Month: September 2009

Το διαδίκτυο με μπερδεύει.

Έχει γίνει πολύ κουβέντα για την κοινωνική διαδικτύωση (social networking). Έχουν γραφεί πολλά πράματα και έχουν ειπωθεί ακόμα περισσότερα. Δεν αποσκοπώ να γίνω κοινωνικός αναλυτής ή να πω τα φοβερά και τρομερά. Θα περιγράψω απλά εγώ πως το είδα αυτό το φαινόμενο.

Ας ξεκινήσουμε από τα “φόρα”. Είμαι σε πολλά. Τόσο που σε πολλές περιπτώσεις ζορίζομαι να τα παρακολουθήσω. Όμως μέσα από αυτά έχω ωφεληθεί πολλαπλά. Δηλαδή το forum των διδασκόντων Φυσικές Επιστήμες είναι μια μεγάαααααλη παρέα μάχιμων καθηγητών που αγωνιούν καθημερινά για το πως θα κάνουν το μάθημά τους καλύτερο, δημιουργικότερο και πιο ωφέλιμο στους τελικούς δέκτες που είναι οι μαθητές τους. Παρακολουθώντας τις συζητήσεις μόνο όφελος έχεις αλλά και κάτι άλλο πολύ σημαντικό : ελπίδα. Ελπίδα για κάτι καλύτερο στην εκπαίδευση. Οι προβληματισμοί που αναπτύσσονται δείχνουν πως κάποιοι “ψάχνονται” και όταν ψάχνεσαι και δεν εφυσυχάζεις μόνο κέρδος έχεις.  Μετά είναι ένα άλλο foroum που παρακολουθώ είναι ένα σχολικό. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον γιατί από εκεί παίρνω το απαραίτητο feedback από τους μαθητές. Μέσα από τις ερωτήσεις τους βλέπω τι δεν καταλαβαίνουν ή παρερμηνεύουν αλλά και σε ποιο ανοικτά θέματα βλέπω τις αγωνίες τους και τους προβληματισμούς τους. Και όλα αυτά τα θεωρώ σημαντικότατα, γιατί εκτός από τη χημεία, το αντικείμενο μας είναι και οι άνθρωποι. Οι μαθητές μας όχι αν είναι “καλοί” ή “κακοί” μαθητές αλλά οι ανθρωποι που έχουμε μπροστά μας. Και είναι σημαντικό να μην αποκοπούμε από αυτές τις ηλικίες. Δυστυχώς όμως όσο αυξάνεται η “εμπειρία” τόσο αυξάνεται και η απόσταση. Και αυτό δεν πρέπει να γίνεται. Πρέπει να προσπαθούμε όσο γίνεται να παρακολουθούμε τι γίνεται σε αυτές τις ηλικίες.

Τα φόρα έχουν το πλεονέκτημα της “μη προσωπικής” επαφής και κατ’ επέκταση της άνεσης στην έκφραση. Αυτό για τους μαθητές κυρίως είναι σημαντικό. Πολλές φορές δυσκολεύονται να περιγράψουν αυτά που θέλουν γιατί κομπλάρουν ή γιατί εμείς είμαστε προκατειλημμένοι ή πολύ απασχολημένοι για να ακούσουμε. Μέσα από τα φόρα μπορούν να εκφραστούν πιο άνετα και να πουν αυτά που θέλουν.

Όμως από την άλλη τόσο στα “φόρα” όσο και στα chat – στα οποία οι μαθητές επιδίδονται μετά μανίας, έχουν ένα άλλο μειονέκτημα. Λείπει η προσωπική επαφή και επικοινωνία. Λείπουν όλα εκείνα τα “αφανή” χαρακτηριστικά της επικοινωνίας.  Έτσι σήμερα μετά από πολύ καιρό βρέθηκα με μια φίλη που τα λέγαμε πολύ συχνά μέσω διαδικτύου αλλά, το πόσα μπορέσαμε να πούμε μέσα στη μιάμιση ώρα που μοιραστήκαμε το καφέ δεν μπορούν να γίνουν μέσα από το διαδίκτυο. Και κυρίως το γέλιο που ρίξαμε και το πόσο καλά περάσαμε – και δεν νομίζω ότι μιλάω μόνο για μένα – δεν μπορούν να γίνουν μέσα από το διαδίκτυο. Νομίζω ότι θα αρχίσω να παίρνω τηλέφωνα και να ξεσηκώσω κόσμο μπας και αρχίσουμε να ξαναβρισκόμαστε και να μιλάμε.

Μια άλλη εφαρμογή είναι αυτό που έγινε με τους φίλους συν-χημικούς. Το ιντερνέτ βοήθησε πολύ στο να βρεθούμε αλλά κυρίως στο να παραμείνουμε σε επαφή. Το φωτογραφικό άλμπουμ που δημιουργήθηκε μας γύρισε όλους πολλά χρόνια πίσω αλλά και πάλι δεν έχουμε μάθει πολλά. Είμαστε “παλιάς κοπής” και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην είμαστε εξοικειωμένοι με πληκτρολόγια και σχόλια, και ανταλλαγές απόψεων μέσα από τους υπολογιστές. Παρόλα αυτά είμαστε πια μια μεγάλη παρέα και με εξαίρεση 2-3 οι υπόλοιποι επικοινωνούμε άμεσα.

Δεν ξέρω τελικά Η προσωπική επικοινωνία είναι αναντικατάστατη. Το χαμόγελο του συνομιλητή σου – και κάποια χαμόγελα είναι μοναδικά – αλλά και η ελάχιστη αλλαγή στην έκφραση του προσώπου του είναι αναντικατάστατη. Η χροιά στη φωνή αλλά και η αμεσότητα στις απαντήσεις, είναι αναντικατάστατη. Ναι το Ιντερνετ μηδενίζει τις αποστάσεις αλλά ταυτόχρονα χάνεις πολλά. Θα “πάρω”  λίγο αλλά σίγουρα θα συνεχίσω να βγαινω, είτε είναι για καφέ στο Παγκράτι, είτε είναι για λιβανέζικο στο Φάληρο.

Τη καλησπέρα μου.

Living in the past…

Πρέπει να είναι πάνω από 10 χρόνια όταν είχα μαθητή το Γεράσιμο. Ήταν τότε Β’ δέσμη, ατίθασο μυαλό, φοβερό πειραχτήρι, ατάκες μοναδικές αλλά και μια συχνότητα επικοινωνίας “άλλη”. Σε βαθμό που ήθελες πολύ προσπάθεια να συντονιστείς. Ίσως έφταιγε και η “κεφαλλονίτικη προέλευσή” του. Προσωπικά είμαι εκπαιδευμένος σε μια τέτοια επικοινωνία – εδώ και πολλά χρόνια (γεια σου Έφη) – και έτσι ήταν απλή υπόθεση να συντονιστώ. Έτσι χαιρόμουν κάθε ώρα μαζί τους (9 παιδάκια ήταν όλα όλα) και φυσικά το μάθημα γινόταν σε ρυθμούς… Γεράσιμου. Πέρασε σε ΤΕΙ αισθητικής, κάτι που μας τρομοκράτησε όλους(!!!).

Μετά την αποφοίτηση του μου έκανε ένα δωράκι. Το CD των Jethro Tull “Living in the past” . Επειδή το συγκεκριμένο συγκρότημα είναι από τα αγαπημένα μου μου άρεσε πολύ το δώρο. Μετά κατάλαβα. Το δώρο ήταν “καρφί”. Ένα “καρφί” που μόνο ο Γεράσιμος μπορούσε να κάνει έτσι απλά, ξεκάθαρα και ειλικρινά. Πέρασε ο καιρός, τα παιδιά αυτά σκορπίσανε. Μια είναι στη Γερμανία γιατρός, άλλοι είναι εδώ, άλλοι κυνηγάνε ειδικότητες αλλά για τον Γεράσιμο δεν ξέρω τι κάνει. Τέλος πάντων.

Προς το παρόν απολαύστε το ομώνυμο τραγουδάκι… και συνεχίζω.

Έχω σε πάρα πολλές περιπτώσεις πιάσει τον εαυτό μου να “ζει στο παρελθόν”. Δεν ξέρω αν είναι ρομαντισμός, αν είναι άμυνα, αν είναι άρνηση. Πάντως πραγματικά  μου αρέσει. Δεν ξέρω αν αυτό έχει να κάνει με τη πρόοδο της ηλικίας μου… γιατί όσο να είναι προοδεύει… τι να κάνει.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά. Πήρα προχθές τις φωτογραφίες που είχα δώσει για ψηφιοποίηση από τη φοιτητική μου ζωή. Τότε κυκλοφορούσα… έτσι.

Φωτογραφίζοντας στα Γιάννενα.
Φωτογραφίζοντας στα Γιάννενα.

Είχα αγοράσει τη πρώτη μου φωτοτραφική μηχανή και ό,τι κουνιόταν το φωτογράφιζα. Ήταν μια Canon και είχα κάνει το σλόγκαν της πράξη “If it moves… shoot it with a Canon”. Τα χρήματα πηγαίνανε σε φιλμ, χαρτιά και ο σκοτεινός θάλαμος παρά το “σκοτεινό” του χαρακτήρα του, δεν είχe μυστικά. Άπειρες ώρες, άπειρο χρήμα και φυσικά άπειρες φωτογραφίες. Το κυριότερο όμως δεν ήταν αυτό. Το κυριότερο ήταν το “ελευθέρας” που είχα αποκτήσει. Σε εποχές που μια φωτογραφική μηχανή κατά τη διάρκεια μια κινητοποίησης ή μια πορείας ήταν κόκκινο πανί, εγώ μπορούσα να κινηθώ ελεύθερα και να φωτογραφίσω ό,τι ήθελα. Η αλήθεα είναι ότι κινδύνευσα να τις φάω μερικές φορές από “θερμόαιμους” αλλά όλοι οι άλλοι έτρεξαν να με προστατέψουν και τα κατάφεραν. Αποτέλεσμα κάπου 4-5.000 φωτογραφίες από εκείνη τη περίοδο. (Γύρω στα 150 φίλμ δηλαδή) Από αυτές οι 500 περίπου αφορούσαν τους συναδέλφους του χημικού και αυτές ψηφιοποίησα. Βλέποντας τις λοιπόν θυμήθηκα κάθε φάση, κάθε στιγμή, κάθε περίσταση που είχε τραβηχτεί. Και φυσικά θυμήθηκα τον Γεράσιμο, με εκείνη την τόσο εύστοχη “παρατήρησή του”. Νομίζω ότι όλο αυτό το αρχείο πρέπει σιγά σιγά να γίνει ψηφιακό προς μεγάλη δυστυχία του εργαστηρίου. Θα το συνεχίσω πάντως γιατί σε λίγο τα αρνητικά θα αρχίσουν να κολλάνε.

Μια υπέροχη μέρα ειναι εδώ και είναι μια καλή ιδέα να την απολαύσουμε. Έστω και στη πόρτα του μαγαζιού που δουλεύουμε ή μια κλεφτή ματιά από το παράθυρο, να δούμε τα χρώματα, (δεν θέλω γκρίνια για γκριζάδα…  κλπ κλπ – έχει χρώματα και αν τα δεις έχουν και τη μεγαλύτερη αξία), και ακόμα καλύτερα να δώσουμε 2-3 λεπτά στον εαυτό μας να κλείσουμε τα μάτια (ρίξτε μια ματιά πριν για το προϊστάμενο εντάξει;)  και να ονειρευτούμε ότι είμαστε “αλλού”.

Τη καλημέρα μου.

Η οικολογία στη πράξη… μέρος 125 (!!!)

Αχ!!! Σήμερα με σπαραγμό καρδιάς αποχωρίστηκα τα περιοδικά μου. Μετά από 8-10 χρόνια κατά μέσο όρο ο κουβάς της ανακύκλωσης υπήρξε το μέρος του αποχωρισμού. Περίπου 150 κιλά σε περιοδικά και εφημερίδες θα κάνουν ευτυχισμένο το φορέα που έχει αναλάβει την ανακύκλωση. Δεν μπόρεσα όμως να μη κάνω κάποιες σκέψεις…

Πρώτα απ’ όλα ο σπαραγμός υπήρξε και δεν είχε να κάνει με τα χρήματα που είχα δώσει για να τα αποκτήσω ούτε και από το γεγονός ότι και οι τρεις σειρές που “έστειλα” (ΜΑΣΤΟΡΕΜΑΤΑ Vita Focus) ήταν από το πρώτο τεύχος άρα σειρά (ίσως και συλλεκτική) αλλά από το γεγονός ότι σαν περιοδικά κατά την άποψη μου δεν είχαν κλείσει το κύκλο τους.  Δηλαδή και τα τρία θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από ανθρώπους περίεργους (που ψάχνουν για νέες γνώσεις, όχι “περίεργους”, όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε.) Κρίμα πάντως. Ίσως η μία εβδομάδα αναμονής να ήταν λίγη αλλά για το σαλόνι – αχούρι με τα δέματα ήταν αρκετός χρόνος.

Πάνε λοιπόν στο καλό… να ανακυκλωθούν, να δώσουν δουλειά σε ανθρώπους, να γίνουν χρήσιμα πάλι στην κοινωνία, να γίνουν κουτιά συσκευασίας που θα ξαναπληρώσω να αγοράσω, να γίνουν τετράδια από ανακυκλωμένο χαρτί που θα πληρώσω μιάμιση φορά περισσότερο από τα “κοινά” τετράδια, επειδή κάποιοι εκμεταλλεύονται την οικολογική μου ευαισθησία και το γεγονός ότι κάτι θέλω να αφήσω στα παιδιά μου από τον πλανήτη Γη που ζούμε όλοι. Αντίο λοιπόν καλά μου περιοδικά που βρήκατε την λιγότερο χρήσιμη εφαρμογή που θα μπορούσατε να έχετε.

Η αλήθεια είναι ότι έσωσα κάποια δέντρα, που όμως ούτως ή άλλως θα κοπούν (γιατί γι αυτό καλλιεργούνται -το σωστό ρήμα είναι αυτό). Γλίτωσα κάποια ποσότητα νερό από αυτό που χρειάζεται για να γίνει το ξύλο χαρτί (περίπου το 70 %), εξοικονόμησα ένα σημαντικό ποσό ενέργειας άρα έκανα καλό στο πλανήτη. Άντε και στα δικά σας τώρα.

Εγώ πάω καμία βόλτα. Ναιιιι!!!!! Με το καινούργιο μου αυτοκίνητο. Μα φυσικά με αυτό που αντικατέστησα το παλιό μου των 1400 κε που με εξυπηρετούσε και λειτουργούσε άψογα – γιατί το φρόντιζα εννοείται. Ναιιιιι!!!! Μα ήταν ευκαιρία. Πήρα ένα σούπερ καταλυτικό με 2500 κε οικονομικό (καίει μόνο μιάμιση φορά περισσότερο από το παλιό και όχι 1,7 φορές). Εντάξει με έβαλε μέσα περίπου 20000 € αλλά γλίτωσα 1500 € από τα μειωμένα τέλη.Εντάξει θα πληρώσω πίσω κάποια στο σήμα, αλλά έχω καινούργιο αυτοκίνητο. Και το παλιό; Τι το παλιό; Θα ανακυκλωθεί (!!!) σε τι δεν ξέρω. Κανένα “βαζάκι” ίσως; Δεν ξέρω και δεν με νοιάζει κιόλας. Έφυγε από εμένα “το σαραβαλάκι” και ας πάει … όπου θέλει. Τι; Θα ρυπάνει αν μείνει έτσι; Τι; Θέλει ενέργεια για να γίνει κομμάτια; Ε και !!! ας θέλει. Από εμένα έφυγε. Είναι άλλου θέμα τι θα το κάνει. Ας πρόσεχε. ΕΓΩ έχω καινούργιο αυτοκίνητο.

Τελικά μπα!!! Δεν θα πάω μάλλον βόλτα γιατί θα βρέξει. Και θα λερωθεί το καινούργιο μου αυτοκίνητο. Για να μη μιλήσω για τον κίνδυνο να με τρακάρει κανείς. Μπα!!! “Θα κάτσω σπίτι… και δεν πρόκειται να βγω…(Κηλαηδόνης). Θα βάλω το καινούργιο μου κλιματιστικό, εντάξει δεν χρειάζεται αλλά να … αν δεν το χρησιμοποιήσω ποιος ο λόγος που το άλλαξα; Οι έμποροι όλοι γύρισαν τις τιμές στις τιμές τιμοκαταλόγου, όπως λένε, και με την επιδότηση γύρισαν στις τιμές ανταγωνισμού. Έτσι το κλιματιστικό που έπαιρνες 350 € στο ζητούσαν 500 € και με την επιδότηση πήγαινε 350 € πάλι και ήσουν ευτυχισμένος. Βέβαια μια βδομάδα το σπίτι ήταν αχούρι μια και ξήλωναν το παλιό και “φτιάχνανε τα χαρτιά” και μετά φέρνανε το καινούργιο και το περνάγανε και πάαααεεειιιι έτοιμο το νέο κλιματιστικό. Α! Ναι τα έξοδα τοποθέτησης και μεταφοράς συνήθως δεν ήταν στην επιδότηση. Και έτσι βρήκαν δουλειά, οι έμποροι, οι εγκαταστάτες κλιματιστικών αλλά και εμείς που είδαμε και πάθαμε να μαζέψουμε το σπίτι. Έτσι μετά από όλα αυτά σαφώς και θα το χρησιμοποιήσω. Το πήρα και λίγο μεγαλύτερο (αφού ήταν φθηνότερο) και  έτσι με την οικονομία που κάνει (κλάση Α γαρ – αν καταλάβαμε τι σημαίνει αυτό) καίει όσο το παλιό μου, αλλά έχω καινούργιο κλιματιστικό. Το παλιό Ε! τι το παλιό; Τι με νοιάζει εμένα; Δεν είναι δικό μου πια. Αυτοί που αναλάβανε να το πάρουνε, ας το κάνουνε ό,τι θέλουνε. ΕΓΩ έχω καινούργιο κλιματιστικό.

Θα κάνω και ένα μπανάκι να χαλαρώσω. Μισό να βάλω καμιά ωρίτσα τον θερμοσίφωνα να ζεστάνει λίγο το νερό… Ναι έχω ηλιακό, αλλά δεν είχε ήλιο σήμερα και θέλω να ζεστάνει καλά το νερό. Τι; Είναι στη ταράτσα και θα ξανακρυώσει μέχρι να κάνω μπάνιο; Ε! και; Θα το ξανανάψω. Τι; Αηδίες… 1 κιλό CO2 στην ατμόσφαιρα για κάθε κιλοβατώρα; Εντάξει … στη Μεγαλόπολη ή στη Κοζάνη … όχι εδώ.

Αχ !!! Ωραία έτοιμο το νερό. Μισό να ρυθμίσω το νερό…Ωραία άστο να τρέχει μέχρι να τελειώσω… μη χάσω τη “ρύθμιση”. Τι; Δεν υπάρχει γλυκό νερό; Ποιος το λέει; Μια χαρά τρέχει η βρύση… Αηδίες.Ίσως στην Αφρική όχι εδώ…Να βρέχει πάλι. Ποιος; Ποιοι πάγοι λιώνουνε… καλά τι με νοιάζει εμένα.ΕΓΩ έτσι θέλω να κάνω μπάνιο. Για τους άλλους χ….συγνώμη σκοτίστηκα.

Να συνεχίσω… Μπα μάλλον το πιάσατε το υπονοούμενο. Ποιο υπονοούμενο δηλαδή … μάτι βγάζει αλλά λέμε τώρα.

Νομίζω ότι το μέλλον της Γης μας βρίσκεται στη σωστή χρήση όσων ήδη χρησιμοποιούμε. Η σωστή συντήρηση και αξιοποίηση όλων όσων έχουμε ήδη είναι υπεραρκετά. Η ποιότητα ζωής μας δεν χάνει στο αυτοκίνητο ή στο κλιματιστικό, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις και στην απομόνωση. Κάνουμε αναβάθμιση των υποδομών μας και μπαίνουμε βαθύτερα στο παιγνίδι που παίζουν στη πλάτη μας αυτοί που κάνουν την ευαισθησία μας χρήμα.  Εκμεταλλεύονται τις ανησυχίες μας για το μέλλον του πλανήτη και μας βάζουν στο “τριπάκι” της αντικατάστασης.

Ρίξτε μια ματιά στο σπίτι σας. Το ψυγείο αερίζεται καλά; Αν όχι μετακινείστε το ή καθαρίστε το. Θα εξοικονομείστε πολύ περισσότερα από το κλιματιστικό. Τα παράθυρα κλείνουν καλά; Αν όχι και δεν μπορείτε να τα αλλάξετε, δείτε αν μπορείτε να χρησιμοποιείσετε τα αφρώδη αυτοκόλλητα, που θα μειώσουν τις απώλειες θερμότητας. Φροντίζετε το αυτοκίνητό σας. Για την ασφάλεια σας πρώτα και κύρια και μετά για να σας εξυπηρετήσει για πολλά χρόνια. Και όταν πηγαίνετε στη δουλειά, συνεννοηθείτε με τους συναδέλφους μπας και πάρετε κανένα άλλο μαζί. Αν ο καθένας έπαιρνε άλλο ένα τότε : θα είχαμε τα μισά αυτοκίνητα, στο δρόμο, η κίνηση θα έπεφτε στο μισό, η κατανάλωση στο μισό, οι θέσεις πάρκινγκ θα επαρκούσαν και… και… και… Ελέγξτε τις βρύσες και το καζανάκι. Αγοράζετε όσα χρειάζεστε από φρούτα και άλλα προϊόντα. Αν πετάτε ελάχιστα ή ιδανικά δεν πετάτε τίποτα, εξοικονομείτε τεράστια ποσά από τα αποθέματα της Γης.  Σβήνετε τα φώτα, που δεν χρειάζονται και αντικαταστήστε τα φώτα μεγάλης χρήσης με οικονομικούς λαμπτήρες. (καλό θα ήταν όλα αλλά αν δεν γίνεται… τουλάχιστον αυτά).

Όλα όσα είπα δεν επιβαρύνουν το βιωτικό επίπεδο, δεν κοστίζουν τίποτα και γίνονται τρόπος ζωής που σιγά σιγά θα περάσει στα παιδιά μας, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο αύριο.

Λοιπόν;

Αυτά. Τη καλησπέρα μου.

Οδηγώντας στην Αθήνα. Μέρος…1

Όσοι οδηγούμε στην Αθήνα σίγουρα έχουμε να πούμε. Τα βλέπουμε καθημερινά και πολλές φορές μας επηρεάζουν.

Να δώσω μερικά στοιχεία για μένα. Οδηγάω ένα από αυτά που λένε μεγάλα και φαρδιά αυτοκίνητα. Σαν αυτοκίνητο δεν χαρακτηρίζεται “αυτοκίνητο επιδόσεων” αν και δεν φείδεται δυνατοτήτων στην ανάγκη. Είναι ένα επταθέσιο πολυμορφικό. Άρα οδηγώντας το στην Αθήνα πρέπει να είσαι τουλάχιστον υπομονετικός και σίγουρα προσεκτικός στα “στριμώγματα”.

Σήμερα λοιπόν βρέθηκα πρωί πρωί στο σχολείο – ως συνήθως. Είναι μια ώρα δύσκολη – για όσους περνάνε από εκεί, γιατί έρχονται οι γονείς με τα παιδιά και τα αφήνουν για να πάνε στο μάθημά τους. (Προσέξατε ότι είπα γονείς… 9 στους 10 είναι μαμάδες και δυστυχώς αυτό έχει τη σημασία του). Σταματάνε λοιπόν όπου βρούνε – κυριολεκτικά – για να κατεβούν τα παιδιά, οπότε από πίσω γίνεται … το χάος. Και καλά να είναι μεγάλα παιδιά. Αν είναι μικρά που πρέπει να τα παραδώσουν “ιδιοχείρως”, τότε το πράγμα γίνεται κόλαση. Γιατί αφήνουν το αυτοκίνητο… για 2 λεπτά (τουλάχιστον έτσι νομίζουν) και μετά χαμός.

Σήμερα λοιπόν κατεβαίνοντας να αφήσω τα “παιδιά” και να πάω να παρκάρω (αυτά τα δύο δεν γίνονται ταυτόχρονα εδώ και πολύ καιρό) βρίσκομαι μπροστά στην εξής εικόνα. SKODA vs TOYOTA. Ένα SKODA να βλέπει τα πλευρά ενός TOYOTA σε απόσταση εκατοστών και οι δύο “οδηγίνες” (Θα φάω ξύλο στο τέλος αλλά δεν φταίω εγώ… έτσι ήταν) να κοιτιούνται. Έκοψα αφήνοντας χώρο για μανούβρες τους – αισιόδοξος εγώ – και περίμενα. Μετά από 2-3 λεπτά που λέγανε “ένθεν – κακείθεν” διάφορα μέσα από τα κλειστά παράθυρα συνειδητοποίησαν ότι δεν ακούγονταν και κατέβασαν το παράθυρο να “συνεννοηθούν”. Τουλάχιστον οι χειρονομίες δεν παρέπεμπαν σε συνεννόηση αλλά τέλος πάντων. Λέει λοιπόν η κ ΤΟΥΟΤΑ στην άλλη κυρία να κάνει πίσω… για να στρίψει. (Να σημειωθεί ότι η ΤΟΥΟΤΑ είχε προτεραιότητα και ΟΛΑ τα δίκια, μα όλα τα δίκια κυριολεκτικά – και καλά συμπεριφέρθηκε). Έλα όμως που το ΣΚΟΝΤΑ ήταν από τα “ελαττωματικά”… που δεν στρίβουν, δεν έχουν όπισθεν (κυρίως σε ανηφόρα) και άλλα τέτοια!!!. Έτσι είχαμε δεύτερο γύρο “συνεννοήσεων”. Το ΤΟΥΟΤΑ δεν ήταν “ελαττωματικό”… και μανούβρες έκανε και έστριβε και τα πάντα. Ναιιιιι!!!! Εκεί λοιπόν που κάνανε τις δεύτερες συνεννοήσεις βρήκα ευκαιρία με τη νταλίκα μου να παρακάμψω, να περάσω και να φτάσω στο στόχο μου. Δεν έκατσα να δω τι έγινε αν και είδα το πεζοδρόμιο μπροστά στο ΤΟΥΟΤΑ να ετοιμάζεται να δεχτεί ένα βαρύ φορτίο.  Η αλήθεια είναι ότι περνώντας είδα τους συν – οδηγούς που ήταν εγκλωβισμένοι και περίμεναν να χαμογελάνε και αυτό ήταν καλό. Έχουμε αρχίσει να το διασκεδάζουμε.

Σε άλλη φάση στον περιφερειακό βρέθηκα μπροστά από τον “κολλητό” μου. Έτσι σε ένα δρόμο με όριο 80 πηγαίνω με 120  (σσσσ!!!!! δεν είπα τίποτα) όπως και τα 10-12 αυτοκίνητα μπροστά μου που βλέπω (Ε ναι ! δεν ήμουν μόνο εγώ κύριε… και άλλοι το κάνανε).  Και …τσακ ο “κολλητός” μου (μήπως πρέπει να γράφω “κωλητός”;) με τα φώτα αναμμένα και να πιέζει να φύγω από τη μέση… για να περάσει. Δεν ξέρω αν έκανα καλά, αλλά δεν είχα που να πάω και έμεινα εκεί που ήμουνα. Διότι όλοι τόσο πηγαίναμε και αν χωνόμουν δεξιά θα προκαλούσα πανικό στους άλλους μια και μόλις έμπαινα θα “έπεφτα στα φρένα” για να μη τους πάρω “παραμάζωμα”.  Έτσι συνέχισα στο ρυθμό που είχα αφήνοντας τον να απολαμβάνει 1,8 g CO2 για κάθε χιλιόμετρο που επέμενε να είναι κολλημένος στην εξάτμισή μου. Δεν ασχολήθηκα παραπέρα.  Καλώς κακώς δεν ξέρω. Νομίζω όμως ότι αν ήμουν συνέχεια απασχολημένος με τον “πισινό” μου τότε οι μπροστινοί μου μάλλον κινδυνεύανε και δεν νομίζω ότι φταίγανε σε τίποτα. Ούτε εγώ η αλήθεια είναι.

Και πάμε στο τελευταίο για σήμερα. Τα παιδιά με τις μηχανές. Η αλήθεια είναι ότι τα δίτροχα είναι η μόνη λύση για την Αθήνα. (Δεν λέω για μηχανές μόνο αλλά για όλα τα δίτροχα). Οδηγώντας και τα δύο έχω μια άποψη. Φυσικά και “η τάξη των δικυκλιστών” (ναι έτσι μας λένε…όσους οδηγούνε δίτροχο…) δεν είναι με το φωτοστέφανο της αλλά όπως λέμε 1000 καλοί και ένας κουλός, ο κουλός φαίνεται. Τέλος πάντων.  Στον περιφερειακό λοιπόν ή στην Εθνική, πολύ συχνά, τους βλέπω με τα φώτα να έρχονται, με διαφορετική ταχύτητα από τη δική μου. Εκεί λοιπόν προσπαθώ όσο γίνεται να “μαζευτώ” ή “ανοιχτώ” για να τους δώσω όσο γίνεται περισσότερο χώρο. Αν είμαι αριστερά βγάζω φλας αριστερά – φυσικά και δεν έχω που να πάω αφού έχω το διαχωριστικό αριστερά – αλλά του δίνω να καταλάβει “ότι στρίβω αριστερά και έχω τοποθετηθεί κατάλληλα…” άρα επιτρέπεται να περάσει από δεξιά. Το βασικό που του λέω είναι ότι τον “έχω δει” και τον προσέχω. Αν είμαι σε κεντρική λωρίδα βγάζω φλας από την άλλη μεριά από αυτή που έρχεται, δεν αλλάζω λωρίδα, αλλά μαζεύομαι όσο με παίρνει μέσα στη λωρίδα μου δίνοντας του χώρο.  Γιατί όταν πας με 160-180 Κμ κακά τα ψέμματα, δεν στρίβεις εύκολα ούτε φρενάρεις. Και εμείς έχουμε ένα τόνο σίδερα να μας προστατεύουν και δεκαπέντε αερόσακους. Αυτός έχει το… μπουφάν του. Λοιπόν την επόμενη φορά που θα δείτε ένα “μηχανόβιο” μη πείτε : Α !το κ…παιδο πως πάει έτσι. Ή σιγά μη του κάνω χώρο και άλλα τέτοια “νταηλίδικα”. Με μικρή προσπάθεια διευκολύνετε τον να φύγει και να συνεχίσει το δρόμο του. Μπορεί να ζηλεύετε αν εσείς είστε καθηλωμένοι σε κάποιο μποτιλιάρισμα, αλλά η ταχύτητα της κίνησης που έχει η μηχανή έχει ένα πολύ μεγαλύτερο ρίσκο.

(Το παραπάνω κομμάτι είναι αφιερωμένο σε όσους “έχουν μετρήσει την άσφαλτο” σε μια προσπάθεια να γίνουν όσο γίνεται λιγότεροι. Για το Χάρη, τον Μανώλη (όχι εμένα) που μας περιγράψανε μετά πως έγινε αλλά  και όλους αυτούς που δεν ξέρω).

Αυτά και σήμερα. Πάω να “χτυπηθώ”… Τη καλημέρα μου.

Χαρίζονται…

Για πολλοστή φορά αδειάζω το σπίτι και διώχνω πράμα. Τώρα σειρά έχουν τα περιοδικά και τα βιβλία. Το σπίτι είναι σε οριακή κατάσταση όσον αφορά τα πράγματα που έχει. Έτσι χαρίζονται σειρές ολόκληρες από περιοδικά, τα οποία όμως είναι λίγο ειδικού ενδιαφέροντος.

Ειδικότερα

1. Χαρίζεται σειρά από το περιοδικό ΜΑΣΤΟΡΕΜΑΤΑ. Από το πρώτο τεύχος μέχρι… δεν ξέρω. Ανελλιπώς. Κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει συλλεκτικό. Αλλά νομίζω ότι  θα έπιανε τόπο σε κάποιο τεχνικό σχολείο – σχολή με αντικείμενο κατασκευές, χρώματα και άλλα. Τα διάβασα μια φορά. Έμαθα πολλά, τώρα και να θέλω κάτι μάλλον θα ψάξω στο Google ή θα βρω τεχνίτη.

2. Χαρίζεται σειρά από το περιοδικό VITA. Από το τρίτο τεύχος μέχρι…Εδώ έχει μερικά κενά. Ομοίως ως πάνω. Εδώ έχουμε εκλαϊκευμένη ιατρική αλλά και πολλά ενδιαφέροντα άρθρα από επιφανείς γιατρούς συνεργάτες για διάφορα θέματα.  Σε κάποια σχολή σχετικά με Ιατρική θα έπιανε ίσως τόπο. Εννοείται ότι είναι διαθέσιμα σε όποιον τα θελήσει.

3. Χαρίζεται σειρά από το περιοδικό FOCUS. Από το πρώτο τεύχος πάλι…Εδώ έχουμε εκλαϊκευμένη επιστήμη με μικρά άρθρα εύληπτα και κατά κανόνα διαχρονικά. Μια σχολική βιβλιοθήκη θα μπορούσε να το αξιοποιήσει καλύτερα από το να σκονίζεται στα ράφια μου.

4. Χαρίζονται παλιά βιβλία πληροφορικής. Πιθανότατα πλέον να είναι “εκτός ύλης”. Αλλά και πάλι έχουν κάποια θέματα διαχρονικά που θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε κάποιους (Εδώ παρακαλώ όχι ένα-ένα αν είναι να πάνε σε κάποια βιβλιοθήκη.)

5. Χαρίζεται σειρά – βιβλιογραφία για τις σχεσιακές βάσεις δεδομένων της ORACLE (έκδοση 8 αν θυμάμαι καλά) μαζί με το manual και ένα βιβλίο ελληνικό.

6. Μερικά κινητά τηλέφωνα από αναβαθμίσεις – στο κουτί τους.

7. Δυο οργκανάιζερ ηλεκτρονικά της CASIO.

8. Παλιά βιβλία φωτογραφίας στα αγγλικά με πολλές τεχνικές κυρίως. Κατάλληλα για σχολές φωτογραφίας αλλά και κάποιον που θέλει να μελετήσει. Και εδώ είναι σειρές αλλά διάσπαρτα νούμερα.

Και δεν ξέρω εγώ τι άλλο. Αν τα έβγαζα στο γκαράζ θα είχα πολύ ζήτηση. Εξακολουθεί να είναι διαθέσιμος ένας LEXMARΚ Z 51 printer (αν θέλει κανείς να αγοράσει καινούργιο μήπως με ανακύκλωση εξοικονομήσει κάποιο ποσό) Πάντως αυτός λειτουργεί.

Θα σας παρακαλούσα όλους εσάς που θα διαβάσετε αυτή τη καταχώρηση ακόμα και αν εσάς προσωπικά δεν σας ενδιαφέρει, συζητείστε το παραέξω γιατί θεωρώ ότι είναι κρίμα να πάνε για ανακύκλωση σαν χαρτί ενώ θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και να αξιοποιηθούν.

Ο κατακλυσμός.

Σήμερα το μεσημέρι βρέθηκα στο Παγκράτι. Εϊχα “ραντεβού” με την βιβλιοπώλισσά μου για να χρηματοδοτήσω την καινούργια της πολυκατοικία αγοράζοντας τα σχολικά βιβλία.  Μόλις είχα τελειώσει την κατάθεσή μου ξεκίνησα για να πάρω τη σύζυξ από την δουλειά της προσπαθώντας να της εξοικονομήσω λίγο χρόνο. Την ώρα λοιπόν που πήγαινα να πάρω το σκούτερ μου …παφ η πρώτη σταγόνα. Και μετά παφ… η φίλη της και μετά παφ…. η άλλη φίλη. Γμτ ήταν ανάγκη να βγούνε βόλτα όλες μαζί. Δεν αφήνανε καμία σπίτι. Και μετά φέρανε όλη την οικογένεια, τη γειτονιά, τη πόλη,…και είχαν τόση βιασύνη να φτάσουν στο χώμα που πολύ σύντομα…κολυμπούσα στα λασπόνερα. Δεν μπορούσα να δω το απέναντι πεζοδρόμιο.

Αλλλλλλλλλλάααααα όοοοοοοχιιιι. Σιγά που θα με τρομάξει μια βροχούλα. Έ όχι λοιπόν. Σε μια έκρηξη “αδρεναλίνης” (ψιτ σε βλέπω… μην αλλάξεις τη λέξη. Άντε μπράβο) είπα θα κατέβω κέντρο.

Με σταθερό βήμα λοιπόν πλησιάζω το σκούτερ που μόλις είχε τελειώσει το πρώτο χέρι πλυσίματος και ήταν στο ξέβγαλμα. Ανοίγω τη σέλα και βγάζω από κάτω το πόντσο της POLO Το ρίχνω από πάνω μου, τα καλύπτει όλα,   καβαλάω το σκούτερ και ξεκινάω το ταξίδι μου…

Μέσα σε 3 λεπτά έχωσα το σκούτερ με τη μούρη μπροστά σε κάτι μαγαζιά και έψαχνα να βρω τη νιτσεράδα μου. Μόλις τη φόρεσα ξανά ξεκίνησα. Η Χρεμωνίδου δεν είχε άσφαλτο, μόνο νερό. από άκρη σε άκρη. Αλλά ποιος νοιάζεται. Η Φιλολάου ήταν ένας ορμητικός χείμαρρος… αλλά ποιος νοιάζεται. Η Υμηττού είχε αρκετό νερό για να φτάσει μέχρι το γόνατό μου. Μια χαρά τώρα έχουν μείνει ελάχιστα μέρη του σώματός μου στεγνά. Αλλά ποιος νοιάζεται. Και συνεχίζω φτάνω μπροστά στο άλσος Παγκρατίου. Έχω φάει όλη τη βροχή από πάνω αλλά και από τα διερχόμενα αυτοκίνητα. Μιλάμε για κουβάδες. Και κλατς!!!! ο επόμενος. Οι οδηγοί αυτοκινήτων σε αυτές τις περιπτώσεις είναι δύο ειδών. Αυτοί που ονειρεύονται να αποκτήσουν jet ski και επειδή δεν τα κατάφεραν κοιτάνε να κάνουν το αυτοκίνητο τους jet ski. Και όλους τους άλλους τους έχουν χ….νους. Είτε είναι κάποιοι πεζοί που έχουν την ατυχία να κυκλοφορούν είτε οδηγοί μηχανών που προσπαθούν φτάσουν κάπου με αυτό το καιρό. Η άλλη κατηγορία οδηγών είναι οι ρομαντικοί που ονειρεύονται γόνδολα και πάνε με μηδέν μέσα στη μέση του δρόμου. Εντάξει δεν βρέχουν όλο το κόσμο αλλά αν έχεις φάει όλο το νερό της βροχής θα ήθελες να το τελειώσεις το μαρτύριο της “σταγόνας” μια ώρα αρχύτερα. Και από τα δύο είχαμε. Είχαμε και κάποιους με διχασμένη προσωπικότητα. Ήταν κάποιοι που οδηγούσαν αυτά τα κίτρινα οχήματα. Όπου έβλεπαν πεζό τα κάνανε γόνδολα και στα ενδιάμεσα τα κάνανε jet ski. Και το καλύτερο δεν μπορούσες να προσδιορίσεις τι είχες μπροστά σου κάθε φορά. Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι τα νεύρα μου όμως είχαν γίνει κρόσσια.

Και εκεί που πήγαινα λοιπόν στρίβω αριστερά για το ΕΙΕ και ξαφνικά σπλατς!!! από τα στενά πάνω, ένα ολόκληρο ποτάμι με χτύπησε στα πλάγια και έγινε το κακό. Τα πλημμυρίσαμε όλα. Τελείωσε έσβησε μέσα στη μέση το δρόμου. Νερό πάνω, νερό κάτω και φυσικά νερό από τα πλάγια.Όλο και παντού νερό. Αλλά ποιος νοιάζεται. Σιγά σιγά και με τη μίζα έφτασα στο πάρκο της Ριζάρη. Εκεί το πανέμορφο πάρκο είχε μετατραπεί σε μια τεράστια καφέ λίμνη. Μάλλον δεν σκεφτήκανε να βάλουν λούκια (!!!). Αλλά δεν πειράζει. Το λασπόχωμα έτρεχε ανάμεσα στις πέτρες του τοιχώματος. Ίσως να το είχε πάρει και μαζί του το τοίχωμα αν διαρκούσε λίγο περισσότερο. Αλλά ποιος νοιάζεται.  Και αν γέμισε όλος ο δρόμος με χώματα μέχρι το στάδιο…ποιος νοιάζεται. Και ναι έφτασα στη Βασιλίσσης Σοφίας. Τουλάχιστον έτσι έλεγε η ταμπέλα γιατί η εικόνα ήταν άλλη. Ένας χείμαρρος και κάθε φορά που έφτανες σε στενό από τον Λυκαβηττό κρατούσες σφικτά το τιμόνι μη σε πάρει το ρέμα.  Αλλά ποιος νοιάζεται. Ευτυχώς είχε και λίγη κατηφόρα και έτσι έφτασα επιτέλους Κριεζώτου και Πανεπιστημίου. Και όλη οι υπάλληλοι περιμένανε να σταματήσει η βροχή. Εγώ ευτυχώς ακολουθούσα τον μπροστινό μου γιατί αν περίμενα να δω το δρόμο … δεν θα έφτανα ποτέ.  Εκεί ήταν ωραία. Ναι!!! Τα καπάκια από τις αποχετεύσεις χορεύανε, ναι!!! από τους τοίχους τρέχανε νερά από τα καλυμμένα λούκια που δεν τραβάγανε, μπροστά είχε μια λιμνούλα μεγαλείο και γέμιζε συνέχεια με φρέσκο νερό από το ποταμάκι Κριεζώτου, που κατέβαινε από το λόφο του Λυκαβηττού. Ειδυλλιακό τοπίο. Καλή παρέα μια χαρά.

Μετά έκοψε επιτέλους. Έβλεπα το απέναντι πεζοδρόμιο. Τα νερά υποχώρησαν. Είχαν λέει μια δουλειά κατά την παραλία. Δεν είδα ειδήσεις για να δω ποιους συνάντησαν εκεί.

Έτσι το είδα και αυτό. Πολύ νερό σήμερα.  Άξιζε πάντως. Γιατί ξύπνησα λιγάκι.  Φαντάζομαι ότι και εσείς αν είσασταν στο δρόμο, μπορείτε να καταλάβετε τι εννοώ.

Τη καλησπέρα μου.

Προς επίδοξους καθηγητές…

Το ερώτημα το βρήκα σε ένα φόρουμ και θεώρησα “υποχρέωση” μου να απαντήσω. Ο λόγος είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις έχω την αίσθηση ότι προέρχομαι από άλλο κόσμο ή και από άλλο πλανήτη. Οι προσλαμβάνουσες – και αυτές δεν αφορούν το δικό μου σχολείο αλλά πάρα πολλά σχολεία – λένε ότι οι καινούργιοι καθηγητές τα ξέρουν όλα και έχουν πολύ λίγα να μάθουν. Οι ανταποκρίσεις λένε ότι πολύ συχνά, συνήθως με αφορμές ένα μεταπτυχιακό, ή κάποιο παραπάνω δίπλωμα, αντιμετωπίζουν υποτιμητικά και απαξιωτικά τους παλαιότερους συναδέλφους. Φυσικά και το μεταπτυχιακό σημαίνει παραπάνω δουλειά και περισσότερες γνώσεις αλλά όσον αφορά τη συμπεριφορά μέσα στη τάξη και μέσα στο σύλλογο δεν λέει τίποτα.Όπως δεν λέει τίποτα για την συναδελφική συμπεριφορά και την εμπειρία. Ο δάσκαλος είναι πάντα δάσκαλος και έχει την ανάγκη να προσφέρει. Αν οι νέοι συνάδελφοι το αξιολογήσουν θα έχουν πολλά να πάρουν. Με την απαξιωτική συμπεριφορά όμως σίγουρα δεν θα πάρουν τίποτα.

Προσπάθησα λοιπόν να μαζέψω σε μια λίστα τι πρέπει να έχει ένας καθηγητής. Η πρόθεση είναι στην πρόκληση και όχι στην καθοδήγηση ή χειραγώγηση. Οφείλω να τονίσω ότι προέρχομαι από σχολή η οποία, τότε που σπούδαζα, δεν ήξερε τι σημαίνει διδακτική ή παιδαγωγικά ή ψυχολογία εφήβου ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλα. Είχε προσανατολισμό την παραγωγή (βιομηχανία). Ξεκίνησα κολυμπώντας στα βαθιά με ένα δεδομένο : δεν ξέρω τίποτα και θα μάθω. Διάβασα πολλά βιβλία σε πολλά θέματα – όχι μόνο χημεία ή ασκησολόγια. Κάποια κράτησα κάποια απέρριψα. Όμως οι μεγαλύτεροι δάσκαλοι μου πάντα ήταν οι μαθητές μου. Γιατί μέσα από την ανάδραση που καθημερινά μου προσφέρουν με βοηθάνε να εξελίσσομαι. Εικοσιδύο χρόνια δεν έπαψα να μαθαίνω και είμαι ευτυχισμένος για αυτό.

Λοιπόν για να δούμε τι έχει ένας καθηγητής…

Το να είσαι καθηγητής τα έχει όλα.

Στην αρχή έχεις πολύ διάβασμα, για να μπορείς να σταθείς στη τάξη.

Θέλει ψυχολογία να μπορέσεις να καταλάβεις το κοινό απέναντί σου.

Θέλει αυτοπεποίθηση μέσα στη τάξη.

Θέλει έμπρακτα αξιοκρατία και όχι ευνοιοκρατία.

Θέλει αμεσότητα και ειλικρίνεια απέναντι στους μαθητές.

Θέλει αξιοπρέπεια διότι σε αντίθετη περίπτωση γίνεσαι ο περίγελος της τάξης.

Θέλει σεβασμό στις ιδιαιτερότητες του κάθε μαθητή.

Θέλει το σπίτι να είναι μακριά από το σχολείο όσον αφορά τα προβλήματα.

Θέλει “ευήκοον ους” για να αφουγκράζεσαι τη τάξη.

Θέλει αρχικό συμβόλαιο για να ξέρουν όλοι που βρίσκονται το οποίο τηρείται απαρρέκκλιτα.

Τα μαθήματα, τα ιδιαίτερα, θα γίνουν και είναι ένας καλός λόγος – κίνητρο για να διαβάσεις το παραπάνω. Αν πας για την “αρπαχτή” θα αντέξεις 2-3 χρόνια. Αν φτιάξεις τις υποδομές σου θα προχωρήσεις.

Οι διακοπές είναι απαραίτητες – άσχετα το τι λένε οι εκτός – όμως και σε αυτές καλό είναι να ρίχνεις μια ματιά προς τα πίσω (απολογισμός) και μια σκέψη προς τα εμπρός (προγραμματισμός). Είναι καλός χρόνος για δράση – μετά από την απαραίτητη ξεκούραση.

Σου προσφέρει την ικανοποίηση της προσφοράς και το ότι είσαι ένα σκαλί στην πραγματοποίηση των όποιων στόχων των μαθητών σου. Σου δίνει τη δυνατότητα κυρίως μέσα από τη συμπεριφορά σου να αποτελέσεις παράδειγμα για τους μαθητές σου στην μετέπειτα πορεία τους.

Κανένας μας δεν τα είχε όλα αυτά στο ξεκίνημά του. Αν όμως θεωρήσεις ότι είσαι καθηγητής και τα ξέρεις όλα το έχεις χάσει. Κάθε μέρα μαθαίνεις. Ο Σαββόπουλος στο στίχο του : πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά έτσι και αλλιώς τα ξέρουν όλα… νομίζω ότι τα λέει όλα.

Νομίζω ότι τα μάζεψα. Η αληθεια είναι ότι η τάξη είναι αναντικατάστατη, ακόμα και η πιο δύσκολη. Η πρόκληση του να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις του μαθήματος είναι δεδομένη.

Αυτάαααα. Ξανακόλλησα πάλιιιι. Λοιπόν τη καλησπέρα μου.

Επιτελους ήλιος…

Τελικά έχω ανάγκη τη φωτοσύνθεση. Μια βδομάδα τώρα με τον σκουντούφλη το καιρό ψυχοπλακώθηκα. Αλλά σήμερα νομίζω ότι θα πάρουμε το “αίμα” μας πίσω. Ένας πανέμορφος ήλιος μας καλεί … και μάλλον θα ανταποκριθώ στην πρόσκληση. Σήμερα τελειώνω νωρίς…

Έτσι παίρνω τη δόση μου από το διαδίκτυο και έχω φτιάξει μια φραπεδιάααααα και ετοιμάζομαι να μπαλκονιστώ… διαβάζοντας ένα βιβλιαράκι που μου αρέσει.Έτσι θα ηρεμήσω λιγάκι να έρθω στα ίσα μου. Ωραία να κάααθεσαι. Η βδομάδα σπάει στη μέση αν έχεις μια μέρα έτσι να χωρίζει λιγάκι.

Η Σμαράγδα και η Αμαλία μου μίλησαν για άγχος. Μα τι να πω… Αν ακούσεις ραδιόφωνο ή τηλεόραση ψυχοπλακώνεσαι. Να τώρα μόλις άκουσα για ένα νέο άνθρωπο που έφυγε από τη γρίπη. Όλοι φροντίζουν να είμαστε στη τσίτα. Μια χαρά είμαστε. Νομιζω ότι εγώ με τα δικά μου άγχη είμαι ευτυχισμένος. Πιστέψτε με. Μια χαρά είμαι.

Λοιπόν καλημερίζω. Το μπαλκόνι με καλεί. Το λέω για να σκάσετε από τη ζήλια σας… Και μην ακούσω κανένα να λέει για καθηγητές κλπ κλπ κλπ. Άλλωστε και να τα πείτε ο υπολογιστής θα είναι μόνος του. Βάζω το ραδιοφωνάκι να παίζει και έφυγα…

Καλό ξεκίνημα στο σχολείο.

Αύριο όλα τα παιδάκια θα πάνε στο σχολείο. Μικρά μεγάλα το ίδιο.  Βέβαια πήγαν και τη Παρασκευή. Αλλά τη Παρασκευή πήγαν για να τους φύγει και η τελευταία ανησυχία.

Ήθελαν να δουν :

1. Ότι το σχολείο είναι ακόμα όρθιο (γμτ ήταν)

2. Ότι όντως ξεκινάνε (γμτ ξεκινάνε)

3. Και ότι θα έχουν βιβλία (γμτ βαριά είναι).

Αφού βεβαιωθήκανε ότι όλα ήταν όπως τα αφήσανε (μερικές φορές ενοχλητικά όπως τα αφήσανε ακριβώς), περάσανε από την αυλή και εκεί ο παπάς της ενορίας φρόντισε να ξεκινήσουν ευλογημένα την νέα σχολική χρονιά και με φώτιση. Επειδή είναι δε και προεκλογική περίοδος, υποθέτω ότι όλοι οι πολιτικοί πήγαν και σε κάποιο σχολείο. Διότι ήθελαν να ευχηθούν καλή σχολική χρονιά στα παιδιά.

Αύριο όμως τα ψέματα τελειώσαν και θα βρεθούν όλα στις τάξεις… για 2-3 ώρες. Και μετά πάλι επιστροφή στο σπίτι και αύριο πάλι έχει ο Θεός.

Εμείς από την άλλη, το μοναδικό σχολείο μάλλον ξεκινήσαμε από την περασμένη Πέμπτη. (Γι’ αυτό με βλέπετε και βγάζω… κακία). Και ξεκινήσαμε με πλήρες πρόγραμμα. Ένα σπέσιαλ εξάωρο για ξεκίνημα και αυτό ήταν μπήκαμε σε σειρά. Βέβαια οι φωνητικές χορδές ήθελαν “στρώσιμο” και έτσι μετά από κάποια ώρα γρατζουνάγανε. Ένας ζεστός απογευματινός καφές τις έφερε στα ίσα τους. Η Παρασκευή ήταν το κάτι άλλο. Ένα τρίωρο και … βουρ για Γιάννενα. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Φυσικά και είχαμε τις παιδικές ασθένειες στο πρόγραμμα και φυσικά την προηγούμενη εβδομάδα πέρασα αξέχαστα βγάζοντας κάθε μέρα και 1-2 καινούργια προγράμματα. Όλο και κάτι ξέφευγε και άντε πάλι από την αρχή. Τη Πέμπτη τέλειωσε επιτέλους και έχουμε πρόγραμμα.

Έχω μόλις 90 καινούργιους μαθητές να μάθω και στο σύνολο φτάνουν τους 170 (ζωή να ‘χουν). Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί οι κατάλογοι έχουν 80 φύλλα. Πάντα κάποιοι μου περισσεύουν. Κανείς δεν σκέφτεται εμάς τους “φτωχούς χημικούς” που έχουμε πολλά τμήματα.  Που να χωρέσουν όλοι σε ένα κατάλογο. (Βλέπεις Γιώργο ότι ο ένας μαθητής στη τάξη τελικά λύνει κάποια προβλήματα 🙂 )

Όλη τη προηγούμενη εβδομάδα ανέβαζα φωτογραφίες από τα Γιάννενα και επιτέλους σταμάτησα – δεν τελείωσα – για να μπορέσω να φτιάξω επιτέλους τους καταλόγους και τα χαρτιά για το σχολείο.

Προβληματίζομαι πολύ για τη γρίπη. Η αλήθεια είναι ότι σε δύσκολους καιρούς κάποιοι πάνε καλά. Απολυμαντικά μαντηλάκια, υγρά καθαρισμού, λοσιόν αλκοολούχες και όλο το πακέτο. Δεν μιλάμε για τις φαρμακοβιομηχανίες. Για αυτές τα είπαμε. Απλά προβληματίζομαι με το πως θα λειτουργήσει ένα σχολείο όταν αρρωστήσει ο πρώτος μαθητής. Θα έρθουν οι άλλοι. Πολύ φοβάμαι πως θα έχουμε πολλές απολυμάνσεις και πολλά κενά. Πάρα πολλά κενά. Μα πάρα πολλά κενά. Εγώ τους προετοίμασα.

– Καλημέρα…(είπα την πρώτη μέρα). Καλή χρονιά… Ξεκουραστήκατε;

-Ναιιιιιι!!!!!

-Ωραία γιατί τώρα έχει τρέξιμο… (και τους εξήγησα πως και γιατί…Έχοντας μιλήσει με το γιατρό μου δεν μου φέρανε αντιρρήσεις… αλλά ο καιρός θα δείξει).

Μετά είναι το Πάσχα. Πολύ νωρίς φέτος. Πάρα πολύ νωρίς. Μόλις θα χωνέψουμε το μπακαλιάρο της 25ης Μαρτίου  θα πρέπει να φροντίσουμε για τα κοψίδια του Πάσχα (4 Απριλίου γαρ). Μετά το Πάσχα θα έχουμε κάθε μέρα διαφορετικό ακροατήριο. Άντε να αγιάσεις έτσι….

Πω πω τι με έχει πιάσει σήμερα. Πολύ γκρίνια βγάζω. Πρώτη φορά ξανασυμβαίνει στην αρχή του χρόνου. Καλά εντάξει σταματάω. Σας μαύρισα.

Καλό ξεκίνημα λοιπόν σε όλους. Δημιουργικό, αποτελεσματικό, με αξιοπρέπεια, ικανοποίηση και υγεία.

Τη καλησπέρα μου.