Οργανώνοντας μια εκπαιδευτική εκδρομή…

Τις τελευταίες μέρες είχα αναλάβει να φτιάξω ένα πρόγραμμα μιας εκπαιδευτικής εκδρομής στις δύο μεγάλες πανεπιστημιουπόλεις της Γαλλίας, τη Λυών και την Γκρενόμπλ. Τώρα που το πρόγραμμα έχει πάρει σάρκα και οστά και θα αρχίσει να τρέχει από αύριο που θα ξεκινήσει η εκδρομή, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας τους προβληματισμούς αλλά και τα προβλήματα που αντιμετώπισα, ώστε να τα έχετε και εσείς υπόψη αλλά και να έχετε κάποιες απαντήσεις έτοιμες ή να σας δώσω κάποιες ιδέες.

Μέρος 1ο : Εισιτήρια. Είναι σημαντικό γιατί καθορίζουν τα όρια της εκδρομής και είναι ανελαστικά. Στη περίπτωση μας προτιμήθηκε η λύση της Γενεύης, μια και είναι μιάμιση ώρα απόσταση από τη λύση Παρίσι – Λυών με αεροπλάνο ή αεροπλάνο – τραίνο. Το κόστος θα ήταν μεγαλύτερο και το όφελος σε χρόνο μάλλον αμελητέο αν όχι αρνητικό.  Υπήρξε όμως περιορισμός στις επιλογές. SWISSAIR μόνο και μέσα στο μεσημέρι…13.20 απογείωση.  Και στην αντίστροφη πορεία χειρότερα… 12.15 από Γενεύη.  Σε απλά Ελληνικά η τελευταία μέρα δεν υπάρχει. Ξυπνάμε, τρώμε πρωινό και φεύγουμε “τρέχοντας” για Γενεύη.

Μέρος 2ο : Διαθέσιμος χρόνος.Βοηθάει πολύ μια χρονογραμμή, όπου σε κάθε μέρα επισημαίνονται τα χρονικά ορόσημα που πρέπει να είμαστε κάπου και προβλέπεται και ο απαραίτητος χρόνος μετακίνησης.  Αυτά “μαυρίζονται” για να φαίνεται τι περισσεύει.

Μέρος 3ο : Τα “DOS” και τα “DONTS”.  Υπάρχουν κάποια πράγματα που επιβάλλονται και κάποια που δεν γίνονται. Αυτά που επιβάλλονται είναι να υπάρχει μια στάση κατά το μεσημέρι με ελεύθερο χρόνο για φαγητό, σε σχετικά περιορισμένο χώρο ( μεγάλες πλατείες, εμπορικοί δρόμοι, κα ) με ποικιλία επιλογών για φαγητό, όπου οι εκπαιδευτικοί θα είναι προσβάσιμοι, ( κοινώς : Παιδιά εμείς εδώ θα φάμε, ότι θέλετε θα είμαστε εδώ ή θα πίνουμε καφέ δίπλα ” ) αλλά θα έχουν και μια σχετική εποπτία στο χώρο. Ο χρόνος να είναι αρκετός 2-2.5 ώρες γιατί σίγουρα θα περπατήσουν και λίγο και δεν θα τους σερβίρουν  μόλις κάτσουν.  Ο λιγότερος χρόνος σημαίνει “πάρε ένα σάντουιτς στο χέρι” ( ασχετο αν τελικά πολλοί μαθητές το κάνουν). ( Σημαντικό να μιλήσω ότι αναφέρομαι σε παιδιά Β και Γ Λυκείου. Τα μικρότερα δεν το συζητάμε… τα έχεις μαζί σου συνέχεια ). Οι επισκέψεις σε μουσεία, να έχουν σχετικά μικρή διάρκεια, το όριο είναι το δίωρο. Αν το μουσείο είναι μεγάλο ή έχει ξενάγηση μεγαλύτερης διάρκειας φροντίστε να υπάρχει ένα διάλειμμα τουλάχιστον μισής ώρας.

Η επιστροφή στο ξενοδοχείο, καλό είναι να μη γίνεται το μεσημέρι. Να αποφεύγονται τουλάχιστον οι ώρες κοινής ησυχίας στο μεσημέρι. Όπως και να γίνει, θα κάνουμε θόρυβο. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ για το αντίθετο. Η επιστροφή θα πρέπει να γίνεται κοντά στην ώρα του βραδυνού φαγητού, ώστε μετά από μια μικρή ανάπαυλα να κατεβούμε για φαγητό. Μια συνήθης – για εμάς – πρακτική είναι πρωινό και βραδυνό στο ξενοδοχείο. Αν επιλέξετε φαγητό έξω και για το βράδυ, φροντίστε να είναι κοντά στο ξενοδοχείο, ώστε μετά από μια μικρή ανάπαυλα να μπορούμε να πάμε για φαγητό.

Το πούλμαν, έχει χρονικούς περιορισμούς χρήσης. Μέγιστο οι δώδεκα ώρες. Αν ξεκινήσετε 8.00 το πρωί, τότε 7.30 το βράδυ ο οδηγός σας έχει αφήσει γιατί στις 8.00 το βράδυ, που κλείνει το δωδεκάωρο, το αυτοκίνητό του πρέπει να έχει παρκάρει και να είναι σβηστό. (Ο ταχογράφος γράφει ).Οπότε καταλαβαίνετε ότι αν επιλεξετε εστιατόρια μακριά,θα πρέπει να δείτε τον τρόπο που θα πάτε για φαγητό.

Η μετακίνηση στο ξενοδοχείο… Τα παιδιά πολλές φορές πετάγονται από το ένα δωμάτιο στο άλλο… όπως είναι… ( νομίζοντας ότι είναι στο σπίτι τους και απλά “αλλάζουν δωμάτιο” ) Πρέπει να γίνει σαφές ότι οι διάδρομοι το ξενοδοχείου είναι “η πλατεία του χωριού” και μπορούν να συναντήσουν οποιονδήποτε άρα πρέπει να είναι σωστά ντυμένοι.

Το κόστος των τηλεφώνων. Φροντίστε να έχετε ενεργοποιήσει το πρόγραμμα που σας ικανοποιεί από τον πάροχο σας στη κινητή τηλεφωνία, για να επικοινωνείτε με όποιον χρειάζεστε. Αλλά μη ξεχνάτε ότι ακόμα και εσείς να έχετε κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες, το άτομο που καλείτε πιθανόν να μην έχει κάνει τα αντίστοιχα. Οπότε προσεκτικά και με φειδώ, για να μη σας εκπλήξει ο επόμενος λογαριασμός.

Οι μετακινήσεις στο δρόμο… των μαθητών και όχι μόνο. Γενική αρχή να μη κυκλοφορεί κανένας μόνος του και εννοείται να αποφεύγει “συμβουλές” που του φαίνονται ύποπτες… ( απομονωμένοι δρόμοι, σκοτάδια κα ) . Επίσης αν πάει κανείς από τους μαθητές για ψώνια, να το λέει στη παρέα του και που περίπου θα βρίσκεται. Τέλος τα κινητά πρέπει να είναι ενεργοποιημένα και φορτισμένα και με μονάδες. Τέλος στις ώρες παραμονής στο ξενοδοχείο, δεν βγαίνουν “για να πάνε στο περίπτερο να πάρουν κάτι” αν δεν το ξέρουμε εμείς.

Επίσης τα βράδια στο ξενοδοχείο, πρέπει να γίνει σαφές ότι κάποιοι από τους ενοίκους, δουλεύουν και πρέπει να ξεκουραστούν οπότε πρέπει να φροντίζουν για την ησυχία.

Αυτά δεν γίνονται συνήθως μόνα τους οπότε πρέπει να έχουμε το νού μας.

Μέρος 4ο : Επισκέψεις σε μουσεία και πανεπιστήμια : Ελέχουμε τα ωράρια, τα εισιτήρια ( κόστος ) αν έχουμε γκρουπ τιμές ή σχολικές τιμές. ( Φροντίζουμε να έχουμε ονομαστικούς καταλόγους στα αγγλικά – για εξωτερικό – η στα Ελληνικά, υπογραμμένους από τον διευθυντή του σχολείου που  να αναφέρει ότι είμαστε σχολική εκδρομή.Μπορεί να υπάρξει μεγάλη εξοικονόμηση από τέτοιες βεβαιώσεις. Αν χρειάζεται ραντεβού, όπως στη περίπτωσή μας που θα επισκεφτούμε πανεπιστήμια, πρέπει να υπάρχουν οπωσδήποτε e-mail επιβεβαίωσης ( γραπτό ) και σίγουρα να έχουν σημειωθεί τηλέφωνα, ημερομηνίες, ώρες….και ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ το όνομα του ανθρώπου με τον οποίο έγιναν οι επαφές.

Στη περίπτωση τη δική μας, το πρόγραμμα της επίσκεψης στα πανεπιστήμια έχει καθοριστεί και σχεδιαστεί από τα πανεπιστήμια, όμως παρατηρήσαμε ότι ένα από τα μουσεία που θέλουμε να επισκεφτούμε ( LUMIERE ) είναι 800 μ από το πανεπιστήμιο ( LYON 3) και έτσι ενώ αρχικά είχαμε άλλο σχεδιασμό, το βάλαμε αμέσως μετά ( 4.00 τελειώνουμε από το πανεπιστήμιο και το μουσείο κλείνει στις 7.00 οπότε προλαβαίνουμε μια χαρά ), εξοικονομώντας χρόνο από τη τελευταία ημέρα.

Επίσης ψάχνουμε στους χάρτες να δούμε που είναι τα σχετικά σημεία αναφοράς να μην έχουμε “μπρος – πίσω” στις επισκέψεις και χάνουμε χρόνο. Έτσι για παράδειγμα τη τελευταία μέρα ξεκινώντας από τον καθεδρικό του Αγίου Ιωάννη, περνάμε από το μουσειο μαριονέτας, και μετά από ένα μικρό διάλειμμα φτάνουμε στο μουσειο Καλών Τεχνών έχοντας διανύσει περίπου ένα χιλιόμετρο σε ένα τετράωρο ( !!! ταχύτητα σαλιγκαριού). Δύο ώρες στο Μουσείο και μετά 2 ώρες για φαγητό εκεί όπου όπως ειδα από το χάρτη γύρω γύρω, σε απόσταση ενός οικοδομικού τετραγώνου υπάρχουν 17 εστιατόρια.

013 FAGADIKA MBA

Με την ίδια λογική οργανώνεται και ο υπόλοιπος χρόνος.

Μέρος 5ο :  Πρακτορείο.  Σε όλη τη μέχρι τώρα παρουσίαση δεν μίλησα καθόλου για το πρακτορείο. Σημαντικό είναι να είναι επαγγελματίες. Δηλαδή στην ώρα του στα ραντεβού και στις υποχρεώσεις του, τυπικοί στις πληρωμές τους. ( Όχι να μην έχουν πχ πληρώσει το ξενοδοχείο και να μας έχουν “όμηρους” μέχρι να αποπληρωθεί το ξενοδοχείο… – Μου έτυχε όταν πήγα προσκεκλημένος σε ένα συνέδριο στη… όπου το πανεπιστήμιο δεν είχε πληρώσει το συνεργαζόμενο ξενοδοχείο και είχαμε θέμα… Για σκεφτείτε κάτι τέτοιο με σαράντα παιδιά και ένα αεροπλάνο να περιμένει!!!! )

Ο ξεναγός, τον οποίο καλό θα είναι να έχεις δει από πριν και να έχεις συζητησει μαζί του, πρέπει να είναι γνώστης, να εμπνέει εμπιστοσύνη και να μπορεί να κατευθύνει σωστά. Είναι σημαντικό, γιατί είναι ο σύνδεσμός σου στη ξένη χώρα και ό,τι συμβεί θα πρέπει να μπορεί να σε βοηθήσει.

Μερος 6ο : Η ομάδα των συνοδών: Ότι και να πούμε είναι λίγο. Όταν είσαι αρχηγός, όπως συνήθως είμαι μετά από 25 χρόνια καθηγητής, είναι σημαντικό να έχεις μαζί σου ανθρώπους που θα μπορείς να συνεννοηθείς, να αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους έχουν ανατεθεί.  Να μη κάνουν του κεφαλιού τους και να χωρίζονται οι μαθητές σε ομάδες.  Είναι μεγάλη υπόθεση και είναι ίσως το σημαντικότερο μετά το σωστό πρακτορείο.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες… Όπως επίσης θα μπορούσα να εξιστορώ δεκάδες περιστατικά που έχουν  γίνει σε εκδρομές, από μαθητές, καθηγητές, ξενοδόχους, ξεναγούς και όδηγούς. Όλοι έχουν παίξει… Αλλά μάλλον  θα το κρατήσω για τα απομνημονεύματα  μου όταν βγώ στη σύνταξη.

Αν παρόλα αυτά θέλετε παραπάνω πληροφορίες ξέρετε που θα με βρείτε. Ένα mail και θα σας απαντήσω. Αποφύγετε το φατσοβιβλίο… Έγραψα την προηγούμενη εβδομάδα για αυτό. Τσαντίστηκα – με εμένα – και δεν πολυκυκλοφορώ πλέον.

Έτσι λοιπόν… ΛΥΩΝ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ…. Φυσικά και θα υπάρχει ημερολόγιο καταστρώματος και γυρνώντας θα σας πω για τη Λυών και την Γκρενόμπλ, όπως τις είδα εγώ.

Την άλλη βδομάδα λοιπόν.

Τη καλημέρα μου…

ΞΕΧΑΣΑ : Τα χαρτιά από τους γονείς : βεβαιώσεις με θέματα υγείας, – αν υπάρχουν – δηλώσεις αποδοχής για συμμετοχή στην εκδρομή και άλλα. Και αυτά μέσα στο πρόγραμμα. Και εδώ για διευκρινήσεις ρωτάτε.

Οι ζωές των άλλων…

Ήταν μια ταινία, δεν θυμάμαι 5-6 χρόνια πριν που μιλούσε για τη πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία που η υπηρεσία ασφαλείας της εποχής, παρακολουθούσε τις ζωές των άλλων, δηλαδή όλου του κόσμου και προσπαθούσε να βρει τους εχθρούς του καθεστώτος. Δεν την έχω δει, αν και έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για τη ταινία. images 1

Πως μου ήρθε θα μου πείτε…

Με έπιασα στο facebook, να κατεβαίνω όλο και πιο κάτω… προσπαθώντας να μάθω νέα… των φίλων μου.

Η αλήθεια είναι ότι μια και πολλοί από τους φίλους μου είναι παλιοί μου μαθητές, μέσα απότο φατσοβιβλίο, μαθαίνω νέα τους. Γιατί; για να τα ανεβάσω στην εφημερίδα της σχολής, στο κομμάτι : Τι κάνουν οι απόφοιτοί μας σήμερα. Αλλά δεν είναι αυτό…. Έχω την αίσθηση ότι παρακολουθώ τις ζωές τους… Δεν είμαι σίγουρος αν είναι αυτό που μου αρέσει…

Είναι λίγο περίεργο αλλά έχουν ανεβάσει όλη τη ζωή τους στο διαδίκτυο. Τις προσωπικές τους στιγμές, τα παιδιά τους, τις διακοπές τους, τα πάντα… σε κοινή θέα. Κάποτε έβλεπα και το σχόλιο, ότι ο…τάδε μοιράζεται τις φωτογραφίες μόνομε φίλους του. Τώρα όπου κάνω “κλικ” ανοίγει. Χωρίς περιορισμό ή κάποια δέσμευση.Οι ζωές των άλλων λίγα κλικ μακριά.

Δεν ξέρω αν εγώ το βλέπω έτσι… λόγω του ότι είμαι μετανάστης στη ψηφιακή εποχή…. ενώ οι “ιθαγενείς” ( digital natives ) έχουν άλλη αντιμετώπιση. Πιθανόν η μεγάλη εξοικείωση να μη δημιουργεί αίσθηση ανασφάλειας ή να υπάρχει άγνοια κινδύνου. Το θέμα είναι ότι όλα είναι εκεί… στο διαδίκτυο.

Με έχω πιάσει να φτάνει “το ασανσέρ” στο πάτο και να πατάω για να πάει ακόμα πιο κάτω και να συνεχίσω να βλέπω.  Πολλοί πλέον δεν έχουν κάτι δικό τους να προσφέρουν και αναμασάνε το ήδη υπάρχον υλικό. Κάνουν κοινoποιήσεις σε χιλιοειδωμένα βίντεο… μόνο και μόνο, για να βάλουν κάτι. Και μαζεύουν τα likes μόνο και μόνο, για να μετρήσουν πόσοι τους βλέπουν. Και αν δεν δουλεύει το Ιντερνετ… δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Με έχω πιάσει να στέλνω δουλειές ανελαστικές “πίσω” και να χαζεύω στο φατσοβιβλίο. Ή να κάνω διάλειμμα από τη δουλειά μου για να διαβάσω “κάτι” και μετά να ξεχνάω να γυρίσω στο διάβασμα. ή τέλος να χάνω ώρες απ΄τον ύπνο μου για να κάνω κάτι… και αυτό είναι να χαζεύω.Κάτσε να δεις πως μου το είπαν : new tec αυπνία. Δεν ξέρω, με ενοχλεί

Πολλές φορές αισθάνομαι ότι “μπαίνω στις ζωές των άλλων.” Και μάλλον πρέπει να σταματήσω. Αλλά μήπως να το σκεφτείτε και όλοι εσείς, οι άλλοι, κάποιοι παρακολουθούν άλλους μέσα από τα προφίλ τους αντί να τους παίρνουν ένα τηλέφωνο και να τους μιλήσουν όπως κάνανε κάποτε;

Μάλλον πρέπει να περάσω στην αποτοξίνωση…

Από την άλλη… για να σκεφτούμε, μήπως έχουμε όλη τη ζωή μας σε κοινή θέα;

Για σκέψη…

Τη καλησπέρα μου.

 

Η πρώτη εγγραφή του χρόνου 2015…

Πρωινός καφές, απαλή μουσική, κρύο παγωνιά έξω, ζέστη μέσα… (προνόμιο τελικά ) και η κλασσική απολογισμο-προγραμματιστική εγγραφή.

Λοιπό τη χρονιά που πέρασε δεν έκανα τίποτα από όσα προγραμμάτισα και πιθανότατα και φέτος το ίδιο θα γίνει. Γιατί απλά δεν μου βγαίνει ο προγραμματισμός. Η ζωή δεν μπορεί να προγραμματιστεί. Τη δέχεσαι όπως έρχεται και προσαρμόζεσαι κάθε μέρα. Αν ψάξετε τη τελευταία εγγραφή του ’12 και τη πρώτη του ’13 θα καταλάβετε τι εννοώ. Οπότε “live the day”, και κάθε μέρα φροντίστε να έχει κάτι να θυμάστε από αυτή. Μακάρι να είναι όλα καλά, πιθανόν δεν θα είναι. Αλλά αν έχουμε μια ανάμνηση από κάθε ημέρα, θα έχουμε οριοθετήσει το χρόνο.

Αυτό που θέλω και δεν καταφέρνω επίσης, είναι να έχω χρόνο με κάποιους ανθρώπους που εγώ θέλω. Συνήθως ξεκλέβω χρόνο, αλλά πολλές φορές δεν τα καταφέρνω, και αυτό με στεναχωρεί κάπως. Εκτός του ότι αφήνω πολλά πράγματα “πίσω” και τρέχω. Συνήθως ξέρω ότι δεν δίνω αυτή την εικόνα, αλλά σας διαβεβαιώ ότι σας έχω γελάσει όλους… ( είμαι καλός σε αυτό).

Θα ήθελα να ξεφύγω από τη καθημερινή μιζέρια, που μας επιβάλλουν από όλες τις μορφές επικοινωνίας. Θέλω μέσα από τις συζητήσεις, να βγαίνει η χαρά και η αισιοδοξία. Γιαυτό πάντα κάνω σχέδια. Μικρά και μεγάλα, άσχετα αν δεν βγαίνουν όλα, αλλά πάντα έχω κάτι στο μυαλό μου.

Έτσι φέτος θα ήθελα να μπορέσω να ανεβάσω καινούργια εκπαιδευτικά βίντεο .Πέρυσι ανέβασα μόλις πέντε καινούργια βίντεο από τα οποία μονο 3 εκπαιδευτικά. Παρόλα αυτά έχω 17000 θεάσεις, περίπου 50 άτομα την ημέρα, που δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη από αυτά τα μαθήματα. ( Κυρίως σε περιόδους εξετάσεων). Οπότε αξίζει να φτιάξω και άλλα. Μου λένε κάτι για λεφτά από τα βίντεο και τις προβολές…Ποτέ δεν το κατάλαβα. Από όταν ξεκίνησα το 1986 να ασχολούμαι με τους υπολογιστές, πάντα ήταν εργαλείο να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου και πηγή εξόδων, μια και όπως συνηθίζω να λέω… έχω χρηματοδοτήσει πολλές εταιρείες πληροφορικής μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια. Ο κόσμος αλλάζει, η εκπαίδευση αλλάζει, οι συνθήκες αλλάζουν. Τα βιντεομαθήματα τα είχα δύο χρόνια πριν το υπουργείο ανεβάσει τα ψηφιακά μαθήματα… Τα διαδικτυακά μαθήματα τα έκανα δύο χρόνια πριν τα εφαρμόσουν τα φροντιστήρια, που τα διαφημίζουν πλέον.  Ποιος ξέρει τι άλλο θα βγει φέτος. Πιθανόν κάτι καινούργιο και πρωτότυπο που υπάρχει στο εξωτερικό, εδώ και 5-6 χρόνια.  Έχω έτοιμη τη πλατφόρμα μου για να ανεβάσω το υλικό που έχω… 28 χρόνια καθηγητής, και 28 χρόνια υλικό σε υπολογιστές και κάθε χρόνο με “νέο πράμα”φαντάζεστε τι γίνεται. Το site στο google sites αν και έχει να ανανεωθεί 4 χρόνια περίπου εξακολουθεί να έχει περίπου 6000 επισκέψεις το χρόνο.

chemal2104

Άρα υπάρχει ανάγκη, και είναι κρίμα να έχω τόσο υλικό και να κάθεται στους σκληρούς. Οπότε θα στηθεί και αυτό… κάποια στιγμή.

Φέτος προέκυψε μια έκθεση φωτογραφίας για το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων… που τελείωσα. Στο Πανεπιστήμιο είμασταν 4 που αποτελούσαμε τη πρώτη φωτογραφική ομάδα του Πανεπιστημίου. Το καιρό εκείνο σαν μενταγιόν είχα τη PRAKTΙΚΑ μου : ( Δυστυχώς δεν δουλεύει πια… μου τη μπανιάρανε!!!)

IMG_20150101_105059

Αυτό σημαίνει ότι σε κανένα δεν έκανα εντύπωση όταν σήκωνα τη μηχανή και έβγαζα μια φωτογραφία. Σε κάθε φάση… σε κάθε στιγμή της φοιτητικής ζωής. Στις εκλογές, στο καφέ, στα εργαστήρια, στις καταλήψεις, στις γενικές συνελεύσεις, στις πορείες. Κανένας δεν ανησυχούσε που θα “πάνε οι φωτογραφίες” ( Θυμίζω ότι στο ’80 η επταετία ήταν σχετικά φρέσκια ). Το αποτέλεσμα : κάπου 4-5.000 φωτογραφίες από την εποχή εκείνη ( περίπου 100- 120 φίλμ…. Ε ναι φίλμ είχαμε και τα αγαράζαμε με το 30μετρο για να έρχεται φτηνότερα. Κάποια στιγμή θα σας πω πως απόκτησα τη πρώτη μου μηχανή : μια CANON AT1 ). Τώρα με αφορμή την έκθεση ανακάτεψα τα αρχεία ( κάπου 10.000+ φωτό ) και βρήκα θαύματα.  Μοναδικά ντοκουμέντα. Μετά από 35 χρόνια, νομίζω ότι αίρεται οποιαδήποτε διαβάθμιση ασφαλείας… όπότε θα γίνει μια φανταστική έκθεση… και είναι μια ευκαιρία να βρεθώ στα Γιάννενα και σε ανθρώπους που αγαπάω.
Τέλος έχω το σχολείο…Φυσικά απορροφά τον περισσότερο χρόνο με τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Και τα “παιδιά” πάντα έχουν κάτι να μου πουν και να ρωτήσουν. Και πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να μας απασχολήσει. Για το σχολείο όμως θα γράψω στο άλλο blog… του σχολικού δικτύου… ( να ξεσκονιστεί και αυτό λίγο)
Από ότι φαίνεται πάλι δεν θα πλήξω φέτος…
Καλή Χρονιά σε όλους μας, δημιουργική, με υγεία και χαρά. Αισιοδοξία, όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Σε πείσμα των καιρών….

Τη Πρωτοχρονιάτικη καλημέρα μου…

Πάω να δώ πόσο χιονισμένος είναι ο Υμηττός.