Category: Γενικά

Σήμερα ο μεγάλος μου γιος επέστρεψε στη μονάδα του. Πηγαίνοντας δεν μπορούσα να μη σκεφτώ τι έλεγα 15 χρόνια πίσω στη γυναίκα μου μόλις είχε γεννηθεί και ο τρίτος μας γιος. Μετράγαμε τα χρόνια και έλεγα “Στα 45 μας ο μεγάλος θα είναι 17…” Πέρασαν όλα αυτά. Και τα 45 και τα 17.  Θυμάμαι τρία μικρά κεφαλάκια να ξεπροβάλλουν στο πίσω κάθισμα. Τώρα περιμένω να μετακινηθεί κάποιος μπας και μπορέσω να δω τι γίνεται πίσω. Όταν πήγαν στη πρώτη γυμνασίου έλεγα ότι για δώδεκα χρόνια θα έχω τα παιδιά μαζί μου και τώρα πέρασαν ήδη τα οκτώ.  Μου κάνει εντύπωση που έρχεται κανονίζει τη ζωή του. Φροντίζει τις υποχρεώσεις του (όσες έχει).  Παίρνει το αυτοκίνητο και φεύγει.  Τώρα αυτό … πως να το πω. Μου έρχεται κάπως γιατί οι ανησυχία πια περνάει σε άλλο επίπεδο… αλλά τι να κάνω. Φροντίζω να είναι νόμιμος και θέλω να πιστεύω ότι του έχω δώσει σωστό δείγμα συμπεριφοράς στο δρόμο.

Πολλά νέα πράγματα μαζεμένα. Πρέπει να τα συνηθίσω.  Δεν είναι πάντα  εύκολο. Που θα πάει… θα εκπαιδευτώ.

Τη καλησπέρα μου.

Είναι κάποιες περιπτώσεις που εμφανίζονται καταστάσεις στην – επαγγελματική κυρίως – ζωή μας που θέλουν ψάξιμο και διερεύνηση.Έτσι καλείσαι να διερευνήσεις αυτές τις καταστάσεις και ίσως σε πολλές περιπτώσεις να πάρεις θέση. Αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις – κυρίως επειδή είναι καινούργιες καταστάσεις – θέλει πολύ προσοχή. Θέλει προσοχή γιατί “ανοίγεις δρόμο” ή πολλές φορές κλείνεις δρόμο αν κάνεις λάθος κινήσεις. Εκεί λοιπόν είσαι “λαγός”.

Ο μπροστάρης ο οποίος καλείται να πάρει θέση σε κάτι νέο, να πει τη γνώμη του, να βάλει προδιαγραφές σε κάτι νέο, αναλαμβάνει ένα περίεργο και ίσως επικίνδυνο ρόλο. Έτσι και εγώ βρέθηκα προ ημερών σε μια κατάσταση τέτοιας μορφής και έπρεπε να πω τη γνώμη μου σε κάτι καινούργιο. Αλλά η γνώμη είναι δικιά μου, που σημαίνει ότι γίνεται με τα δικά μου κριτήρια και με τα δικά μου δεδομένα. Δηλαδή τα 25 χρόνια ενασχόλησης με υπολογιστές, τη 24/7 σύνδεσης στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ, τον “αρκετό ελεύθερο χρόνο”, τη διάθεση για πειραματισμό, το ψάξιμο και το να κάνω και κάτι παραπάνω έτσι γιατί θέλω. Αυτά τα δεδομένα όμως δεν τα έχουν όλοι οι άλλοι. Άρα η γνώμη μου σαφώς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί “αντιπροσωπευτική”.Όμως αυτή θα ακουστεί σε πρώτη φάση και αυτή πιθανόν θα δημιουργήσει κάποιες προϋποθέσεις για το πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Άρα θέλει πολύ προσοχή και θέλει να αφήσει ανοικτούς δρόμους για τους επόμενους και να μη γίνει ένα προηγούμενο που θα φέρει τους υπόλοιπους προ τετελεσμένου. Μεγάλη ευθύνη. Και δύσκολο να μπορέσεις να πιάσεις όλες τις πλευρές ή να καλύψεις όλα όσα θα γίνουν. Και τελικά τι κάνεις;

Ή μπαίνεις και το παλεύεις με όποια ρίσκα και προσπαθείς να τα κάνεις όσο γίνεται καλύτερα ή απλά δεν κάνεις τίποτε. Δηλώνεις αναρμόδιος και αφήνεις άλλον να καθαρίσει.  Και τελικά τι είναι καλύτερο; Μεγάλο το δίλημμα.

Σε μια κατάσταση που προβλέπει εξελίξεις και νέες καταστάσεις, τη δημιουργία δεδομένων και νέων δρόμων, προτίμησα να κολυμπήσω, και να γίνω “λαγός”. Αλλά …τελικά ο λαγός πεθαίνει.Εγώ θα προσπαθήσω πριν “πεθάνω” να βάλω κάποια σκαλιά σε αυτή τη πορεία για να μπορέσουμε να πατήσουμε και να ανεβούμε. Θα προσπαθήσω να είναι όσο γίνεται πιο ίσια, αλλά δεν ξέρω τι θα καταφέρω.

Θα δείξει.Τη καλημέρα μου.

Συχνά ακούμε να λένε : Πρόσεξε, τι γίνεται μη την πατήσεις. Πρόσεξε μη σε ρίξουν και χάσεις. Κοίταξε να τη κάνεις πρώτος εσύ με σε ρίξουν και χάσεις… ή τέλος πάντων κάποιες τέτοιες εκφράσεις που δείχνουν την ανταγωνιστικότητα της σημερινής κοινωνίας.

Με δυο λόγια πρέπει καθημερινή στους αγώνες της ζωής να βγαίνουμε νικητές. Με ποιο τρόπο όμως μπορεί να κερδίσει κανείς; Αλήθεια υπάρχουν τρόποι; Μπορώ να πω ναι αλλά δύσκολα τους βλέπεις πια.

Συνήθως όλοι βλέπουμε την μοναδική περίπτωση κερδίζω – χάνεις. (win – lose situation που λένε τα αμερικανάκια). Σε αυτές τις περιπτώσεις ο χαμένος μαζεύει τα κομμάτια του και απομακρύνεται να θεραπεύσει τις πληγές του. Ο δε νικητής θριαμβεύει πάνω από τα κομμάτια του χαμένου.  Είναι ένας τρόπος. Δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος αλλά πιθανότατα να είναι ο πιο συνηθισμένος. Είναι και ένας δρόμος χωρίς επιστροφή. Δηλαδή ο επόμενος στόχος, ανταγωνιστής ή ό,τι άλλο είναι μπροστά.

Μια άλλη περίπτωση όμως που πιθανώς αν μπορεί να γίνει να έχει καλύτερα αποτελέσματα είναι η κερδίζω – κερδίζεις (win – win situation). Αυτό είναι δύσκολο. Πως μπορεί να γίνει να είναι και οι δύο πλευρές κερδισμένες; Δεν ξέρω αναλόγως των συνθηκών και  του προβλήματος θα μπορούσε ίσως να βρεθεί μια λύση τέτοια ώστε να ικανοποιεί και τις δύο πλευρές.Ίσως όχι απόλυτα αλλά με κάποιο τρόπο ώστε να μην υπάρχουν απόλυτα νικητές και απόλυτα χαμένοι. Εδώ ο δρόμος έχει επιστροφή. Δίνεται δυνατότητα για μια νέα συνεργασία ή επαναδιαπραγμάτευση, αλλά έχει και κινδύνους. Η μη συντριβή του “άλλου” ίσως να εκληφθεί σαν έκφραση αδυναμίας και να μη καταλήξει τελικά σε ολοκλήρωση αλλά σε αποτυχία. Ή και σε μια νίκη της πρώτης μορφής.

Μια τρίτη περίπτωση είναι αυτή της θυσίας. Η περίπτωση χάνω – κερδίζεις.  (lose – win situation). Εντάξει εδώ δεν κερδίζεις αλλά από το γεγονός ότι κερδίζει ο άλλος έχεις μια ικανοποίηση.  Τώρα αυτό σε διαπροσωπικό επίπεδο … μάλλον δεν γίνεται εκτός και αν … τη βρίσκεις να είσαι μάρτυρας.  Α! ναι σαφώς σε αρκετές περιπτώσεις γίνεται μέσα στην οικογένεια και συνήθως από γονείς προς παιδιά χωρίς φυσικά αν αποκλείεται κάποιος άλλος συνδυασμός. Μια και το βλέπουμε από τη δικιά μας σκοπιά λοιπόν δεν έχουμε νίκη αλλά μια ικανοποίηση από την νίκη και ικανοποίηση του άλλου. Χμ !!! Δύσκολο το βλέπω αλλά τέλος πάντων.

Και η τελευταία περίπτωση είναιη χάνω – χάνεις (lose – lose situation) όπου εδώ δεν υπάρχει νικητής. Αλλά γιατί δεν υπάρχει νικητής; Γιατί συνήθως κανείς δεν υποχωρεί, συζητάει ψάχνει. Μένει “σθεναρά στις θέσεις του” ο καθένας και δεν αφήνει κανένα περιθώριο να ελιγμό. Έτσι έχουμε μια σταδιακή αύξηση της έντασης, η οποία συνήθως καταλήγει στη λήξη της συνεργασίας ή διαπραγματεύσεων. Αυτό δυστυχώς είναι πολύ κοινό στις διαπροσωπικές σχέσεις και ο λόγος είναι ότι πιεζόμαστε τόσο πολύ απ’ έξω που πρέπει να ξεδώσουμε “μέσα” στη σχέση, χωρίς να αφήνουμε χώρο για εκτόνωση ο ένας στον άλλο. Έτσι ανεβαίνουν οι εντάσεις και αυξάνονται οι αποστάσεις.

Εννοείται ότι δε σκοπεύω να κάνω κάποια βαθυστόχαστη ανάλυση ή τη φοβερή και τρομερή έρευνα. Αλλά να … ερωτήματα βάζω και απορίες εκφράζω.  Για σκεφτείτε τα λίγο, και δείτε με ποιο τρόπο τελικά συμφέρει να κερδίζεις. Για μένα είναι ο δεύτερος. Γίνεται όμως; Δεν ξέρω. Σίγουρα θα άλλαζαν πολλά αλλά…

Ζέστη σήμερα. Αράξτε και ευχαριστηθείτε την ηρεμιά με καφέ με φίλους ή … και μόνοι με παρέα το κύμα ή το αεράκι.Εγώ το καφέ μου τον ήπια με τους φίλους μου – σε πλήρη σύνθεση σήμερα μια και σε δεκαπέντε μέρες έχουμε μάζωξη για τα τριαντάχρονα της αποφοίτησης και ήρθε να μας δει ο ρομαντικός διοργανωτής όλης της υπόθεσης ο Σπύρος.  Για σκεφτείτε το να μαζευτούμε καμιά εκατοστή … σαρανταοχτάρηδες στο σχολείο, που δεν θα αναγνωρίσουμε. Γιατί μήπως θα αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο; Αλλά λέμε τώρα… Χμ!!! ωραία ακούγεται αν και θα έχουμε “απουσίες” γμτ. Θα σας ενημερώνω σχετικά.

Τη καλησπέρα μου.

Νομίζω ότι πρέπει να μαζέψω τα γλυκά γιατί πέρασαν αρκετές μέρες και έχει και ζέστη άρα δεν είναι καλή ιδέα να είναι ακόμα έξω.

Απολαύστε φωτογραφίες λοιπόν και κρατηθείτε από τα γλυκά έρχονται και οι παραλίες.

Σήμερα πέρασα μια αξέχαστη μέρα στον Ευαγγελισμό. Είχαμε ένα σερβισάκι στη μητέρα μου. Εκείνο το παλιό χτύπημα με το χέρι τελικά δεν έγινε κάτι και αποφασίστηκε από τον γιατρό που την παρακολουθούσε να της βάλει ένα υπέροχο λαμάκι, με τρυπίτσες από ότι είδα στις ακτινογραφίες. και να μαζέψει όλα τα κομματάκια από τα κόκαλα σε ένα και να τα αφήσει να δέσουν.  Εντάξει πήγαν όλα και μας υποσχέθηκαν ότι σε λίγο καιρό θα μπορεί να ρίχνει καρφιά ίσια στο βόλεϊ.

Εν τω μεταξύ οι επισκέψεις στο νοσοκομείο πάντοτε μου προσφέρουν νέες εμπειρίες. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε επισκεφτεί αρκετά “μαγαζιά” του είδους. Οι γονείς μου το έχουν βάλει “τάμα” να μην αφήσουν παραπονεμένους. Τέλος πάντων.

Κάθε φορά πάω με όλη τη καλή διάθεση αλλά όλο και κάποιος …..ς θα βρεθεί να σε φτιάξει. Έτσι και σήμερα το πρωί περιμένοντας το χειρουργείο, είπα να πάρω ένα καφέ, από αυτούς που απαγορεύεται να παίρνεις στα δωμάτια (!!!) Τι το γράφουν… τέλος πάντων. Μπαίνω στο ασανσέρ και βλέπω…”ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΟ 3ο ΟΡΟΦΟ” .ΟΚ λέω εγώ δεν θέλω να βγω και πατάω 2 (η έξοδος στο ισόγειο). Βγαίνουν όσοι βγαίνουν στο τρίτο, μπαίνει ένας “κουστουμάτος” με μια κυρία, πατάει 6 , του λέω, όπως συνηθίζεται ότι πάμε παρακάτω (κάποια κυρία είχε πατήσει και το 1). Κλείνει η πόρτα και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε. Καλά λέω δεν πάει παρακάτω; και ακούγεται ο κουστουμάτο με ύφος…

– Περιμένετε να ανεβοκατεβείτε 2-3 φορές και θα το μάθετε.

– Βλέπω έχουμε εξαιρετικά κέφια, του απαντάω, το πρωί. Και εμένα η πρωινή ειρωνεία με φτιάχνει.

Καλά τι νομίζουν μερικοί – ούτε ξέρω τι ήταν (αν και φαντάζομαι), ούτε με ενδιαφέρει η συγκεκριμένη συνομοταξία- ότι μπορούν να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα, επειδή τους παίρνει όπως νομίζουν. Βέβαια δείχνει την ποιότητα του ανθρώπου. Πες απλά ότι σταματάει εδώ. Πρέπει να δείξεις την ανωτερότητα;

Και μιλώντας για ποιότητα ανθρώπων και δυο ακόμα περιστατικά.

Στα εξωτερικά προχθές ένας νεαρός (20-22 χρονών) με πόδι τούμπανο από το μπάσκετ, πηδώντας κουτσό φτάνει στα εξωτερικά και κατά τα γνωστά τον στέλνουν για ακτινογραφία. Άκουσα τον παρακάτω διάλογο :

– Περπατάτε;

– Μα τι λέτε. Δεν βλέπετε όλο κουτσό το πάω.

– Ωραία θα πάτε για ακτινογραφία στο κάτω όροφο.

– Μα τι λέτε τώρα.

– Καλά βρείτε μια καρέκλα.

– Και που θα βρω καρέκλα;

– Κάπου (!!!!)

Και εδώ τελειώνει ο διάλογος!!!! Και μετά από αυτό εσύ πρέπει να είσαι ψύχραιμος.

Το άλλο είναι καλό και αφορά εκείνους τους ανθρώπους που στηρίζουν ολόκληρους μηχανισμούς και δεν φαίνονται πουθενά. Έτσι λοιπόν και εδώ θα αναφερθώ σε μια νοσοκόμα, Σταυρούλα στο όνομα, η οποία είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Όσες φορές – αυτό το διήμερο – την παρακολούθησα στη δουλειά της ήταν εκεί για όλους. Ασθενείς, συνοδούς, γιατρούς, νοσοκόμες, ακόμα και αποκλειστικές (που τα κάνανε σαλάτα). Κάθε αίτημα, ακόμα και τα παράλογα, εισακούονταν και πραγματικά γινόταν κάθε προσπάθεια να ικανοποιηθεί. Η αλήθεια είναι ότι αντικειμενικά σε πολλές περιπτώσεις δεν έφτανε αλλά δεν το έβαζε κάτω. Μου έκανε εντύπωση η ευγένεια της αλλά και η προσπάθεια που κατέβαλλε προκειμένου να εξηγήσει, η να βρει γιατρούς στο τηλέφωνο, ή να απαντήσει σε ερωτήματα.  Δηλαδή εντάξει να γκρινιάζουμε εκεί που πρέπει αλλά και το σωστό να λέγεται. Φοβάμαι όμως ότι οι άνθρωποι αυτού του είδους μετριούνται πραγματικά σε μερικά δάκτυλα.

Αυτά για σήμερα. Καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να αποφύγω τη διόρθωση των γραπτών που πήρα χθες. Το ξέρω ότι δεν γίνεται αλλά είμαι “τρομοκρατημένος” από τα γραπτά της Β’ λυκείου. Βλέπετε πάντα πίστευα ότι η Χημεία είναι μονοσήμαντη επιστήμη, και ότι οι τύποι γράφονται με ένα τρόπο και τα αποτελέσματα είναι μοναδικά. Αλλά τέτοιο πλουραλισμό στις απαντήσεις και στα αποτελέσματα δεν φανταζόμουν ποτέ.

Τέλος πάντων. Έχω μόλις δυο εισηγήσεις ακόμα… Μέχρι τότε τα λέμε. Τη καλησπέρα μου.