Featured Posts

  • Prev
  • Next

Το κινητό, τα Webinars, το ΑΣΜΠΕΤΑ και άλλες ιστορίες…

Posted on : 12-11-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Ιντερνετ, Κοινωνικά, Υπολογιστές

Tags: , , , ,

0

Χθες βραδάκι κατά τις 9.00 χάζευα στη τηλεόραση… στο μόνιτορ ( :) ) και ταυτόχρονα κοιτούσα με το μισό μάτι το Elluminate για τη Τρίτη. Χτυπάει το κινητό και βλέπω το πρόσωπο του γιόκα μου, κάτι πολύ συνηθισμένο για αυτή την ώρα, όπου τελειώνοντας τα μαθήματα πολλές φορές βγαίνει βόλτα και ενημερώνει σχετικά. Απαντάω και ακούω ….κενό και μετά από λίγο μια άγνωστη φωνή… Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται ως γνήσιος  νεοέλλην πατήρ που σέβεται τον εαυτό του, είχα βάλει στο μυαλό μου, τρακαρίσματα, κλοπές και ό, τι άλλο χαρούμενο. Τελικά τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Ο γιόκας μου είχε χάσει το κινητό του και ένα παιδί που το είχε βρει πήρε τηλ στο “μπαμπάς” για να δει πως θα το επιστρέψει… Ναι….να το επιστρέψει. Με δεδομένο ότι ήταν και κάποιο κινητό αξιώσεων… “γιατί δεν παίρνουμε ό,τι κι ό,τι….. :)  ” η έκπληξη έγινε ακόμα μεγαλύτερη. Μετά από μια σύντομη συνομιλία βρέθηκα σε 15 λεπτά μπροστά στο “ΠΑΙΔΩΝ” όπου ο ευγενέστατος Σταύρος με περίμενε και μου έδωσε το κινητό. Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν πολλοί Σταύροι (ήταν γύρω στα 17- 18) και κάποιοι γονείς πίσω από αυτούς που σκέφτηκε ότι ένα τέτοια κινητό (Vivaz) σε κάποιον θα στοιχίσει και θα κοστίσει ακριβά, και πήρε τηλέφωνο και το επέστρεψε.  Μέσα στη γκρίνια και τη μιζέρια που μας έχουν ποτίσει, κάποιοι ξεχωρίζουν και ευτυχώς.

Και φτάνει η κρίσιμη μέρα… της Τρίτης για το Webinar. Να σας πω λίγο την ιστορία. Ήταν Μάης μήνας του 10 όταν σε κάποιο από τα πολλά mail είχα μια πρόσκληση από τη Δέσποινα Μακρή, συνάδελφο από τη Καβάλα, η οποία με προσκαλούσε στο πρώτο webinar στα Ελληνικά. Δεν ξέρω αν είχε προηγηθεί άλλο αλλά ακόμα δεν έχει αμφισβητηθεί. Και μάλιστα μου είχε ζητήσει να είμαι και moderator (!!!) Το θέμα ήταν να “βρεθούμε” διαδικτυακά συνάδελφοι από όλη την Ελλάδα και να διερευνήσουμε το “μέσον” και τις δυνατότητές του. Είχε κάνει όλη τη δουλειά και προετοιμασία και μου πρόσφερε την θέση του διαχειριστή. Μέσα από αυτή τη διαδικασία καταλάβαμε αρκετά και κυρίως μπορέσαμε να δούμε και να εκτιμήσουμε το “μέσον”. Σήμερα θέλω να πιστεύω ότι περνάμε σε μια επόμενη φάση, ίσως όχι τόσο διερευνητική αλλά ουσιαστική. Η πρόθεση είναι να έχουμε εισηγητές “απ΄έξω” που να έχουν να πουν στους συναδέλφους. Αυτό σημαίνει ψάξιμο, συνεννοήσεις, επικοινωνία και προσπάθεια στησίματος, γιατί όλοι μας μαθαίνουμε. Κανείς δεν ξέρει και όλοι προσπαθούμε να δούμε πως θα δώσουμε κάτι καλύτερο και ουσιαστικότερο.

Ξεκινάμε λοιπόν τη Τρίτη με το Elluminate τα σεμινάρια. Υπάρχουν πολλά να πούμε και σίγουρα αυτό το περιβάλλον είναι άγνωστη λέξη για πολλούς. Γι αυτό έχουμε ετοιμάσει μια σειρά βοηθήματα. Δεν θα τα εμφανίζω  ολόκληρα αλλά θα βάζω μια σύντομη περιγραφή και τον σύνδεσμο.

  1. Ένα βασικό κείμενο γραμμένο από τη Δέσποινα Μακρή το Μάιο με πολύ χρήσιμες πληροφορίες θα το βρείτε εδώ.
  2. Βίντεο στο YOU ΤUBE  με το περιβάλλον και πολύ βασικά στοιχεία για την χρήση του. Αυτού θα πρέπει να το δουν όλοι οι συμμετέχοντες και βρίσκεται εδώ.
  3. Δεύτερο βίντεο πάλι στο YOU TUBE όπου εμφανίζονται τα βασικά χειριστήρια στο περιβάλλον. Μπορείτε να το δείτε εδώ.
  4. Το τελευταίο βίντεο περιέχει τα χειριστήρια που υπάρχουν δίπλα στον ασπροπίνακα και σας επιτρέπεται η χρήση. Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Πριν την έναρξη του σεμιναρίου στις 8 το βράδυ, κατά τις 7.30 θα μπορείτε να συνδεθείτε και να πειραματιστείτε όσο θέλετε ώστε να εξοικειωθείτε με το χώρο και τις λειτουργίες του. Για το περιεχόμενο μπορείτε να δείτε λεπτομέρειες εδώ… Μέσα σε αυτή την ανακοίνωση υπάρχει και ο σύνδεσμος σύνδεσης όπως και εδώ. Είπαμε… ο σύνδεσμο θα “κατεβάσει” ένα προγραμματάκι ” και τα Vista και 7, θα σας ρωτήσουν για την εγκατάσταση. Πείτε ναι και σε 1-2 λεπτά θα βρεθείτε στη παρέα. Πριν μπείτε θα σας ζητηθεί το όνομά σας, δώστε το Ελληνικά, τα υποστηρίζει και καλό θα είναι να δώσετε ένα χαιρετισμό μέσα από το Chat room λέγοντας και από που είστε. Παράδειγμα εγώ θα έγραφα : “Καλησπέρα από Αθήνα” Το όνομά μου φαίνεται αυτόματα, οπότε… δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Όταν ο Παπαγιαννόπουλος δεν μπορούσε να πει το “to know us better” και το έλεγε ΑΣΜΠΕΤΑ, σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό θα γινόταν…διάφορα πράγματα. Όλα όμως σημαίνουν παρέα, γνωριμία. Έτσι λοιπόν σήμερα έχουμε ΑΣΜΠΕΤΑ. Δεν θα βρεθώ με ΑΣΜΠΕΤΙΑΝΟΥΣ, θα βρεθώ με φίλους, και θα γνωρίσω και άλλους. Το περιμένω πως και πως… Αν έχετε απορίες…κοιτάξτε δεξιά στους συνδέσμους…Εκεί πρώτο πρώτο … τι λέει…μπράβο. Πατείστε το και βγείτε μια βόλτα στο blog του ασμπέτα. Θα μάθετε πολλά… Από εμένα προς το παρόν τίποτα άλλο.

Το τετραήμερο προβλέπεται να είναι γεμάτο… πολύ γεμάτο… πάρα πολύ γεμάτο. Σας εύχομαι να περάσετε καλά.

Τη καλημέρα μου.

Πίνω τον καφέ μου και… κάθομαι στον υπολογιστή.

Posted on : 07-11-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

1

Σάββατο βραδάκι. Έχω φτιάξει ένα καφέ όπως μου αρέσει. Λίγο καπουτσίνο, λίγο εσπρέσσο (τα γνωστά σε σκόνη), το πολύ γάλα που μου αρέσει και βρίσκομαι μπροστά στο μόνιτορ και γράφω. Το ερώτημα είναι γιατί να είμαι μπροστά στο μόνιτορ.

Γιατί δεν έχω σχέδια για έξοδο. Θα μπορούσα να πάω μια βόλτα. Αλλά που να πάω; Να πάω προς παραλία μεριά. Αλλά εκεί θα πηγαίνει η μισή Αθήνα. Και να κάνω τι; Να πάω να κάτσω σε κάποια καφετέρια; Να πιω το καφέ μου; Εντάξει και το έκανα. Με ποιον θα πάω; Και αυτό είναι ένα θέμα. Με φίλους… οι περισσότεροι είναι “κλεισμένοι”.

Να πάμε κανένα σινεμαδάκι. Έχουμε καιρό να πάμε… έλα όμως που όλα παίζουν τις ίδιες ταινίες – εντάξει λογικό είναι – αλλά καμία δεν μας κάνει κλικ.

Να φορτωθούμε και να πάμε επίσκεψη…ούτε σαν σκέψη. Για να γίνει κάτι τέτοιο θα πρέπει να προηγηθούν άπειρες συνεννοήσεις και προγραμματισμός… Άσε καλύτερα.

Τελικά τι μένει… Πάλι τα ίδια. Τηλεόραση, για λίγο… και μετά καμιά ταινία από το DVD club  της γειτονιάς.  Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πω ότι με καλύπτει σαν λύση αλλά στις δεδομένες συνθήκες δεν υπάρχει κάτι άλλο.

Τελικά μπορούμε να μιλήσουμε για πρόβλημα επικοινωνίας. Είχε πει ένας φίλος προ ημερών ότι λόγω επαγγέλματος, μου έχει μείνει το “σύνδρομο” του κόσμου. Δηλαδή θέλω κοινό. Αλλά αυτό δεν είναι μόνο δικό μου. Όλοι θέλουμε να έχουμε κόσμο γύρω μας.  Ίσως λόγω ιδιοσυγκρασίας κλίματος στην Ελλάδα έχουμε μάθει να είμαστε έξω και να αλλάζουμε εικόνες και παραστάσεις. Ακόμα και όταν είμαστε με φίλους που έχουμε καιρό να δούμε επιλέγουμε θέση κοντά σε παράθυρο – βιτρίνα ώστε να έχουμε παραστάσεις από “το δρόμο”.

Η επικοινωνία είναι μεγάλη “υπόθεση”. Τελικά όμως μου φαίνεται ότι πολύ εύκολα βρίσκουμε δικαιολογίες και “αποφεύγουμε” να μιλάμε. Για να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Για παράδειγμα αύριο γιορτάζουν οι :

Αγγελος, Αγγελής, Αγγελική, Αντζελα, Ατζελα, Αντζυ, Αγγέλα, Αγγέλλω, Αγγελίνα, Αγγελικούλα, Γαβριέλα, Γαβρίλα, Γαβριηλίτσα, Γαβριλίτσα, Αραβέλα, Αραμπέλα, Γαβριήλ, Γαβρίλος, Γαβρίλης, Ματίνα, Μεταξία, Μεταξούλα, Ταξούλα, Μιχαήλ, Μιχάλης, Μιχαλός, Μιχαλιός, Μιχαλάκης, Μίχος, Μιχελής, Μιχαηλός, Ραφαήλ, Ραφαήλος, Ραφαέλος, Ραφαέλα, Ραφαήλα, Σταμάτιος, Σταμάτης, Στάμος, Σταμούλης, Σταμέλος, Σταμέλης, Σταμελάς, Ταξιάρχης, Μιχαέλα, Μιχαέλλα, Μιχαήλα, Μιχαηλίτσα, Μιχαλίτσα, Μισέλ, Μιχαλία, Στρατηγός, Στρατηγούλα, Στρατής (Λέσβος), Σταματία, Σταματίνα, Σταμάτα, Μάτα, Ματούλα, Σταμέλα, Σταμούλα, Ματίνα, Σταματή, Μάτω, Σταματέλλα, Ευστρατία (από το εορτολόγιο η αντιγραφή). Ας πάρουμε τηλέφωνο λοιπόν να πούμε μια καλημέρα/σπέρα και φυσικά χρόνια πολλά.

Τη καλησπέρα μου.

Καφές με φίλους… η καλύτερή μου.

Posted on : 28-10-2009 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

2

Κάπου κάποτε στα αρχαία υπήρχε η φράση…”Πιστεύω τω φίλω…” Μη με ρωτήσετε για παρακάτω δεν τα θυμάμαι… και αυτό πολύ είναι. Όμως από τότε -πριν περίπου 35 χρόνια – άρχισα να ψάχνω το θέμα των φίλων. Πάντα θυμάμαι να έχω φίλους, ίσως γιατί μιλάω πολύ… αλλά θυμάμαι και μια πολύ δύσκολη φάση που “είχα ξεμείνει” από φίλους. Πραγματικά πολύ δύσκολη φάση… Και πάμε στο καφέ.

Ο καφές είναι “ιεροτελεστία”. Μπορεί να μην είναι καφές με τη φυσική του έννοια. Είναι η παρέα. Η σκέψη ότι θα βρεθείς με πρόσωπα αγαπημένα. Ότι θα μιλήσεις, θα γελάσεις, θα δεις τον άλλο. Προσωπικά μου έχει λείψει η καλή κουβέντα. Με βάθος και νόημα. Τις γενικότητες για το καιρό ή την ανάλωση με τα μαθήματα και τι διαγωνίσματα έβαλα – έβαλες, δεν τα θεωρώ κουβέντα. Κουβέντα είναι η πρόκληση… αυτό που θα σε κάνει να σκεφτείς, να πισωγυρίσεις (και οι αναμνήσεις καλές είναι αρκεί να μην είναι μόνο αυτές), να σχολιάσεις, να προγραμματίσεις, να κάνεις σχέδια με τους φίλους σου. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα πιθανόν να τα αποτρέψει από το να πραγματοποιηθούν αλλά αυτό είναι δεύτερο.

Έτσι αυτές τις μέρες βρέθηκα και θα βρεθώ με πολύ κόσμο. Κόσμο που δεν είμαστε μαζί, ούτε βρισκόμαστε στη δουλειά ή στην καθημερινότητα μας γενικά. Όμως είναι πρόσωπα που υπάρχει ένας σύνδεσμος. Ένας σύνδεσμος που μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη διάρκεια αλλά είναι αρκετός, όταν βρεθούμε μαζί, να μιλήσουμε, να γελάσουμε και να περάσουμε όμορφα και ζεστά κάποιες ώρες.

Προχθές λοιπόν βρέθηκε μια φίλη στην Αθήνα και βρεθήκαμε για ένα καφέ – κυριολεκτικά – Κανονίσαμε όσο μας επιτρέπει η Αθήνα και τελικά γίναμε τρεις συνάδελφοι χημικοί και τα είπαμε. Τι να πρωτοπείς μέσα σε δυο ώρες, τι να πρωτοθυμηθείς και τι να κανονίσεις για συναντήσεις ή επόμενα ραντεβού. Όμως ήταν ένα πολύ όμορφο απόγευμα από αυτά που όπως λέω εγώ “οριοθετούν το χρόνο”. Οι μέρες δηλαδή που θυμάσαι και με βάση αυτές λές πόσες μέρες έχουν περάσει. Γιατί οι άλλες οι καθημερινές, η μία είνα ίδια με την άλλη.

Μεθαύριο “έρχεται” το ΑΣΜΠΕΤΑ. Μπορεί τα παιδιά αυτά (χμ!!! μάλλον πλέον είμαι ο μεγαλύτερος, οπότε μπορώ να τα λέω και έτσι…) να μη τα γνωρίζω, όπως γνωρίζω άλλους ανθρώπους, όμως κάθε συγκέντρωση και κάθε συνάντηση έχει τη ζεστασιά της παρέας που γνωρίζονται χρόνια. Η ατμόσφαιρα είναι το κάτι άλλο. Έτσι κάθε φορά που μας επιτρέπει η ζωή στην Αθήνα, να το οργανώσουμε, είναι κάτι που το περιμένω.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω τα Σάββατα μεσημέρι με τους φίλους. Τα έχω ξαναπεί. Μοναδική παρέα με μοναδικούς ανθρώπους (καλά όλοι μοναδικοί είμαστε αλλά αυτοί είναι πιο μοναδικοί…) Συζητήσεις και θέματα για τα πάντα. Απόψεις και ιδέες χωρίς φίλτρο και χωρίς υστερόβουλες σκέψεις. Όπως μου είχε πει ένας από τη παρέα, ο φίλος θα σου πει τα πράγματα όπως τα βλέπει και τα αισθάνεται, ανεξάρτητα αν σε πληγώσει ή όχι. Και αν σε πληγώσει πρέπει πρώτα να σκεφτείς αν έχει δίκιο ή όχι και μετά να τσαντιστείς. (αν το κρίνεις απαραίτητο).

Η παρέα των φυσικών επιστημών – θα μπορούσα να τη πω και έτσι – μια παρέα καθηγητές ΠΕ 4 όπως θα λέγαμε. Δυο τρεις φορές έχουμε βρεθεί και οι συζητήσεις είναι πάντα μια πρόκληση. Μπορεί να είναι επικεντρωμένες στο “κλάδο” όπως λέμε αλλά μετά από κάθε μια συζήτηση μένει ένας προβληματισμός και πολλές νέες ιδέες.

Η ανάγκη για έκφραση και ανταλλαγή απόψεων είναι αυτή που με χαρακτηρίζει – και δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος – και για αυτό άφησα για το τέλος τον άνθρωπο που όταν βγαίνουμε για καφέ δεν αφήνουμε θέμα να μη πιάσουμε. Τα τριάντα χρόνια γνωριμίας με την Έφη μας έχουν δώσει τη δυνατότητα να μη μασάμε τα λόγια μας και να μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα. Εννοείται ότι ο καφές δεν φτάνει, και έτσι όποτε δεν καταφέρνουμε να βρεθούμε το τηλέφωνο καλύπτει τα κενά. Βλέπετε η Αθήνα είναι ασφυκτική σε τέτοια θέματα.

Πολλά έχουν γραφτεί για τους φίλους… “Οι φίλοι είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε…” “Τους φίλους τους διαλέγουμε, γιαυτό δεν τους παιδεύουμε…” έλεγε ένα άλλο τραγούδι. Για μένα οι φίλοι είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μπορώ να μιλήσω. Ίσως όχι με όλους για όλα, αλλά ξέρω ότι είναι εκεί… ένα τηλέφωνο μακριά και απλά … περιμένουν. Οπότε όπως έχω ξαναπεί, μάλλον αισθάνομαι πλούσιος με τους φίλους μου.

Τη καλημέρα μου, χρόνια πολλά για την ημέρα και σε όσους γιόρταζαν προχθές και παρέλειψα να ευχηθώ.