Κοινωνικά – Page 5 – Η ΒΔΕΛΛΑ 2

Homo Interneticus…

Η εγγραφή που ακολουθεί έχει μια ιστορία. Δεν είναι δική μου. Για την ακρίβεια είναι του φίλου μου του Γιώργου. Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που μπαίνουν κάποια στιγμή στη ζωή σου και μένουν εκεί για πάντα. Μπορεί να μην είναι ο κολλητός που βρισκεσαι καθημερινά, μια και έμενε Θεσσαλονίκη, αλλά πάντα είχαμε κάτι να πούμε. Και τα λέγαμε συχνά πυκνά. Τώρα γίνανε λίγο “χειρότερα” όσον αφορά την απόσταση, μια και είναι πλέον στη Γερμανία. Πάλι όμως οι νέες τεχνολογίες μηδένισαν τις αποστάσεις. Προχθές λοιπόν τα συζητάγαμε, και μια και είναι συγγραφέας, του ζήτησα ένα κείμενο του. Έτσι σήμερα παρουσιάζω ” ζεστό – ζεστό ” ένα κείμενό του. Και ποιο θα ήταν το θέμα; Το Ιντερνετ φυσικά.

Απολαύστε το κείμενο, γραμμένο από ένα “θεωρητικό” μια και είναι φιλόλογος (τελείωσε το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), και όχι των πρακτικών. Αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει με τον ίδιο, μου το λέει εμένα ή χρησιμοποιεί…το Ιντερνετ. Σήμερα λοιπόν ο Γιώργος Βασιλείου-Μιχαήλ είναι συγγραφέας-σύμβουλος και ζει στη Βαυαρία, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Μόναχο. Παρέχει επαγγελματικά τις εξής υπηρεσίες: Ghostwriting, Proof Reading & Editing, Life Coaching. Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί του στο email info@healthalphabet.com και να τον βρείτε στο Facebook στη διεύθυνση http://www.facebook.com/people/George-B-Michail/1173307032.

Και τώρα το κείμενο.

” Το 1996, προβλέποντας µε εντυπωσιακή ακρίβεια τις µελλοντικές εξελίξεις της τεχνολογίας, ο ιδρυτής της Microsoft, Bill Gates, έγραφε πως κάποια μέρα «η εικονική πραγµατικότητα θα είναι σίγουρα πολύ πιο συναρπαστική από όλα τα βιντεοπαιχνίδια και ο εθισµός θα είναι πολύ µεγαλύτερος».

Μόλις δέκα χρόνια αργότερα, η εικονική πραγµατικότητα ήταν ήδη µια «υπαρκτή πραγµατικότητα». Και σήµερα, ο virtual κόσµος του διαδικτύου βρίθει από εικονικούς τόπους συναντήσεων, οι οποίοι είναι είτε πιστά αντίγραφα υπαρκτών τόπων είτε ολότελα νέοι, αυθύπαρκτοι τόποι.

Σ’ αυτούς τους διαδικτυακούς τόπους συρρέουν καθηµερινά κατά χιλιάδες (ή και κατά εκατοµµύρια) άνθρωποι απ’ όλον τον κόσµο, για να γνωρίσουν «κάποιο πολύ ξεχωριστό άτοµο», να συζητήσουν ή να φλερτάρουν µαζί του, ακόµα και να συνταξιδέψουν µαζί του σε άλλους εξίσου εικονικούς τόπους, δικαιώνοντας απόλυτα τον «Mister Microsoft».

Αυτή η ιδιότυπη «µετανάστευση» (παρότι εικονική και µε έναν άλλο τρόπο µόνιµη, αφού δεν συντελείται άπαξ, αλλά επαναλαµβάνεται ες αεί, κατά τακτά ή άτακτα διαστήµατα) θυµίζει εν πολλοίς την αλλοτινή µετανάστευση των ανθρώπων της υπαίθρου προς τα µεγάλα αστικά κέντρα.

Και όπως εκείνη η µετανάστευση συνοδεύτηκε από την αστικοποίηση του αγροτικού πληθυσµού που, µε τη σειρά της, συνετέλεσε στη διαµόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου, του homo urbanus», έτσι και η τωρινή µετανάστευση συνοδεύεται από την ολοένα αυξανόµενη «εικονικοποίηση» της σύγχρονης ζωής, που, µε τη σειρά της, συντελεί στη διαµόρφωση ενός νέου τύπου ανθρώπου: του διαδικτυακού ανθρώπου, δηλαδή του «Homo Interneticus».

Αυτός ο Homo Interneticus ζει ένα µεγάλο µέρος της ζωής του μέσα στον ιδιότυπο κόσµο του ∆ιαδικτύου και δηµιουργεί έναν ιδιότυπο πολιτισµό, τον «διαδικτυακό πολιτισµό». Η ίδια ανάγκη που σπρώχνει τον άνθρωπο στην εκκλησία ή στο γήπεδο, δηλαδή η ανάγκη του «ανήκειν κάπου», είναι αυτή που τον σπρώχνει και στο ∆ιαδίκτυο και τον µετατρέπει σε Homo Interneticus.

Το ∆ιαδίκτυο είναι µια δεύτερη ευκαιρία για (ατοµική και κοινοτική) ζωή. Ή, καλύτερα, η διαδικτυακή ζωή είναι µια «δεύτερη ζωή», η οποία, όµως, δεν αποτελεί επ’ ουδενί καρικατούρα της «πρώτης»⋅ είναι, αντίθετα, µια ολοκληρωµένη νέα ζωή, µια «vita nova». Αυτό είναι και το σηµαντικότερο χαρακτηριστικό του Homo Interneticus: ζει µια δεύτερη ζωή, παράλληλα µε την πρώτη.

Αν και η δυνατότητα γι’ αυτήν τη δεύτερη ζωή υπάρχει από τα πρώτα κιόλας χρόνια της εµφάνισης του ∆ιαδικτύου, εντούτοις φτάνει στα υψηλότερά της επίπεδα σε τούτον τον αιώνα, µε την ανάπτυξη και την ευρύτερη διάδοση των τεχνολογιών «εικονικής πραγµατικότητας» (“virtual reality”). Κορυφαία έκφραση της «vita nova» αποτελεί, σήµερα, ο διαδικτυακός τόπος Second Life (ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.secondlife.com).

Ο τόπος, που σύµφωνα µε τους δηµιουργούς του είναι «ένας τρισδιάστατος εικονικός κόσµος, που οικοδοµείται εξολοκλήρου από τους ίδιους τους κατοίκους του, στους οποίους και ανήκει», άνοιξε τις πύλες του το 2003 και ήδη τον Ιανουάριο του 2007 είχαν «µετοικήσει» σ’ αυτόν 2.500.000 άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη!

Οι κάτοικοι της Second Life µοιράζουν τον χρόνο τους ανάµεσα στην «πραγµατική» και την «εικονική» ζωή τους, κινούνται δηλαδή αδιάκοπα ανάµεσα σε µια «πρώτη» και µια «δεύτερη» ζωή. Μέσα στον εικονικό κόσµο τους, έχουν το δικό τους σώµα, το δικό τους σπίτι, ακόµα και τη δική τους δουλειά! Και αναπτύσσουν, όπως και στον πραγµατικό κόσµο, σχέσεις κοινωνικές, επαγγελµατικές, φιλικές, ερωτικές.

Aς ακούσουµε (σε ελεύθερη δική µου µετάφραση) πώς περιέγραφε, το 2006, στιγµιότυπα της ζωής του σ’ αυτόν τον κόσµο ο Robert D. Hof, δηµοσιογράφος του «Business Week» (http://www.businessweek.com/magazine/content/06_18/b3982001.htm) :

«Καθώς περπατώ στο γυαλισµένο ξύλινο πάτωµα του ειρηνικού κινέζικου αγροτόσπιτου, ένα σιντριβάνι κελαρύζει απαλά και µια λεπτή αύρα ανακινεί την βαθυκόκκινη κουρτίνα της µιας εισόδου. Ντυµένη µ’ ένα κοµψό µπλε-πορφυρό φόρεµα, η Anshe Chung µε οδηγεί σ’ ένα χαµηλό κάθισµα, σ’ ένα τραπέζι πάνω στο οποίο είναι ήδη στρωµένα µπολ µε άσπρο ρύζι και φλιτζάνια µε πράσινο τσάι. Βρίσκοµαι εδώ για να συζητήσω µαζί της την εντυπωσιακή ανάπτυξη της επιχείρησής της, η οποία, αν και δηµιουργήθηκε µόλις δυο χρόνια πριν, απασχολεί σήµερα 17 ανθρώπους. Καθώς συζητάµε, η ιστορία της ακούγεται σαν ένα ακόµη κλασικό παραµύθι του επιχειρηµατικού κόσµου.

»Με τη µόνη διαφορά, ότι δεν ανέφερα µια µικρή λεπτοµέρεια: η χώρα της Chung, το όµορφα φτιαγµένο σπίτι της, ο ατµός που βγαίνει από τα φλιτζάνια του τσαγιού, όλα αυτά… δεν υπάρχουν. Ή, µάλλον, υπάρχουν µόνον ως pixels που χορεύουν στις οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών όλων εκείνων των ανθρώπων, οι οποίοι κατοικούν στον online εικονικό κόσµο που ακούει στο όνοµα Second Life.

»Η Anshe Chung είναι µια persona [avatar] ή ένας γραφιστικός χαρακτήρας οθόνης, φτιαγµένος από έναν Κινέζο δάσκαλο που ζει στη Γερµανία, κάπου κοντά στη Φρανκφούρτη. Και το καθιστικό δωµάτιο, στο οποίο η Chung και η δική µου persona ανταλλάσσουν γραπτά µηνύµατα, είναι µόνο µια σκηνή σε ένα απέραντο online διόραµα, που το διαχειρίζεται ο δηµιουργός της Second Life, δηλαδή το ερευνητικό εργαστήριο «Linden Lab» στο Σαν Φρανσίσκο.

»Οι συµµετέχοντες εγκαθιστούν το λογισµικό της Second Life στους προσωπικούς υπολογιστές τους, συνδέονται στο σύστηµα και χρησιµοποιούν, κατόπιν, το ποντίκι και το πληκτρολόγιό τους, για να περιπλανηθούν στα απέραντα φυσικά τοπία και τα αστικά περιβάλλοντα, να κουβεντιάσουν µε φίλους, να χτίσουν τα εικονικά τους σπίτια στα οικόπεδα της φανταστικής γης, και να διευθύνουν πραγµατικές επιχειρήσεις».

Τυπικά, η Second Life δεν είναι παρά ένα ακόµη από τα πολλά online παιχνίδια στα οποία µπορούν να συµµετέχουν ταυτόχρονα πολλοί παίκτες και τα οποία είναι ιδιαίτερα δηµοφιλή στην εποχή µας, αφού εκατοµµύρια άνθρωποι από ολόκληρο τον κόσµο δέχονται να πληρώνουν δεκαπέντε και πλέον δολάρια τον µήνα για να παίξουν σε αυτά.

Στην πραγµατικότητα, όµως, η Second Life είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό παιχνίδι. Είναι, όπως λέει και το όνοµά της, µια «δεύτερη ζωή», απόλυτα πραγµατική, τουλάχιστον για τη γενιά που µεγάλωσε µε τα video games. Η γενιά αυτή, άλλωστε, δεν αναγνωρίζει σαφείς διαχωριστικές γραµµές ανάµεσα στο παιχνίδι και την πραγµατική ζωή. Γι’ αυτό και επιµένω να µιλώ για µια «vita nova» και όχι για µια απλή καρικατούρα της πραγµατικής ζωής. Γι’ αυτό και ο Robert D. Hof τονίζει ότι η Second Life εκτοξεύει το παιχνίδι στα απώτατα όριά του, ώστε αυτό παύει να είναι παιχνίδι. Λέει χαρακτηριστικά:

«Στην πραγµατικότητα, είναι υπερβολικό να την ονοµάζουµε [τη Second Life] παιχνίδι, αφού οι κάτοικοι, όπως προτιµούν να αποκαλούνται οι παίκτες, δηµιουργούν τα πάντα. Αντίθετα απ’ ό,τι συµβαίνει σε άλλους εικονικούς κόσµους, η τεχνολογία της Second Life επιτρέπει στους ανθρώπους να κατασκευάζουν αντικείµενα, όπως ρούχα ή προσόψεις καταστηµάτων, από την αρχή, στη λογική του παιχνιδιού LEGO, και δεν τους περιορίζει στην απλή επιλογή ρούχων για τα οµοιώµατα ή προκατασκευασµένων κτιρίων, από ένα µενού. Αυτό σηµαίνει ότι οι κάτοικοι µπορούν να υλοποιήσουν οτιδήποτε µπορούν να φανταστούν, από συµβολαιογραφικές υπηρεσίες µέχρι τα κεριά που λιώνουν στα κηροπήγια».

Θα κλείσω την αναφορά µου στη Second Life (και στον Homo Interneticus), αντιγράφοντας την παράγραφο µε την οποία κλείνει το κείµενό του ο Robert D. Hof. Αφού πρώτα περιγράψει τη διένεξή του µε µιαν οµάδα κατοίκων της Second Life, οι οποίοι προσπάθησαν να τον πείσουν να ανταλλάξει µε κάποιο άλλο το οικόπεδό του, ο δηµοσιογράφος σηµειώνει:

«Στην αρχή, αναρωτιέµαι γιατί έχω (ή έχει το οµοίωµά µου, η persona µου) µια τόσο ενστικτώδη αντίδραση στην ενοχλητική παρέµβαση των γειτόνων. Στη συνέχεια, µε καταλαµβάνει µια έξαψη γονικής περηφάνιας: η persona µου, που µέχρι τώρα έχει ενεργήσει σχεδόν όπως θα ενεργούσα κι εγώ, αποτραβηγµένη από το πλήθος και προσέχοντας ιδιαίτερα τη στίξη στις γραπτές συνοµιλίες της, αποκτά ξαφνικά µια δική της ζωή. Σε τι θα εξελιχθεί το alter ego µου; ∆εν ξέρω ακόµα. Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ωραίο µε τους εικονικούς κόσµους. Σε αντίθεση µε τον υλικό κόσµο, σ’ έναν εικονικό κόσµο µπορούµε να ζήσουµε τη δεύτερη ζωή µας έτσι όπως τη θέλουµε εµείς».

Όπως πάντα το κείμενο δημοσιεύθηκε “ως έχει” χωρίς παρεμβάσεις και διορθώσεις.

Τη καλημέρα μου….

Ρε σεις… μπας και χάσαμε το μέτρο;

Βρέθηκα σήμερα σε μια διημερίδα για τις τεχνολογίες αιχμής και άκουσα την εξής φράση… “Είναι τραγικό σήμερα ένα σπίτι να μην έχει ΙΝΤΕΡΝΕΤ…” και συνέχισε…. “Έτσι που είναι σήμερα τα πράγματα, ένας υπολογιστής κοστίζει ένα πεντακοσάρικο…(για ευρώ μιλούσε)…”

Λοιπόν να σας πω τα δικά μου δεδομένα…Εργάζομαι σε ένα σχολείο που σε κάθε αίθουσα έχω δυο γραμμές για ΙΝΤΕΡΝΕΤ, πρίζες που δουλεύουν όλες και είναι στη θέση τους, πάνω από τις μισές αίθουσες έχουν προτζέκτορα και από αυτές οι μισές έχουν και υπολογιστή συνδεδεμένο, τέσσερις έχουν διαδραστικό πίνακα… και πολλά άλλα καλούδια. Υπάρχουν δύο αίθουσες πληροφορικής, με 15 υπολογιστές η κάθε μια που δουλεύουν όλοι και ο πληροφορικάριος παραχωρεί την αίθουσα του για χρήση. Μια βιβλιοθήκη πλήρης, με βιβλιοθηκάριο και καμιά δεκαριά υπολογιστές που επίσης δουλεύουν. Και οι μαθητές μου έχουν όλοι, έχουν τουλάχιστον ένα υπολογιστή στο σπίτι. (Συνήθως ένα σταθερό και ένα φορητό). Και ρωτάω… Είναι το σχολείο που εργάζομαι, ένα σχολείο που ανήκει στο μέσο όρο για να μεταφέρω τις εμπειρίες μου σε όλους τους άλλους;

Γιατί εγώ ακούω άλλα πράγματα…Δηλαδή για αίθουσες πληροφορικής με 5-6 υπολογιστές που οι μισοί δουλεύουν και ο πληροφορικάριος δεν αφήνει άλλους να τους χρησιμοποιήσουν μη διαλύσουν το δίκτυο. (ακούστηκε κατά κόρον στην επιμόρφωση Β επιπέδου από πολλούς συναδέλφους για τις εργασίες που έπρεπε να κάνουν.) Γνωρίζω για Διευθυντές που έχουν υπολογιστές “φυλαγμένους” για να μη χαλάσουν… ενώ στην αίθουσα των εργαστηρίων ΦΕ δεν υπάρχει Η/Υ (Θα μπορούσε να φτιαχτεί για τις Ερευνητικές Εργασίες). Ξέρω για παιδιά που είναι σε χωριό στην ορεινή Αχαΐα και οι γονείς τους, αγρότες, με μόρφωση κάπου στο Γυμνάσιο και άμα…, δουλεύουν για “ένα πεντακοσάρικο”… το μήνα και τα παιδιά κάθε μέρα κάνουν 22 + 22 =44 χιλιόμετρα τη μέρα με το υπεραστικό λεωφορείο, (για τον “μεγάλο” Α γυμνασίου) για να πάνε και να έρθουν στο Αίγιο και να μορφωθούν. Και για τα Αγγλικά τους, ξανακατεβαίνουν το απόγευμα, και διαβάζουν στο αυτοκίνητο, με τη μαμά, περιμένοντας το ένα το άλλο για να τελειώσουν τα αγγλικά. Και τα δύο μικρά του δημοτικού επίσης κάνουν το ίδιο ταξίδι καθημερινά αλλά με ταξί… λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι… το “25άρι” του ΙΝΤΕΡΝΕΤ το μετράνε αλλιώς…Και αντί να πληρώσουν το “πεντακοσάρικο” του υπολογιστή, χρησιμοποιούν τον παλιό υπολογιστή των παιδιών μου που “ήταν για πέταμα” με βάση τα Αθηναϊκά δεδομένα.

Λοιπόν ας ξεφύγουμε από τον μικρόκοσμό μας και να δούμε τι γίνεται γύρω μας. Θέλουμε να βοηθήσουμε; Να σας πω εγώ μερικούς τρόπους….

1. Ψάξτε σε φίλους που δουλεύουν σε μεγάλες εταιρείες. Συχνά πυκνά κάνουν αναβάθμιση υπολογιστών και βγάζουν υπολογιστές πενταετίας – συνήθως – σε καλή κατάσταση. Βάλτε τους Διευθυντές σας στο παιγνίδι, να κάνουν μια βεβαίωση αποδοχής δωρεάς…Ας εκτεθούν και λιγάκι… Διευθυντές είναι… και να πάρουν τους υπολογιστές αυτούς και να τους κάνουν ένα σέρβις. Τι σημαίνει σέρβις…Εγκαταστείστε LINUX, φωνάξτε την ΕΛΑΚ και ζητείστε να σας φτιάξουν δίκτυο με τους υπολογιστές αυτούς. Το έχουν κάνουν πολλές φορές και δουλεύει (Thin Client λέγεται… και υποστηρίζεται πλήρως από το Linux). Αλλά και αυτόνομοι να είναι οι υπολογιστές πάλι θα δουλέψουν καλά. Με 30 ευρώ παίρνετε ένα router και κάνετε την αίθουσα ασύρματο δίκτυο.

2. Παψτε να ψάχνετε στο διαδίκτυο για την δουλειά των άλλων. Φτιάξτε τη δική σας…τη καλύτερη δυνατή και ανεβάστε την. Και κάντε την και κοινόχρηστη. Όλοι ψάχνουμε την δουλειά των άλλων και ξεχνάμε να δείξουμε την δουλειά τη δική μας. Γιατί η δική μας μας πήρε πολύ χρόνο, είναι δική μας και είναι πολύτιμη. Χρησιμοποιείστε δημοφιλείς σελίδες όπως το Slideshare για τις παρουσιάσεις σας, το Scribd για τα κείμενά σας, ή το Calameo ή κάποιο αντίστοιχο για τις ηλεκτρονικές σας εκδόσεις. Και διαλέξτε τα καλύτερα κομμάτια και στείλτε τα “πάνω” (UPLOAD). Φτιάξτε τα βιντεάκια σας και ανεβάστε τα σε κοινή θέα στο YOU TUBE για να τα αξιοποιήσουν όσοι θέλουν. Και μη νομίζετε ότι είμαι μόνο λόγια. Αν σε οποιοδήποτε από αυτά τα site ζητήσετε manaliss θα με βρείτε. Άρα μη περιμένετε από το Υπουργείο ή κανένα άλλο να κάνει την δουλειά. Τη δουλειά θα τη κάνετε εσείς. Και αν χρησιμοποιήσατε “πρώτη ύλη” από το διαδίκτυο, μη ξεχάσετε να δηλώσετε τη πηγή.

Το συζήτησα το “περιστατικό” με τη παρέα του καφέ του Σαββάτου… (τους συμμαθητές μου). Η άποψή τους ήταν διπλή… Από την μια η θέση για το Ίντερνετ χαρακτηρίστηκε ακραία και μη αντιπροσωπευτική. Από την άλλη όμως αυτή η ακραία άποψη, ίσως μπορέσει να αποτελέσει κινητήρια δύναμη, για να αλλάξουν κάποια πράγματα. Μπορεί σήμερα να μας φαίνονται ακραία, αλλά σε βάθος χρόνου, μπορεί να είναι μια πραγματικότητα. Δεν ξέρω.

Πάντως νομίζω ότι όλοι όσοι ασχολούμαστε με την εκπαίδευση “και την ψάχνουμε” τη δουλειά, όσον αφορά τις δυνατότητες που δίνουν οι νέες τεχνολογίες, καλό είναι να αρχίσουμε να παράγουμε υλικό, πρωτότυπο, καλό, και κυρίως χρήσιμο. Από όλους. Ανοίξτε ένα site στο διαδίκτυο (τα 100 MB είναι ο χώρος που δίνουν τα περισσότερα sites δωρεάν) και βάλτε τη δουλειά σας εκεί. (Δείτε το chemallfh που αφορά τη Χημεία Α λυκείου. Δεν έχει ανανεωθεί εδώ και τρία χρόνια όμως ακόμα το βλέπουν 1000 άτομα το μήνα – προφανώς μαθητές Α λυκείου ή/και καθηγητές).

Ξανά τέλος πάντων. Μη κρίνουμε τα πάντα με τα δεδομένα που έχουμε. Δεν είναι σίγουρο ότι είναι ο κανόνας. Να κοιτάξουμε να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας, να αξιοποιήσουμε όσο μπορούμε καλύτερα τις κλασσικές μεθόδους διδασκαλίας και να ενισχύσουμε όσο μπορούμε αυτές τις μεθόδους με τις νέες τεχνολογίες.

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και πράξτε ανάλογα. Αλλά μη χάσουμε το μέτρο. Εμείς οι “Αθηναίοι” έχουμε άλλα δεδομένα. Μη τα γενικεύουμε.

Αχ!!! Τα είπα πάλι. Σκεφτείτε τα.

Τη καλησπέρα μου…

Τι είναι η εκπαίδευση;

Παρασκευή πρωί, όπως συνήθως το τελευταίο καιρό, ο καφές μπροστά, και πάλι ξεκλέβω χρόνο για να γράψω “κάτι”. Θα έλεγα ότι είναι η ώρα μου.

Αφορμή για όσα θα διαβάσετε είναι όσα έκανα το τελευταίο δεκαήμερο… όπως έγραψα στην προηγούμενη εγγραφή.

Εκπαίδευση… σε ένα κόσμο που αλλάζει όχι με τα χρόνια, αλλά με την ημέρα, για να μη πω με την ώρα. Και έχεις μπροστά σου παιδιά, που έχουν μάθει να σκέφτονται με ένα τρόπο, που εμείς δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Η επεξεργασία των πληροφοριών που δέχονται γίνονται με ρυθμούς πολύ πιο γρήγορους από ότι μάθαμε να κανουμε εμείς. (Το “εμείς” εδώ ερμηνεύεται σαν όλοι όσοι μετράμε την ηλικία βάζοντας – άντα (μη πω και – ήντα ) μπροστά. ) Οι ρυθμοί με τους οποίους έρχονται οι πληροφορίες είναι τέτοιοι που είναι απαραίτητο να φιλτράρονται στην “είσοδο” για να περάσουν στην “επεξεργασία” και να δώσουν αποτέλεσμα (= ” έξοδος”). Για να μιλήσουμε σε μια καθημερινή γλώσσα.

Εμείς λοιπόν οι εκπαιδευτικοί έχουμε αυτό το κοινό. Πριν προχωρήσω δείτε μια φωτογραφία με αρκετό χιούμορ…

Όμως στη τελευταία φωτογραφία έχω ένσταση. Θα έπρεπε να αλλάξει. Εγώ θα έβαζα αντί για το θηρίο, μια ορχήστρα και εμένα στο πόντιουμ. Για τα άλλα δεν έχω αντίρρηση. Γιατί το κάθε παιδί παίζει το δικό του όργανο στην ορχήστρα, και εγώ πρέπει να το συντονίσω και συγχρονίσω. Και να σας εξηγήσω γιατί.

Πήγαμε στον FLASH την προηγούμενη εβδομάδα…και είδα μαθητές μου να ξεδιπλώνουν ένα ενδιαφέρον, μια συμμετοχή υπέροχα απροσδόκητη. Είδα να μπαίνουν, όπως λέμε, στα βαθιά, και να ρωτάνε, να συμμετέχουν να αλληλεπιδρούν. Θέλω να πιστεύω ότι όντως αναστατώσαμε ευχάριστα το σταθμό και ότι δεν ήταν απλά μια “ευγενική αποφώνηση” που μας είπαν όταν φεύγαμε. Και όταν γίνανε δημοσιογράφοι, τα δώσαν όλα και “στριμώξανε” διευθυντές, ιδιοκτήτες, δημοσιογράφους… δεν αφήσανε κανένα…Όμως το χαμόγελο και η συνέχεια της συζήτησης μετά στο λεωφορείο, ήταν για εμένα η καλύτερη επιβεβαίωση ότι ήταν μια επιτυχημένη έξοδος. Και σίγουρα εκπαιδευτική.

Την επόμενη μέρα, βρεθήκαμε στα Εκπαιδευτήρια ΔΟΥΚΑ για τις ερευνητικές εργασίες. Και για αυτό έγραψα…αλλά υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν έγραψα…Οι μαθητές που παρουσίασαν, “έπαιξαν” εκτός έδρας. Μίλησαν σε άγνωστο κοινό που τους έκρινε. Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ την πρώτη φορά που μίλησα σε συνέδριο (στα σαράντα μου περίπου) το κομπλάρισμα που είχα μόλις ανέβηκα “πάνω”. Η αίσθηση του “χάους” μπροστά μου στην αίθουσα, που έβλεπα πολλά και τίποτα. Που προσπαθούσα να θυμηθώ τι ήθελα να πω και να μη ξεχάσω κάτι. Τη δύναμη που πήρα από το “fan club” που λέω όταν έβλεπα τα πρόσωπα των γνωστών μου στο κοινό και μέσα από το χαμόγελό τους έπαιρνα τη δύναμη και την επιβεβαίωση ότι πάω καλά. Είπαμε… στα σαράντα. Όχι στα δεκαεπτά…Αντιληπτό το άγχος των παιδιών, αντιληπτή η κερκίδα που φτιάξανε οι συμμαθητές τους όταν αναγγέλθηκε η ομιλία τους. (Κρατώντας τα προσχήματα…είπαμε να τους ησυχάσουμε…αλλά μάλλον αργήσαμε να το κάνουμε….”μας ξεφύγανε λιγάκι….”). Ήταν απαραίτητο για να πάρουν την δύναμη να σταθούνε όρθιοι μπροστά στους συμμαθητές τους. Αν αυτό δεν είναι εκπαίδευση, τότε τι είναι;

Προχθές βρέθηκα σε μια μουσική βραδιά. Και γι αυτό έγραψα. Πάλι όμως υπάρχουν πράγματα που δεν έγραψα. Δεν έγραψα δηλαδή για 10 παιδιά στα 16 – 17 που κράτησαν ένα πρόγραμμα μουσικό για τρεις ώρες… με την ψυχή τους. Τα δώσαν όλα. Τα είπαν όλα. Ξεσηκώσαν το κόσμο με τη ζωντάνια τους και την ορμή τους. Γιατί; Γιατί βρέθηκε κάποιος που πίστεψε σε αυτά. Γιατί κάποιος άφησε την οικογένεια του, τα παιδιά του και σε δύσκολους καιρούς δεν έκανε ότι έκανε με βάση τα λεφτά που του δίνουν. Έκανε πράγματα από την καρδιά του. Και έτρεξε, και φώναξε, και κουβάλησε, και έπλυνε. Δεν κοίταξε τι έλεγε το job description και αν προβλεπόταν να τα κάνει. Πόσες φορές έχετε ακούσει το ” Για τα λεφτά που μου δίνουν και πολλά κάνω…” Για τα παιδιά ποτέ δεν υπάρχουν “πολλά”. Τα παιδια δώσαν αυτό που δίνουν πάντα… την ψυχή τους σε αυτούς που τα στηρίζουν. Το κορίτσια γίνανε γυναίκες σε μια στιγμή, και τα αγόρια άντρες. Και πήρανε τη κατάσταση πάνω τους… αλλά πάντα ψάχνανε τη “κυρία” τους μέσα στο κόσμο. Τη “κυρία” τους που τα έδωσε όλα. Επιβράβευε τους πάντες, χειροκροτούσε δυνατότερα από όλους, φώναζε και “χτυπιότανε” στις δυνατές ερμηνείες…Αλλά και τα παιδιά, κατεβαίνοντας σχεδόν όλα… πηγαίνανε πρώτα στη “κυρία” τους, που τα αγκάλιαζε, τα φιλούσε και τους έδινε τα μπράβο τους που δίκαια θέλανε, και πάντα μα πάντα, έσκυβε στο αυτί τους και τους ψιθύριζε κάτι “δικό” τους και μετά αποχωρούσανε για να πάνε στους δικούς τους. Με θάρρος και με το καμάρι του νικητή. Και το βλέμμα καθάριο, γεμάτο ευχαριστώ. Και η κυρία τους “εκεί” άσχετα αν ίσα που στεκόταν στα πόδια της από τη κούραση. Να παίρνει δύναμη από όλη την θετική ενέργεια του χώρου. Αν αυτό δεν είναι εκπαίδευση (για εκπαιδευτικούς κυρίως) τότε τι είναι;

Χθες βρέθηκα στη Βαλαωρίτου στα εγκαίνια μια έκθεσης ενός παλιού μου μαθητή, του Δημήτρη Ρόκου. Εκεί λοιπόν είδα τους παλιούς μου μαθητές και πολύ χάρηκαν και πολύ χάρηκα που τους είδα…Και μιλήσαμε σαν φίλοι πια… κάποιοι “παίζανε” αναποφάσιστοι ανάμεσα στον ενικό και τον πληθυντικό (μια φορά μαθητής, πάντα μαθητής….) αλλά τα είπαμε, γελάσαμε, μιλήσαμε, θυμηθήκαμε. Κάποιοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να απολογηθούν…γιατί δεν διαβάζανε Χημεία, μετά από 15 χρόνια…γιατί έτσι το αισθάνθηκαν. Μου φαίνεται ότι τους προκαλώ άγχος…ακόμα. Το καλύτερο όμως μου το είπε μια “μαμά” η οποία με το που με είδε, με θυμήθηκε και αφού με χαιρέτησε πολύ εγκάρδια μου είπε…”Τα παιδιά μιλάνε για εσάς…με πολύ αγάπη σαν ένα καλό τους φίλο…” Και εγώ φούσκωσα ακόμα περισσότερο…από υπερηφάνεια αυτή τη φορά. Και της απάντησα με κάτι που είχα πει…πολύ παλιά που με είχαν ρωτήσει…Πως θα καταλάβετε αν είστε καλός καθηγητής; Και είχα απαντήσει ότι “Όταν βλέπω τους παλιούς μου μαθητές και έρχονται προς τα εμένα αντι να αλλάζουν πεζοδρόμιο, τότε θα θεωρήσω ότι έχω πετύχει”. Με δεδομένη την μέχρι τώρα πορεία, μάλλον καλά πάω. Βλέπετε η εκπαίδευση, δεν μένει μέσα στη τάξη. Αν αύριο ρωτήσουν τον Δημήτρη αν είχε κόσμο στα εγκαίνεια, θα πει…Ναι…α!!! ήρθαν και παλιοί καθηγητές μου…από το σχολείο. (Δεν πήγα μόνος μου και είχαν περάσει και άλλοι πριν). Άρα και εδώ η εκπαίδευση δεν έχει ελεύθερο χρόνο.

Στις αρχές του Μάρτη θα βρεθούμε στη Θεσσαλονίκη σε ένα συνέδριο μαθητών. Οι μαθητές μας θα πάρουν μέρος στο συνέδριο και θα παρουσιάσουν έναν αριθμό εργασιών σε ένα πανελλήνιο συνέδριο μαθητών. Θα βρεθούν με συμμαθητές τους από όλη την Ελλάδα. Θα συνεργαστούν, θα συζητήσουν, θα ανταλλάξουν απόψεις και θα “εκτεθούν” μπροστά σε κοινό. Εργάστηκαν και έφτιαξαν μια εργασία, με βάση πρότυπα συνεδρίων, έφτιαξαν τις υποδομές τους, τις παρουσιάσεις τους και είναι έτοιμοι να ξεκινήουν. Και αυτό μέσα στην εκπαίδευση είναι.

Και άλλα πολλά…αλλά και η Φυσική και η Χημεία, και όλα εκείνα που πρέπει να μάθουν για να μπορέσουν να καταλάβουν το κόσμο γύρω τους. Αλλά μήπως εμείς πρέπει κάπως αλλιώς να το δούμε το θέμα; Μήπως πρέπει να εμπιστευθούμε και ίσως να εμπνεύσουμε τα παιδιά; Περνάνε τη μισή τους μέρα μαζί μας. Η εικόνα που πρέπει να παίρνουν είναι η εικόνα του ανθρώπου που πιστεύει, εμπιστεύεται, εμπνέει. Όχι του “τόσα μου δίνουν, τόσα κάνω”. Δεν μετριούνται όλα με το μισθό. Υπάρχει και η ικανοποίηση, ότι κάποιοι άνθρωποι “από κάτω” που πρέπει να τους δούμε σαν ανθρώπους και όχι σαν “αντικείμενο” προς εκπαίδευση. Και μάλλον πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε λίγο μέσα από τα μάτια τους. Αλλά και αυτοί να έρθουν λίγο προς τη δική μας μεριά. Να βρεθούμε επιτέλους…κάπου στη μέση. Να κλείσει το “χάσμα των γενεών”.

Ωχ..Πάλι ξέφυγα και πέρασε και η ώρα….Πρέπει να το κλείσω…και να πάω για δουλειά…

Καλό Παρασκευο Σαββατο Κυριακο Δεύτερο…Κόσμια με τα θαλασσινά…Είπαμε Καθαρή Δευτέρα βράδυ, η μισή Ελλάδα κοιλοπονάει….Και είναι και νηστεία…

Τη καλημέρα μου…

Γιορτάσαμε και φέτος…

Μεγάλη μέρα σήμερα. Του Αγ. Χαράλαμπου σήμερα και έχουμε τρεις στην οικογένεια. Τον παππού, το ανηψιό και τον γιο. Σήμερα θα σταθώ στον παππού, γράφοντας κάποιες σκέψεις, που καλό θα ήταν να τις κάνουμε όλοι, αν έχουμε αντίστοιχη “περίπτωση”.

Ο παππους λοιπόν βλέπει τα ογδόντα να έρχονται, και δεν μπορεί να κάνει κάτι άλλο από το να περιμένει. Είναι όμως μια κατάσταση περίεργη. Με αρκετά κινητικά προβλήματα, είναι σχεδόν εγκλωβισμένος στο σπίτι. Η διάθεση του είναι για πολλά. Οι δυνατότητες του όμως πλέον δεν είναι για πολλά.

Πέρασα σήμερα να τον δω, για λίγο και μου ανάπτυξε τα σχέδια του για τη σημερινή βραδιά. Όλα σε πρώτο πρόσωπο, ακόμα και τα ψώνια όταν ξέρει πολύ καλά ότι έστω και το ένα σκαλί τον ταλαιπωρεί, πόσο μάλλον τα 23 για να βγει από το σπίτι και άλλα 23 για την επιστροφή. Τον άκουγα για τα ψώνια και τις επιλογές και μόνο να συμφωνήσω μπορούσα. Και στα λόγια του υπήρχε κάτι περίεργο.

Μιλούσε μόνο για σήμερα. Δεν υπήρχε κάποιος σχεδιασμός για αύριο. Ηταν μια πίκρα του τύπου, φέτος τα θέλω όλα άψογα, γιατί δεν ξέρω αν θα είμαι του χρόνου…Πολύ σκληρό και σαν σκέψη, όμως σε κάποια στιγμή το είπε ότι τους θέλει όλους στο σπίτι γιατί…

Μετά η μητέρα μου, μου είπε 2-3 φορές τα σχέδια της για το βράδυ, το τι θέλει να κάνει και να μη κάνει. Και εδώ στον αέρα πλανιόταν το ίδιο πράμα. Τα πράματα είναι πιο αισιόδοξα μια και έχουμε λιγότερα προβλήματα στη κίνηση. Μπορεί η δεξιά μεριά να είναι σχεδόν όλη “σιδερένια” (αστράγαλος – κεφαλή μηριαίου και ώμος…), αλλά τα κάνουμε όλα.

Όμως καλό είναι να το σκεφτόμαστε κάθε φορά που έχουμε έναν ηλικιωμένο. Δηλαδή πως περνάει η μέρα; Μέσα από την τηλεόραση, ενημερώνονται, ακούνε καθημερινά όλα τα αισιόδοξα, έχουν τα εγγόνια τους και τα παιδιά τους και την αγωνία τους για το μέλλον τους, (αυτό δεν αλλάζει ό,τι και να γίνει). Λοιπόν βλέποντας συνέχεια τηλεόραση από μόνο του φτάνει. Αν το σκεφτούμε λίγο, θα καταλάβουμε. Μετά είναι η συζήτηση…μετά από 55 χρόνια έγγαμου βίου, δεν νομίζω ότι υπάρχει θέμα για συζήτηση…Η μοναξιά επιτείνεται. Σε μεγάλο βαθμό. Παίρνοντας ένα τηλέφωνο, γίνεται φανερή η χαρά και η διάθεση για ομιλία. Και πάντα υπάρχει κάτι να πεις και να ακούσεις. Έχει και τις επαναλήψεις του βέβαια, αλλά ποιος μετράει.

Κλείνοντας, γιατί σήμερα έχω μια αμηχανία…και αδυναμία συγκέντρωσης…δεν μου βγαίνει καλά. Ένα τηλεφωνάκι με λίγο χρόνο στη διάθεση μας για κουβεντούλα, ένας καφές έτσι με επίσκεψη για να τα πούμε. Μια αγορά που άκουσες ότι θέλουν, σαν αφορμή να πας μια επίσκεψη…Όλα αυτά είναι αφορμές για γιορτή. Απλές μικρές καθημερινές γιορτές, που βγάζουν τον άνθρωπό μας, από τη μοναξιά του και την απομόνωσή του. Μη λυπηθείτε το χρόνο σας…δεν κοστίζει και αξίζει κάθε δευτερόλεπτο.

Κλείνω…Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες, και να είστε καλά.

Τη καλησπέρα μου…

Απολογισμός 2011 – Προγραμματισμός 2012

Τώρα που κοιμάστε και προσπαθείτε σιγά σιγά να ξεξυπνήσετε, βρίσκω ευκαιρία να κάνω τον απολογισμό της προηγούμενης χρονιάς και τον προγραμματισμό της επόμενης. Θυμάμαι ότι κάτι τέτοιο έκανα και πέρυσι, αλλά δεν το έχω διαβάσει. Θα το δοαβάσω μετά να δω αν πρωτοτύπησα… και αν έκανα αυτά που είχα προγραμματίσει.

Τη χρονιά που πέρασε λοιπόν… (τα γράφω όπως μου έρχονται χωρίς αξιολόγηση…)

– Ανακάλυψα το Twitter και μπόρεσα να καταλάβω τους 14-χρονους με το SMS. Ακόμα το μαθαίνω και βρίσκω ότι είναι εντυπωσιακό εργαλείο. Μέσα από αυτό “γνώρισα” πολλούς ενδαφέροντες ανθρώπους σε όλο το κόσμο. Κάποια στιγμή μπορεί να τους έχω και απέναντί μου με τη φυσική τους υπόσταση.

– Τέλειωσα την επιμόρφωση για την πιστοποίηση Β επιπέδου, και έδωσα και τις εξετάσεις για το “χαρτί”. Για εμένα το συγκεκριμένο ήταν μια απογήτευση. Ο λόγος ήταν ότι δώσαμε χρόνο και χρήμα για να μάθουμε προγράμματα της προηγούμενης δεκαετίας (και ξέρετε τι σημαίνει στην πληροφορική 10 χρόνοια κενό), όταν υπάρχουν ελεύθερα στο διαδίκτυο δεκάδες εξαιρετικά προγράμματα και δωρεάν και σύγχρονα και …και… και … Τέλος πάντων. Επίσης μου φάνηκε παράλογο να γίνεται μια τέτοια διαδικασία, όταν ένας μεγάλος αριθμός σχολείων στερείται στοιχειωδών υποδομών για τη πληροφορική, ή το εργαστήριο πληροφορικής αποτελεί “άβατο” για τους άλλους καθηγητές…πλην “πληροφορικάριους”. Τέλος πάντων…έγινε και αυτό.

– Παρακολούθησα την ενημέρωση για τα PROJECTS ή όπως αλλιώς λέγονται Ερευνητικές Εργασίες. Και εδώ καλό θα ήταν να λέγανε τα ίδια πράγματα τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο. Γιατί δεν είπαν τα ίδια. Μάζεψαν τις ερωτήσεις και τον προβληματισμό που αναπτύχθηκε τον Ιούνιο – διαμόρφωσαν τον Σεπτέμβριο πάνω σε αυτά (σωστό σαν κίνηση…) και έτσι το κάθε σχολείο κάνει τα δικά του ανάλογα το αν έχουν επιμορφωθεί Ιούνιο ή Σεπτέμβριο. Καλό;

-Βρέθηκα στη Κρήτη…Ναι το ξέρω ότι από εκεί κατάγομαι αλλά είχα καιρό να πάω και να γυρίσω. Και έτσι “τους φόρτωσα όλους” και 15 μέρες γυρνάγαμε. Τουλάχιστον τώρα μπορώ να πω ότι τα παιδάκια μου γνώρισαν 5 μπαρμπάδες και 10 ξαδέρφια. Τι θα θυμούνται δεν ξέρω, ξέρω όμως ότι κατάλαβαν ότι υπάρχουν ρίζες εκεί. Και αυτός ήταν ο στόχος.

– Βρέθηκα στις Βρυξέλλες, σε ένα τριήμερο αθλητικό, με τρέξιμο, ενημερώσεις, συζητήσεις. Θετική σαν εμπειρία, αλλά είχε περιθώρια βελτίωσης στον προγραμματισμό. Επίσης δεν μπορέσαμε να δούμε και να μιλήσουμε με τους Ευρωβουλευτές που έλεγε το πρόγραμμα. Τόση δουλειά πια. Τέλος πάντων.

– Πήγα στη Σύρο στο συνέδριο για τις ΤΠΕ στην εκπαίδευση. Με εισήγηση που είχαμε δουλέψει με την Έφη τη Λουκέρη πάνω στο πόσο έτοιμοι είμαστε για το νέο σχολείο, είχαμε αντιφατικά αποτελέσματα και βγήκε ότι οι μαθητές είναι πιο έτοιμοι (έκπληξη!!!!) και οι καθηγητές έχουν αρκετή δουλειά ακόμα. Από την άλλη το Συνέδριο έδειξε σημάδια κόπωσης, στην οργάνωση και στο κόσμο. Η κρίση ήταν εμφανής. Το γεγονός ότι φέτος δεν έγινε το “αδελφό” συνέδριο στην Ημαθία, μάλλον προδιαγράφει και το μέλλον της Σύρου. Ελπίζω και εύχομαι όχι..

– Ασχολήθηκα με το σπίτι στο Αίγιο. Βρέθηκα 10 μέρες το καλοκαίρι και έκανα κάποιες ανακαινίσεις. Το σπίτι εμφανίζει σημάδια κόπωσης και θέλει τη συντήρησή του και το χρόνο του.

– Κάναμε τις εξετάσεις και φιλεξενήσαμε το Αμερικάνικο Κολλέγιο στις Πανελλαδικές εξετάσεις. Καινούργια εμπειρία που πήγε καλά.

– Με το σχολείο ξεκίνησα μια καινούργια διαδικασία, ψηφιακής παρουσίας με διαδικτυακά μαθήματα, εφημερίδες, blog, και άλλα όμορφα. Είναι μια πλήρης απασχόληση με πολλές ώρες και μέχρις στιγμής καλά αποτελέσματα. (Προσωπικά είμαι ενθουσιασμένος αλλά κρατάω μετριοπαθή στάση).

– Έχω “ανακαλύψει” πολλά καινούργια πράγματα, τόσα πολλά που δεν ξέρω πια τι να τα κάνω. Οπότε μάλλον πρέπει να οργανωθώ….

…Και με αυτό περνάμε στον προγραμματισμό.

– Πρέπει να οργανωθώ λοιπόν…να βάλω ένα σχέδιο, σε τι ακριβώς θέλω να κάνω στους διάφορους τομείς που ασχολούμαι και να κάνω προσεκτικά βήματα, με απολογισμό, σε κάθε βήμα.

– Σχέδια, δύσκολο να κάνεις…λόγω συνθηκών. Η κάθε πέρα προγραμματίζει την επόμενη, άντε τη βδομάδα. Παρακάτω δύσκολα. Το σπίτι στο χωριό θέλει ανακαίνιση, οπότε θα πρέπει κάποιες μέρες να τις αφιερώσω. Το σπίτι στην Αθήνα, θέλει τη φροντίδα του… οπότε και εδώ βρήκαμε τι θα κάνουμε. Εγώ θέλω το χρόνο μου και θα φροτνίσω να μου τον δώσω…

Δεν νομίζω ότι μπορώ να σκεφτώ τι θα κάνω. Υπάρχουν πολλά σε πολλούς άξονες : Σπίτι, Οικογένεια, Σχολείο, εγώ….κάποια στιγμή θα μπούνε σε μια σειρά…(καλά…λέμε τώρα)

Το σίγουρο είναι ότι έχουμε μια καινούργια χρονιά…Αυτό σημαίνει καινούργια αρχή… Αυτό σημαίνει καινούργιες δυνατότητες, καινούργιες προοπτικές, καινούργιες ιδέες…και άλλα καινούργια πράγματα. Άρα όλα εκείνα που πέρυσι φροντίσανε να τα βάλουνε στη καθημερινότητά μας και να μας κόψουν το χαμόγελο, τα όνειρα, τη χαρά…εμείς πρέπει να τα αφήσουμε πίσω και να φροντίσουμε με τα απλά καθημερινά να αλλάξουμε τη δική μας καθημερινότητα.

Καλή χρονιά σε όλους, με υγεία. δημιουργικότητα, αισιοδοξία, επιτυχίες.

Τη καλημέρα μου…

Μύρισαν Χριστούγεννα…

…Δηλαδή τι μύρισαν, εδώ είναι έφτασαν…τα βλέπω. Τα τριγωνα ξεσκονίζονται και γυαλίζονται, για να ορμήσουν αύριο στους δρόμους με τα παιδιά που θα τα κρατάνε. Ίσως τους το χαλάσει ο καιρός… (7 βαθμούς αυτή τη στιγμή στο Καρέα) αλλά τη διάθεση δεν πρέπει να τους την χαλάσει κανείς. Σε κανένα μας.

Για τρεις μέρες, ασχοληθείτε με τα σημαντικά και κλείστε τη τηλεόραση που μας έχει κάνει καταθλιπτικούς. Δεν θα αλλάξει κάτι. Ούτως η άλλως δενθα άλλαζε. Τώρα αρχίζουν και συζητάνε λέει νομοσχέδια, και βγαίνουν οι αντιθέσεις στην επιφάνεια. Κοινώς…Χ…καμε και η βάρκα γέρνει. Αν το κλείσουμε το μαγαζί στις 19 Γενάρη μια και στις 19 Φλεβάρη θα κάνουμε εκλογές, καταλάβατε τι θα έχουν προλάβει να ψηφίσουν. Προσωπικά πιστεύω ότι αυτή τη κυβέρνηση που μας κυβερνάει με εντολή “άλλων” θα την έχουμε πολύ καιρό. Αλλά είπαμε κλείνουμε τη τηλεόραση όχι για να τα γράφουμε απλά κάνουμε αποχή…για 4 μέρες.

Έτσι τα σημαντικά είναι :

1. Να μιλήσετε. Να μιλήσετε με τους ανθρώπους που πάντα θέλατε (ακόμα και εκείνη την άγνωστη ή εκείνο τον άγνωστο στο γραφείο). Να πείτε μια καλημέρα, να ανταλλάξετε ένα χαμόγελο, ανοιχτό από καρδιάς όχι “ξινό”. Να πείτε τη καλημέρα και να ακουστεί καθαρά, γιατί θα την εννοείτε, όχι μέσα από τα δόντια που θα ακουστεί σαν γρύλλισμα. Δε νομίζω ότι κοστίζει κάτι και θα δείτε το κόσμο γύρω σας να αλλάζει και να φωτίζεται.

2. Να θυμηθείτε. Να θυμηθείτε όλους εκείνους που κάποτε είσασταν πολύ μαζί, και να πάρετε ένα τηλέφωνο για ευχές. (Ψιτ…δεν είναι ανάγκη να είναι η παλιά σας γκ…ή ό παλιός σας γκ…)Ένας φίλος, ένας παλιός συμμαθητής, ένας γείτονας παλιός. Εντάξει και τα παλιά σας ταίρια….(δεν μπορώ τη γκρίνια χρονιάρες μέρες). Αλλά κυρίως θυμηθείτε τους γηραιούς της κοινωνίας μας…Δεν λέω τους γέρους γιατί πλέον ο “γέρος” σαν λέξη σημαίνει το “τελειωμένο”. Οι γηραιοί λοιπόν αυτές τις μέρες έχουν τη πιο βαθιά κατάθλιψη που θα μπορούσαν να έχουν. Μόνοι στο σπίτι, με τις ατελείωτες 24 ώρες να μη περνάνε. Βλέποντας την τηλεόραση, να αιτιολογεί, γιατί θα πρέπει να πληρώσουν ακόμα μια φορά αυτά που πληρώνανε μια ζωή, γιατί θα πρέπει το ήδη περιορισμένο επίδομα επιβίωσης, που παίρνουν να περιοριστεί περισσότερο. Να τους εξηγούν ότι μια από τις ελάχιστες χαρές που έχουν οι παραδοσιακοί παππούδες, να δίνουν χαρτζηλίκι στα εγγόνια τους δεν θα μπορέσουν να το κάνουν φέτος… γιατί πρέπει να φάνε, να πληρώσουν τη ΔΕΗ, να πάρουν τα φάρμακά τους και δεν φτάνουν. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι το ελάχιστο που μπορούν να έχουν από εμάς είναι ένα τηλέφωνο για μια “καλημέρα” και ένα “γεια τι κάνεις.” Δεν είναι ανάγκη να είναι μόνο ο παππούς και η γιαγιά. Στην οικογένεια υπάρχουν και άλλοι μεγάλης ηλικίας. Ένα τηλέφωνο μάκριά είναι. Και συνήθως είναι και προπληρωμένο “απεριόριστο” όπως λέμε. Άρα και εδώ δεν έχουμε κόστος.

3. Να δείτε. Να δείτε τι συμβαίνει γύρω σας. Να καταλάβετε ότι αν εσεις ειστε καλά, δεν είναι όλοι. Κάποιοι ζορίζονται. Τι μπορύμε να κανουμε για αυτούς; Ίσως τίποτα. Ίσως πολλά. Δεν το ξέρω. Ξέρω όμως ότι εκείνα τα σεντόνια που είχα από τα παιδιά μου (22, 19, 16 σήμερα) με τα αρκουδάκια και τα ελαφάκια δεν επρόκειτο να τα χρησιμοποιήσουν ποτέ, ενώ στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης θα τα χρησιμοποιήσουν. Μπορεί να είναι “δουλεμένα” αλλά έχουν αρκετή ζωή μπροστά τους μια και έχουμε το συνήθειο “για τα παιδιά μας να παίρνουμε το καλύτερο”. Ο παλιός υπολογιστής που κλωτσούσα δεξιά αριστερά, μια και ο Άγιος Βασίλης έφερε νωρίτερα φέτος το καινούργιο υπολογιστή, αν τον φυλάξω μόνο παλιότερος θα γίνει και άχρηστότερος ( αν υπάρχει η λέξη ). Ένα φορμά λοιπόν, ένα UBUNTU μέσα και όλα τα απαραίτητα προγράμματα από το ΕΛ/ΛΑΚ και χάρισμα. Όσο και αν τον πληρώσατε τότε τώρα δεν παίρνετε μία. Πάρτε τουλάχιστον την εικόνα ενός φωτισμένου προσώπου ενός παιδιού σε ένα χωριό, ή στην διπλανή σας πόρτα. Εκείνο το DISCMAN που κάπου το είχατε και σκονίζεται…αν είστε συλλέκτης σκόνης αφείστε το εκεί. Αν όμως δεν το ξαναγγίξετε (το πιθανότερο, λόγω MP3), ξεσκονίστε το, γράψτε και 2-3 CD και δώστε το. Κάποιος θα περάσει πολλές ώρες ακούγοντας μουσική. Φυσικά μπορείτε και να αγοράσετε, αλλά εγώ ψάχνω για “φτηνές λύσεις”.

4. Να δώσετε χρόνο στους ανθρώπους σας. Είπαμε…άλλο ανατρέφω και άλλο διατρέφω. Τα παιδιά μας, έχουν ανάγκη μια κουβέντα. Να βγούμε μια βόλτα έτσι όλοι μαζί και να μιλήσουμε λιγάκι. Όχι στη διαδρομή…την έχετε δει την εικόνα…Ο πατήρ οδηγός “κοιτάζει μπροστά”, ή μητηρ συνοδηγός “κοιτάζει από το παράθυρο” της προς τα έξω, τα βλαστάρια στα πίσω καθίσματα “καλωδιωμένα” κοιτάζουν…γενικώς. Αυτή είναι η εμπρακτη εικόνα του “Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν” που έχουν τα λεωφορεία. Επικοινωνία αλά “παντρεμένοι με παιδιά” με βάση εκείνο το σήριαλ Αμερικάνικης προέλευσης που γελάγαμε πριν δέκα χρόνια και ζούμε σήμερα.

Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Πάλι Παρασκευή γράφω. Πρέπει επειγόντως να γράψω μια άλλη μέρα…να αλλάξω.

Πάρτε και ένα Χριστουγεννιάτικο τοπίο…

Θυμηθείτε ότι η ποιότητα ζωής δεν μετριέται από το μήκος του αυτοκινήτου ή τις ίντσες της τηλεόρασης. Το με τι μετριέται το ξέρει ο καθένας μας. Το έχουμε ξεχάσει όμως.

Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους σας. Δεν θέλω να αρχίσω να απαριθμώ…θα κουραστώ. Ελπίζοντας σε ένα χαμογελαστό 2012, ξέρω ότι έτσι θα είναι μόνο αν το κάνουμε εμείς χαμογελαστό. Κανείς άλλος. Οπότε ας το κάνουμε πραγματικότητα.

Τη καλημέρα μου και Καλά Χριστούγεννα.

Ο Νίκος Γκάτσος, εμείς και οι άλλοι…

Πέρασε άλλη μια βδομάδα και Παρασκευή πρωί, πίνω το πρωινό μου καφέ πριν ξεκινήσω και γράφω πάλι εδώ. Βλέπετε Παρασκευή ξεκινάω αργά, και δεν μπορώ να κοιμηθώ παραπάνω..κάτσε να δεις….πως το είπανε….κατάθλιψη, μεγάλη ηλικία, συνήθειο από πολλά χρόνια τώρα…Δεν μπορώ να θυμηθώ αλλά και δεν μπορώ να κοιμηθώ μετά από μια ώρα. Τέλος πάντων. Τρομάζω γιατί η ίδια μέρα και η ίδια ώρα μου θυμίζει ρουτίνα και αυτό με ανησυχεί και με τρομάζει.

Τέλος πάντων. Ήταν μια βδομάδα γεμάτη και η επόμενη προβλέπεται ακόμα πιο γεμάτη.

Τα είχε όλα. Έτσι ξεκινώντας από τη προηγούμενη εγγραφή που αναφερότανε στο διαδικτυακό μάθημα – που πολύ με ενθουσίασε όπως καταλάβατε, από την αρχή της εβδομάδας, ξεκίνησε μια σειρά από πρόβες που αφορούσαν τη μουσική βραδιά, γιορτή, αφιέρωμα, πολυθέαμα, ….. ότι θέλετε βάλτε μέσα… για το Νίκο Γκάτσο. Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη…τρία τρίωρα για να δούμε αν δουλεύουν τα μικρόφωνα,αν παίζουν οι ταινίες, αν ανάβουν τα φώτα. Παρακολουθησα την πρόβα της Τρίτης την οποία βιντεογράφησα και μέρος της είδατε και εσείς. Θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω τι είδα, αλλά και κάποιες απορίες που μου δημιουργήθηκαν.

Οι μαθητές χωρίζονταν σε δύο ομάδες. Αυτοί που συμμετείχαν και το κοινό. Αυτοί που συμμετείχαν πάλι σε δύο ομάδες, οι μπροστά από τα φώτα και οι πίσω από τα φώτα. Ας δούμε αυτούς που δεν φαίνονται και χωρίς τη παρουσία τους δεν θα γινόταν τίποτα. Χωρίς τον Σταμάτη να περνάει μικρόφωνα στις σκάλες, τον Αλέξανδρο να ρυθμίζει τον ήχο, τον Αλέξανδρο (άλλος) να ρίχνει το προβολέα εκεί που πρέπει, αλλά και τους άλλους που “κουβαλάνε”, στήνουν, ρυθμίζουν, ανεβοκατεβάζουν το μικρόφωνο στο ύψος του εκάστοτε ομιλητή… και όλους τους άλλους, τίποτα δεν θα γινόταν. Οι μπροστά από τα φώτα, προσπαθούν να δώσουν το καλύτερο εαυτό τους και να τον ξεπεράσουν ακόμα, αλλά ξεχνάμε όλοι ότι είναι παιδιά. Θα θέλαμε να το ξεχάσουν και αυτά και να φερθούν “πιό σοβαρά” αλλά δεν μπορούν γιατί αυτά είναι παιδιά και εμείς οι μεγάλοι. Οπότε…θα τη κανουν τη σκανδαλιά, θα δουν το πιάνο και θα ορμήσουν να παίξουν ένα κοματάκι… θα ξεφύγει κανένας καπνός στο νερό (Smoke on the water) από καμιά κιθάρα, θα ξεχαστούν μιλώντας, δημιουργώντας “κενά” στη πρόβα, θα χειροκρτήσουν και θα κάνουν κερκίδα όταν ο κολλητός τους πει ένα κομάτι καλά. Γιατί τους αρέσει αυτό που κάνουν και δεν το κάνουν για εμάς. Τουλάχιστον όχι μόνο για εμάς.

Το κοινό και αυτό χωρίζεται σε δύο ομάδες. Είναι οι περαστικοί, οι οποίοι συνήθως δεν παίρνουν γρήγορα “χαμπάρι” τι γίνεται και μιλάνε δυνατά, φωνάζουν,…και μετά μαζεύονται. Και είναι οι “υπόλοιπο” από το τμήμα που έχουν οι συνάδελφοι που συντονίζουν τα της εκδήλωσης. Αυτοί γενικά έχουν δεί τη γιορτή καλά, μια και έχουν παρακολουθήσει τις πρόβες. Γενικά προσπαθούμε να μην είναι συνέχεια τα ίδια παιδιά στις πρόβες, ώστε να μη χάνονται πολλές ώρες από το ίδιο τμήμα. Εννιά ώρες πρόβες συνολικά, αλλά και πολλές άλλες ώρες δουλειάς στο σπίτι ή και μερικές διάσπαρτες μέσα στις τάξεις, (κατανομή ρόλων, επιλογή θεμάτων – τραγουδιών κλπ κλπ κλπ)

Ομως… δεν μπορώ να σκεφτώ και το “ψυχρό” καθηγητικό ερώτημα. Τα παιδιά μπροστά από τα φώτα, έχουν αφιερώσει πολλές ώρες στην εκδήλωση. Ώρες μέσα από τη τάξη και το μάθημα…που δεν κάνανε. Αυτές τις ώρες, πως θα τις αναπληρώσουν; Στις σκέψεις αυτές με έβαλε ο Αλέξανδρος και ο γιόκας μου (το μπάσσο της γιορτής). Ο Αλέξανδρος όταν μου είπε ότι στη παράδοση τη συγκεκριμένη, έλειπε γιατί ήταν στις πρόβες (του Πολυτεχνείου), και ο γιόκας μου ο μικρός όταν δήλωσε ότι πάλι θα χάσει γενική παιδεία και κατεύθυνση λόγω πρόβας (τον έχω και στα δύο). Και εκεί συνειδητοποίησα ότι υπάρχει ένα κόστος, άλλου τύπου. Το οποίο εμείς οι καθηγητές πρέπει να αντιμετωπίσουμε με κάποιο τρόπο. Ποιος θα είναι αυτός; Η κατανόηση, η ενίσχυση, να δώσουμε λίγο χρόνο παραπάνω για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε και μια δεύτερη φορά αυτό που δεν κατάλαβε ο όποιος Αλέξανδρος, ήταν στους αγώνες μπάσκετ του σχολείου (άσχετο άλλά έγινε και αυτό), στις πρόβες ή στην εκδήλωση. Δηλαδή πρέπει να βοηθήσουμε όλοι σε κάθε εκδήλωση, να αναπληρώσουμε αυτή την απώλεια. Ώστε όλοι αυτοί οι μαθητές που συμμετέχουν να μη βγαίνουν “χαμένοι” από την προσπάθεια τους να δώσουν το καλύτερο, στην εκδήλωση. Από την άλλοι και οι ίδιοι οι μαθητές πρέπει να δουλέψουν λίγο παραπάνω (πόσο δεν ξέρω και που θα το χωρέσουν επίσης αυτό το “παραπάνω”).

Μετά είναι και ένα άλλο, το οποίο με προβληματίζει…Μετά την λήξη της γιορτής δίνουμε συγχαρητήρια στους καθηγητές που την οργάνωσαν και ένα γενικά μπράβο, στα παιδιά, και συνήθως ξεχνάμε τους πίσω από τα φώτα. Μήπως όμως κάνουμε κάτι λάθος; Η ψυχή που έχει η κάθε γιορτή οφείλεται στα παιδιά και στη διάθεση τους. Αυτό που μόνο ένας καθηγητής καταλαβαίνει μέσα σε μια τάξη. Ότι δηλαδή “δεν θα γεράσει ποτέ” μια και ορμή των παιδιών τον κρατάει μέσα στα πράγματα. Αν αφεθεί θα “γεράσει” όπως τόσοι καθηγητές που ξέρουμε όλοι. Αν όμως αφεθεί στα παιδιά θα τον παρασύρουν στον καινούργιο κόσμο. Οφείλω να ομολογήσω ότι η φράση του Βασίλη στη τεχνολογική κατεύθυνση κάπου το 2006-7 δεν θυμάμαι όταν τους έλεγα ότι ο κόσμος αλλάζει και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε (μάθημα τεχνολογίας επικοινωνιών συγγραφή 87!!!! και μιλούσαμε για νέες τεχνολογίες μέσα από το μάθημα της “αρχαίας ιστορίας” τους) ήταν το κλικ. Ποια ήταν η φράση; “Κύριε ο κόσμος άλλαξε δεν αλλάζει”. (Βασίλη αν το διαβάζεις για να μη νομίζεις ότι δεν σε πρόσεχα). Εκεί καταλαβαινεις ότι το χάνεις το τραίνο. (βλέπεις Ευανθια ότι δεν είναι όλα βαθμοί).

Κάποιες σκέψεις χύμα, όλες στο χαρτί. Όσοι έρθετε να μας παρακολουθήσετε σήμερα στην εκδήλωση – αφιέρωμα για το Νίκο Γκάτσο, να τα σκεφτείτε αυτά. Και ίσως η γιορτή πάρει μια άλλη διάσταση. Το λάθος ή το φάλτσο στο τραγούδι, θα εξαφανιστεί και η ατμόσφαιρα θα μας παρασύρει αλλού… όπως άλλωστε είναι και ο στόχος. Και βλέποντας τα παιδιά “επί σκηνής” ψάξτε και όλους του άλλους γύρω γύρω που όλο αγωνία κοιτάνε αν όλα πάνε καλά, και τρέχουνε για να διορθώσουν αν κάτι ξεφύγει. Είναι οι μαθητές οι πίσω από τα φώτα, που έχουν και αυτοί τη δική τους αγωνία. Και στο τέλος μη τους ξεχάσετε.

Εγώ θα είμαι εκεί, πληρώνοντας το τίμημα μου. Να βλέπω τις γιορτές μέσα από την οθόνη της βιντεοκάμερας. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για να μπορέσουμε κάποτε να τα δούμε και να μπορέσουμε να θυμηθούμε όλα όσα γίνανε. Όπως έγινε με τη χρονιά του 95 και την πενθήμερή της.

Αυτά. Μεγάλη εγγραφή σήμερα. Αλλά νομίζω ότι μπορούμε να σκεφτούμε κάποια πράγματα. Τα λέμε το βράδυ.

Τη καλημέρα μου…Ώρα να πηγαίνω.

Μια έκκληση αλλιώτικη…

Οι Έλληνες πάντα είχαμε μια ευαισθησία στον πόνο του συνανθρώπου μας. Στα προβλήματα είμασταν πάντα πρώτοι στην αλληλεγγύη. Στους σεισμούς η ΕΜΑΚ μας, πήγαινε από τους πρώτους – ακόμα και με έξοδα ιδιωτών – Είμαστε από τα πρώτα κράτη σε αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας. Αυτά που γράφω είναι όπως ακριβώς γράφονται και χωρίς ίχνος ειρωνίας. Πράγματι όσο μπορώ να θυμηθώ τα περίφημα c 130 της πολεμικής αεροπορίες είναι από τα πρώτα που φεύγανε με ανθρωπιστική βοήθεια. Αλλοτε με σκηνές, άλλοτε με τρόφιμα, άλλοτε με εξειδικευμένους ανθρώπους, όπως την ΕΜΑΚ που έγραψα νωρίτερα ή τους γιατρούς του κόσμου.

Έτσι και σήμερα άκουσα μια έκκληση από τους γιατρούς του κόσμου, για ένα λαό που βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη αυτό το καιρό, ενόψει και των Χριστουγέννων. Ο λαός αυτός έχει σαν χαρακτηριστικό του την περηφάνειά του και ο υπεύθυνος των γιατρών του κόσμου, κάνει έκκληση για διακριτική παροχή βοήθειας, ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη να μπορέσουν να πάρουν τη βοήθεια τους, χωρίς να “εκτεθούν” ή να τους προσβάλουμε.

Πριν σας επισυνάψω το απόσπασμα από την συνεντευξη αυτή, θα ήθελα απλά να σας πω, ότι όσο και αν είναι δύσκολοι οι καιροί που περνάμε, ένα πράγμα δεν μπορούν να μας πάρουν κυρίες και κύριοι. Το χαμόγελό μας, τον ουρανό μας, τον ήλιο μας και τη θάλασσά μας. Αυτά λοιπόν που έχουμε απλόχερα από τη φύση και όχι από κανένα άλλο μη τα στερήσετε από κανένα. Χαμογελάστε στους διπλανούς σας, βγείτε στον ήλιο και κοιτάξτε λίγο προς τα πάνω, να αισθανθείτε το χάδι του. Πηγαίνετε στη πρώτη παραλία που θα βρείτε μπροστά σας, χαθείτε στο απέραντο γαλάζιο και γεμίστε τα πνευμόνια σας με το άρωμά της. Και μετά γυρίστε και δείτε τι μπορείτε να κάνετε με αυτή την έκκληση. Δεν ανάγκη να σηκώσετε το σούπερ μάρκετ. Ένα κιλό ζάχαρη ή ένα κιλό μακαρόνια ή ένα κιλό αλεύρι ή δυο γάλατα η ένα κιλό ρύζι, μπορούν εύκολα να “χαθούν” μέσα στα ψώνια της ημέρας σας αλλά σίγουρα θα γεμίσουν κάποια πιάτα που παραμένουν άδεια. Για να οργανωθούμε λιγάκι εμείς, που μας έχουν οι κρατούντες για να βάζουν φόρους να κάνουμε για μια ακόμα φορά αυτό που δεν μπορούν αυτοί να κάνουν. Να βοηθήσουμε τον διπλανό μας. Και το λιγότερο είναι μια καλημέρα και ένα χαμόγελο.

Η ανακοίνωση λοιπόν… όπως την άκουσα και κυκλοφορεί και σκεφτείτε την σοβαρά…

Έκκληση των Γιατρών του Κόσμου για Ελλάδα

Έκκληση για τη συγκέντρωση βασικών τροφίμων απευθύνουν οι Γιατροί του Κόσμου, κάνοντας λόγο για σοβαρή ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα.

«Ζητάμε βασικά τρόφιμα για να φτιάξουμε οικογενειακά πακέτα ώστε διακριτικά να μπορούν να τα παίρνουν οι άνθρωποι στα σπίτια τους, διατηρώντας την αξιοπρέπειά τους χωρίς συσσίτια» τόνισε ο διευθυντής των Γιατρών του Κόσμου, Νικήτας Κανάκης, σε συνέντευξη Τύπου.

Η έκκληση αφορά τρόφιμα, όπως ρύζι, όσπρια, μακαρόνια, λάδι, γάλα σε κουτί και κυρίως παιδικά γάλατα.

«Το “μαμά πεινάω” επέστρεψε, όσο κι αν φαίνεται δύσκολο να το πιστέψει κανείς» τόνισε ο κ.Κανάκης, εξηγώντας ότι «υπάρχουν σήμερα πολλές οικογένειες που δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε αυτό, με αποτέλεσμα να απαιτείται άμεση ανάληψη κοινωνικής δράσης ώστε να στηριχθούν οι πιο ευπαθείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες».

Η ανάγκη για τρόφιμα προέκυψε στα τέσσερα πολυατρεία της οργάνωσης, Αθήνα, Πέραμα, Θεσσαλονίκη και Χανιά.

«Εκτινάχτηκε ο αριθμός των Ελλήνων, από το 6%-7% πέρσι τουλάχιστον στο 30% φέτος, που ζητούν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη από εμάς σε σύνολο 30.000 ανθρώπων τον τελευταίο χρόνο. Είναι άνθρωποι ηλικιωμένοι, μικροσυνταξιούχοι, νέοι άνεργοι, άνθρωποι με χρόνιες παθήσεις, που έρχονται με αγωνία πολλές φορές και με τη συνταγή από νοσοκομεία στο χέρι γιατί δεν μπορούν να πληρώσουν τη συμμετοχή τους. Αυτό που μας σόκαρε όμως περισσότερο είναι ότι τώρα πολλοί μας ζητούν και τρόφιμα», είπε ο κ. Κανάκης.

Έτσι οι Γιατροί του Κόσμου αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια νέα εκστρατεία για τρόφιμα η οποία θα αρχίσει τις επόμενες μέρες και θα κορυφωθεί τα Χριστούγεννα με ένα δέντρο από κουτιά με γάλα στην Πλατεία Γκοτζιά. «Για εμάς η φτώχεια έχει πρόσωπο» τονίζει η οργάνωση, υπογραμμίζοντας ότι «είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε ο χειμώνας του 2012 να αποδειχθεί ένας φονικός χειμώνας».

«Φέτος αλλάζουμε προσανατολισμό και ενώ πέρσι είχαμε στείλει 5-6 κοντέινερ με τρόφιμα στην Ουγκάντα, φέτος τα θέλουμε για την Ελλάδα. Αυτό που ζούμε εμείς είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, διαπιστώνουμε ότι οι ανάγκες είναι μεγάλες και θα αυξάνονται συνεχώς», είπε ο γιατρός, Γιάννης Μουζάλας, μέλος του Δ.Σ. της οργάνωσης.

Είκοσι δύο χρόνια μετά από μια διεθνή ανθρωπιστική δράση σε περισσότερες από 50 χώρες που είχε έναρξη στο Κουρδιστάν, οι 600 Έλληνες Γιατροί του Κόσμου φέτος γυρίζουν στην Ελλάδα εστιάζοντας όλη τη δράση τους αποκλειστικά στη χώρα μας.

«Οφείλουμε να είμαστε στην πρώτη γραμμή. Πρέπει να πάμε παραπέρα» κατέληξε ο κ. Κανάκης επισημαίνοντας τη σημασία που έχει και η οικονομική στήριξη της οργάνωσης σήμερα.

Η κάθετη μείωση σε βαθμό κατάργησης των κονδυλίων από το Δημόσιο, λόγω περικοπών, αλλά και από τον ιδιωτικό τομέα λόγω της κρίσης που έχει μειώσει απελπιστικά τους πόρους των Γιατρών του Κόσμου, καθιστούν, όπως τονίστηκε, ζωτικής σημασίας την οικονομική ενίσχυση για την αγορά αντιβιοτικών, αντιπυρετικών φαρμάκων και αναλώσιμων υλικών, αλλά κυρίως εμβολίων για παιδιά, καθώς, φέτος για πρώτη φορά, γονείς χωρίς ασφάλιση αδυνατούν να τα εξασφαλίσουν για τα παιδιά τους, με κίνδυνο να δούμε στην Ελλάδα ξεχασμένες αρρώστιες να επιστρέφουν.

Αυτά….Κοιτάξτε τι μπορούμε να κάνουμε…

Τη καλησπέρα μου….

Και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες…(οι απόφοιτοι).

Το κυνήγι μου στους αποφοίτους είναι γνωστό…στους αποφοίτους. Οι λόγοι είναι πολλοί με βασικότερο έναν… δεν γνωρίζονται μεταξύ τους.

Όντας ο μόνος χημικός στο Λύκειο επί 22 χρόνια μπορώ να πω ότι “δεν μου ξέφυγε κανείς”. Όλοι σε κάποια φάση της ζωής τους στο λύκειο υπήρξαν μαθητές μου. Σε κάποιους άφησα τραυματικές εμπειρίες και δεν θέλουν να έχουν “καμία σχέση μαζί μου” ενώ κάποιοι άλλοι έχουν τις καλύτερες αναμνήσεις από εμένα και να μοιράζονται μαζί μου ακόμα και κοινωνικές τους εκδηλώσεις όπως πχ τους γάμους τους, όπου με καλέσανε και με πολύ χαρά βρέθηκα. Το μεγάλο μου κόλλημα με τους απόφοιτους είναι ότι στους δύσκολους καιρούς που ζούμε όλα αυτά τα παιδιά που μοιράζονται κοινές εμπειρίες μέσα από το σχολείο, θα μπορούσαν να συνεργαστούν και έξω από το σχολείο. Δεν είναι μόνο αυτό όμως…

…και έτσι βρέθηκα στις Βρυξέλλες και ζήτησα από το facebook να μου πουν ποιος κερνάει καφέ στις Βρυξέλλες. Δέχτηκα προσκλήσεις για Παρίσι, Γενεύη, Μόσχα και Λισσαβόνα. Αλλά και από τις Βρυξέλλες.

Στις Βρυξέλλες βρέθηκα με τη Μαρία και το Κώστα. Τα είπαμε για κανένα δίωρο και μιλήσαμε για όσα μπορούσαμε να προλάβουμε. Δεν τους είδα πρώτη φορά από την αποφοίτησή τους. Είχαμε ξαναβρεθεί. Με την Μαρία πριν 2 χρόνια και με τον Κώστα βρισκόμαστε συχνά. Περάσαμε ένα υπέροχο βράδυ και ήταν περίεργο λίγο το κλίμα. Υπήρχε μια μικρή αμηχανία και ο “λόγος” έπαιζε ανάμεσα στον ενικό και τον πληθυντικό. Όμως το σημαντικότερο ήταν ότι η συζήτηση ήταν απλή, όμορφη ευχάριστη συζήτηση μεταξύ φίλων.

Θα ήθελα όμως να σταθώ για λίγο στις απαντήσεις που πήρα…Όσοι απάντησαν έδωσαν μια εικόνα των αποφοίτων. Είναι παντού. Και σκέφτηκα το εξής. Τι καλά θα ήταν να φτιάχναμε ένα δίκτυο υποδοχής των καινούργιων αποφοίτων που φεύγουν στο εξωτερικό για μεταπτυχιακό ή προπτυχιακές σπουδές. Θα μπορούσαν να βοηθήσουν πολύ στις δύσκολες πρώτες μέρες τις εγκατάστασης και του εγκλιματισμού.

Μετά σκέφτηκα πόσους πολιτικούς μηχανικούς, αρχιτέκτονες, ηλεκτρολόγους, μηχανολόγους, και λοιπούς μηχανικούς έχουμε. Αυτοί άραγε έχουν κοινά πεδία εργασίας, συνεργασίας; Δεν θα μπορούσαν να συνεργαστούν άραγε; Πόσοι γιατροί έχουν βγει από τους αποφοίτους. Διαφόρων ειδικοτήτων. Δεν θα μπορούσαν να συνεργαστούν. Τρεις απόφοιτοι εργάζονται στην ίδια εταιρεία. Το ξέρουν άραγε; Τέλος πάντων…συνέχεια αυτά σκέφτομαι. Και ζώντας στα χρόνια της επικοινωνίας, μου φαίνεται περίεργο που δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε.

Πάντως εγώ αισθάνθηκα πολύ καλύτερα που ήξερα ότι είχα δυο ανθρώπους που μένουν στις Βρυξέλλες και θα μπορούσαν να με βοηθήσουν αν χρειαζόμουν οτιδήποτε. Σίγουρα η καλή παρέα ήταν το καλύτερο.

Λοιπόν; Όσοι από τους απόφοιτους διαβάζετε το blog, και ξέρω ότι είναι αρκετοί, μήπως ήρθε η ώρα να πάρετε κανένα τηλεφωνάκι… να ψάξετε στο προφίλ μου (930 απόφοιτοι) στο Facebook ή στο Linked In (καμιά 100στή), να στείλετε κανένα μηνυματάκι, μπας και αρχίσετε να βρίσκεστε; Γιορτές έρχονται. Οι περισσότεροι θα περάσουν από Αθήνα μεριά…Οργανώστε κάτι έγκαιρα. Όχι αύριο, χθες.

Τη καλησπέρα μου από το συννεφιασμένο Αίγιο.

Κουράστηκα να κρύβομαι…

…πίσω από κωδικούς εγγραφές και site.

Είναι γνωστό ότι είμαι χημικός και είναι γνωστό ότι είμαι στην εκπαίδευση συνολικά…(μετράω μισό…) 27 συνολικά χρόνια. Και είναι γνωστό (εντάξει όχι πολύ) ότι ασχολούμαι με τους υπολογιστές περίπου 25 χρόνια (μιλώντας για PC αν βάλεις και SPECTRUM και COMMODORE πάμε στα 29). Η αποκάλυψη έγινε με το WEB 2.0. Η ευκολία να δημιουργήσεις υλικό είναι εκπληκτική. Και αυτό έχω κάνει…

Τα τελευταία 4-5 χρόνια έχω κάνει πολλά, και βρίσκονται δεξιά αριστερά στο διαδίκτυο. Στο διαδίκτυο κυκλοφορώ με το username : manaliss Με αυτό θα με βρείτε σχεδόν παντού. Και δεν μιλάω μόνο για κοινωνικά δίκτυα…facebook, msn (εκεί είναι λίγο διαφορετικό : manalissav), linkedin, twitter, hi5 και δεν ξέρω τι άλλο υπάρχει. (εννοείται σε αυτά δεν είμαι συνέχεια. Είναι μόνιμα ανοικτά, αλλά αφιερώνω κανένα δεκάλεπτο την ημέρα και μόνο αν έχω κάποια ειδοποίηση).

Είμαι στο YOU TUBE όπου στο κανάλι μου μπορείτε να βρείτε 98 βίντεο, τα περισσότερα των οποίων είναι παραδόσεις χημείας. Αναφέρονται σε χημεία Λυκείου, οπότε αν έχετε κάποιον που ενδιαφέρεται στείλτε τον από εκεί.

Είμαι στο scribd όπου έχω ανεβάσει κάποια κείμενα – λίγο γενικότερα εδώ – οφείλω να ομολογήσω.

Μετά ανακάλυψα το calameo. Εκεί έχω κάποιο υλικό σχετικά με τις ερευνητικές εργασίες, άλλο δικό μου και πρωτότυπο, άλλο από άλλους δημιουργούς. Μου άρεσε η μορφή βιβλίου που έχει.

Πρόσφατα ανακάλυψα το paper.li και έφτιαξα τρεις εφημερίδες…διαφορετικές.

Η μία είναι τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ του Μ. Αλισαβάκη. Αυτή βγαίνει κάθε μέρα στις 5 το απόγευμα και περιέχει επιλεγμένα θέματα για εκπαίδευση και τεχνολογία από το δίκτυο των επαφών μου στο Twitter. Γενικά μπορεί να βρει κανείς θέματα για εκπαιδευτικούς ή νέες τεχνολογίες.

Η επόμενη είναι τα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ – Γ. Έκδοση όπου έχει όλους του συνδέσμους από το δίκτυο μου στο Twitter, χωρίς περιορισμό ή επιλογή. Εδώ το υλικό είναι πολύ γενικότερο ως προς την ύλη. Εμπεριέχει την προηγούμενη εφημερίδα. Αυτή βγαίνει μια ώρα νωρίτερα. Και οι δύο είναι αυτόματες εκδόσεις, χωρίς δική μου παρέμβαση εκτός αν στείλω και εγώ κάποιο Tweet οπότε θα μπει στην έκδοση.

Η τελευταία είναι ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ. Αυτή είναι εβδομαδιαία και βγαίνει Κυριακή βράδυ κατά τις 9 (σε καμιά ωρίτσα δηλαδή από τώρα). Αυτή έχει δικές μου κυρίως επιλογές και περιέχει εκείνα τα site που είδα μέσα στη βδομάδα και βρήκα αξιόλογα ώστε να κρατήσω μια σημείωση και να τα ξαναδώ.

Σύνδεσμοι για όλα αυτά υπάρχουν αριστερά στο blog και μπορείτε να τα επισκεφτείτε και από εκεί. Χρησιμοποιείστε και το αρχείο για παλιότερες εκδόσεις.

Μετά είναι τα blogs : Το τελευταίο μου “παιδάκι” είναι το “Σχολείο χωρίς μαθητές είναι παράθυρο χωρίς θέα…”

Τα παλιότερα “παιδάκια μου” είναι στη καρτέλα : ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΜΟΥ ΙΧΝΟΣ

Μετά είναι οι ιστοσελίδες στα Google sites. Εκεί θα αναφέρω τη ΧΗΜΕΙΑ Α’ ΛΥΚΕΙΟΥ με αρκετό υλικό διαθέσιμο για όποιον μαθητή του χρειάζεται αλλά και η ΧΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ η οποία περιέχει παραδόσεις Οργανικής Χημείας για Γ’ Λυκείου.

Τέλος υπάρχει το MOODLE μια πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης. Αυτή πρέπει να διαβάσω λίγο να δω με ποιο τρόπο θα “την ανοίξω” μια και συχνά πυκνά βλέπω ότι κάποιοι προσπαθούν να μπουν και δεν τους αφήνει.

Έχω και άλλα αλλά δεν τα θυμάμαι. Συνήθως είναι γενικά ξεχασμένα, αφού τα έχω ξεχάσει και εγώ. Στο ψηφιακό ίχνος θα δείτε τις πρώτες προσπάθειες αλλά και κάποια άλλα sites με μικρότερο ενδιαφέρον. Τότε που τα έφτιαξα είχαν λόγο ύπαρξης… τώρα δεν ξέρω.

Επειδή η Χημεία πάντοτε αποτελούσε “μεγάλη αγάπη” στο σχολείο και σίγουρα κάποιοι θα ήθελαν ενδεχομένως να ρωτήσουν κάτι – κατά καιρούς – νομίζω ότι με όλα τα παραπάνω… δεν κρύβομαι καθόλου. Οπότε διαλέξτε και ρωτείστε… Πιθανότατα θα βρω χρόνο να σας απαντήσω…

Νομίζω ότι σας έδωσα αρκετή δουλειά… οπότε ρίξτε το στη μελέτη…Μοιραστείτε τους θησαυρούς σας και πάρτε από τους δικούς μου.

Τη καλησπέρα μου…