Featured Posts

  • Prev
  • Next

Μου κλέβω χρόνο…

Posted on : 19-03-2014 | By : manaliss | In : Κατηγορία από μόνο του., Κοινωνικά

0

440617_009_-_κάτω_απ'_την_Ακρόπολη_1903

Και μια άσχετη φωτογραφία από ένα μεγάλο φωτογράφο. Η Ακρόπολη το 1903 από τον Frederic Boissonas.

Μόλις τέλειωσα ένα πολύ δύσκολο πρότζεκτ… Πάρα πολύ δύσκολο, και τώρα ακούω Neil Diamond και ξεκουράζω το μυαλό μου γράφοντας κάποιες σκέψεις όχι για κανένα άλλο λόγο, απλά για να κάνω κάτι άλλο και να ξεσκονίσω το blog μια και είναι πάνω από ένα μήνα από τότε που έγραψα τελευταία φορά.

Ποιο είναι το πρότζεκτ που είπα ; Μια ζωή σε power point. Είναι ότι δυσκολότερο μπορεί να σου τύχει… Είναι δέκα μέρες τώρα που ανατρέχω σε παλιές φωτογραφίες, ανασύρω μνήμες, ψάχνω, θυμάμαι, ξεχνιέμαι. Βλέπω τις φωτογραφίες και βλέπω τη Βάλια και όλο σκέφτομαι να θυμηθώ να της πω ότι… και σταματάω.  Δεν είναι εύκολο… καθόλου εύκολο.

Θέλω να δώσω μια ζωή σε 60-70 διαφάνειες, γίνεται; Δεν γίνεται. Και δεν ξέρω πόσοι το καταλαβαίνουν. Φοβάμαι πολλοί λίγοι. Όλοι είναι υπερευαίσθητοι και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτή τη κατάσταση. Και αναδιπλώνονται σε προσωπικά συναισθήματα και δεν κάνουν τίποτα.  Δεν ξέρω είναι και αυτό μια άμυνα. Εμένα δεν με εκφράζει αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Ίσως εγώ να είμαι πιο χοντρόπετσος.

Όπως και να έχει προσπάθησα να κάνω κάτι. Ήδη έχω ακούσει κριτικές από τους πολυπράγμονες γνωμοδότες και θα ακούσω και άλλες. Σκοτίστηκα. Ακολουθώ τη καρδιά μου και προχωράω. Θα προτιμούσα πάντως όπως κράτησαν τα συναισθήματα τους για τον εαυτό τους, να κρατήσουν και την γνώμη τους για τον εαυτό τους, μια και δεν κάνανε τίποτα. Κουράστηκα. Απλό είναι.

Να!!! Γιαυτό μου αρέσει το blog. Ξεδίνεις βρε αδερφέ… Τα λες, όποιος τα διαβάσει και καταλάβει, κατάλαβε. Όποιος δεν καταλάβει, ούτως ή άλλως δεν καταλάβαινε οπότε μια από τα ίδια.

Φυσικά έχουμε και τα τρέχοντα… Η ύλη πρέπει να βγει σε δύο τάξεις πλέον δεσμευτικά  και πολύ πιεστικά. Τα διαγωνίσματα τρέχουν, η ύλη πιέζει και όλα πρέπει να γίνουν. Και οι αναθέσεις βροχή. Προσωπικός χρόνος; Μάλλον το ανέκδοτο της ημέρας.

Σάββατο όλο το πρωί στο σχολείο για μια πολύ σημαντική εκδήλωση και όπως εξελίχθηκε και πολύ πετυχημένη. Το πέρασμα από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Εκείνη η δύσκολη περίοδος που λέμε “προ εφηβεία”, εφηβεία, προσαρμογή και όλα τα άλλα που πάνε μαζί. Περίπου 100 γονείς, που επιτέλους βρήκαν κάποιους να ρωτήσουν και να πάρουν υπεύθυνες γνώμες, μια και οι δύο ψυχολόγοι με τις οποίες έγινε η συζήτηση, μπόρεσαν να δώσουν απαντήσεις. Πολλές ερωτήσεις, άρα πολλή αγωνία. Πάει το Σάββατο. Όμως όλοι θέλανε βίντεο από τη συζήτηση, οπότε πάει και η Κυριακή, γιατί όλοι νομίζουν ότι επειδή θέλει δύο λεπτά να παραλάβει κάποιος ένα DVD τόσο θέλει και να φτιαχτεί. Αυτή την εντύπωση έχουν. Τίποτε δεν γίνεται μόνο του.

Οι σημειώσεις για τους μαθητές της Α λυκείου που δεν καταλαβαίνουν τις αντιδράσεις, κρύβουν μέσα τους δυο απογεύματα δουλειά. Αλλά θα μπουν απλά μαζί με τις άλλες. Κάποιοι θα τις διαβάσουν και θα καταλάβουν κάτι παραπάνω. Οι υπόλοιποι θα θεωρήσουν ότι επειδή πήραν τις σημειώσεις θα τις μάθουν κιόλας. Αρκεί που τις έχουν στη τσάντα. Διάβασμα… τι είναι αυτό;

Το πρόγραμμα που τρέχει για τους μαθητές, και έχει να κάνει με την έξυπνη πόλη και τις  μεταφορές του μέλλοντος, δεν γίνεται μόνο του. Τα παιδιά θέλουν καθοδήγηση και εσύ πρέπει να διαβάσεις πράγματα για να μπορέσεις να βοηθήσεις ουσιαστικά.  Τα παιδιά όμως το ευχαριστιούνται πολύ και χαίρονται το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Και για αυτό αξίζει να το κάνεις.

Ο διαγωνισμός φυσικής δεν γίνεται μόνος του. Θέλει τρέξιμο και μάλιστα ομαδικό. Έτσι παρά το πήξιμο και τα μύρια όσα έπρεπε να γίνουν οι κατάλογοι και οι ταμπέλες που είναι απαραίτητες για το διαγωνισμό. Οπότε άσχετα αν είναι εμένα που πήραν τέσσερις ώρες από αυτές που δεν έχω πρέπει να το κάνω για να βοηθήσω τον συνάδελφο που έχει αναλάβει το διαγωνισμό, μια και τα άλλα μέλη που είναι στην επιτροπή του διαγωνισμού έχουν και αυτά άλλες αρμοδιότητες. Έτσι είναι οι συνάδελφοι. Αλλά οι δεκατέσσερις σελίδες με τους πίνακες και τις καταστάσεις δεν γίνονται μόνες τους.

Το πρόγραμμα που έρχεται και αφορά την εκλαΐκευση της επιστήμης (επικοινωνία της επιστήμης) και θα συμμετέχουν μαθητές της Α λυκείου και προβλέπει συνεργασία με άλλο σχολείο, δεν γίνεται μόνο του.

Ο πανελλήνιος διαγωνισμός χημείας που συμμετέχουν μαθητές μας, και αισθάνονται πολύ ανασφαλείς, (βλέπετε έχει ύλη που αντικειμενικά δεν έχει διδαχθεί ακόμα) σημαίνει ότι πρέπει να βρεθούν ώρες. Έτσι δύο ώρες για οξειδοαναγωγή και δύο ώρες για οξέα και βιομόρια. Και αυτό δεν γίνεται μόνο του. Και πως να είσαι αδιάφορος, όταν βλέπεις τους μαθητές σου να δουλεύουν και να κάνουν το παραπάνω, για να μάθουν τις οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις, για να πάνε καλά. Εκεί οφείλεις να κάνεις και εσύ το παραπάνω.Και αυτό δεν γίνεται μόνο του.

Κάποτε πρέπει να καταλάβουν ότι τα πράγματα δεν γίνονται μόνα τους. Κάποιος τα σκέφτηκε, κάποιος τα σχεδίασε, και κάποιος δούλεψε από “πίσω” εκεί που δεν φαίνεται, και βγήκε το τελικό αποτέλεσμα.

Α! Και κάτι άλλο. Επειδή ασχολείσαι με 1000 πράγματα δεν σημαίνει ότι θα ασχοληθείς και με τα άλλα 500. Κάποιοι άλλοι πρέπει να αναλάβουν τα τηλέφωνα και τις παραγγελίες για τα εργαστήρια. Κάποιοι άλλοι πρέπει να βρούνε το χρόνο και να ασχοληθούν με αυτά που τους αναλογούν.

Γιαυτό λέω ότι μου κλέβω χρόνο. Αυτή η μισή ώρα που μου πήρε για να γράψω αυτό το κείμενο την έχω κλεμμένη. Και αύριο θα την πληρώσω με ένα λίγο πιο πρωινό ξύπνημα ή σήμερα με ένα λίγο πιο αργό καληνύχτισμα.

Αχχχ!!! Ήδη αισθάνομαι πιο ανάλαφρος. Τη καλησπέρα μου.

Τα φτερά του δάσκαλου…

Posted on : 12-02-2014 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

0

“Οι μαθητές γεννιούνται με φτερά και οι δάσκαλοι τους μαθαίνουν να πετάνε” είχα διαβάσει κάπου. Μου άρεσε και σκέφτηκα ότι υπήρχε δίκιο σε αυτή τη φράση.  Δηλαδή οι δάσκαλοι μαθαίνουν τους μαθητές να ονειρεύονται, να σχεδιάζουν να βάζουν στόχους και να πετούν. Αλλά και οι μαθητές λειτουργούν αντίστροφα.

PE01492_

Με την σκέψη τους που δεν μπαίνει σε φίλτρα και σε καλούπια, μας παρασύρουν σε άλλες σκέψεις και άλλους δρόμους. Μας βάζουν προκλήσεις και εμείς ακολουθούμε αυτές τις προκλήσεις. Αλλά και εμείς τους μαθαίνουμε τους μηχανισμούς της σκέψεις, το τρόπο να συνδυάζουν τις γνώσεις, να αναλύουν τα δεδομένα και να βρίσκουν απαντήσεις. Γιατί αυτό τους μαθαίνουμε. Δεν τους μαθαίνουμε μαθήματα, ημερομηνίες, τύπους… τους μαθαίνουμε να οργανώνουν τη σκέψη τους, να αξιολογούν κάθε νέα γνώση και πάνω σε αυτή να χτίζουν την επόμενη. Έτσι να μπορούν να βλέπουν πιο μακριά.

PE01973_

Το ξέρω ότι σε πρώτη φάση δεν φαίνεται. Αλλά έτσι είναι.

Όμως ένα πρόβλημα που έχει ανακύψει τώρα τελευταία είναι τα “φτερά του δάσκαλου” . Τα έχουν ψαλιδίσει. Δεν τα έχουν κόψει εντελώς αλλά σίγουρα δεν τον αφήνουν να πετάξει.

Θυμάμαι την ευκολία με την οποία, μπορούσα να ονειρευτώ με τους μαθητές μου ένα πρόγραμμα και να πετάξουμε μαζί για να το πραγματοποιήσουμε. Το 1999 με αφορμή την τεχνολογία επικοινωνιών φτιάξαμε ένα σταθμό ραδιοφωνικό… αλλά ήμασταν πολύ μπροστά και έκλεισε πριν καλά καλά ανοίξει. Ήταν μια πλήρης εταιρεία, με υπεύθυνους προγράμματος, τεχνικούς, παραγωγούς μουσικής, διαφημιστές… όλη η τάξη είχε ρόλους. Και όλο το πρόγραμμα είχε προοπτική ανάπτυξης για τις επόμενες γενιές αλλά ποτέ δεν πέρασε την πρώτη χρονιά.

Σε άλλη χρονιά στήσαμε ένα πρόγραμμα για το νερό με 85 παιδιά. Όλοι οι μαθητές εργάστηκαν και έδωσαν εργασίες που έπιανε το νερό σε όλες τις πτυχές του. Ένα τεράστιο πρόγραμμα που έδωσε εντυπωσιακά αποτελέσματα.

Σε επόμενη φάση, ξεσηκώσαμε μια τάξη και ανακαλύψαμε τη Σικελία. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο Γιώργος για να κάνει τη θεατρική του παράσταση που του ζητάνε κάθε χρόνο τα παιδιά, πάνε από σπίτι σε σπίτι ψάχνοντας να κάνουνε πρόβες. Η Μαρία δεν μπορεί να βρει τον τρόπο να πάει τους μαθητές της στο Πανεπιστήμιο, να δουν τα εργαστήρια από κοντά. Ο Γιάννης δεν μπορεί να δουλέψει γιατί μπήκαν στο σχολείο και το κλέψανε αφού δεν το φύλαγε κανείς και  πήραν υπολογιστές και τώρα δεν έχουν λεφτά να πάρουν άλλο.

Πόσα τέτοια μπορώ να σκεφτώ. Συναδέλφους να μεταφέρουν με το κουτάκι τα αντιδραστήρια στο σχολείο τους την προηγούμενη για να δείξουν το πείραμα στους μαθητές τους και μετά να τα επιστρέψουν για άλλα σχολείο.

Πως μπορεί κάποιος να ονειρευτεί με αυτό το τρόπο. Και τι όνειρα να κάνει. Πώς μπορεί να παρασύρει ένας δάσκαλος τους μαθητές του σε νέους δρόμους σκέψης και γνώσεις, όταν το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να πει το μάθημά του.  Μερικές φορές αυτό φτάνει… αλλά ποιο είναι το κέρδος.

PE03510_

Μπαλώματα. Σήμερα ένα μεγάλο μέρος της παιδείας στηρίζεται σε εκείνους τους εκπαιδευτικούς που δεν το βάζουν κάτω. Που ακόμα και με κομμένα τα φτερά, με όλες τις περικοπές σε όλα, με όλες τις οφειλές που ποτέ δεν ήξερες ότι είχες αλλά έμαθες ότι χρωστάς, επιμένουν να πετάνε. Να παίρνουν τους μαθητές τους σε νέα ταξίδια. Και ευτυχώς είναι πολλοί. Οι μεγάλοι στις διοικητικές θέσεις έχουν ξεχάσει πως είναι η τάξη… πως είναι εκείνο το βλέμμα του παιδιού που περιμένει το παραπάνω, που δεν μένει στο βιβλίο αλλά θέλει να δει και κάτι άλλο. Αυτά τα έχουν ξεχάσει. Ξέρουν το αναλυτικό πρόγραμμα και τις σελίδες που πρέπει να διδάξεις, ξέρουν τα χρήματα που έχουν το ταμείο και όταν τολμήσεις να σχεδιάσεις μια δραστηριότητα σου πετάνε το “μπαλάκι” των εξόδων ή το πετάνε στους μαθητές.  Θέλουν να κάνεις τη δουλειά αλλά δεν σου παρέχουν υπολογιστές ή άλλα μέσα. Θέλουν οι μαθητές να μάθουν να διαβάζουν σε βιβλιοθήκες αλλά τις βιβλιοθήκες τις κλείνουν.

Τα φτερά των δασκάλων είναι ψαλιδισμένα. Αλλά δεν πρέπει να αφήσουμε να ψαλιδίσουν τη σκέψη μας. Οι ιδέες, η ευρηματικότητα, ο τρόπος να παρασύρουμε τους μαθητές μας είναι δικές μας… κανένας προϋπολογισμός, κανένα αναλυτικό πρόγραμμα, καμία μείωση μισθού δεν μπορεί να τα περιορίσει.

Έτσι ξεκινώντας από την αρχική φράση, θα έλεγα : Οι δάσκαλοι έχουν φτερά, και οι μαθητές τους θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν.PE03578_PE03537_

Ας απογειωθούμε λοιπόν για να δούμε το κόσμο αλλιώς…

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ’ ένα μικρούλι τόπι

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

Αγαπημένο τραγούδι από το Κώστα Χατζή.

Τη καλησπέρα μου…

 

Η διαφορά ανάμεσα στην επαιτεία…

Posted on : 02-02-2014 | By : manaliss | In : Κοινωνικά

0

Αρχίζω σιγά – σιγά να ξεπερνάω την άρνηση μου να περάσω από το ψηφιακό μου σπίτι μετά την τελευταία εγγραφή. Όμως πρέπει σιγά σιγά να προχωράμε…Έτσι ανοίγω τα παράθυρα, ξεσκονίζω, σκουπίζω και είμαι έτοιμος…

Είναι πολύ συχνό το φαινόμενο να βλέπεις ανθρώπους όλων των ηλικιών να κάθονται σε μια γωνία- συνήθως έξω από πολυσύχναστα μαγαζιά – με ένα κυπελλάκι στο χέρι και να ζητάνε ελεημοσύνη. Δυστυχώς η συχνότητα είχε αυξηθεί.

Χθες βρέθηκα στο Παγκράτι σε μια πολυσύχναστη διαδρομή σε κεντρικό δρόμο, είδα μια εικόνα διαφορετική.  Μια κυρία μεγάλης ηλικίας, φορώντας τα καλά της, με πολύ προσεγμένη εμφάνιση, κουλουριασμένη σε μια “γωνία”, προσπαθώντας να κρύψει το πρόσωπό της, με το χέρι απλωμένο κρατώντας ένα κυπελλάκι γιουρτιού. Είναι – για εμένα τουλάχιστον – φανερό ότι αυτή η κυρία δεν είναι “επαγγελματίας”.

Μια κυρία που έβαλε τα καλά της για να βγει έξω, όπως όλες οι “γιαγιάδες”, να τη δει ο κόσμος φροντισμένη να μη τη “κουτσομπολέψει” ότι βγήκε όπως – όπως, για να ζητήσει τη βοήθεια μας. Ούτε να το γράψω μπορώ…”να ζητιανέψει”. Τη βοήθεια μας ζητούσε…

Δεν μπόρεσα να τη κοιτάξω, φοβούμενος μη τη φέρω σε αμηχανία και τη κάνω να αισθανθεί ακόμα πιο άσχημα, έψαξα τις τσέπες μου και βρήκα “κάτι” και περνώντας χωρίς να σταθώ, όπως κάθε βιαστικός Νεοέλληνας, το έριξα μέσα… και πήγε να σηκωθεί να με ευχαριστήσει… Και εκεί ήταν που “με σκότωσε”.  Και έφυγα σχεδόν τρέχοντας αν και ήμουν βέβαιος ότι στα λόγια της που ψέλλισε διέκρινα το κλάμα…

Βρέθηκα σε φοβερή αμηχανία, αλλά και οργίστηκα.

Θα ήθελα να ξέρω ποιοι είναι αυτοί, και με ποιο δικαίωμα βγάζουν αυτούς τους ανθρώπους στο δρόμο. Τους ανθρώπους που μια ζωή έζησαν με αξιοπρέπεια τώρα τους βγάζουν στο δρόμο και τους φέρνουν σε αυτή τη θέση. Ήθελα να κάτσω λίγο δίπλα της να της μιλήσω, να δω αν μπορώ να κάνω κάτι, αλλά δεν τόλμησα…φοβήθηκα, ντράπηκα, δεν ξέρω. Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να αντικρίσω αυτό το πρόσωπο που θα μπορούσε να είναι η μητέρα μου και να του πω τι…

Θα ήθελα να ξέρω ποιοι έχουν βγάλει όλους αυτούς τους υπερήλικες στο δάσος δεξιά – αριστερά στον περιφερειακό και τους έχει βάλει να μαζεύουν χόρτα για να μαγειρέψουν. Προσέξτε το αν δεν το έχετε δει. Για αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να είναι λογικό γιατί το έχουν ξανακάνει (κάπου μετά τη κατοχή σε δύσκολα χρόνια), Γιατί να πρέπει να το ξανακάνουν τώρα;

Πολλά έχουν αλλάξει… Πολλά έχουν πάρει… Διακυβεύεται η αξιοπρέπεια μας και έχουν στο μάτι την ανθρωπιά μας…

Μπορούμε να παραμείνουμε άνθρωποι… Πρέπει να παραμείνουμε άνθρωποι.

Τη καλημέρα μου…

Καλή Χρονιά…

Posted on : 31-12-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

0

2014

Η καλύτερη μου… καφεδάκι και καινούργια χρονιά εν όψει…

Αυτό σημαίνει απολογισμός και προγραμματισμός…

Ας ξεκινήσουμε από τον απολογισμό… φέτος πλήρωσα πολλους λογαριασμούς.

Πάμε στο προγραμματισμό… του χρόνου θα πληρώσω πολλούς λογαριασμούς…

Ωραία τελείωσα… Λίγο ακόμα και θα μοιάζω με δελτίο ειδήσεων.

Τέλος πάντων… δεν θα μείνω εδώ όπως δεν έμεινα και πέρυσι.

Έτσι πέρυσι αποφάσισα τα σεμινάρια που έκανα για τους μαθητές μου να γίνονται ανοικτά σε όλο το κόσμο. Θεώρησα ότι θα ήταν καλό, για κάποιον που ενδιαφέρεται να μπορεί να παρακολουθήσει. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει γίνει ακόμα ευρύτερα αποδεκτό ή γνωστό και γενικά έχει μικρή συμμετοχή. Από την άλλη η αίσθηση που έχω είναι ότι μπαίνουν μάλλον από περιέργεια. Έτσι δενέχω τη διαδραστικότητα που θα περίμενα. Ένα που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι ότι δεν μπορούν να ρυθμίσουν το μικρόφωνο για να μιλήσουν… κάτι που θα έδινε μεγαλύτερη δυνατότητα συμμετοχής. Θα το συνεχίσω, προσπαθώντας να πείσω ότι είναι μια καινούργια δυνατότητα που μπορεί να βοηθήσει όσους το έχουν ανάγκη. Και σήμερα είναι περισσότερο αναγκαίο να βοηθάμε όλοι όλους. Κάθε φορά που θα γίνεται ένα webinar θα ανακοινώνεται στο διαδίκτυο και ειδικότερα στο facebook. Το επόμενο θα γίνει στις 5 Γενάρη και θα έχει θέμα Χημική Κινητικής, οπότε έχετε το νού σας για την ανακοίνωση.

Πέρυσι παρακολούθησα και συμμετείχα σε επτά ημερίδες και συνέδρια. Σε τρία από αυτά με εισήγηση ή πόστερ. Όλα είχαν θέμα τις νέες τεχνολογίες και την χρήση τους στην εκπαίδευση. Σιγά σιγά προσπαθώ να μείνω μέσα στα πράγματα και τις εξελίξεις μια και τα πράγματα αλλάζουν πολύ γρήγορα και θέλουν κυνήγι.

Είχα το σχολείο και τις δραστηριότητές του, αυτό σημαίνει πρακτικά καμιά 40αριά video στο YOU TUBE  στο κανάλι της Σχολης ( LFHEDGR ), επίσης από τις κεντρικές εκδηλώσεις της Σχολής βγήκαν πάνω από 10 DVD. Τα DVD αυτά ξεκίνησαν από τη λήψη και την επεξεργασία μέχρι την τελική παραγωγή της ταινίας. Μετά είναι η εφημερίδα (ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥ LFH ) η οποία τη χρονιά που πέρασε είχε περίπου 400 καταχωρήσεις στη χρονιά που πέρασε και περίπου 16-17.000 θεάσεις. Αν σκεφτούμε ότι περίπου 3 μήνες είναι “κλειστά” νομίζω ότι είναι μια καλή κυκλοφορία, η οποία μπορεί να γίνει καλύτερη. Φέτος επιτέλους “φιξαρίστηκε” το σύστημα ζωντανής μετάδοσης, και μπορούμε πλέον να έχουμε μετάδοση σε πραγματικό χρόνο των εκδηλώσεων της Σχολής στο κανάλι της Σχολής στο USTREAM : LFHED Live.  Έχουμε ήδη κάποιες δραστηριότητες μαγνητοσκοπημένες. Η επόμενη ζωντανή μετάδοση θα γίνει τη Κυριακή 12 Γενάρη του 2014 και θα είναι η εκδήλωση της κοπής τουΣΚΚΑ ( Κριτές καλαθοσφαίρισης) με δύο μεγάλες εκπλήξεις…  να συντονιστείτε για να τις δείτε. Και εδώ θα υπάρξει ανακοίνωση στην εφημερίδα.

Φυσικά κάποιες δεκάδες διαγωνίσματα, κάποιες εκατοντάδες διδακτικές ώρες, και άλλα… αλλά αυτό δεν μετράει… είναι η δουλειά μου. Είμαι καθηγητής οπότε το να διαβάσω, να βάλω διαγωνίσματα, να διορθώσω γραπτά, να συμμετέχω στις δραστηριότητες της Σχολης… δεν είναι κάτι το εξαιρετικό.

Τώρα για τη χρονιά που έρχεται έχουμε και λέμε… μια από τα ίδια αλλά και κάτι παραπάνω… Όνειρα και σχέδια. Μικρά όνειρα και μικρά σχέδια. Ίσα για να παίρνουμε τα πάνω μας. Λίγο λίγο… να προχωράμε και να ξεκολλάμε από τη γκρίνια και τη μιζέρια. Θετική σκέψη και κυρίως χαμόγελο.

Έτσι για τη χρονιά που έρχεται σας εύχομαι :

ΥΓΕΙΑ

ΧΑΜΟΓΕΛΟ

ΠΑΙΓΝΙΔΙΑΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

ΟΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑ

σε πείσμα των καιρών. Και φυσικά αλληλεγγύη. Να δούμε τον διπλανό μας και να χαμογελάμε. Κάνει τους άλλους να ανησυχούν…. (ελεγε το “παρά πέντε” πριν κάποια χρόνια). Ας τους κάνουμε λοιπόν να ανησυχούν…

Καλή Χρονιά…

(και φυσικά μωβ χρώμα… κάποιοι ξέρουν…. 🙂 )

Καλά Χριστούγεννα…

Posted on : 24-12-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά

0

3D-Christmas-tree2

Θέλω να ευχηθώ σε όλο το κόσμο Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές.

Δυστυχώς δεν μπορώ να το “ευχαριστηθώ” γιατί όλοι αυτοί που ελέγχουν τη καθημερινότητά μας έχουν βαλθεί να φροντίζουν κάθε μέρα να μας κάνουν να αισθανόμαστε ένοχοι που ζούμε σε σπίτι, ενώ οι άλλοι μένουν στο δρόμο. Να μη μπορούμε να χαρούμε που έχουμε φως στο σπίτι, γιατί άλλοι είναι στο σκοτάδι. Να αισθάνομαι άσχημα που έχω την υγειά μου ενώ άλλοι όχι.

Κοιτάζουμε τον διπλανό μας όχι με αλληλεγγύη αλλά με σκληρότητα και αποξένωση. Απομακρυνομαστε από τον συνάνθρωπο, για να προστατευθούμε και να προστατέψουμε αυτά που έχουμε.

Με ενοχλεί αυτή η κατάσταση. Και κάνω το μόνο που μπορώ να κάνω.

Εξακολουθώ να ονειρεύομαι, και να μοράζω τα όνειρά μου γύρω μου. Εξακολουθώ να δίνω το παραπάνω στους γύρω μου, όχι από ενοχές… δεν θα τους κάνω το χατήρι, αλλά γιατί έτσι εγώ θέλω. Ελπίζω όμως να κάνουν και οι άλλοι το ίδιο και κάποτε αυτά τα “γύρω” να μεγαλώσουν και να αγκαλιάσουν όλο το κόσμο. Δεν θέλω να μιλήσω για τους ανθρώπους δίπλα μου… έχω από όλα : ανεργους, απολυμένους, υγιείς, ασθενείς, εργαζόμενους που δεν πληρώνονται, εργαζόμενους που πληρώνονται, τα πάντα… όλες τις κατηγορίες… όπως μας έχουν κατατάξει.  Δεν θέλω να τους απαριθμήσω, γιατί τους βάζω ταμπέλες και τους ξεχωρίζω. Όλοι είναι ο κόσμος μου, οι άνθρωποί μου, το περιβάλλον μου πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα τους βλέπω. Όπως ήμουν πάντα εκεί, έτσι θα είμαι και τώρα. Δεν θα ξεχάσω κανένα ούτε θα τους ξεχωρίσω.

Δεν θα τους κάνω το χατήρι να χάσω την ανθρωπιά μου και να γίνω “εαυτούλης”. Επειδή αυτό θέλουν. Δεν ξέρω που μπορώ να φτάσω και πόσα μπορώ να κάνω… Ισχύει το γνωστό : Δεν μπορώ να σώσω όλο το κόσμο… ή μήπως μπορώ. Δεν ξέρω. Μήπως μπορούμε;

Το έχω γράψει τόσες φορές – δυστυχώς συνήθως αυτές τις μέρες. Η καλημέρα, το χαμόγελο, μια καλή κουβέντα γλυκαίνει τη ψυχή και δεν κοστίζει. Αν πέσει στην αντίληψη μας κάτι “λάθος” μη το προσπερνάμε. Να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι, και  αν μόνοι δεν  μπορούμε, να φωνάξουμε παραδίπλα. Μη χάσουμε την ανθρωπιά μας.

Δυστυχώς το κράτος μας βλέπει σαν νούμερα… χρέη, ΑΦΜ, αυριανοί φόροι. Δεν μπορούν να δούν κάτι διαφορετικό και φυσικά δεν μπορούμε να περιμένουμε ανθρωπιά από τα νούμερα… (άλλα νούμερα τώρα). Τι μένει λοιπόν; Εμείς.

Έτσι για τις γιορτές και τη χρονιά που έρχεται εύχομαι :

ΥΓΕΙΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ

αλλά και

να εξακολουθήσουμε να

βλέπουμε και να ακούμε το κόσμο

γύρω μας. Να εξακολουθήσουμε να ονειρευόμαστε

και να μοιραζόμαστε τα όνειρά μας με τους ανθρώπους γύρω μας.

Να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και εκεί που μπορούμε να βοηθήσουμε να μη

προσπερνάμε. Να μην

αφήσουμε τη μαυρίλα

που απλόχερα μας

μοιράζουν να μας κρύψει

το φως της ψυχής μας.

Και όπως έγραφε ένας τοίχος πολύ παλιά : “Κουφάλα νεκροθάφτη δεν θα πεθάνουμε ποτέ”.

Καλές Γιορτές και Χρόνια Πολλά.

Χριστούγεννα και άλλα…

Posted on : 04-12-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

0

Έχουμε μπει στη τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα. Σε είκοσι μέρες θα είμαστε στην παραμονή των Χριστουγέννων και θα περιμένουμε να έρθει η μεγάλη γιορτή. Χιλιάδες τόννοι χαρτιού και μελανιού έχουν καταναλωθεί και εκατομμύρια λέξεις έχουν γραφτεί για αυτή τη μέρα. Τι για την κατάθλιψη, τι για την χαρά, τι για την αλληλεγγύη, τι για την αγάπη, που φέρνει αυτή η μέρα. Για την μοναξιά που αποκαλύπτει στην σύγχρονη σημερινή κοινωνία. Όλα μπορούν να κολλήσουν με αυτή τη μέρα.  Ανάλογα τη διάθεσή του ο καθένας, προσαρμόζει τη γιορτή στα μέτρα του.

Δύσκολοι καιροί και για πολλούς ακόμα δυσκολότεροι. Η μοναξιά, η ανέχεια, η αεργία και η ανεργία, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μίγμα. Σήμερα με πήρε η μητέρα μου και με ρώτησε κάτι που ήδη γνώριζε, αλλά είχε μια μικρή ελπίδα : στη σύνταξη φέτος θα έχουμε δώρο; Πέρυσι δεν ξέρω τι κόστισε περισσότερο στον πατέρα μου, το ότι δεν πήρε δώρο ή το ότι δεν μπόρεσε όπως είχε μάθει όλα αυτά τα χρόνια, σαν παππούς, να βάζει στο χέρι στα εγγόνια του ένα “δωράκι”, μια κίνηση που την έκανε κάθε χρόνο, εδώ και είκοσι χρόνια που βγήκε στη σύνταξη. Βγήκε λίγο πιο γρήγορα με ένα τετραπλό by pass και αναπηρική για λίγο χρόνο και μετά τη κανονική του. Βέβαια τώρα θεραπεύτηκε. Ο βαθμός αναπηρίας του έχει μειωθεί από το 80% στο 35 %. Ναι είναι φοβερό… έτσι μας είπαν στα ΚΕΠΑ μετά από 8 μήνες αναμονή για αξιολόγηση και 6 ώρες στήσιμο με τον 80χρονο πατέρα μου. Δεν ξέρω εμένα τι με ενόχλησε περισσότερο. Το στήσιμο, ή το απαξιωτικό ύφος της ιατρού, όταν ρώτησα λεπτομέρειες για το τι πρέπει να μαζέψουμε από “χαρτιά” μπας και αποδείξουμε το προφανές, ότι έχει σοβαρο πρόβλημα υγείας. Τέλος πάντων… Η συγκεκριμένη κυρία και ο Ιπποκράτης πρέπει να έχουν χάσει προ πολλού κάθε σχέση.

Μένουν πολύ λίγα πράγματα να κάνει κανείς. Και αυτά τα λίγα θα γίνουν από εμάς και τον καθένα από εμάς. Όχι από τους κρατούντες. Αυτούς τους βρίζουν και τους ξεφτυλίζουν δημόσια, λέγοντας τους τα προφανή, και νομίζουν ότι μόλις δέχτηκαν κοπλιμέντα. Ο πολιτικός μας κόσμος ποτέ δεν φημιζόταν για την ευθιξία του. Οι σχέσεις του με την καρέκλα είναι “ριζικές” (κοινώς ριζώνουν και δεν φεύγουν με τίποτα). Δεν θυμάμαι να έχουν γίνει παραιτήσεις λόγω ευθιξίας.

Ας κοιτάξουμε δίπλα μας, Ας χαμογελάσουμε, ας πούμε ένα καλημέρα και ένα γεια σε όλους όσους γνωρίζουμε. Ας κόψουμε τις ειδήσεις, μπας και μπορέσουμε να ονειρευτούμε λιγάκι. Το χειρότερο που κάνουν οι ειδήσεις είναι ότι με τα τόσα ευχάριστα που ακούμε δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι ευχάριστο για το μέλλον.  Αν έχουμε κάτι να μοιραστούμε, να το μοιραστούμε, απλά, χωρίς γκρίνια, χωρίς να περιμένουμε αναγνώριση ή να μας γράψουν το όνομα με “χρυσά γράμματα”. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αισθανθούμε και εμείς καλύτερα αλλά και να κάνουμε άλλους να αισθανθούν καλύτερα. Και όπως πάντα λέω… αυτός ο τρόπος ζωής δεν έχει να κανει με το ημερολόγιο και τα Χριστούγεννα. Έχει να κάνει με την καθημερινότητα τη δική μας και των άλλων. Δεν θέλει πολλά για να αισθανθεί καλύτερα ο διπλανός μας. Μη περιμένουμε να ενημερωθούμε από τους άλλους. Ας κάνουμε κάτι μόνοι μας.

Για όλα.

Τη καλησπέρα μου.

Ας μιλήσουμε για αξιολόγηση…

Posted on : 17-09-2013 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

0

evaluation (1)

Η αξιολόγηση είναι μια λέξη με φοβερά μεγάλη βαρύτητα. Συνήθως αποτελεί κόκκινο πανί. Τα συνηθισμένα ερωτήματα είναι : τι θα αξιολογήσουμε, με τι κριτήρια θα αξιολογήσουμε, ποιος θα αξιολογήσει, τι θα γίνει αυτή η αξιολόγηση (δηλαδή πως θα αξιολογηθεί και αξιοποιηθεί η αξιολόγηση).

Η αξιολόγηση έχει βρεθεί στο στόμα πολλών πολιτικών τον τελευταίο καιρό και έχουν μοριοδοτήσει τα πάντα, μπερδεύοντας την αξιολόγηση με την μοριοδότηση. Δεν θα μπω στη συγκεκριμένη “αξιολόγηση” ούτε θα καταγράψω ότι έχει ακουστεί σχετικά προκειμένου να δικαιολογήσουν μερικοί το γιατί πρέπει να απολυθούν κάποιοι άλλοι.

Θα προσπαθήσω να περιγράψω την αξιολόγηση του καθηγητή προς τον μαθητή. Είναι μια δύσκολη υπόθεση και κρύβει μεγάλη ευθύνη. Τώρα με την εξαγγελία του νέου σχολείου, και την ανακοίνωση του συνυπολογισμού των βαθμών όλων των τάξεων του Λυκείου στην εισαγωγή του Πανεπιστημίου, αποκτά άλλη βαρύτητα.

Ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

Φέτος γνώρισα περίπου 90 καινούργιους μαθητές. Αυτοί οι μαθητές περιμένουν από εμένα μια αξιολόγηση. Για να μπορέσω να αξιολογήσω πρέπει να έχω μια συνολική εικόνα. Έτσι ξεκίνησα ήδη…

Φάση πρώτη : Να τους γνωρίσω όλους. Με τα μικρά τους. Κάθε φορά διαβάζω το κατάλογο, βλέπω τα πρόσωπα και συνδέω το πρόσωπο με το όνομα. Είναι σημαντικό για την διαχείριση της τάξης αλλά και την αξιολόγηση. Να εξηγήσω το γιατί. Δημιουργεί ένα κλίμα οικειότητας όταν προσφωνείς τον μαθητή με το όνομά του (στην μορφή που ακούει όχι το βαπτιστικό του). Από την άλλη μια παρατήρηση ή ένα σχόλιο είναι προσωπικό και όχι γενικό και αόριστο. Επίσης με μια ερώτηση ή μια ματιά στο τετράδιο έχεις αμέσως μια πληροφόρηση για το τι γίνεται. Δεν είναι ανάγκη να εξετάζεις “παραδοσιακά” κάθε φορά. Ρωτώντας μέσα στη τάξη, έχεις την ανάδραση που θέλεις και μετά το μάθημα σε δυο λεπτά σημειώνεις δυο σχόλια σε κάθε μαθητή. Έτσι σε βάθος χρόνου έχεις εικόνα.

Φάση δεύτερη : Γραπτά. Τα γραπτά λένε πολλά περισσότερα από το αν ξέρει ο μαθητής την απάντηση ή όχι. Ο τρόπος που γράφει δείχνει αν έχει ξεκαθαρισμένες τις γνώσεις και τις απόψεις του. Ο τρόπος που διατυπώνει τους ορισμούς δείχνει αν οι γνώσεις υποδομής και οι έννοιες είναι ξεκαθαρισμένες. Δύο δεκαπεντάρια είναι διαφορετικά όπως συνηθίζω να λέω. Το ένα έχει ένα θέμα λάθος . Εδώ λέμε ότι κάποιο θέμα δεν το κατάλαβε και έκανε λάθος. Τα άλλα όμως είναι σωστά και ξεκαθαρισμένα. Το άλλο έχει πολλά και μικρά λάθη σε διάφορα σημεία, ορισμούς, εκφράσεις, υπολογισμούς. Αυτά δείχνουν δείχνουν μια πιο μπερδεμένη εικόνα. Δείχνουν ότι η “γνώση” δεν είναι ξεκαθαρισμένη και τακτοποιημένη. Εδώ έχουμε περισσότερη δουλειά.  Το πως μαθαίνουν οι μαθητές είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο και σίγουρα δεν είναι το ίδιο για κάθε μαθητή. Μέσα από κάθε γραπτό λοιπόν παίρνουμε πληροφορίες. Η βαθμολόγηση είναι το απλό και εύκολο. Το έγραψες το θέμα πήρες το βαθμό. Δεν το έγραψες δεν τον πήρες τον βαθμό. Απλό είναι. Η αξιολόγηση όμως “βλέπει” το γραπτό αλλιώς.

Φάση τρίτη : Προφορικά. Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα  Πρώτο και κύριο. Πρέπει να εμπνεύσεις εμπιστοσύνη στο μαθητή να μιλάει. Αν δεν είναι σίγουροι ντρέπονται και φοβούνται μη κάνουν λάθος και δεν μιλάνε. Εκεί η παρουσία του καθηγητή πρέπει να είναι ενθαρρυντική και υποστηρικτική. Και στο λάθος δεν πρέπει να απαξιώνουμε – προσβάλλουμε τον μαθητή. Αλλά να διορθώνουμε το λάθος αποφεύγοντας σχόλια για το τι είπε ή το τι είχαμε πει εμείς “οι αυθεντίες”. Το κλίμα στη τάξη πρέπει να είναι υποστηρικτικό. Και όχι μόνο από εμάς. Σχόλια από συμμαθητές στο τι λέει κάποιος πρέπει να “εξουδετερώνονται” στη γέννησή τους. Εμείς έχουμε μια – δυο ώρες μάθημα τη βδομάδα. Ο συμμαθητής είναι 35 ώρες δίπλα. Θέλει πολύ προσοχή και εγρήγορση. Είναι σημαντικό ο μαθητής να αισθάνεται ασφαλής και να ξέρει ότι έχει το δικαίωμα σε μια απάντηση στην απορία του αλλά και να εκφράσει την άποψη του.

Φάση τέταρτη : Όλα μαζί και χώρια… Εδώ δεν ήξερα πως να το γράψω. Έχει να κάνει με τον τρόπο που συνδυάζονται οι γνώσεις. Η ικανότητα να δει διαθεματικά ένα ερώτημα. Να συνδέσει “άσχετα” μαθήματα μεταξύ τους. Αυτές οι ικανότητες δείχνουν – ενδεχομένως – μια ανεπτυγμένη κριτική και συνδυαστική σκέψη. Δείχνει την ικανότητα να συνδυάσει άσχετες γνώσεις προκειμένου να βρει τις απαντήσεις. Αυτό είναι σημαντικό. γιατί ακριβώς αυτό δείχνει τον βαθμό κατανόησης και εμπέδωσης της γνώσεις. Επίσης βοηθάει συνειρμικά, να συνδεθούν οι γνώσεις μεταξύ τους, κάτι που αυξάνει την διάρκεια τους. Αυτό είναι αρκετά δύσκολο να αξιολογηθεί. Αυτό που εγώ χρησιμοποιώ, όταν θέλω ακριβώς να κάνω αυτή τη διασύνδεση είναι να κάνω μια “άσχετη ερώτηση”. Εκεί οι αντιδράσεις ποικίλλουν. Η πιο συχνή είναι η έκπληξη και ο αιφνιδιασμός.  Κάποιοι κάνουν και γκριμάτσες του τύπου.. “που κολλάει αυτό;” Εκεί ξέρω ότι τους “έχω”. Τους έχω τραβήξει το ενδιαφέρον και περιμένουν τη συνέχεια.  Συνήθως είναι και το διάλειμμα στο μάθημα. Μετά από 4-5 λεπτά “άσχετης συζήτησης”, όπου εγώ “βλέπω και μαθαίνω”, μαζεύω όπως λέμε το θέμα και επανερχόμαστε στο μάθημα. Σε αυτή τη φάση είναι η διάθεση συμμετοχής (ερμηνεύει συνήθως την αυτοπεποίθηση του μαθητή). Επίσης η διεκδικητικότητα του στη γνώση… κν να ρωτήσει αυτό που θέλει.

Είναι κρίμα που όλη αυτή η αξιολόγηση τελικά κρύβεται σε ένα νούμερο. Δυστυχώς το σύστημα μας μόνο βαθμό “δέχεται”. Η εικόνα αυτή δίνεται στους γονείς στις ενημερώσεις. Πολλές φορές μου έχουν πει,  ότι τα σχόλια που κάνω αντιπροσωπεύουν και τις δικές τους απόψεις. Αυτό σημαίνει ότι μάλλον τα κριτήρια είναι σωστά και οι αισθητήρες δουλεύουν.

Τώρα για τις αλλαγές στο λύκειο, δυστυχώς δεν αξιολογείται η διάθεση, η προσπάθεια, η συνδυαστική σκέψη. Ένα βαθμό θέλουν. Και ο βαθμός αυτό πρέπει να είναι μέχρι μια μονάδα πάνω από τον μέσο όρο της βαθμολογίας που θα γράψει στη τρίτη λυκείου. Νομίζω ότι πιο εύκολα θα πιάσω το joker. Γιατί αν δεν είναι έτσι, ο βαθμός προσαρμόζεται στα γραπτά της Γ λυκείου και δεν δίνει την βαθμολογική ενίσχυση που πρέπει στον τελικό βαθμό. Λίγα είχαμε…

Γιατί τα γράφω αυτά…Έτσι, όπως κάνω συνήθως. Αυτές τις μέρες με έχει προβληματίσει πολύ η αξιολόγηση και προσπαθώ να βρω τους τρόπους εκείνους που θα μου δώσουν αξιόπιστη ανάδραση να αξιολογήσω όσο καλύτερα μπορώ. Πάντα το έψαχνα. Να προβλέψω όμως βαθμούς της Γ λυκείου!!!! Ούτε με σφαίρες. Άλλωστε όσοι διδάσκουμε σε κατευθύνσεις ξέρουμε πολύ καλά τις μεταμορφώσεις που παθαίνουν οι μαθητές περνώντας από την Α στη Β και τελικά στην Γ λυκείου.

Ο ρόλος των εκπαιδευτικών στη πορεία του μαθητή, του ανθρώπου, του επιστήμονα… είναι καθοριστική. Παρόλα αυτά κάποιοι επιμένουν να απαξιώνουν τους εκπαιδευτικούς και να βλέπουν “τρεις μήνες διακοπές”. Το ότι οι καθηγητές περνάνε περισσότερες ώρες με τα παιδιά από ότι πολλοί γονείς στα σπίτια (λόγω απασχόλησης και εργασίας) δείχνει ακριβώς το ρόλο τους.

Για σκέψη και προβληματισμό λοιπόν. Κάτι για να καταλάβουμε ποιοι είναι όλοι αυτοί που είναι στους δρόμους και τι κάνουν κάθε μέρα…

Τη καλησπέρα μου…

Ήθελα να ακούσω τη φωνή σου…

Posted on : 09-07-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

0

…και να δω αν είσαι καλά.

Για σκεφτείτε τη παραπάνω φράση. Πόσες φορές την έχετε πει; Φοβάμαι καμία. Τουλάχιστον για εμένα ισχύει. Δεν είναι όμως περίεργο… Στον αιώνα της επικοινωνίας, που έχουν μηδενιστεί οι αποστάσεις, που στην τσέπη μας έχουμε μια ράβδο “σοκολάτας”,  (bar) που με ένα “χάδι” (μια και τα περισσότερα έχουν touchscreen) μπορούν να μας πάνε στα πέρατα του κόσμου ή να μιλήσουμε με όποιον θέλουμε όπου και αν είναι.

Μια και έχω ζήσει την εξέλιξη αυτή σας πληροφορώ ότι πριν 20 χρόνια όλα αυτά τα βλέπαμε στο Star Trek με τα communicators (τι ωραίο όνομα… ) που είχαν μια εντυπωσιακή ομοιότητα με το Ericsson 768 αλλά και άλλα τηλέφωνα της γενιάς εκείνης.

Δείτε τι εννοώ.Ericsson GF768 communicator

Καλό έτσι… Και μιλάγαμε για “επικοινωνιοποιητές!!!”

Έτσι σήμερα που μπορούμε δεν το κάνουμε. Πρέπει να έχουμε αφορμή για να πάρουμε τηλέφωνο και να ζητήσουμε κάτι… συνήθως.

Θυμάμαι προ ημερών έπινα καφέ και θυμήθηκα ένα φίλο – σε παρόμοια φάση – και σήκωσα το τηλέφωνο… και έστειλα μήνυμα!!!. Δεν πήρα τηλέφωνο. Τι κακό και αυτό. Ψάχνουμε να βρούμε αφορμή για να μιλήσουμε με κάποιον. Προσωπικά θα μου άρεσε πολύ να με πάρει κάποιος φίλος έτσι άσχετα και να μου πει : “Γεια σε σκεφτόμουν και ήθελα να δω τι κάνεις… είσαι καλά”. Τι όμορφο.

Αφορμή για την εγγραφή αυτή είναι ο χθεσινός καφές με τον Δημήτρη.Τον Δημήτρη είχα να τον δω μόλις 30 χρόνια. Δηλαδή από όταν τελειώσαμε το Πανεπιστήμιο στα Γιάννενα. Είχαμε λοιπόν πολλά να πούμε. Και είπαμε… για ένα περίπου τρίωρο λέγαμε. Μέχρι που έδυσε ο ήλιος στο Καβούρι και τη κάναμε…

Δείτε τι εννοώ…

IMG_2282

Έτσι πριν ξεκινήσετε για διακοπές… για σκεφτείτε… ποιον έχετε καιρό να ακούσετε..

Σηκώστε το ακουστικό, σχηματίστε το νούμερο, και αφού επιβεβαιώσετε ότι μιλάτε με το σωστό άτομο πείτε : “Γεια, είμαι ο……. και πήρα να δω τι κάνεις.” Τα άλλα θα γίνουν μόνα τους…

Τη καλησπέρα μου.

Οι όμηροι…

Posted on : 10-05-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Πολιτικά

0

Ακούω τις ειδήσεις και εκνευρίζομαι…

Δεν θα δεχτούμε 100.000 οικογένειες όμηρους των εκπαιδευτικών. Είμαι και εγώ σε αυτούς μια και ο τρίτος μου γιος δίνει φέτος.

Αλλά

Δεχόμαστε 10.000.000 ομήρους που υποχρεώνονται να πληρώσουν τη θέρμανση τους πολύ ακριβότερα ή να ξυλιάσουν.

Δεχόμαστε ομήρους όλες τις οικογένειες; που δεν είχαν να πληρώσουν το χαράτσι και τους έκοβαν το ρεύμα.

Δεχόμαστε χιλιάδες ομήρους που η συνεισφορά τους στα φαρμακευτικά πήγε από 10 % στο 25 % λες και ο πατέρας μου θα “ξεχειρουργηθεί” από την εγχείρηση καρδιά που έκανε, ή τώρα στα 83 του με την μείωση της σύνταξής του στα 700  € του περισσεύουν να παίρνει ακριβότερα τα φάρμακα, που του είναι απαραίτητα. Και οι εισφορές του  δεν αποδίδονται και στα φαρμακεία. Πάλι απλήρωτα είναι και πάλι για απεργία ετοιμάζονται.  Ξέρεις πόσα μπορώ να βάλω στην άκρη αν δεν πληρώσω τίποτα και σε κανένα. Έχω να φτιάξω ένα πρωτογενές πλεόνασμα… να φάνε και οι κότες.

Δεχόμαστε ομήρους τους υπερήλικες να στήνονται με τις ώρες για μια σφραγίδα στο βιβλιάριο τους.

Δεχόμαστε ομήρους τους υπερήλικες που θα πρέπει να κατεβάσουν από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ το εκκαθαριστικό τους και να καταθέσουν τη δήλωση τους μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Πάντα έλεγα στον πατέρα μου να διαβάσει κάτι παραπάνω αλλά ποτέ δεν με άκουγε. Τώρα να δω τι θα κάνει… Μα γιατί δεν το έκανε νωρίτερα… Ας πρόσεχε.

Δεχόμαστε ομήρους όλους τους έχοντες σοβαρό πρόβλημα υγείας που πρέπει να περνούν κάθε τρία  χρόνια από επιτροπή αξιολόγησης της υγείας τους. Λες και ο πατέρας μου θα πάψει να έχει πρόβλημα υγείας ή όπως είπα παραπάνω να ξεχειρουργηθεί, ή όπως μου είπε φίλη με καρκίνο του μαστού που έχει κάνει μαστεκτομή, (επιτυχώς ευτυχώς) να πρέπει να επιβεβαιώνει το γεγονός κάθε τρία χρόνια λες και κάτι θα αλλάξει.

Δεχόμαστε ομήρους  τους μαθητές που ξυλιάζανε όλο το χειμώνα στα σχολεία χωρίς πετρέλαιο  αλλά τώρα μας  έπιασε η ευαισθησία.

Δεχόμαστε ομήρους μαθητές να μην έχουν πάρει βιβλία ή να περιμένουν Νοέμβρη να έρθει ο αναπληρωτής καθηγητής για να αρχίσουν μαθήματα.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πόσες άλλες ομηρίες έχουν εμφανιστεί κατά καιρούς.  Να μιλήσω για το όριο με το οποίο χάνεις το σπίτι σου, να μιλήσω για την Αγροτική που πουλήθηκε και το ταμείο υγείας και 11.000 ασφαλισμένοι είναι στον αέρα – όμηροι γιατί πλέον κανείς δεν αναγνωρίζει το ταμείο. Βλέπετε  δεν υπάρχουν εργαζόμενοι της Αγροτικής μια και τους απορρόφησε η Πειραιώς για να δίνουν εισφορές στο ταμείο τους, και κανείς δεν ξέρει τίποτα.

Αν το ψάξετε όλοι θα έχετε ιστορίες ομηρίας να θυμηθείτε. Σε όλες τις ιστορίες η κατάληξη είναι η φράση… “Τι μπορώ να κάνω…” … θα πληρώσω, θα αγοράσω, θα περιμένω… Αυτό δεν είναι ομηρία;

Να τα θυμηθείτε αυτά όταν θα έρθει η ώρα να ψηφίσουμε ή να πάρουμε αποφάσεις. Η υποκρισία ξεχειλίζει και η αγανάκτηση επίσης.

Συγχύστηκα πάλι… Δεν ξέρω  αν σας σύγχυσα και εσάς. Θα ήθελα όμως να σκεφτούμε λίγο τι ακούμε και να αφήσουμε τα παπαγαλάκια… να λένε. Συγχύστηκα γιατί η αιχμή της πληροφόρησης ήταν… “Μα όλοι τόσα έχουν χάσει και εσείς για δύο ώρες παραπάνω κάνετε έτσι…” τόσο εγωιστές είστε…

Δεν ξέρω… μια αυθόρμητη εγγραφή αμέσως μετά το δελτίο ειδήσεων… με δεδομένα από το στενό μου περιβάλλον.

Τη καλησπέρα μου και για να μη ξεχνιόμαστε… Χριστός Ανέστη. Χρόνια πολλά σε όλους σας, ιδιαίτερα στις Ειρήνες, Γιώργηδες και Γεωργίες, Ζωή ( που γιορτάζει σήμερα).

Η τελευταία μέρα, η τελευταία ώρα, το τελευταίο δεκάλεπτο…

Posted on : 01-05-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

0

Πάει και αυτή η χρονιά… Τέλειωσε. Εντάξει έχει κάτι λίγα μετά τις διακοπές του Πάσχα αλλά  δεν μετράνε. Γιατί, μα γιατί στις τρεις μέρες που μένουν ίσα που θα κάνουμε τις ημερίδες για τις Ερευνητικές Εργασίες της Α και Β’ Λυκείου, καθορισμός ύλης και άντε γεια… κλείσαμε. Φέτος το Πάσχα δεν αφήνει περιθώρια.

Έτσι ξεκινάμε τις εξετάσεις και ολοκληρώνεται το σχολικό έτος.

Όμως για κάποιους ήταν η τελευταία μέρα στο σχολείο… Είναι οι τελειόφοιτοι. Φυσικά και θα έπρεπε να είναι στο σχολείο τις τελευταίες  μέρες, αλλά με τέσσερις μόνο μέρες κενό, πριν τις εξετάσεις, δεν νομίζω να εμφανιστεί κανείς… Ήρθαν όμως τη Παρασκευή αρκετοί από αυτούς για να μας χαιρετήσουν μια και θα μας ξαναβλέπανε σε 15 μέρες μετά τις εξετάσεις αφού το σχολείο μας δεν είναι εξεταστικό κέντρο.Τα συναισθήματα ανάμεικτα.

Βρέθηκα προ ημερών σε μια πρώτη γυμνασίου σε αναπλήρωση και είδα τους μικρούς μαθητές, είναι πολύ μικροί, παιδάκια… Κάνοντας μάθημα στο λύκειο, έχω άλλη εικόνα των μαθητών. Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησαν και οι φετινοί απόφοιτοι, παιδάκια, σε ένα δαιδαλώδες σχολείο, με τις τεράστιες τσάντες στη πλάτη, στο τεράστιο σχολείο με τους πολλούς ορόφους και τις χωριστές αίθουσες. Πόσες φορές τους πρώτους μήνες είχα πάρει κάποιο παιδάκι από το χέρι, γιατί δεν ήξερε που είναι το εργαστήρια ή η αίθουσα της μουσικής, ή… ή…

Και μετά από μια διαδρομή έξι ετών, φεύγουν νεαροί και νεαρές γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες. Σε αυτή τους τη πορεία  πορευτήκαμε μαζί – στο λύκειο τουλάχιστον –  και τώρα ολοκληρώνουν αυτή τη πορεία. Μέσα στο σχολείο, δεν μπόρεσα να τους γνωρίσω, τους γνώρισα όμως έξω από αυτό… στις εκδρομές, στους διαγωνισμούς που συμμετείχαμε, στα εκπαιδευτικά ταξίδια. Εκεί είχα την ευκαιρία να δω τον άνθρωπο πίσω από το μαθητή. Να μιλήσω, να ακούσω, να γελάσω, να συζητήσω… Πράγματα τόσο σπάνια μέσα στη τάξη, μια και σε κυνηγάει το αναλυτικό πρόγραμμα και η ύλη. Μπόρεσα να τους δω με τις κλίσεις τους και τα ενδιαφέροντά τους….Άλλος τη φωτογραφία, άλλος τη μουσική, άλλος τα τεχνικά, άλλος το χορό, το θέατρο… από όλα…χαμένα πίσω από την ύλη και το πρόγραμμα.

Και ήρθαν προχθές με τα σοκολατένια τους αυγά και γύρισαν όλο το σχολείο. Σαν να θέλανε να το πάρουν μαζί τους. Να μη ξεχάσουν τις γωνιές τους  να φρεσκάρουν την εικόνα του και να θυμηθούν τις φάσεις σε κάθε γωνιά που έζησαν. Έψαξαν να μας βρουν όλους, γελαστοί, χαρούμενοι, χωρίς πρόγραμμα και μάθημα, με τη φωτογραφική του Δημήτρη στο χέρι, να καταγράφει κάθε στιγμή.Έτσι θαύμασαν το νέο γκραφίτι…

Μετά σειρά είχαν τα σοκολατένια αυγά,  τα οποία είχαν και παιγνίδι μέσα… και τότε βγήκε το παιδί από μέσα τους και καταπιάστηκαν να φτιάξουν τα παιγνίδια και να φάνε τη σοκολάτα…

 Φεύγοντας βλέπω τη Κατερίνα και την Ευγενία να κατεβαίνουν από τα σκαλιά με τα μάτια βουρκωμένα… Πήγα να διασκεδάσω την εικόνα… σχολιάζοντας ότι “τις πήρανε τα ζουμιά…” αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι όταν τα παιδιά μας τρέφουν τέτοια συναισθήματα για το σχολείο, τότε μάλλον κάτι κάνουμε καλά.

Η τελευταία ώρα μαθήματος… κατά κανόνα δεν γίνεται… Όμως φέτος δεν τα κατάφερα με την Α’ Λυκείου.  Βλέπετε η ύλη πίεζε ασφυκτικά και έτσι η τελευταία ώρα ήταν μια ανακεφαλαίωση. Και ήταν και η τελευταία μέρα.  Όμως το τελευταίο δεκάλεπτο ήταν διαφορετικά… με τη Β’ Λυκείου.

Με τα παιδάκια μου, όπως λέω, το τμήμα στο οποίο είμαι υπεύθυνος, στο τελευταίο δεκάλεπτο, σαν υπεύθυνος τμήματος, είπαμε να βγάλουμε μια φωτογραφία. Αλλά όχι στημένη, έτσι χαλαρή. Και βρήκαμε ένα όμορφο παγκάκι… και να το αποτέλεσμα…

Με τα παιδάκια μου λοιπόν στο τελευταίο δεκάλεπτο της χρονιάς, σαν υπεύθυνος τμήματος, κάτι για να θυμόμαστε.  Μια όμορφη παρέα με γελαστά πρόσωπα…

Σε όλους σας λοιπόν εύχομαι να έχετε σε πρώτη φάση Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα. Σε δεύτερη φάση, καλή ξεκούραση. Σε τρίτη φάση καλό διάβασμα και καλή επιτυχία στις εξετάσεις.

Για τους τελειόφοιτους κάτι ακόμα, εμείς εκεί θα είμαστε και θα είναι χαρά μας να μαθαίνουμε νέα τους και ότι προοδεύουν.

Τη καλησπέρα μου και τις ευχές μου για τις μέρες.