Featured Posts

  • Prev
  • Next

Όταν οι μαθητές γίνονται φίλοι…

Posted on : 05-11-2009 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Υπολογιστές, Χωρίς κατηγορία

Tags: , , ,

3

Σήμερα πέρασε η Δάφνη από το σχολείο.  Μετά από 9 χρόνια που αποφοίτησε μας επισκέφτηκε και μιλήσαμε για περίπου μισή ώρα. Δεν θα σταθώ στο θέμα της συζήτησης αλλά θα σταθώ στο μοναδικό κλίμα που είχε η συνάντηση.

Μια νεαρή κοπέλα με ανάμεικτα συναισθήματα, από τη μία τα συναισθήματα του μαθητή που είναι στο “άβατο” των καθηγητών, με την αμηχανία και την αγωνία του ποιος είναι εκεί και τι θα πει. Και από την άλλη μια νέα, χωρίς να έχει την “εξάρτηση” της βαθμολογίας από τους καθηγητές, που ήθελε να μιλήσει με τους παλιούς της καθηγητές.

Πολύ σύντομα “έσπασε ο πάγος” και μπόρεσε να εκφραστεί ελεύθερα. Όμως μια φράση της είναι αυτή που δείχνει τι ακριβώς ισχύει. “Μια φορά μαθητής, πάντα μαθητής…”  είπε σε κάποια φάση. Και μόνο αυτή η φράση δείχνει την αμηχανία που αισθανόταν. Και να σκεφτεί κανείς ότι από όλους τους παρόντες καθηγητές μόνο δύο ήταν καθηγητές της ενώ από τους άλλους συναδέλφους αρκετοί ήταν … συνομήλικοί της. Παρόλα αυτά ο χώρος είχε την δική του επίδραση.

Προσωπικά, από τις καλύτερες φάσεις της καθηγητικής μου καριέρας είναι όταν βλέπω αποφοίτους και μιλάμε, χαλαρά, και γελάμε και λέμε τι γινόταν τότε.  Φυσικά και υπάρχει μια απομυθοποίηση, διότι πλέον δεν είμαστε καθηγητές – μαθητές αλλά δυο άνθρωποι που συζητάμε. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, εγώ πάντα παίρνω την “ανάδραση” (feedback) που είναι απαραίτητη για να δω τι γίνεται και πως θα μπορέσω να γίνω καλύτερος. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις, μέσα από το φίλτρο του χρόνου και χωρίς τους περιορισμούς του “καθηγητή”, είναι πιο εύκολο να εκφραστείς.

Έτσι λοιπόν μια φίλη από τα παλιά σήμερα βρέθηκε στο σχολείο, μιλήσαμε, γελάσαμε ήπιαμε το καφέ μας και … θυμηθήκαμε τα παλιά.

Τη καλησπέρα μου.

Η αγχολυτική επίδραση του blogging.

Posted on : 03-09-2009 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

0

Σήμερα μπήκαμε στη τάξη για το νέο χρόνο. Ακολουθώντας το Γαλλικό μοντέλο ξεκινήσαμε τα μαθήματα όπως προβλέπεται στις 3 του Σεπτέμβρη. Η αλήθεια είναι ότι μου έπεσε κάπως βαρύ. Δηλαδή για να γίνω σαφής δεν  μου έπεσε βαρύ το ότι γύρισα στη δουλειά. Βλέπετε τη βρίσκω με τη δουλειά μου. Έπεση βαρύ στη φωνή μου.  Μετά από δύο μήνες νορμάλ χρήσης της φωνής βρέθηκα σε τάξη και μιλούσα συνέχεια μόλις για 6 ώρες. Το αποτέλεσμα είναι ότι μάλλον αύριο μόνο  θα γράφω. Αν δεν το προσέξω θα πάω στη συγκέντρωση των χημικών και θα χρησιμοποιώ νοηματική μόνο (body talk !!! !) )

Γυρνώντας σήμερα στο σπίτι δεν είχα διάθεση για τίποτα. Το μόνο που ήθελα ήταν να γράψω δυο λόγια εδώ …έτσι να ξελαμπικάρω. Ας δούμε λίγο τη σημερινή μέρα.

Μπήκα στη τάξη που είμαι υπεύθυνος του τμήματος. Επί δύο ώρες ενημέρωσα τους μαθητές για το το πρέπει να προσέχουν και τι πρέπει να κάνουν. Επειδή το τμήμα είναι ένα τμήμα της δευτέρας λυκείου, είχαν τη περυσινή εμπειρία οπότε κάποια πράγματα ήταν γνωστά. Από την άλλη είχαμε νέα πράγματα όπως τη γρίπη. Είπαμε τα βασικά πάνω στο θέμα της υγιεινής και πρόληψης. Μετά πήγαμε για τον Αγιασμό και στη συνέχεια είχαμε περίπου μισή ώρα διάλειμμα. Εκεί είδαμε τους περυσινούς απόφοιτους που εθιμικά πλέον έρχονται κάθε χρόνο και μας βλέπουν. Τους συγχαρήκαμε για τις επιτυχίες τους αλλά ήρθαν και ακόμα παλαιότεροι απόφοιτοι ακόμα και από το 2005.

Η αλήθεια είναι ότι όταν έρχονται έτσι παλιοί μαθητές και τα λέμε έτσι σαν φίλοι πια, χωρίς την ένταση των σχολικών ημερών αλλά μέσα από το φίλτρο του χρόνου είναι μια πολύτιμη εμπειρία. Γιατί πάρα πολλές φορές έχω προβληματιστεί…Τι είναι τελικά αυτό που μένει μετά από το σχολείο. Δηλαδή για το αντικείμενό μου δηλαδή, τη χημεία, τι είναι αυτό που μένει. Σας πληροφορώ ότι αυτό που μένει δεν έχει καμία σχέση με τη χημεία. Αυτό που μένει έχει να κάνει με τον άνθρωπο, τη συμπεριφορά και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους μαθητές μέσα στη τάξη. Τη χημεία την “χρησιμοποιήσανε” όσο χρειαζότανε για να πετύχουν το στόχο τους που ήταν η εισαγωγή σε μια σχολή. Μετά έμεινε η εικόνα του χημικού. Μου το είπε παλιότερα μια μαθήτρια απόφοιτος του 1992 (στα 35 της περίπου σήμερα).

-Ξέρετε τη θυμάμαι από το μάθημα της Χημείας στο σχολείο;

– Ακούω.

– Το παράδειγμα με τον Αστερίξ για την Ώσμωση με της φράουλες και το μαγικό φίλτρο.

Καλά μόνο αυτό… Και ήταν και πρώτη δέσμη… Αρχιτεκτόνισσα.

Έτσι και σήμερα οι κοπελλιές που ήρθαν μίλησαν απλά και ειλικρινά, χωρίς να έχουν ενδοιασμούς και μου έδωσαν πληροφορίες για τως πως βλέπουν οι μαθητές τα πράγματα. Πληροφορίες πολύτιμες. Πληροφορίες που είναι απαραίτητες για να μπορέσω να καταλάβω.Να μπορέσω να καταλάβω τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου και όχι τους μαθητές.  Τη χημεία “τη ξέρω” – ας πούμε (είναι μεγάλη κουβέντα αυτό)  αλλά τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου δεν προλαβαίνω να τους μάθω. Το μόνο που μαθαίνω είναι αν ξέρουν η όχι χημεία.  Αν φτάσει εκείνη η μέρα που δεν θα μπορώ πλέον να καταλάβω τι σκέφτεται και τι αισθάνεται ο μαθητής … θα γίνω κασετόφωνο. Θα λέω το μάθημά μου και μετά … θα αλλάζω κασέτα για το επόμενο τμήμα. Κατάντια το βλέπω.  Πάντα ζητάω το feedback. Πολύ μα κατηγόρησαν για ανασφάλεια. Βλέπετε ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι η Χημεία μετά το Λαβουαζιέ περίμενε εμένα για να προχωρήσει. Ούτε θεωρώ ότι αν δεν ήμουν εγώ, το σχολείο θα έκλεινε.Αλλά θεωρώ ότι σε κάθε παιδί αφήνω ένα ίχνος που τελικά όπως έλεγα… δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο όταν με βλέπουν ή πιο σωστά αλλάζουν πεζοδρόμιο γιατί θέλουν να έρθουν από το δικό μου πεζοδρόμιο. Και αυτό είναι το καλύτερο.  Ευχαριστώ Ειρήνη και Κατερίνα που μου δώσατε την ευκαιρία να μπορέσω να καταλάβω και φυσικά επιφυλάσσομαι να τελειώσουμε εκείνο το καφέ που δεν προλάβαμε να τελειώσουμε στο σχολικό διάλειμμα.

Και μετά από αυτό το διάλειμμα έκανα άλλες δυο ώρες μάθημα και τώρα…δεν μιλάω μπας και αντέξω αύριο να βγάλω το τρίωρο… γιατί…

ΕΧΟΥΜΕ REUNION στα Γιάννενα οι Χημικοί του 1979 και φυσικά δεν επιτρέπεται να πάω και να μη μιλάω… Πως θα κουτσομπολέψω. Φυσικά και θα έχω υλικό. Αλλά για τρεις μέρες θα είμαι…αλλού. Κυριολεκτικά.

Τη καλησπέρα μου. Ηδη είμαι καλύτερα και θα φτιάξω τη βαλίτσα μου.

Κοινωνική διαδικτύωση.

Posted on : 07-08-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

2

Social Networking επί το ελληνικότερον. Ετοιμαστείτε θα ανακαλύψουμε την Αμερική – πάλι. Ο Κολόμβος δεν έκανε καλή δουλειά. Έκτακτη εγγραφή λοιπόν – χωρίς να ξεκρεμάσω το ταμπελλάκι των διακοπών από τη πόρτα. Ποιο ταμπελλάκι; Αυτό ντε!!!!

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Τι έγινε λοιπόν και γράφω. Μέσα σε δυο μέρες από τη στιγμή που επέστρεψα έγιναν μερικά γεγονότα που δείχνουν τελικά πως βοηθάει το διαδίκτυο να κάνει όλη τη Γη ένα χωριό.

Γυρνώντας λοιπόν βλέπω ένα mail από τον Νίκο. Ποιος είναι ο Νίκος. Ο παιδικός μου φίλος και συμμαθητής από το δημοτικό. Ναι και τότε είχαν δημοτικά. Και ναι  πηγαίναμε στο σχολείο. Αλλά τότε δίπλα στο σπίτι είχε ένα δάσος με αμυγδαλιές και τα βράδια βγαίναμε όλα τα παιδιά και παίζαμε κρυφτό. Και ΑΝ περνούσε κανένα αυτοκίνητο το κράζαμε γιατί μας ενοχλούσε. Και ναι είχε πολλά παιδιά. Εμείς δηλαδή στη γειτονιά μαζευόμασταν καμιά ντουζίνα. Και ναι εκεί είχαμε και τα πρώτα καρδιοχτυπήματα και όλα τα καλά. Ε! αυτό λοιπόν ο Νίκος με είχε βρει στο Facebook και είχε κάνει “αίτημα φιλίας”. Βέβαια το είχα δει από την παραλία (!!!) με το κινητό αλλά έκανε δέκα χρόνια να κατεβάσει και έτσι περίμενα πως και πως να γυρίσω. Αυτόν λοιπόν τον Νίκο που γνωρίζω μόλις 42 χρόνια και έχω να τον δω μόλις 30 χρόνια είχα πλέον τη δυνατότητα να μάθω νέα του.Και φυσικά δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και αυτός.  Και σήμερα τα λέγαμε τηλεφωνικά στη Σουηδία που πλέον μένει μόνιμα (ας είναι καλά οι συνδέσεις) και μιλάγαμε σαν να είχαμε πάει να πιούμε χθες ένα καφέ και απλά συνεχίζαμε. Αλλά τα θέματα ήταν πολλά και εμείς δεν ξέραμε ποιο να πιάσουμε και ποιο να αφήσουμε. Και έτσι ηρεμήσαμε είπαμε τα βασικά, δώσαμε ραντεβού για την επόμενη φορά – που σίγουρα δεν θα είναι μετά από άλλα 30 χρόνια – και κλείσαμε για να πάμε στις δουλειές μας.

Μετά βγήκα μια βόλτα στο blog μου. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι μου λείπουν οι φίλοι μου από την παλιά μου γειτονιά. Από την στιγμή που πήρα δικό μου οικόπεδο – χάθηκα – από τους παλιούς μου φίλους. Και ακόμα στεναχωρήθηκα όταν είδα ότι έχασα συνέχειες για κάποιους από αυτούς. Και εκεί συνειδητοποιείς ότι πίσω από τα blogs υπάρχουν άνθρωποι – πολλούς από τους οποίους είχα την μοναδική τιμή να γνωρίσω – με απόψεις, ιδέες, καλοί φίλοι με τους οποίους έχεις ανταλλάξει σχόλια – κουβέντες αλλά έχεις πιει και ένα κρασί, είτε είναι σε ένα εστιατόριο της Κυψέλης, είτε σε ένα μπιφτεκάδικο στη Νέα Ιωνία. Και εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω γνωρίσει – πραγματικά – πολλούς καινούργιους φίλους μέσα από το blog. Βέβαια έχοντας πλέον την ασφάλεια της ηλικίας αλλά και το κριτήριο, μπορώ πιο εύκολα να επιλέξω αν θα πάω σε μια συγκέντρωση που στήνεται διαδικτυακά, όπως είναι το ΑΣΜΠΕΤΑ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοπήγα δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα. Μόλις όμως αντιμετώπισα τα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα όσων είχαν ήδη μαζευτεί στο τραπέζι, αισθάνθηκα ότι βρέθηκα μέσα σε μια παρέα φίλων. Και δεν έκανα λάθος.Μετά από ενάμιση και χρόνο που είμαι “Ασμπετιανός” έχω ευχαριστηθεί κάθε συγκέντρωση.

Όμως ο τρόπος και η αγωνία με την οποία διάβαζα τα blogs για να δω τι κάνουν και πως είναι μου έδειξε τελικά ότι υπάρχει ένα δέσιμο σε όλη αυτή τη κοινότητα. Γιαυτό επιτέλους πρέπει να ολοκληρώσω τους συνδέσμους των φίλων μου για να μπορώ με ένα κλικ να δω τι κάνουν.

Μετά είναι οι συναθροίσεις. Η πρώτη έγινε τον Ιούνιο και μαζευτήκαμε 40 από τους 120 απόφοιτους του σχολείου μας. Αν προσθέσουμε τους ξεχασμένους αλλά και τους “απόντες”, ήταν μια πολύ καλή συγκέντρωση. Και σε αυτό πάλι το διαδίκτυο βοήθησε και όχι μόνο βοήθησε αλλά άφησε μια παρακαταθήκη σε όλους μας μια και μέσα από το διαδίκτυο πλέον θα ενημερωνόμαστε αλλά και θα επικοινωνούμε.

Το ίδιο θα γίνει και στην επερχόμενη συγκέντρωση των Χημικών στα Γιάννενα. Και εκεί το διαδίκτυο έχει παίξει το ρόλο του. Και εκεί ήδη έχουν δημιουργηθεί μερικές ομάδες και έχουν ανέβει φωτογραφίες αλλά και έχει ξεκινήσει διάλογος. Και συνέχεια υπάρχει επικοινωνία.

Μετά υπάρχουν τα forums. Δεν θα αναφερθώ σε όλα είναι τόσα πολλά και είμαι σε τόσα πολλά. Δεν μπορώ φυσικά να τα παρακολουθώ όλα αλλά κατά καιρούς όλο και κάτι χρειάζομαι και όλο και εμφανίζομαι. Αυτό στο οποίο θα σταθώ είναι το forum των καθηγητών φυσικών επιστημών που ξεκίνησε σαν ιδέα του Γιώργου και του Βασίλη και τώρα έχει πάνω από 300 μέλη και είναι και καλοκαίρι. Εκεί μοιραζόμαστε τις ιδέες μας, τις σκέψεις μας, τις απορίες μας αλλά και τις αγωνίες μας. Και ήδη έχω βρει απαντήσεις σε αρκετές απορίες μου. Ή για παράδειγμα όταν λέει η Google ότι δεν υποστηρίζει το κινητό μου στα mail εγώ μέσα από τα forum βρήκα τις ρυθμίσεις και τα βλέπω. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αμεσότητα των απαντήσεων. Μέσα σε μερικές ώρες πήρα την απάντησή μου και κυρίως σωστή και λειτουργική. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τα ψευδώνυμα είναι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες τεχνικοί σίγουρα όμως κάνουν καλή δουλειά.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να περιγράφω πολλές περιπτώσεις. Βέβαια έχουμε ένα μειονέκτημα σε όλα αυτά. Ο χρόνος. Θα πρέπει να είσαι με τις ώρες μπροστά στο μόνιτορ.  Η αλήθεια είναι ότι θέλει πολύ χρόνο αλλά από την άλλη οι δυνατότητες είναι πολλές. Όπως πάντα κάπου στη μέση είναι η σωστή θέση.  Πως θα τη βρει ο καθένας αυτή τη θέση είναι θέμα δικό του.

Λοιπόν κυρίες και κύριοι… η Αμερική.  Ο νέος κόσμος.

Τη καλησπέρα μου.

Νέες εμπειρίες.

Posted on : 20-07-2009 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά

Tags: , , , , , , ,

2

Αυτό το καιρό πάλι βιώνω νέες πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Ο  μεγάλος μου γιος είναι εδώ με άδεια απόλυσης, 20 κιλά ελαφρύτερος (παιδί του μπαμπά του γαρ είχε το περιθώριο). Τώρα είναι οριακά αδύνατος.  Μου κάνει εντύπωση που έχω γιο που “τέλειωσε στρατό”.

Στις διακοπές μας θέλει να ακολουθήσει με το δεύτερο αυτοκίνητο. Και αυτό νέο είναι.  Από τη μια φοβάμαι, από την άλλη τα δείγματα δείχνουν ότι είναι αρκετά σοβαρός. Πως ακριβώς θα γίνει δεν ξέρω. Μάλλον θα το παίξουμε 1-2. Εγώ μπροστά να δίνω τον ρυθμό και αυτό πίσω να ακολουθεί. Πάντως το έχω έγνοια. Θα έχει και πολύ κίνηση το Σαββατοκύριακο.

Αυτό το καιρό ετοιμάζω μια νέα μάζωξη και είμαι πάλι ενθουσιασμένος. Θα βρεθούμε στα Γιάννενα όσοι είχαμε μπει το  1979 στο  Χημικό. Για μια ακόμα φορά η “κόλλα” των συμμαθητών με έχει συνεπάρει. Ο τρόπος που μιλάω με τους συναδέλφους – πολλούς από τους οποίους έχω να δω πολλά χρόνια – έως και 30 – ή άντε 10 αν ήταν στην περασμένη συγκέντρωση, είναι “όλα τα λεφτά”. Είναι αυτό που λέμε αξίζει. Θα μαζευτούνε από όλο το κόσμο – κυριολεκτώντας μια και ένας θα έρθει από το Denver (!) . Ο άλλος από την Νέα Υόρκη   δεν θα μπορέσει. Οι άλλοι όλοι είναι από την Ελλάδα και οι περισσότεροι δηλώνουν ενθουσιασμένοι. Φέτος το οργανώνω εγώ και με έχει συνεπάρει. (Δηλαδή εγώ κάνω τις επαφές). Και αυτό καινούργιο.

Έχω ξεκινήσει γυμναστήριο.Αυτό το έχω ξαναπεί το ξέρω. Ενώ όμως ήμουν πολέμιος γιατί το βαριόμουνα και τώρα κοιτάω πως θα το ενσωματώσω στο πρόγραμμά μου. Αυτό και αν είναι νέο.

Έχω ξεκινήσει διάβασμα. Και αυτό το έχω ξαναπεί. Όμως αυτά που  μαθαίνω πολύ μου αρέσουν. Με πιάνει ένας ενθουσιασμός “να τα κάνω όλα”. Αλλά μετά με πιάνει πάλι ο συντηρητισμός μου και μαζεύομαι. Ναι θα τα κάνω όλα όχι όμως αύριο. Θα γίνουν με σταθερά βήματα.  Όλα αυτά πάλι αποτελούν νέες καταστάσεις.

Τώρα να μην ξεκινήσω με τις νέες καταστάσεις όσον αφορά τις ασθένειες και τις κινητικές δυνατότητες των γονιών μου που βάζει όλη την υπόθεση των μετακινήσεων σε νέες βάσεις γιατί μάλλον θα σας στεναχωρήσω. Αλλά και αυτά είναι νέες καταστάσεις.

Ωραία είναι να ξεφεύγεις από την ρουτίνα. Αλλά αν γίνονται όλα ταυτόχρονα τότε πρέπει να τα ιεραρχήσεις γιατί χάνεσαι. Φέτος λοιπόν η χρονιά προβλέπεται “ενδιαφέρουσα”…

Τέσερις και σήμερα… ( Με επηρέασε ο γιος μου μου φαίνεται).

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τη Σύρο.

Αποφοίτηση.

Posted on : 29-06-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

3

Αύριο είναι η τελευταία ημέρα σχολείου – τουλάχιστον επισήμως. Μετά από αυτό οι καθηγητές ξεκινάνε τις διακοπές τους. Μερικοί γιατί κάποιοι θα καθυστερήσουν λίγο ακόμα.  Έτσι μέχρι τις 10 περίπου του Ιουλίου θα πρέπει να είμαστε stand by μέχρι να δώσουν τα παιδιά τα μηχανογραφικά τους και μόλις τελειώσει αυτό τότε τελειώνουμε και οι υπόλοιποι. Φέτος πιέστηκαν τα πράγματα και θα τελειώσουμε σχετικά νωρίς.  Από τις 19/7 το 2007, στις 13/7 το 2008 φτάσαμε στις αρχές Ιουλίου το 2009.  Καλά είναι.

Τη Τετάρτη είχαμε τη γιορτή αποφοίτησης. Η γιορτή γίνεται στο σχολείο το οποίο μεταμορφώνεται. Μπαίνουν τραπέζια, διακόσμηση, μουσικές εγκαταστάσεις, συσκευές για προβολές. οθόνες σκηνές τα πάντα. Αλλά δεν θα σταθώ στο σκηνικό. Αυτό μπορείτε να το δείτε στη περυσινή αποφοίτηση. Φέτος θα σταθώ στη μεταμόρφωση των παιδιών.

Αυτοί οι οποίοι φύγαν από το σχολείο δεν ήταν μαθητές.  Ήταν νέοι και νέες διαφορετικοί.  Το μάτι τους “γυάλιζε” και κοίταζε μακριά.  Το χαμόγελο τους φώτιζε και έφτανε μέχρι τα αφτιά.  Λάμπανε από όποια μεριά και αν τους κοίταζες. Είναι περίεργο πως αλλάζουν μέσα σε μια μέρα. Ή μήπως δεν αλλάζουν. Είναι πάντα έτσι αλλά εμείς δεν μπορούμε να τα δούμε. Μέσα στο τρέξιμο της καθημερινής διδασκαλίας, του άγχους της ύλης, της αγωνίας τους για να τελειώσει αυτή η χρονιά και να δώσει τα αποτελέσματα που επιθυμούν, δεν αφήνουν κανένα μας να δει. Να δει τι είναι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που έχουμε μπροστά μας. Και τα μαθαίνουμε λίγα λίγα και σιγά σιγά. Και εκεί ανακαλύπτουμε ότι για παράδειγμα μπορεί ο Θάνος να με παίδεψε πέρυσι στη χημεία – και τελικά να μην έμαθε – αλλά η αγάπη του είναι η μουσική και στο φετινό schoolwave θα βρεθεί στη σκηνή για να τραγουδήσει για όλους τους συμμαθητές του.  Εμένα δεν μου δόθηκε ποτέ η δυνατότητα να τον ρωτήσω πως πάει το τραγούδι. Συνήθως ρωτούσα ονόματα ενώσεων. Η έπρεπε να πάω εκδρομή μαζί τους (πενθήμερη) για να μάθω την αγάπη της Εύης για το χορό και την αγωνία της για τα “παραπάνω κιλά” που πήρε και τις εξετάσεις χορού που έδινε.  Το κατάλαβα από τα πειράγματα που της κάνανε για το τι τρώει. Όταν την έβλεπα να αδυνατίζει είχα ανησυχήσει για νευρική ανορεξία αλλά … όχι για το μπαλέτο!!!

Αυτό είναι τελικά το σύστημα;  Έχεις στα χέρια σου νέους ανθρώπους και τους δίνεις ό,τι μπορείς καλύτερο από γνώσεις για να πετύχουν τους στόχους τους – που τελικά δεν τους ξέρεις – και τι γνωρίζεις για αυτούς; αν μάθανε ή όχι χημεία, μαθηματικά, αρχαία… Είναι πολύ λίγα. Δεν θα ξεχάσω  το χαμόγελο της Ειρήνης όταν ήρθε όλο καμάρι και μου είπε “Τελικά μάλλον θα γίνουμε συνάδελφοι…” Μόλις συντονίστηκα συνειδητοποίησα ότι περνάει χημικό και ήταν πολύ χαρούμενη για αυτό.  Η την έκφραση της Μυρτώς (μη μου πείτε Μυρτούς!!!! φρικάρω λίγο) – που είχε τον μεγαλύτερο βααθμό πρόσβασης (κάπου 19500) όταν τη ρώτησα “τι χτυπάς”, και μου είπε “Μα… φυσικό… φυσικά”. Δίπλα ήταν ο συνάδελφος φυσικός τον οποίο και κατηγόρησα άμεσα … για τα παραδείγματα που δίνει στα παιδιά.  Αυτά τα μαθαίνουμε τυχαία και από σπόντα.

Και πόσα άλλα δεν ξέρουμε και ούτε θα μάθουμε ποτέ.  Το σίγουρο είναι ότι τα παιδιά έχουν ανοίξει τα φτερά τους και φεύγουν. Εμείς ίσα που προλαβαίνουμε να “καθαρίσουμε” τη φωλιά και να περιμένουμε τα καινούργια παιδιά για να μπορέσουμε “να τα μάθουμε να πετάνε”. Να τους δώσουμε τη δυνατότητα να ονειρευτούν και να μπορέσουμε να τα στηρίξουμε σε αυτή τους τη προσπάθεια.

Καλό ταξίδι λοιπόν μέσα στη ζωή που ανοίγεται μπροστά σας. Και μη ξεχνάτε να γυρνάτε καμιά φορά από τη “φωλιά” να μαθαίνουμε νέα σας, γιατί αυτό μας δίνει κουράγιο να συνεχίζουμε. Όσο σας βλέπουμε να προοδεύετε και να προχωράτε τόσο “φουσκώνουμε” από υπερηφάνεια. (Για όσους με ξέρουνε μπορούν να καταλάβουν ότι είμαι πολύ περήφανος… μα πάρα πολύ περήφανος)

Τη καλησπέρα μου.