Τα κατάφερα μια χαρά. Σας ξεσήκωσα και ακόμα δεν είμαι έτοιμος. Δεν πειράζει όμως. Βγάλτε εσείς τις φωτογραφίες, μαζευτείτε με το καλό… και θα το κανονίσουμε. Κάπως θα το κάνουμε. Ήδη μου έχουν απαντήσει από την εταιρεία με το myphotoalbum ότι το ερώτημα μου έχει πάει παραπάνω (κάνω καλή δουλειά πάντως στο ανακάτεμα… μη μου πείτε) για να δουν πως ακριβώς θα λυθεί το πρόβλημα και… θα μου πουν. (Τους έβαλα δύσκολα 🙂 )Η Μαλίνα ήδη έδωσε μια εξήγηση στο ΑΣΜΠΕΤΑ στα σχόλια. Από την άλλη ήδη έχω στήσει ένα άλμπουμ στο flickr με το όνομα ASMPETA (προσέξτε έχει διαφορά γραφής από το προηγούμενο.) και κωδικό τον ίδιο… που θα μου τον ζητήσετε.
Τώρα για την “απειλή” του κατεβάσματος, έχει να κάνει με όσα κυκλοφορούν εδώ και λίγο έως πολύ τα έχουμε δει και στα σχόλια μας. Αρα δεν υπάρχει λόγος να μας χαλάσει την εικόνα που θέλουμε να φτιάξουμε κανείς. Αν δεν θέλει να συμμετέχει ας πάει παρακάτω. Το psw πολύ γρήγορα θα ξεφύγει – δεν είναι ανάγκη άλλωστε να είναι και σε “στενό κύκλο” οι αναρτήσεις- . Νόημα έχει να μην είναι εντελώς χύμα και να βάζει ο καθένας ό,τι θέλει. Η ιδέα ξεκίνησε έχοντας στο μυαλό μου κάτι σαν το ΙδιογράφΩΣ αλλά σε φωτογραφίες. Μήπως να φτιάξουμε και εμείς ένα blog μόνο με φωτογραφίες, κάτι που ξέρουμε όλοι καλά να χειριζόμαστε; Και να μην είναι 5 αλλά 2 ή 3 για να μη παραφορτωθεί, οι καλύτερες που τραβήξαμε φέτος; Θα έλυνε σίγουρα πολλά προβλήματα. Βέβαια από ένα σημείο και μετά θα ήταν δύσκολο να το δεις όλο (θα παραμεγάλωνε με τις συνεχείς εγγραφές).
Καλά. Δύσκολο τριήμερο – μια και πολλοί θα φύγουν (αν δεν έχουν ήδη φύγει) ή πολλοί θα επιστρέψουν. Εγώ θα φύγω αμέσως μετά μέχρι τις 22/8 – όπως έχω προαναγγείλει. Μέχρι τότε θα το ψάχνω και ίσως φτιάξω και blog. Πιθανότατα θα έχω και απάντηση από τη MyPhotοAlbum. Γυρνώντας αποφασίζουμε τι θα κρατήσουμε και τι θα πετάξουμε. Μέχρι τότε να βγάζετε φωτογραφίες.
Είπα για τοπία, χωρίς πρόσωπα, για να αποφύγουμε προβλήματα του τύπου “και ποιος σου είπε να ανεβάσεις τη φωτογραφία μου…” Μπορούμε όμως και λουλούδια και λεπτομέρειες και … και… και…
Η αλήθεια είναι ότι προσπαθώ να βρω μια “φόρμουλα” ώστε να μπορέσει να κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο χωρίς προβλήματα και όσο το ψάχνω τόσο πιο πολύπλοκα γίνονται. Νομίζω θα γυρίσω στα απλά …
Βγάλτε καλές φωτογραφίες και όταν γυρίσουμε τις ανεβάζουμε. Δικές μας θα είναι, ότι θέλουμε τις κάνουμε.-
Τη καλημέρα μου.
UPDATE
Βρήκα χώρο να μας φιλοξενήσει. Το άλμπουμ έχει δημιουργηθεί και βρίσκεται στη διεύθυνση
http://asbeta.myphotoalbum.com
Χρησιμοποίησα το “κατοχυρωμένο” όνομα ΑΣΜΠΕΤΑ που για όσους δεν ξέρουν είναι μια ομάδα bloggers που προχώρησαν πέρα από το πληκτρολόγιο και το μόνιτορ και βρεθήκαν και έφτιαξαν μια μεγάλη παρέα. Ο λόγος της επιλογής είναι ότι νομίζω ότι το μεγαλύτερο μέρος του “κοινού μου” είναι οι φίλοι μου από το ΑΣΜΠΕΤΑ. Αν όμως για οποιοδήποτε λόγο πιστεύει κάποιος ότι πρέπει να αλλάξει απλά το λέει και θα φτιάξουμε άλλο όνομα.
Το συγκεκριμένο επελέγη γιατί δίνει απεριόριστο μέγεθος και υποστηρίζει σχεδόν ό,τι κυκλοφορεί από φορμά φωτογραφιών. Τώρα το πρόβλημα και η προτεινόμενη λύση : το password. Νομίζω ότι δεν πρέπει να γραφεί εδώ αλλά θα το δώσω σε όποιον το ζητήσει αλλά και όποιος το αποκτήσει ας το δώσει παραπέρα. Μόνο που καλό θα ήταν οι φωτογραφίες να έχουν υπογραφή. Για να μπορέσουμε να προστατέψουμε το άλμπουμ από “περίεργες” αναρτήσεις που θα μας (αλλά και με) εκθέσουν. Έτσι ο καθένας ας δώσει το password όπου θεωρεί σκόπιμο. Από την άλλη εγώ θα κατεβάσω οποιαδήποτε φωτογραφία δεν περιέχει τοπίο από την Ελλάδα. Βλέπετε στη δημιουργία έχω δώσει τα δικά μου στοιχεία. Λοιπόν αυτά. Ξαμολυθείτε και φωτογραφείστε ό,τι σας “χτυπήσει” στο μάτι και μετά ελάτε να φτιάξουμε ένα άλμπουμ διαφήμιση για την χώρα μας με τα καλύτερα τοπία.
Τη καλησπέρα μου και πάλι.
ΥΓ. Ενδεικτικά ανεβάζω μια για να “ξεκινήσει” και να μην είναι άδειο.
Μια ιδέα που μου ήρθε το πρωί και την ανεβάζω έτσι, απλά. Δεν είναι ακριβώς παιγνίδι αλλά μπορούμε εμείς να παίξουμε.
Η ιδέα: Όλοι θα βρεθούμε κάπου αυτό το καλοκαίρι. Ας βγάλουμε 5 φωτογραφίες – τοπία από το τόπο των διακοπών μας. Σε αυτό το θέμα φυσικά συγκαταλέγεται και η Αθήνα, που έχει μια ομορφιά αυτές τις μέρες. Αυτές να τις ανεβάσουμε όπου θέλουμε και να φτιάξουμε ένα λεύκωμα με φωτογραφίες από την Ελλάδα. Έτσι θα μπορέσουμε όλοι να μοιραστούμε τις ομορφιές της Ελλάδας.
Μου ήρθε σαν ιδέα γράφοντας ένα σχόλιο σήμερα σε μια πολύ ωραία – περιγραφική εγγραφή. Φωτογραφίες βγάζουμε πολλές κάθε καλοκαίρι αλλά τώρα και με τα κινητά είναι εξαιρετικά εύκολο σε ένα ωραίο τοπίο, να κάνουμε στην άκρη να βγάλουμε μια φωτογραφία, και να συνεχίσουμε. Από όλες αυτές μπορούμε να διαλέξουμε τις 5 καλύτερες να βάλουμε δυο λόγια για το που τραβήχτηκαν και κάτω από ποιες συνθήκες, και να βρούμε με ποιο τρόπο και που μπορούμε να τις ανεβάσουμε. Δεν ξέρω που μπορεί να γίνει αυτό και φυσικά κάθε πρόταση ευπρόσδεκτη.
Λοιπόν τι λέτε το κάνουμε; Περιμένω τις σκέψεις σας.
Τη καλησπέρα μου.
Είναι μερικά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω και θα τα γράψω εδώ, μπας και τα καταλάβει κανείς και μου λύσει καμία απορία.
Κάθε πρωί που κατεβαίνω στο κέντρο με το μηχανάκι, παρατηρώ σε ένα δρόμο στο Παγκράτι ένα κάδο απορριμάτων μέσα στη μέση του δρόμου. Τη πρώτη φορά πρόλαβα να δω μόνο το κάδο, την επόμενη μέρα όμως κοίταξα “παραμέσα” και είδα ένα φορτηγό να έχει κλείσει το δρόμο και να ξεφορτώνει σε ένα σουπερμάρκετ. Θα μου πείτε τη δουλειά τους κάνουν. Από μια μεριά εντάξει αλλά από την άλλη τι φταίω εγώ, που επίσης πάω στη δουλειά μου, να βρίσκομαι αντιμέτωπος με το κάδο στη μέση του δρόμου; Και γιατί να ψάχνω για εναλλακτική διαδρομή. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει αλλά νομίζω ότι ο δρόμος πρέπει να μένει ανοικτός. Ας μου απαντήσει κάποιος.
Άλλο τώρα. Σήμερα ήμουν στον περιφερειακό, στο ύψος της Καισαριανής. Ένας τύπος λοιπόν με ένα σκούτερ – χωρίς κράνος είχε καμπουριάσει πάνω από το τιμόνι, πήγαινε με 40 έχοντας σχηματίσει μια τεράστια ουρά πίσω του. Όταν πήγα να τον προσπεράσω είδα ότι οδηγούσε με το ένα χέρι (δεξί που έχει γκάζι και μπροστινό φρένο μόνο) ενώ με το αριστερό μιλούσε στο κινητό. Αν για οποιοδήποτε λόγο έπρεπε να φρενάρει είχε απλωθεί και ξαπλωθεί στην άσφαλτο. Και καλά αν έπρεπε να απαντήσει γιατί δεν έκανε δεξιά να ανέβει στο δρόμο – πεζοδρόμιο που έχει δεξιά να μιλήσει με την ησυχία του και κυρίως την ασφάλεια του. Και αν κάποιος τον πλησίαζε λίγο παραπάνω ή τρόμαζε ή έπεφτε σε μια από – τις εξαιρετικά σπάνιες πρέπει να το πω – λακκούβες που έχουν οι δρόμοι και τον χτυπούσε το αυτοκίνητο που ακολουθούσε τότε τι έφταιγε ο άτυχος που ακολουθούσε να τραβιέται για την μ@…κία του “σκουτεράκια”. ( Και εγώ σκούτερ οδηγάω αλλά δεν απαντάω στο κινητό. Όποιος θέλει ας ξαναπάρει.) Ας μου απαντήσει κάποιος.
Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Η περίφημη γρίπη που ξεκίνησε από γρίπη των γουρουνιών, αλλά επειδή τα συμπαθή τετράποδα μέσω των φορέων των χοιροτρόφων εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους για το όνομα, μετονομάστηκε σε Η1Ν1.
Και ένα ακόμα καλό … Ακούστηκε ότι θα χρησιμοποιηθεί στην ανάγκη η εκπαίδευση από απόσταση(!!!!).
Και το ακούσαμε όλοι και ησυχάσαμε ότι έχουμε και εναλλακτικές λύσεις, αν ζορίσουν τα πράγματα. Όμως δεν βλέπουμε τι πραγματικά έχουμε χάσει. Την ικανότητά μας να σκεπτόμαστε. Την ικανότητά μας να κρίνουμε. Δεχόμαστε ότι μας σερβίρουν σαν δεδομένο και δεν σκεφτόμαστε το απλό : Τι… είπε τώρα; Και αυτό που είπε τι σημαίνει; Ας μου το ερμηνεύσει κάποιος. Ας μου απαντήσει κάποιος.
Δεν περιμένω πολλά όμως ήθελα να τα γράψω για να υπάρχουν κάπου. Το πρόβλημα των ημερών είναι αν θα κάνουμε εκλογές ή όχι και πότε, και ποιοι έπλυναν τα πόδια τους που, και ο Μήτσος είναι με τη Καίτη η όχι. Χ…στήκαμε. Καμιά απάντηση μπορεί να μου δώσει κάποιος; Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε…
ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
Ε ρε γέλια όταν ανοίξει το μαγαζί. Τη καλημέρα μου (όσο μπορώ να το λέω ακόμα).
Social Networking επί το ελληνικότερον. Ετοιμαστείτε θα ανακαλύψουμε την Αμερική – πάλι. Ο Κολόμβος δεν έκανε καλή δουλειά. Έκτακτη εγγραφή λοιπόν – χωρίς να ξεκρεμάσω το ταμπελλάκι των διακοπών από τη πόρτα. Ποιο ταμπελλάκι; Αυτό ντε!!!!
ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ
Τι έγινε λοιπόν και γράφω. Μέσα σε δυο μέρες από τη στιγμή που επέστρεψα έγιναν μερικά γεγονότα που δείχνουν τελικά πως βοηθάει το διαδίκτυο να κάνει όλη τη Γη ένα χωριό.
Γυρνώντας λοιπόν βλέπω ένα mail από τον Νίκο. Ποιος είναι ο Νίκος. Ο παιδικός μου φίλος και συμμαθητής από το δημοτικό. Ναι και τότε είχαν δημοτικά. Και ναι πηγαίναμε στο σχολείο. Αλλά τότε δίπλα στο σπίτι είχε ένα δάσος με αμυγδαλιές και τα βράδια βγαίναμε όλα τα παιδιά και παίζαμε κρυφτό. Και ΑΝ περνούσε κανένα αυτοκίνητο το κράζαμε γιατί μας ενοχλούσε. Και ναι είχε πολλά παιδιά. Εμείς δηλαδή στη γειτονιά μαζευόμασταν καμιά ντουζίνα. Και ναι εκεί είχαμε και τα πρώτα καρδιοχτυπήματα και όλα τα καλά. Ε! αυτό λοιπόν ο Νίκος με είχε βρει στο Facebook και είχε κάνει “αίτημα φιλίας”. Βέβαια το είχα δει από την παραλία (!!!) με το κινητό αλλά έκανε δέκα χρόνια να κατεβάσει και έτσι περίμενα πως και πως να γυρίσω. Αυτόν λοιπόν τον Νίκο που γνωρίζω μόλις 42 χρόνια και έχω να τον δω μόλις 30 χρόνια είχα πλέον τη δυνατότητα να μάθω νέα του.Και φυσικά δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και αυτός. Και σήμερα τα λέγαμε τηλεφωνικά στη Σουηδία που πλέον μένει μόνιμα (ας είναι καλά οι συνδέσεις) και μιλάγαμε σαν να είχαμε πάει να πιούμε χθες ένα καφέ και απλά συνεχίζαμε. Αλλά τα θέματα ήταν πολλά και εμείς δεν ξέραμε ποιο να πιάσουμε και ποιο να αφήσουμε. Και έτσι ηρεμήσαμε είπαμε τα βασικά, δώσαμε ραντεβού για την επόμενη φορά – που σίγουρα δεν θα είναι μετά από άλλα 30 χρόνια – και κλείσαμε για να πάμε στις δουλειές μας.
Μετά βγήκα μια βόλτα στο blog μου. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι μου λείπουν οι φίλοι μου από την παλιά μου γειτονιά. Από την στιγμή που πήρα δικό μου οικόπεδο – χάθηκα – από τους παλιούς μου φίλους. Και ακόμα στεναχωρήθηκα όταν είδα ότι έχασα συνέχειες για κάποιους από αυτούς. Και εκεί συνειδητοποιείς ότι πίσω από τα blogs υπάρχουν άνθρωποι – πολλούς από τους οποίους είχα την μοναδική τιμή να γνωρίσω – με απόψεις, ιδέες, καλοί φίλοι με τους οποίους έχεις ανταλλάξει σχόλια – κουβέντες αλλά έχεις πιει και ένα κρασί, είτε είναι σε ένα εστιατόριο της Κυψέλης, είτε σε ένα μπιφτεκάδικο στη Νέα Ιωνία. Και εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω γνωρίσει – πραγματικά – πολλούς καινούργιους φίλους μέσα από το blog. Βέβαια έχοντας πλέον την ασφάλεια της ηλικίας αλλά και το κριτήριο, μπορώ πιο εύκολα να επιλέξω αν θα πάω σε μια συγκέντρωση που στήνεται διαδικτυακά, όπως είναι το ΑΣΜΠΕΤΑ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοπήγα δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα. Μόλις όμως αντιμετώπισα τα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα όσων είχαν ήδη μαζευτεί στο τραπέζι, αισθάνθηκα ότι βρέθηκα μέσα σε μια παρέα φίλων. Και δεν έκανα λάθος.Μετά από ενάμιση και χρόνο που είμαι “Ασμπετιανός” έχω ευχαριστηθεί κάθε συγκέντρωση.
Όμως ο τρόπος και η αγωνία με την οποία διάβαζα τα blogs για να δω τι κάνουν και πως είναι μου έδειξε τελικά ότι υπάρχει ένα δέσιμο σε όλη αυτή τη κοινότητα. Γιαυτό επιτέλους πρέπει να ολοκληρώσω τους συνδέσμους των φίλων μου για να μπορώ με ένα κλικ να δω τι κάνουν.
Μετά είναι οι συναθροίσεις. Η πρώτη έγινε τον Ιούνιο και μαζευτήκαμε 40 από τους 120 απόφοιτους του σχολείου μας. Αν προσθέσουμε τους ξεχασμένους αλλά και τους “απόντες”, ήταν μια πολύ καλή συγκέντρωση. Και σε αυτό πάλι το διαδίκτυο βοήθησε και όχι μόνο βοήθησε αλλά άφησε μια παρακαταθήκη σε όλους μας μια και μέσα από το διαδίκτυο πλέον θα ενημερωνόμαστε αλλά και θα επικοινωνούμε.
Το ίδιο θα γίνει και στην επερχόμενη συγκέντρωση των Χημικών στα Γιάννενα. Και εκεί το διαδίκτυο έχει παίξει το ρόλο του. Και εκεί ήδη έχουν δημιουργηθεί μερικές ομάδες και έχουν ανέβει φωτογραφίες αλλά και έχει ξεκινήσει διάλογος. Και συνέχεια υπάρχει επικοινωνία.
Μετά υπάρχουν τα forums. Δεν θα αναφερθώ σε όλα είναι τόσα πολλά και είμαι σε τόσα πολλά. Δεν μπορώ φυσικά να τα παρακολουθώ όλα αλλά κατά καιρούς όλο και κάτι χρειάζομαι και όλο και εμφανίζομαι. Αυτό στο οποίο θα σταθώ είναι το forum των καθηγητών φυσικών επιστημών που ξεκίνησε σαν ιδέα του Γιώργου και του Βασίλη και τώρα έχει πάνω από 300 μέλη και είναι και καλοκαίρι. Εκεί μοιραζόμαστε τις ιδέες μας, τις σκέψεις μας, τις απορίες μας αλλά και τις αγωνίες μας. Και ήδη έχω βρει απαντήσεις σε αρκετές απορίες μου. Ή για παράδειγμα όταν λέει η Google ότι δεν υποστηρίζει το κινητό μου στα mail εγώ μέσα από τα forum βρήκα τις ρυθμίσεις και τα βλέπω. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αμεσότητα των απαντήσεων. Μέσα σε μερικές ώρες πήρα την απάντησή μου και κυρίως σωστή και λειτουργική. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τα ψευδώνυμα είναι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες τεχνικοί σίγουρα όμως κάνουν καλή δουλειά.
Θα μπορούσα να συνεχίσω να περιγράφω πολλές περιπτώσεις. Βέβαια έχουμε ένα μειονέκτημα σε όλα αυτά. Ο χρόνος. Θα πρέπει να είσαι με τις ώρες μπροστά στο μόνιτορ. Η αλήθεια είναι ότι θέλει πολύ χρόνο αλλά από την άλλη οι δυνατότητες είναι πολλές. Όπως πάντα κάπου στη μέση είναι η σωστή θέση. Πως θα τη βρει ο καθένας αυτή τη θέση είναι θέμα δικό του.
Λοιπόν κυρίες και κύριοι… η Αμερική. Ο νέος κόσμος.
Τη καλησπέρα μου.