Σήμερα είχε εκτάκτως και σούπερ μάρκετ, πριν ξυπνήσουν όλοι οι άλλοι.

Στις 8.30 λοιπόν έκλεισε ο κύκλος και ανοίγει ο κύκλος του καφέ. Με την σύζυξ απολαμβάνουμε καφέ όπως μας αρέσει και κυρίως για όσο μας αρέσει. Χωρίς κουδούνια για τάξη ή κουδούνια τηλεφώνων να διακόπτουν. Και εκεί που απολαμβάναμε και μιλάγαμε χωρίς το καθημερινό άγχος…Ντρρρρριιιιιινννννν!!!! Το τηλέφωνο.  Κοιτάζω… άγνωστος αριθμός αλλά χωρίς απόκρυψη (που πολύ με φτιάχνει όταν την βλέπω).

Καλλλλλαααα!!!!!λέω και απαντάω και …τσουπ από την “άλλη άκρη” η Ρένα (!!!) που συνήθως μένει στο Ηράκλειο (της Κρήτης όχι της Αττικής). Στο κλασσικό ερώτημα που ακολουθεί τις κλήσεις από τα κινητά “που είσαι;”, η απάντηση με αιφνιδίασε και με χαροποίησε : “Στο ΟΑΚΑ, έχει αγώνες κολύμβησης η Ελευθερία.” και επειδή γνωρίζω τις ατελείωτες ώρες που έχουν αυτές οι διαδικασίες, της λέω ότι σε μια ώρα είμαι εκεί. Όπερ και εγένετο. Είχα να τη δω από το Σεπτέμβρη στα Γιάννενα (χημικός γαρ) και φυσικά δεν θα άφηνα την ευκαιρία να τη ξαναδώ. Δεν ήπιαμε καφέ αλλά η μιάμιση ώρα και η κουβέντα που κάναμε ήταν καλύτερη από οποιονδήποτε καφέ.

Στην κατάλληλη ώρα έφυγα… και πήγα για τον καφέ των συμμαθητών. Και φτάνοντας άλλη έκπληξη.

Του αγίου Σπυρίδωνα σήμερα και ο Σπύρος είχε στήσει ένα “κρητικό μπουφέ” με ρακί, παξιμάδια, ελιές, ντοματίνια, και χορτοκάλτσουνα και τυροκάλτσουνα από τη μανούλα του (τη στρίμωξε πρωί πρωί να του τα φτιάξει για εμάς… τι να πω.) εγώ είχα φροντίσει – στο άσχετο – να πάρω κρητικούς λουκουμάδες από το κέντρο για όλους. Και εκεί που είμασταν δώστου τα ρακοπότηρα να γεμίζουν και οι ευχές να κυκλοφορούν. Ευχές απλές αυθόρμητες και ειλικρινείς.

Σε λίγο εμφανίζεται και ο Κώστας (από τώρα όλοι Κώστας θα λέγονται).  Αφορμή ψάχναμε για ένα ακόμα γέμισμα και ευχές. (ψιτ η ρακί δεν ήταν για “εντριβή” (70 βαθμοί) ήταν μόλις 18άρα και πολλλλλυ γλυκόπιοτη). Σε κάποια φάση που έφυγε ο Σπύρος μας λέει ο Κώστας, για να μη του χαλάσει τη γιορτή… το νέο. “Κάηκε ολοσχερώς η επιχείρησή του” Ζημιά που μετριέται σε επταψήφιο νούμερο. Και δεν είχε βγει όλη τη βδομάδα και σήμερα αισθάνθηκε την ανάγκη να βγει να μιλήσει και ήρθε να μας δει.Η συζήτηση συνεχίστηκε και μετά την επιστροφή του Σπύρου όπου παρακολουθούσαμε άφωνοι. Τι να πεις άλλωστε. Τολμήσαμε να πούμε κάποιες κοινές και ανούσιες εκφράσεις του τύπου πρώτα η υγεία και άλλα τέτοια αλλά πράγματι συνειδητοποιείς ότι και μόνο η παρουσία μας ήταν αυτή που είχε ανάγκη ο Κώστας. Το γεγονός ότι είμασταν εκεί έφτανε.

-Εδώ τα 15 εκατομμύρια … ακούστηκε η γνωστή φωνή του κλασσικού λαχειοπώλη της πλατείας. Αστειευόμενοι – αλλά και ελπίζοντας – δηλώσαμε ότι αν κερδίσουμε θα “τον  φτιάξουμε”. Ακούστηκε το κλασσικό …”Ναι καλά… Εντάξει…” με κρυμμένες τις εκφράσεις “σιγά μη κερδίσουμε…”

Και τότε ο Κώστας κάνει τη κίνηση… φωνάζει τον λαχειοπώλη παίρνει μια ολόκληρη δεκάδα… (αφού ρώτησε εξηγήσεις τι σημαίνει και πως κερδίζει κανείς) γυρνάει στο Κώστα και του λέει πάρε τη μια. Έμεινε ο Κώστας… “Πάρε ρε…” του λέει. Παίρνει και ο Κώστας τη μία πεντάδα, και  τυλίγει ο άλλος την άλλη πεντάδα. Κράτα την του λέει… “πρέπει να πηγαίνω λέει” και φεύγει. Δεν ξέρω πως το είδαν οι υπόλοιποι αλλά εμένα “με έπιασε”. Το έκανε με ένα τρόπο που δεν μπορούσε να το αρνηθεί να το πάρει. Για μένα σαν κίνηση έκρυβε την παρουσία μας σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για τον Κώστα, την ελπίδα για το νέο ξεκίνημα – όπως κάθε φορά που κυνηγάμε τη τύχη -.

Είναι αυτό που λέω πάντα. Δεν χρειάζονται πολλά. Απλά να ξέρεις να “είσαι εκεί” όταν ο άλλος σε έχει ανάγκη. Αυτό φτάνει αλλά το ξεχνάμε.

Τη καλησπέρα μου.

Καφές με φίλους…

Για του φίλους μου έχω ξαναγράψει. Δεν ξέρω τι από όλα ισχύει. Είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε, που λέει και η πρόσφατη διαφήμιση, τους φίλους τους διαλέγουμε γι’αυτο δεν τους παιδεύουμε και άλλα τέτοια.

Η φάση που μου αρέσει περισσότερο από όλες όμως είναι όταν είμαι για καφέ με τους φίλους μου. Τότε “περνάω σε άλλη διάσταση”. Δηλαδή το γεγονός ότι είμαι με ανθρώπους δικούς μου και μιλάμε χωρίς μισόλογα και λέξεις κρυμμένες πίσω από αυτα που ακούγονται, είναι ό,τι καλύτερο. Το να έχω τους ανθρώπους που αισθάνομαι κοντά μου και να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, τις απόψεις μου… τον εαυτό μου τέλος πάντων, είναι ό,τι καλύτερο. Το να βλέπω τις εκφράσεις τους και τις αντιδράσεις τους σε αυτά που ακούνε, το να μου δίνουν τη γνώμη τους, που άσχετα αν συμφωνώ ή όχι, με ευχαρίστηση ακούω και παίρνω υπόψη μου, με τιμά.

Αυτές τις μέρες έκλεισε το σχολείο λόγω γρίππης, και τι έκανα… πήγα για καφέ με φίλους. Φίλους αγαπημένους που είχα καιρό να δω. Αλλά και φίλους που “βλέπω”  καθημερινά, αλλά δεν είχα ποτέ το χρόνο να δώ και να μιλήσω μαζί τους. Έτσι το μενού είχε καφέ στην Αγία Παρασκευή, στο Μουσείο (φανταστικό – είχα πολύ καιρό να πάω ), στο Φλοίσβο (επίσης φανταστικό αλλά δυστυχώς μόνο δι’ ορθίους ) ( Υπόδειξη: αν πάτε κατά τις 11.30 φύγετε κατευθείαν προς τα δεξιά και παρκάρετε κοντά προς το Αβέρωφ. Από την άλλη δεν θα βρείτε τίποτα και θα κάνετε μισή ώρα να φτάσετε στο τέλος της διαδρομής για να πειστείτε και άλλο τόσο για να γυρίσετε – δεν λέει) Επίσης 12 το μεσημέρι ανοίγει το Fridays και μόνο τότε μπορείτε να βρείτε θέση να κάτσετε. Μετά από ένα τέταρτο, μόνο “ζεστές” θέσεις μπορείτε να βρείτε (κν μόνο όταν φεύγει κάποιος και είστε από πάνω). Δυό επισκέψεις σε σπίτια και σήμερα επίσκεψη σε γραφείο.

Σε όλες τις περιπτώσεις είχα απέναντί μου ανθρώπους που γνωρίζομαι χρόνια και πέρασα φανταστικά. Ας ήταν έστω και μισή ώρα η επίσκεψη. Γιατί τελικά αυτό που αξίζει – όπως είπε σήμερα η Αργυρώ (και συμφωνώ απολύτως) – είναι αυτές οι στιγμές που περνάμε με αγαπημένα πρόσωπα και τελικά είναι λίγες.

Και μόνο για αυτό, μπορώ να πω ότι καλά μου ήρθαν οι “μίνι διακοπές” από τη γρίππη. Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω διαφορετικά. Γνωρίζω πολύ καλά ότι θα ακολουθήσει περίοδος άγχους και τρεξίματος αλλά “ζω τη μέρα” (κν live the day). Το θέμα της ύλης και της δουλειάς θα διευθετηθεί. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε πήξιμο. Είναι πολύ κοινό το φαινόμενο. Φέτος οι ημερομηνίες δεν βοηθάνε με το Πάσχα πάαααααρα πολύ νωρίς αλλά κάπως θα τα καταφέρουμε.

Τα καινούργια μου παιγνίδα ακόμα προσπαθώ να τα στήσω. Μου έχουν φάει σχεδόν άπειρες ώρες και ακόμα το ψάχνω. Τώρα τελειώνει (σε 17 λεπτά για την ακρίβεια) την αντιγραφή όλων των αρχείων από τον παλιό υπολογιστή στον καινούργιο. Δεν θα σβήσω ακόμα τίποτα – εννοείται – από το παλιό. Μόλις βεβαιωθώ ότι δεν ξέχασα τίποτα θα του κάνω ένα FORMAT, που το μισό να είναι δικό του θα του φτάνει. Επί έξι χρόνια έβαζα, έβαζα, έβαζα… αχούρι τον έκανα. Τώρα ένα συγύρισμα του χρειάζεται.

Από την άλλη τα WINDOWS 7 είναι μάλλον καλά (“Not as bad as expected” όπως διάβασα κάπου) αλλά βρε αδέρφια… καταργήθηκε η συμβατότητα “προς τα πίσω” που υπήρχε μέχρι τώρα; Έτσι έχουμε πλέον μια πολύ καλή κάρτα οθόνης εξωτερική σε αχρησία και ένα σκανεράκι με αναγνώστη αρνητικών και slides επίσης σε αχρησία. Δεν τα βλέπει με τίποτα. Επίσης το δίκτυο… άλλη πονεμένη ιστορία. (Εδώ ειλικρινά θα δεχόμουν ευχαρίστως τη βοήθεια όποιου μπορεί να μου δώσει οδηγίες πως φτιάχνω οικιακό καλωδιακό δίκτυο ανάμεσα σε ένα Η/Υ με windows 7 και άλλλους 4 με ΧΡ).  Τα χάσαμε όλα. Πρέπει να εγκαταστήσω τον εκτυπωτή σε δίκτυο πλέον γιατί δεν τον βλέπουν και άλλα τέτοια καλά. Εντάξει βρήκα πάλι να ασχολούμαι. Θα περάσω αξέχαστα.

Μέχρι να καταφέρω να κάνω λοιπόν όλες αυτές τις δουλειές σας χαιρετώ και τα λέμε σε επόμενη φάση . Τη καληνύχτα μου (άργησα πλέον να γράψω σήμερα)

HoHoHo!!! Ο Άη Βασίλης έρχεται…στη πόλη.

Τι πράμα και αυτό ρε παιδί μου. Να μη μπορώ να το ξεπεράσω με τίποτα. Μα για το σύνδρομο του Άη Βασίλη μιλάω. Κάθε χρόνο λοιπόν θέλω να αλλάξω λίγο το σκηνικό στο σχολείο. Και τα καταφέρνω νομίζω φτιάχνοντας ένα δεντράκι με το κάτι τις του πάνω. Φέτος προβληματίστηκα πολύ. Μα πάρα πολύ. Βλέπεις και η οικονομική κατάσταση δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Αλλά κάτι βρέθηκε πάλι και θα γίνει νταβαντουράκι. Βασικά τη βρίσκω με την όλη φάση.Δηλαδή δεν είναι τα δώρα αλλά το “παιγνίδι” πίσω από αυτά. Να πάρεις το στολιδάκι με τον αριθμό, να βρεις τον αριθμό στις σακκούλες και να πάρεις το δώρο σου. Έχει φάση. Το διασκεδάζω. Βέβαια θέλει το χρόνο του γιατί πρεπει να βγάλω 100 στολιδάκια με  χριστουγεννιάτικα θέματα να γράψω το αριθμό στο καθένα μέσα από το 1 έως το 100, να πάρω σακκουλάκια να τα αριθμήσω, να βάλω τα δωράκια μέσα, να τα δέσω και όλα μαζί κάτω από το δέντρο και φυσικά χωρίς σειρά, ανακατεμένα, Εμ!!! Σιγά μη τα βάλω με σεριά. Ας “κουραστούν” λίγο, κακό δεν κάνει.

Έτσι λοιπόν “μύρισαν” Χριστούγεννα   – καλό το ανεκδοτάκι; Να σα; πω άλλο ένα…- Πως μύρισαν με τα κονομάνικα είναι άλλο πράγμα αλλά τέλος πάντων. Κόντρα στη γκρίνια και τη μιζέρια λοιπόν ψάξτε για δώρα. Τα χρήματα είναι δεύτερα. Δεν είναι ανάγκη να είνα ακριβά. Η κίνηση, έχει σημασία και το νταβαντούρι γύρω από αυτα είναι που μετράει. Η έκπληξη όταν ανοίγεις το δώρο. Μη μιζεριάζετε με το είδος του δώρου. Χαρείτε με τη διαδικασία. Μη ψάχνετε τι υπάρχει πίσω από τη χειρονομία. Χάνετε την ουσία. Και η ουσία είναι ότι ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα.

Τη καλησπέρα μου.

Τι σημασία έχει…

Είναι κάποιες φάσεις που δεν έχουν λογική. Προσπαθείς να ερμηνεύσεις κάποια πράγματα – γιατί έτσι έχουμε μάθει,  ότι όλα εξηγούνται – και δεν βρίσκεις άκρη. Δεν μπορείς να καταλάβεις τι γίνεται και απλά τα δέχεσαι όπως έχουν.  Έτσι έγινε και χθες.

Χθες είχαμε πάλι το θλιβερό καθήκον του αποχαιρετισμού. Αποχαιρετήσαμε τη Δώρα, γεννημένη πριν 26 χρόνια μόλις δίπλα ακριβώς στο πατρικό μου σπίτι, θυμάμαι τα κλάματα της στο μπαλκόνι, τα πρώτα βήματα της, όταν ξεκίνησε να πηγαίνει στο σχολείο. Μετά πια όταν έφευγε για τις βόλτες της από το σπίτι σαν νέα κοπέλα πια.

Χθες λοιπόν εκεί στο νεκροταφείο του Βύρωνα δεν μπορούσα να πω τίποτα. Τι να πεις άλλωστε και σε ποιον.  Όμως άλλοι λέγανε και λέγανε και λέγανε… ένα συνεχές βουητό στα αυτιά μου. “Μα πως “έφυγε” από καρδιά τόσο μικρή;”  και “Έμαθες τίποτε τελικά για το τι έγινε;” ή “άκουσα ότι δεν ήταν μόνη… ” και άλλα τέτοια.  Δεν μπορώ να καταλάβω τελικά… Έχουμε χάσει το νόημα; Τι γίνεται;  Είμαστε εκεί για ένα λόγο. Η Δώρα έφυγε για το μεγάλο ταξίδι. Δεν θα τη ξαναδούμε να ξεμακραίνει στο βάθος του δρόμου με εκείνο το χαρακτηριστικό “νευρικό” βήμα της. Τι σημασία έχει πώς έφυγε. Δεν είναι πια μαζί μας. Δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται.

Καλό ταξίδι Δώρα.

Σας μαύρισα αλλά αν κοιτάξετε από το παράθυρό σας θα δείτε μια καταπληκτική μέρα έξω, σίγουρα όχι χειμερινή και μπορείτε πολύ εύκολα να καταλάβετε ότι μια καινούργια μέρα έχει έρθει μαζί με όσες προκλήσεις κουβαλάει.

Τη καλημέρα μου.

Και έτσι κλείσαμε … λογω γρίπης.

Από χθες είμαστε σε υποχρεωτική αργία. Τα παιδιά κάνανε διαδήλωση ζητώντας το σχολείο να μη κλείσει. Είχαν δεθεί στα κάγκελα ζητώντας μας επίμονα να μη επιτρέψουμε να κάτσουν μια βδομάδα στο σπίτι.  Σκηνές τραγικές εκτυλίχτηκαν στην είσοδο του σχολείου. Από τις 8 το βράδυ της Τρίτης είχε αρχίσει η κινδυνολογία. Η αγωνία είχε κορυφωθεί και μόνο όταν στις 11.15 ανακοινώθηκε στο site της Νομαρχίας άρχισαν οι κινητοποιήσεις.

Το MSN πήρε φωτιά. “Τα έμαθες… Μας κλείσανε… Κάτι πρέπει να κάνουνε… Δεν μπορεί να περάσει έτσι…Διέδωσε το νέο… Πές το και στους υπόλοιπους… ” και άλλα τέτοια. Πολύ σύντομα ήταν όλοι ενήμεροι. Την επόμενη το πρωί όλα ήταν έτοιμα. Μόνο 10 άτομα δεν ήρθαν στο σχολείο και οι απόντες – κυριολεκτικά – λόγω ασθενείας.  Οι δραστηριότητες είχαν καθορισθεί στην εντέλεια.

Εμείς προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Είμαστε υποχρεωμένοι να κλείσουμε, μας υποχρεώνει η Νομαρχία. Σκηνές σκληρές ξετυλίχτηκαν οι μαθητές μέσα από τα κάγκελα και εμείς από έξω. Τίποτα. Καμία αλλαγή. Επιμένανε να κάνουν μάθημα.  Και “ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς…” και άλλα τέτοια.

Μόλις πήρατε μια ιδέα τι μπορεί να φανταστεί κανείς – άμα θέλει. Η φαντασία – ως γνωστόν – δεν έχει όρια.

Λοιπόν αφού βεβαιωθήκαμε ότι φύγανε οι 10 μαθητές που κοιμούνται νωρίς σε όλο το σχολείο και δεν έχουν MSN άρα δεν είχαν ενημερωθεί, είπαμε και εμείς (οι 10 που πήγαμε για να βοηθήσουμε αν χρειαζόταν κάτι στο σχολείο), να πάμε για κανένα καφέ πρωινό και χαλαρά. Και έτσι ήπιαμε ένα πρωινό καφέ δύο ολόκληρες ώρες, χωρίς να χτυπάει κουδούνι, χωρίς να έχουμε φωτοτυπίες ή διορθώσεις ή όλα εκείνα που συνήθως κάνουμε το πρωί κάθε μέρας. Όμως αυτό που ακούστηκε πολύ συχνά στη κουβέντα ήταν…”πως θα καλύψουμε την ύλη… τι θα κάνουμε με τις κατευθύνσεις… που θα βρούμε ώρες… ” και άλλα τέτοια. Βίτσιο; Ίσως. Αλλά αν εσείς βρείτε πολλούς εργαζομένους που τους κλείνουν για μια εβδομάδα (με αποδοχές) και να κάθονται να δούνε πότε θα διορθώσουν τα γραπτά, να ανεβάσουν εργασίες στο διαδίκτυο, να δούμε πως θα καλύψουμε τις ώρες που χάνονται. Νομίζω ότι είναι θέμα μελέτης αυτό. (Διατριβής ίσως σε …αποκλίνουσες συμπεριφορές εργαζομένων…).

Αυτά για τα χθεσινά και …όχι μόνο.

Κάτι άλλο τώρα. Εδώ και μέρες προσπαθούν να με πείσουν ότι ο λογαριασμός μου στο GMail θέλει επιβεβαίωση. Αλλά τη ψιλιάστηκα τη δουλειά και κοιτάζοντας το site που είναι πανομοιότυπο με αυτό του GMail, είδα κάτω στη τελευταία γραμμή και είδα ότι είναι Hosted σε κάποιον Free Web Server. Και λέω, τόσο άσχημα πάει η Google που ψάχνει για Free Servers για να την φιλοξενήσουν (!!!). Νομίζω δεν θέλει και πολύ φαντασία για το τι γίνεται…Άρα αφήστε το “GMail” να θέλει να κάνει επιβεβαίωση. Μη τσιμπάτε γιατί θέλει και το password και μετά θα αρχίσει να ψαχουλεύει στο γραμματοκιβώτιό σας – σαν να είστε εσείς. Το καλύτερο είναι να στείλει spam στις επαφές σας – σαν να είστε εσείς. Αν έχετε κάνει όμως διαδικτυακές αγορές – πράγμα πολύ πιθανό – τότε όλοι οι κωδικοί και οι συνδέσεις… που κάνατε γίνονται δικοί τους. Αυτά τα ολίγα για να μη ξεχνιόμαστε.

Τη καλημέρα μου.

Γιατί να φταίω πάντα εγώ;

cf80ceb1ceb9ceb4ceb5ceafceb1

Χθες είχαμε ενημέρωση γονέων. Είναι δυο φορές το χρόνο και κάθε φορά είναι μια πρόκληση στις φυσικές αλλά ψυχολογικές αντοχές. Συνήθως γίνονται μετά από το σχολείο και κρατάνε περίπου 4 ώρες (για μένα που έχω περίπου 200 παιδάκια.)

Να εξηγήσω για όσους δεν καταλαβαίνουν : Τα λιγόωρα μαθήματα έχουν πολλά τμήματα. Εγώ έχω συνολικά 5 τμήματα γενικής παιδείας που σημαίνει “χονδρικα” 140 παιδιά και 4 τμήματα κατευθύνσεων (άλλα 60 περίπου). Μη βιαστείτε να πείτε ότι στις κατευθύνσεις είναι τα ίδια παιδιά, γιατί το μάθημα είναι διαφορετικό και η ενημέρωση είναι σαν να είναι “νέος” μαθητής. Άρα χθες κλείσαμε 12-ωρο στο σχολείο (8 με 8 και ξύπνημα από τις 6 με 7 ώρες μάθημα) ,οπότε νομίζω το θέμα των φυσικών αντοχών έγινε κατανοητό.  Για να το κλείσουμε στις 10 “οριζοντιώθηκα” και έκλεισα γενικούς… (κν ξεράθηκα).

Πάμε στα άλλα. Λογικά λοιπόν είχα πολύ κόσμο. Γιατί όμως;

Εντάξει δέχτηκα πολλούς γονείς (καμιά 80-αριά υπολογίζω), αλλά ενώ υπήρχε γκρίνια όση ώρα ήταν έξω μόλις μπαίνανε μέσα τα ξεχνάγανε όλα. Θεώρησα ότι η στοιχειώδης ευγένεια επέβαλλε να έχουν ένα κάθισμα να κάτσουν και να μιλήσουμε σαν “άνθρωποι” για το παιδί τους και μαθητή μου. Όσο όμως έβλεπα ότι κάποιοι, ευτυχώς όχι όλοι, αφού ενημερώνονταν άρχιζαν να βάζουν θέματα παιδαγωγικά και εκπαιδευτικά που ξεκινάς σήμερα και τελειώνεις αύριο τη συζήτηση, εκεί διακριτικά στην αρχή του έδειχνες ότι είναι ένα “πολύ μεγάλο θέμα” αυτό και “θα το έχω υπόψη μου” και έτεινα το χέρι για να χαιρετήσω… δείχνοντας εμμέσως πλην σαφώς την έξοδο. Τι να κάνω; Όταν έχεις 20 γονείς απ’ έξω να είναι στημένοι και περιμένουν, δεν μπορείς να ανοίγεις συζήτηση. Η μισή ντροπή δική μου και η μισή δική τους.  Και μετά ξανά από την αρχή με τον επόμενο, μέχρι πλέον που τους δεχόμουνα “στα όρθια”. Ένας – δυο πήγαν να καθήσουν αλλά εγώ δεν έκανα αντίστοιχη κίνηση και το “έπιασαν το νόημα”

Μετά στην ενημέρωση. Δεν μπορώ να καταλάβω, τι πρέπει να κάνω για να κάνω για να κάνω ένα μάθημα ενδιαφέρον… καμία  κωλοτούμπα (!!!) (Μόνο αυτό δεν κάνω, γιατί δυσκολεύομαι στη… κυβίστηση) διότι κύριε μου όταν σας λένε ότι το παιδάκι σας είναι πολύ καλός έως άριστος μαθητής στα γραπτά του αλλά η συμπεριφορά του είναι ενοχλητική και μιλάει συνέχεια, δεν μπορεί η απάντηση να είναι ότι “εσείς πρέπει να κάνετε το μάθημα πιο ενδιαφέρον” και “λογικό είναι αν δεν βρίσκει ενδιαφέρον στο μάθημα να ξεφεύγει”… Μήπως πιο σωστό θα ήταν να του μάθετε να σέβεται τους καθηγητές του και την προσπάθειά τους να τον μάθουν αυτά που προβλέπεται από το Υπουργείο.  Αλλά αν ο κόσμος γυρνάει μόνο γύρω από εσάς και την οικογένειά σας… τότε οι άλλοι φταίνε.

Από την άλλη όταν λες σε ένα γονέα ότι το παιδάκι του έχει ένα μικρό μονοψήφιο γραπτό, και ότι όσες φορές το ρώτησα δεν του πήρα λέξη (σαν γνήσιος πατριώτης απέναντι στα “βασανιστήρια” του κακού και αυταρχικού καθηγητή), άρα οι “ενδείξεις” είναι ότι μάλλον δεν προσπαθεί και θα πρέπει να κάνει κάτι παραπάνω, δεν μπορείς να του λες… “το αποκλείω γιατί θα πάει θετική κατεύθυνση και δεν είναι έτσι γιατί είναι πάντα διαβασμένο και εγώ το ξέρω” Δηλαδή εσύ δεν ξέρεις τι σου γίνεται. Τότε κύριέ μου το παιδάκι σας είναι πολύ καλό στο να κρατάει μυστικά γιατί όσα γνωρίζει – όπως λέτε – δεν τα λέει σε κανένα. Εγώ είπα ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζει το μάθημα και να μου δώσει τα δεδομένα να διορθώσω την εικόνα.  Όσο δεν παίρνω λέξη… δεν μπορώ να βγάλω συμπεράσματα.

Αυτά τα δυο μικρά παραδείγματα τα γράφω για δυο λόγους. Μήπως κάποιος γονέας τα διαβάσει, πριν πάει να δει τους καθηγητές του παιδιού του, να σκεφτεί και δεύτερη φορά πριν πει κάτι και από την άλλη μήπως θα έπρεπε να συζητάνε η να παρατηρούν λίγο καλύτερα τι κάνουν και πως πάνε τα παιδιά τους στο σχολείο. Μερικοί εξεπλάγησαν και όχι όλοι ευχάριστα.

Αυτά και σήμερα… Τη καλησπέρα μου.

Γηράσκω αεί διδασκόμενος… μέρος 2ο

Όποιος θέλει πάντα  βρίσκει τρόπο να μάθει καινούργια πράγματα.

Αυτό το Σαββατοκύριακο βρέθηκα σε μια διημερίδα σχετικά με τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση. Οργανωνόταν στο ιδιωτικό σχολείο Αυγουλέα-Λιναρδάτου στο Περιστέρι.

Η διημερίδα είχε πολλά θέματα, και όπως ήταν αναμενόμενο δεν μπορούσες να τα παρακολουθήσεις όλα. Η διάρκεια των εισηγήσεων ήταν “χορταστική”. Μια ώρα σε κάθε εισηγητή, αρκετός χρόνος και για παρουσίαση αλλά κυρίως για συζήτηση. Μέσα από τις εισηγήσεις μπόρεσα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα πάνω σε μερικά προγράμματα που με ενδιαφέρουν, αλλά, όπως γίνεται συνήθως γνώρισα καινούργιο κόσμο.

Και εδώ θα σταθώ στο δάσκαλο Κ χρόνιο blogger και άνθρωπο που το θέμα της ψηφιακής τάξης το έχει ανακαλύψει ήδη και το έχει βάλει σε πράξη, ακολουθώντας όπως γίνεται συνήθως μια “μοναχική” διαδρομή.  Το θέμα είναι ότι μέσα από τη συζήτηση που ακολούθησε μετά την εισήγηση, κατέληξα ότι έχουμε πολύ δρόμο να περπατήσουμε μέχρι να γίνει η ψηφιακή τάξη πραγματικότητα. Και πάλι δεν είναι σίγουρο, πως θα γίνει.

Από την άλλη το συμπέρασμα είναι  ότι όλα όσα χρειάζονται είναι  ήδη διαθέσιμα. Η σωστή αξιοποίηση είναι αυτή που λείπει. Και αυτή μπορεί να γίνει αν αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε όλες αυτές τις καινοτομίες. Αυτό σημαίνει αλλαγή νοοτροπίας. Και νομίζω ότι αυτό είναι το δυσκολότερο σημείο σε όλα.

Τη καλησπέρα μου.