Featured Posts

  • Prev
  • Next

Συνέδριο ΕΛ – ΛΑΚ στα Χανιά και άλλες ιστορίες.

Posted on : 24-05-2015 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες, Ταξιδιωτικά

0

Πάλι σε περίεργη φάση βρίσκομαι… όπως τα τελευταία χρόνια.

Ο υπολογιστής από κάτω κάνει rendering και ετοιμάζει ένα video από μια θεατρική παράσταση της Σχολής. Ο υπολογιστής σε ένα παράθυρο δείχνει τον κώδικα Ντα Βίντσι, Το απόγευμα διάβαζα Γαλλικά για τις εξετάσεις μου στο τέλος του μήνα, το πρωί σχεδίαζα την ενισχυτική διδασκαλία για την Γ Λυκείου φέτος που μου φαίνεται ότι θα έχει περισσότερα μυστικά παρά φανερά κεφάλαια και πολλά άλλα.

Από την άλλη οφείλω ( σε εμένα) να γράψω κάποια πράγματα για το συνέδριο των Χανίων. Η εγγραφή έχει τρία μέρη :

1. Τα Χανιά

2. Τους απόφοιτους

3. Το συνέδριο.

Τα Χανιά

Ονειρεμένο μέρος. Όχι επειδή είμαι από εκεί, αλλά όποτε πάω μαγεύομαι και δεν το χορταίνω. Και πάντα έχω να κάνω και καινούργια πράγματα να δω. Ας τα πάρουμε από την αρχή :

8-9-10 Μαΐου γίνεται στα Χανιά Πανελλήνιο συνέδριο για τη χρήση του Ελεύθερου Λογισμικού – Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα ( ΕΛ-ΛΑΚ ) στην εκπαίδευση και γίνεται στα Χανιά. Προσωπικά με ενδιαφέρει πολύ γιατί κατά την άποψη μου  “εκεί πάει το πράμα”. Κατόπιν συνεννοήσεως παίρνω άδεια τη Παρασκευή από το σχολείο και φεύγω τη Πέμπτη αμέσως μετά το σχολείο με το μεσημεριανό αεροπλάνο της RYANAIR ( 19 € – λιτό και απέριττο δεν λέω αλλά μισή ώρα ταξίδι είναι, δεν είναι κάτι που δεν αντέχεται…) Και έτσι Πέμπτη απόγευμα βρίσκομαι στα πάτρια εδάφη. Ο ξαδελφος μου μου έκανε το καλύτερο δώρο… ένα μηχανάκι για τρεις μέρες. Μαγεία!!!! ( Σε ευχαριστώ Γιώργο ακόμα μια φορά). Τα Χανιά δεν είναι για κάτι άλλο. Μικρό ευέλικτο γρήγορο… τα περί οδηγικής συμπεριφοράς των Κρητικών είναι μύθος… Μια χαρά. Κανένας δεν πεταγόταν από τις γωνίες, κανένας δεν έκανε ότι ήθελε… Μια χαρά… Έτσι Από το απόγευμα της Πέμπτης άρχισα τις επισκέψεις – μια και υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ζουν στα Χανιά και μια ώρα να έχω θα τους δω.

Τη Παρασκευή έκανα το “τάμα μου στον Ιορδάνη” αλλά ξεσήκωσα θύελλα αντιδράσεων για τη μπουγάτσα Χανίων και από επιστημονική ανησυχία και ερευνητική διάθεση είπα να δω… γιατί όλος αυτός ο θόρυβος.Δείτε και εσείς :

IMG_20150508_090454

 Η μπουγάτσα του Ιορδάνη με κρητική ξυνομιζύθρα από τους καλύτερους παραγωγούς στη Κρήτη ( από κάποιον που ξέρει η πληροφορία). Με φύλλο τραγανό που μένει πάνω στη μπουγάτσα και δύσκολα ξεκολλάει.

IMG_20150508_115848

Η μπουγάτσα Χανίων με μια κρέμα τυριού. Σίγουρα έχει και μυζήθρα αλλά πρέπει να έχει και άλλα τυριά για να “δέσει” έτσι σαν κρέμα. Το φύλλο επίσης τραγανό και εξαιρετικό αλλά λίγο πιο χαλαρό αλλά νοστιμότατο. Είναι λίγο “περί ορέξεως” το θέμα. Η αλήθεια είναι ότι καμία δεν με χάλασε.  Και οι δύο τρώγονται ζεστές στη πηγή…

Και φτάνουμε στην Αγορά… Οι φωτογραφίες δυστυχώς δεν μπορούν να αποδώσουν τις μυρωδιές από τα αρωματικά φυτά. Μπορείτε όμως να φανταστείτε βλέποντας την εικόνα :

IMG_20150508_093650Στη βόλτα αυτή δεν βλέπεις με τα μάτια αλλά με όλες σου τις αισθήσεις.  Και εκεί είναι η μαγεία.

Στην αγορά είδα και τη φίλη μου τη Μαρία. από τα φοιτητικά χρόνια. Ένας καφές δεν φτάνει να συμπληρωθούν 35 χρόνια απόσταση… έτσι είπαμε τα “βασικά” και αφήσαμε και κάβα, δίνοντας υπόσχεση να μη ξαναχαθούμε τόσο πολύ. Είχα λίγο χρόνο και έτσι πήγα μία βόλτα από τη Νέα Χώρα… η παραλία της πόλης… Εκεί που δεν πάνε οι Χανιώτες γιατί είναι κοντά… Εγώ πάντως θα πήγαινα…

IMG_20150508_115114Εκεί θυμήθηκα ότι ξέχασα το μαγιώ μου…

Το απόγευμα πήγα στο συνέδριο και μετά τη λήξη… κατά τις 8.30 πήγα στον Άγιο Νικόλαο στη Σπλάντζια.

IMG_20150508_195400

Κατεβαίνοντας για το λιμάνι… δεν μπορείς να αντισταθείς.

Η ώρα αυτή είναι η καλύτερη… δροσιά και βρίσκεις θέσεις να κάτσεις. Στις 9.00 η δροσιά παραμένει αλλά δεν βρίσκεις θέσεις. Όμορφα μαγαζιά με καλούς μεζέδες ή/και φαγητό. Μετά μια βόλτα στο λιμάνι που διατηρεί πάντα τη γοητεία του.

IMG_20150508_230208

Το λιμάνι όλες τις ώρες έχει μαγικές εικόνες. 

Σάββατο πρωί συνέδριο μέχρι το απόγευμα κατά τις 6.00 που έφυγα για μια συνάντηση με αγαπημένους μαθητές ( κάποτε) που είχαμε δώσει ραντεβού για καφέ.

Στο ενδιάμεσο διάλειμμα το μεσημέρι… πετάχτηκα στη κουκουβάγια ( πίσω από τους τάφους των Βενιζέλων για ένα καφέ)

IMG_20150510_121505

Κάποιοι θα θυμηθούν τη θέα. 

Ακόμα και η διαδρομή από το Πολυτεχνείο Κρήτης στα Χανιά ήταν μοναδική :

IMG_20150509_135605

Αμέσως μετά τους τάφους των Βενιζέλων κατεβαίνοντας για Χανιά. 

Ξεκινήσαμε με καφέ και είχαμε τόσα πολλά να πούμε που δεν σταματήσαμε μέχρι τα μεσάνυχτα και… Πήγαμε στις “γλωσσίτσες…” ( δεν θέλω σχόλια γιατί δίνω μυστικά τώρα και δεν θα ξαναγράψω) όπου φάγαμε ένα καταπληκτικό πιλάφι με σουπιά στο μελάνι της (!!!!) Κατάμαυρο μέσα στο σκεύος, δεν σου κάνει αίσθηση να φας, αλλά άμα φας… αρχίζει ο ανταγωνισμός.

Θα προσέξατε πιθανόν ότι τόσο το συνέδριο όσο και οι παλιοί μου μαθητές, απλά αναφέρονται… θα έχουμε εκτενή αναφορά αργότερα.

Κυριακή πρωί… στα εργαστήρια… ο μόνος μαθητής εν μέσω πολλών συντελεστών του συνεδρίου…Και αυτό αργότερα.

Κυριακή μεσημέρι μετά τη λήξη του συνεδρίου, αναχωρώ και πάω μια βόλτα μόνος μου στο λιμάνι… Πάντα μπορείς να απολαύσεις ένα καφέ στο λιμάνι και να βλέπεις το φάρο… Κάτι τέτοιο δηλαδή :

IMG_20150509_144701

Και έτσι έκλεισε ο κύκλος του συνεδρίου… Το βράδυ αναχωρούσα με το βραδινό αεροπλάνο ( ακριβότερο αυτό 32 € αν θυμάμαι καλά ).Έτσι μετά το καφέ βρέθηκα επιτέλους με τη ξαδέλφη μου τη Κική που με φιλοξενούσε και της οφείλω και από εδώ ένα μεγάλο ευχαριστώ, και τα είπαμε μέχρι να πάω το βραδάκι στο αεροδρόμιο.

Αυτό είναι το κομμάτι για τα Χανιά. Μαγικό όπως και να το δεις. Όσο να είμαι εκεί πάντα βρίσκω κάτι καινούργιο και όμορφο. Το συνέδριο μου πήρε αρκετό χρόνο, αλλά η καλύτερη ιδέα που είχα ήταν να φύγω Πέμπτη μεσημέρι. Με βόλεψε και το πρόγραμμα του σχολείου έχοντας λίγες ώρες  μάθημα τη Πέμπτη, κέρδισα μία ολόκληρα μέρα στα Χανιά κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα…

Η Μαρία Μυστακίδου και το Μουσείο Τυπογραφίας, ο Κώστας Συρίγος και Νίκος Σταματάκης ( που ήρθε από το Ηράκλειο για να μας δει ) και η Σεμέλη Βουτσά-Ρεντζεποπούλου, που σπούδασε στο Χανιά και από ότι κατάλαβα… δεν τη βλέπω να φεύγει  όλοι παλιοί μου μαθητές που μου έδωσαν ένα ακόμα λόγο να έρχομαι στα Χανιά και μου έδειξαν ότι όλα αυτά τα χρόνια… κάτι καλό κάνω για να τους έχω κοντά μου μετά από τόσα χρόνια.

Για αυτά όμως αύριο ( μάλλον)

Τη καλησπέρα μου .

Η πρώτη εγγραφή του χρόνου 2015…

Posted on : 01-01-2015 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Πρωινός καφές, απαλή μουσική, κρύο παγωνιά έξω, ζέστη μέσα… (προνόμιο τελικά ) και η κλασσική απολογισμο-προγραμματιστική εγγραφή.

Λοιπό τη χρονιά που πέρασε δεν έκανα τίποτα από όσα προγραμμάτισα και πιθανότατα και φέτος το ίδιο θα γίνει. Γιατί απλά δεν μου βγαίνει ο προγραμματισμός. Η ζωή δεν μπορεί να προγραμματιστεί. Τη δέχεσαι όπως έρχεται και προσαρμόζεσαι κάθε μέρα. Αν ψάξετε τη τελευταία εγγραφή του ’12 και τη πρώτη του ’13 θα καταλάβετε τι εννοώ. Οπότε “live the day”, και κάθε μέρα φροντίστε να έχει κάτι να θυμάστε από αυτή. Μακάρι να είναι όλα καλά, πιθανόν δεν θα είναι. Αλλά αν έχουμε μια ανάμνηση από κάθε ημέρα, θα έχουμε οριοθετήσει το χρόνο.

Αυτό που θέλω και δεν καταφέρνω επίσης, είναι να έχω χρόνο με κάποιους ανθρώπους που εγώ θέλω. Συνήθως ξεκλέβω χρόνο, αλλά πολλές φορές δεν τα καταφέρνω, και αυτό με στεναχωρεί κάπως. Εκτός του ότι αφήνω πολλά πράγματα “πίσω” και τρέχω. Συνήθως ξέρω ότι δεν δίνω αυτή την εικόνα, αλλά σας διαβεβαιώ ότι σας έχω γελάσει όλους… ( είμαι καλός σε αυτό).

Θα ήθελα να ξεφύγω από τη καθημερινή μιζέρια, που μας επιβάλλουν από όλες τις μορφές επικοινωνίας. Θέλω μέσα από τις συζητήσεις, να βγαίνει η χαρά και η αισιοδοξία. Γιαυτό πάντα κάνω σχέδια. Μικρά και μεγάλα, άσχετα αν δεν βγαίνουν όλα, αλλά πάντα έχω κάτι στο μυαλό μου.

Έτσι φέτος θα ήθελα να μπορέσω να ανεβάσω καινούργια εκπαιδευτικά βίντεο .Πέρυσι ανέβασα μόλις πέντε καινούργια βίντεο από τα οποία μονο 3 εκπαιδευτικά. Παρόλα αυτά έχω 17000 θεάσεις, περίπου 50 άτομα την ημέρα, που δείχνει ότι υπάρχει ανάγκη από αυτά τα μαθήματα. ( Κυρίως σε περιόδους εξετάσεων). Οπότε αξίζει να φτιάξω και άλλα. Μου λένε κάτι για λεφτά από τα βίντεο και τις προβολές…Ποτέ δεν το κατάλαβα. Από όταν ξεκίνησα το 1986 να ασχολούμαι με τους υπολογιστές, πάντα ήταν εργαλείο να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου και πηγή εξόδων, μια και όπως συνηθίζω να λέω… έχω χρηματοδοτήσει πολλές εταιρείες πληροφορικής μέσα σε αυτά τα 30 χρόνια. Ο κόσμος αλλάζει, η εκπαίδευση αλλάζει, οι συνθήκες αλλάζουν. Τα βιντεομαθήματα τα είχα δύο χρόνια πριν το υπουργείο ανεβάσει τα ψηφιακά μαθήματα… Τα διαδικτυακά μαθήματα τα έκανα δύο χρόνια πριν τα εφαρμόσουν τα φροντιστήρια, που τα διαφημίζουν πλέον.  Ποιος ξέρει τι άλλο θα βγει φέτος. Πιθανόν κάτι καινούργιο και πρωτότυπο που υπάρχει στο εξωτερικό, εδώ και 5-6 χρόνια.  Έχω έτοιμη τη πλατφόρμα μου για να ανεβάσω το υλικό που έχω… 28 χρόνια καθηγητής, και 28 χρόνια υλικό σε υπολογιστές και κάθε χρόνο με “νέο πράμα”φαντάζεστε τι γίνεται. Το site στο google sites αν και έχει να ανανεωθεί 4 χρόνια περίπου εξακολουθεί να έχει περίπου 6000 επισκέψεις το χρόνο.

chemal2104

Άρα υπάρχει ανάγκη, και είναι κρίμα να έχω τόσο υλικό και να κάθεται στους σκληρούς. Οπότε θα στηθεί και αυτό… κάποια στιγμή.

Φέτος προέκυψε μια έκθεση φωτογραφίας για το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων… που τελείωσα. Στο Πανεπιστήμιο είμασταν 4 που αποτελούσαμε τη πρώτη φωτογραφική ομάδα του Πανεπιστημίου. Το καιρό εκείνο σαν μενταγιόν είχα τη PRAKTΙΚΑ μου : ( Δυστυχώς δεν δουλεύει πια… μου τη μπανιάρανε!!!)

IMG_20150101_105059

Αυτό σημαίνει ότι σε κανένα δεν έκανα εντύπωση όταν σήκωνα τη μηχανή και έβγαζα μια φωτογραφία. Σε κάθε φάση… σε κάθε στιγμή της φοιτητικής ζωής. Στις εκλογές, στο καφέ, στα εργαστήρια, στις καταλήψεις, στις γενικές συνελεύσεις, στις πορείες. Κανένας δεν ανησυχούσε που θα “πάνε οι φωτογραφίες” ( Θυμίζω ότι στο ’80 η επταετία ήταν σχετικά φρέσκια ). Το αποτέλεσμα : κάπου 4-5.000 φωτογραφίες από την εποχή εκείνη ( περίπου 100- 120 φίλμ…. Ε ναι φίλμ είχαμε και τα αγαράζαμε με το 30μετρο για να έρχεται φτηνότερα. Κάποια στιγμή θα σας πω πως απόκτησα τη πρώτη μου μηχανή : μια CANON AT1 ). Τώρα με αφορμή την έκθεση ανακάτεψα τα αρχεία ( κάπου 10.000+ φωτό ) και βρήκα θαύματα.  Μοναδικά ντοκουμέντα. Μετά από 35 χρόνια, νομίζω ότι αίρεται οποιαδήποτε διαβάθμιση ασφαλείας… όπότε θα γίνει μια φανταστική έκθεση… και είναι μια ευκαιρία να βρεθώ στα Γιάννενα και σε ανθρώπους που αγαπάω.
Τέλος έχω το σχολείο…Φυσικά απορροφά τον περισσότερο χρόνο με τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Και τα “παιδιά” πάντα έχουν κάτι να μου πουν και να ρωτήσουν. Και πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο να μας απασχολήσει. Για το σχολείο όμως θα γράψω στο άλλο blog… του σχολικού δικτύου… ( να ξεσκονιστεί και αυτό λίγο)
Από ότι φαίνεται πάλι δεν θα πλήξω φέτος…
Καλή Χρονιά σε όλους μας, δημιουργική, με υγεία και χαρά. Αισιοδοξία, όνειρα και σχέδια για το μέλλον. Σε πείσμα των καιρών….

Τη Πρωτοχρονιάτικη καλημέρα μου…

Πάω να δώ πόσο χιονισμένος είναι ο Υμηττός.

 

Λες και ήταν χθες…

Posted on : 25-12-2014 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Μνήμες

0

Ρεζίλια πια… ούτε το blog μου δεν με θυμάται. Πόσο καιρό έχω να γράψω… Παλιά πάντα έβρισκα το χρόνο και το θέμα. Τώρα πάντα βρίσκω δικαιολογία να μη γράφω. Παλιά το χρησιμοποιούσα για να με ξεκουράζει.Τώρα με κουράζει γιατί μου προκαλεί άγχος… η αδράνεια του.

Αλλάζουν οι καιροί και οι ρόλοι και ίσως έφτασε ο καιρός για κάποιες ανακατατάξεις. Θα δείξει.

Πριν από αυτό όμως να δούμε λίγο την συγκέντρωση αποφοίτων που έγινε στις 19 του Δεκέμβρη. Οι απόφοιτοι του 1994, μετά από 20 χρόνια αποφάσισαν να ξαναβρεθούν. Πάντα υπήρχαν πυρήνες που βρίσκονταν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά έτσι μαζικά να βρεθούν όλοι δεν νομίζω ότι είχε ξαναγίνει. Βρέθηκαν περίπου 35-40 άτομα, πολλα από τα οποία είχαν να βρεθούν από το σχολείο. Και αυτό είναι αυτό που έκανε τη συγκέντρωση μοναδική.Και φυσικα ήμουν και εγώ εκεί, εφαρμόζοντας το “όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη”.

Με ανάμεικτα συναισθήματα, τους άκουγα να μιλάνε και να λένε για το τί κάνουν τώρα στη ζωή τους. Παντρεμένοι οι περισσότεροι με παιδιά, να μιλάνε για τις δουλειές τους, τις σπουδές τους, τα παιδιά τους. Και εγώ παραδίπλα, να αισθάνομαι λίγο περίεργα. Τώρα τα 15 χρόνια διαφορά δεν είναι τόσο φοβερή διαφορά ηλικίας, όσο φαινόταν όταν ήταν στα 17 τους. Παρόλα αυτά ήμουν μεγάλος και “άσχετος”, αν και δεν αισθάνθηκα έτσι από τα παιδιά. Μάλλον από εμένα. Με μια ανάμεικτη θλίψη, που μάλλον δικής μου προέλευσης ήταν, και είχε να κάνει με την συνειδητοποίηση ότι μάλλον μεγαλώνω. Από την άλλη με μια χαρά που έβλεπα “τα παιδιά” να προχωρούν και να προοδεύουν.

Κάποιοι πιο συγκρατημένα, κάποιοι πιο άνετα πλησιάσανε και μιλήσαμε. Άλλοι τυπικά, άλλοι πιο εγκάρδια. Και εγώ να απαντάω στο κλασσικό πια ερώτημα : Τι κάνει το σχολείο;

Είναι ένας “μισθός” διαφορετικός. Κάτι που δεν ξεπληρώνεται ούτε πληρώνεται. Απλά σε εμένα μου προκαλεί μια μελαγχολία. Είναι όμως μια γλυκιά μελαγχολία, και ταυτόχρονα μια ικανοποίηση. Την ικανοποίηση ότι “οι παλιοί μου μαθητές όταν με βλέπουν δεν αλλάζουν πεζοδρόμιο” αλλά έρχονται να μιλήσουμε και να με δουν”. Δεν ειναι λίγο. Βλέπετε 24 χρόνια καθηγητής σημαίνει πάνω από 2000 παλιοί μαθητές μια και όντας ο μοναδικός χημικός στο λύκειο ήταν όλοι μαθητές μου. Αρα είναι λογικό να ξεχνάω και κάποια ονόματα. Από την άλλη όταν ακούω το όνομα, όλα έρχονται στα ίσα τους… και πρόσωπα θυμάμαι ( γιατί υπάρχουν πολλές αλλαγές ) και φάσεις από το σχολείο. Είναι όμως κάποια χαρακτηριστικά που δεν αλλάζουν όσα χρόνια και αν περάσουν : ένα χαμόγελο, μια έκφραση,το βλέμμα… αυτά δεν αλλάζουν όσα χρόνια και αν περάσουν. Είναι αυτό που λέω ότι ο κάθε μαθητής μου αφήνει το ίχνος του πάνω μου… στο μυαλό μου τέλος πάντων.

Έτσι λοιπόν… λες και ήταν χθες που η σειρά του ’94 ήταν στα θρανία. Από τότε, πολλοί με τίμησαν με τη φιλία τους και βρισκόμαστε συχνά πυκνά και τα λέμε. Και αυτό για εμένα είναι από τις ομορφότερες στιγμές, μοναδικές. Και γενικά προσπαθώ να μη τις χάνω. Προχθες βρέθηκα με “παιδιά” που είχα να τα δω από όταν τελείωσαν το σχολείο, αλλα από ότι κατάλαβα δεν ήμουν ο μόνος. Μιλήσαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε, μέχρι και “απαραίτητες διευκρινήσεις δόθηκαν μετά από 20 χρόνια… (!). Εγώ τα είχα ξεχάσει… αλλά θέλανε να μου τα θυμίσουν ( στο περίπου τα θυμήθηκα αλλά δεν βρήκα το λόγο να το ψάξω παραπάνω ). Μια υπέροχη βραδια. Με υπέροχους ανθρώπους, γελαστούς, ζωντανούς, μια αισιόδοξη εικόνα για το μέλλον και μόνο που τους έβλεπες. Σιγά σιγά “την έκανα” προσπαθώντας να κρατήσω τη καινούργια εικόνα. Δεν είναι εύκολο. Πάντα στο μυαλό μου θα έχω εκείνη τη πρώτη εικόνα του μαθητή στη τάξη. Απλά θα μου είναι πιο εύκολο να τους θυμηθώ όταν τους ξαναδώ. Τουλάχιστον έτσι νομίζω. Από την άλλη, είχαν τόσα πολλά να πούνε και να θυμηθούνε που εγώ μάλλον θα δυσκολευόμουν να παρακολουθήσω. Είναι σίγουρο ότι η βραδιά ήταν μεγάλη και άργησαν να το διαλύσουν.

Το σίγουρο είναι ότι ήταν για εμένα τιμή που βρέθηκα εκεί.  Γιατί όπως έχω πει κάθε μέρα μέσα στη τάξη, μαθαίνω. Και μια και αυτοί ήταν από τους πρώτους μαθητές μου,είχα πολύ περισσότερη ανάγκη να μάθω, και σίγουρα με βοήθησαν πολύ.

Και μια φωτογραφία από τη συγκέντρωση…

IMG_5043

Σε όλους τους παλιούς μου μαθητές, σε όλους εσάς που Χριστουγεννιάτικα διαβάζετε αυτές τις σκέψεις, εύχομαι Χρόνια Πολλά και καλά, να έχετε υγεία και ευτυχία και να περνάτε καλά.

Τη καλησπέρα μου…

Και έτσι έγινα καθηγητής…

Posted on : 31-08-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Μνήμες

0

Τελευταίες ώρες του καλοκαιριού μια και επισήμως τη 1 Σεπτέμβρη ξεκινάει η καινούργια σχολική χρονιά. Εμείς Δευτέρα θα είμαστε στη θέση μας και την Τετάρτη στις τάξεις μας. Η πρώτη βδομάδα θα είναι ένας αγώνας δρόμου και αντοχής… ταυτόχρονα.

Για να κλείσει η “τριλογία”, κάτι σαν “πόλεςμος των άστρων” δηλαδή, θα προσπαθήσω να κάνω μια αναδρομή των 27 χρόνων πορείας στις τάξεις και τον προβληματισμό που υπήρξε. Και πάλι αν κάποιος δεν ενδιαφέρεται εδώ είναι ένα καλό σημείο  να αλλάξει ιστοσελίδα.

Έτος 1986, φαντάρος ακόμα, ξεκίνησα να δουλεύω στο φροντιστήριο που ήμουν μαθητής. Θυμάμαι την πρώτη μέρα στη τάξη του φροντιστηρίου… Μετά την πρώτη ώρα βγαίνω τρομοκρατημένος και ρωτάω τον παλιό μου καθηγητή και νυν εργοδότη Χρήστο… Τι γίνεται εδώ πέρα; Τι έχει αλλάξει σε 10 χρόνια. Εμείς ερχόμασταν στο φροντιστήριο, γιατί θέλαμε το παραπάνω και το σχολείο δεν μας έφτανε. Αυτοί εδώ δεν κάνανε καμία προσπάθεια να ακούσουν… γιατί έρχονται; Κάναμε μια μεγάλη συζήτηση τότε και αρκετές αργότερα για να καταλάβω τι γίνεται και πως δουλεύουμε στη τάξη. Τότε δεν είχα καμία άλλη δουλειά και θυμάμαι ότι διάβαζα μετά μανίας : 5-6 ώρες για δύο ώρες μάθημα. Δεν είχα αφήσει βοήθημα της εποχής (Κορέση Ντάση – Μανωλικίδη – Μαυρόπουλο… και ότι άλλο κυκλοφορούσε και ήταν της μόδας τότε) να μη το “ξεκοκκαλίσω”. Το σκεπτικό ήταν απλό… 1000 ασκήσεις να λύσεις και μια να μη μπορείς… τότε δεν μπορείς να λύσεις ασκήσεις. Και εγώ δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να γίνει αυτό. Τότε απόκτησα και τον πρώτο μου υπολογιστή (PC γιατί οικιακό είχα από το 1983 – Spectrum 48  και Commodore 64) Αλλά PC ήταν μεγάλο βήμα…(κάποια στιγμή θα γράψω και για αυτή τη παράλληλη πορεία). Αρχίζω λοιπόν να γράφω σημειώσεις στον υπολογιστή. Φοβερή καινοτομία… τότε ήταν χειρόγραφα ή γραφομηχανής, αρα δύσκολο να ανανεωθούν και εκσυγχρονιστούν.

Φτάνουμε στο 1988 οπότε προσλαμβάνομαι στο Ιδιωτικό Σχολείο Ι.Σ.Μπαρμπίκα. Εκεί μπαίνω σε τάξη σχολείου. Καμία σχέση με το φροντιστήριο. Και εκεί ζήτησα τη βοήθεια του μόνου ανθρώπου που σκέφτηκα και είχα κοντά μου… του παλιού μου φιλόλογου από το σχολείο του Γιώργου Χουρμέντη (που δεν είναι πια μαζί μας) και μου έδωσε απλόχερα τη βοήθεια του. Χωρίς δεύτερη σκέψη ήταν ο πρώτος μου μέντορας… Γιατί υπήρξαν πολλοί από τότε…  η Κατερίνα, ο Μιχάλης, η Βάσω, ο Σπύρος, ο Γιώργης… για να αναφέρω μερικούς στα γρήγορα. Από όλους μέσα από συζητήσεις πήρα πάρα πολλά, και σε πολλούς τομείς. Βλέπετε μόλις μπήκα στη τάξη… κατάλαβα το έλλειμά μου… Μου λείπανε γνώσεις… όχι χημείας… αλλά διδακτικής, διαχείρισης τάξης, αξιολόγησης, ψυχολογίας… Τέτοιες γνώσεις… Βλέπετε η σχολή μας δεν είχε παιδαγωγικά… (τότε, τώρα δεν ξέρω). Έπρεπε να μάθω και άρχισα να ψάχνω και να ψάχνομαι…

“Ανακάλυψα” τις εκδόσεις Γρηγόρη (αν θυμάμαι καλά) με βιβλία από τα παιδαγωγικά τμήματα Ιωαννίνων και Ρεθύμνου. Φράγκος και Κασσωτάκης, έγιναν καθημερινά αναγνώσματα. Συστήματα αξιολόγησης, διαχείριση τάξης, αξιολόγηση… πολλά, πάρα πολλά. Αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά… πολύ θεωρητικά και μερικά δεν δείχνανε να έχουν σχέση με αυτό που ζούσα καθημερινά εγώ. Το 1989 προσλαμβάνομαι στην Ελληνογερμανική Αγωγή και το 1990 στην Ελληνογαλλική Σχολή Αγίας Παρασκευής στην οποία εργάζομαι αποκλειστικά από το 1991. Εκεί οι παιδαγωγικές συνεδριάσεις κάθε χρόνο, βάλανε πολλά πράγματα στη θέση τους.

Παράλληλα εργαζόμουν στα φροντιστήρια ΝΕΟ και ΙΑΤΡΙΚΟ, έχοντας παράλληλες εικόνες αλλά και μια γερή δόση ανταγωνισμού.

Η μελέτη δεν σταμάτησε και εξακολουθεί να γίνεται… Άρχισα να ρίχνω βάρος στην ψυχολογία. Βλέπετε το ηλικιακό κενό με τους μαθητές μου μεγάλωνε. Πιστεύω ότι όταν φτάσει εκείνη η μέρα που δεν θα μπορώ να καταλάβω ένα έφηβο… θα αρχίσω να μετράω την έξοδο. Ξεκίνησα λοιπόν από τα “αναρχικά” βιβλία του Νηλ, για να περάσω σε διάφορους οδηγούς για ψυχολογία εφήβου, ομάδας, τάξης… και άλλα. Πάντα προσπαθούσα να καταλάβω. Και πάντα παρατηρούσα τους μαθητές μου. Ποτέ δεν μπόρεσα να είμαι απλά “διεκπεραιωτικός” στη τάξη. Να κάνω το μάθημά μου και να σηκώνομαι να φεύγω. Πάντα έβλεπα, παρατηρούσα συμπεριφορές, προσπαθούσα να καταλάβω. Πάντα οι μαθητές ήταν πρώτα άνθρωποι και μετά μαθητές. Και αυτό με έκανε να ψάχνομαι συνέχεια. Από την άλλη πάντα υπήρχε η αίσθηση ευθύνης απέναντί τους. Θυμάμαι πριν κάποια χρόνια η…”Μαρία” δεν είχε γράψει καλά σε ένα διαγώνισμα χημείας (καθόλου πρωτότυπο), και έπεσε “στα μαύρα πανιά” και την έπιασε μια απογοήτευση και δήλωσε ότι δεν θα πάει Πολυτεχνείο που ήθελε αλλά Φιλολογικά… Τι σημαίνει αυτό… ότι “καθορίζω το μέλλον ενός ανθρώπου”. Δεν είναι απλό. Πόσες φορές θα έχετε ακούσει… “Μου αρέσει το Πολυτεχνείο αλλά δεν μπορώ τα μαθηματικά… “. Λέμε τώρα. Θα μπορούσε να ήταν “…τον μαθηματικό”. Το ίδιο αποτέλεσμα θα είχε. Μόλις συνειδητοποιώ τι έχει γίνει, κάνω μια συζήτηση με τη Μαρία, για τα όνειρα ζωής, τις δυσκολίες που έχει η πραγματοποίησή τους και κατά πόσο αν πιστεύουμε ότι αξίζουν πρέπει να παλεύουμε για αυτά. Εγώ από τη μεριά μου δήλωσα “ανοικτός και όχι προκατειλημμένος” απέναντί της για να προσπαθήσει. Αποτέλεσμα… το όνειρο έγινε πραγματικότητα. (Ίσως η “Μαρία” να το διαβάσει και να το θυμηθεί. Τότε ήταν πρώτη Λυκείου) Δεν είναι απλά τα πράγματα μέσα στη τάξη.

Και φτάνουμε στο γύρισμα του αιώνα… όπου αρχίζουν να αναπτύσσονται οι νέες θεωρίες και οι νέες τεχνολογίες. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού αλλάζει…

teachers

Δεν μπορούν όλοι οι μαθητές να μπαίνουν στο ίδιο καλούπι. Άρα πρέπει να ενημερωθούμε για τις νέες τάσεις. Αρχίζουν να εμφανίζονται τα σεμινάρια και οι ημερίδες και δειλά – δειλά τα πρώτα συνέδρια. Το 1997 νομίζω, γίνεται ένα συνέδριο για το περιβάλλον στην Αθήνα… οι πρώτες κουβέντες για αειφόρο ανάπτυξη… Παρών στο συνέδριο. Το 2000 η σχολή μας οργανώνει μια διημερίδα με τις νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση.. Εκεί παρουσίασα την ογκομέτρηση με χρήση EXCEL… Από τότε πέρασε πολύς καιρός και όπου υπήρχε ημεριδα, συνέδριο, σεμινάριο παρων εγώ. Από ένα σημείο και μετά πέρασα από το κοινό στο “πόντιουμ” και άρχισα να παρουσιάζω εργασίες… “Το Power Point και τα πιο ενοχλητικά λάθη σε μια παρουσίαση”, “Οργάνωση περιβαλλοντικών προγραμμάτων για μεγάλες ομάδες μαθητών”, “Διαθεματικό πρόγραμμα με έρευνα πεδίου”, “Αξιολόγηση μαθητών” ήταν μερικα από τα θέματα που είχα παρουσιάσει σε ημερίδες κυρίως σχολικών συμβούλων.

Μετά άρχισαν να ανεβαίνουν τα Συνέδρια. Από το 2009 παρακολουθώ διάφορα συνέδρια σχετικά με ΤΠΕ και εκπαιδευση και Projects στην εκπαίδευση. Σε πολλά από αυτά έχω συμμετάσχει με παρουσιάσεις, έχω πάρει μέρος σε στρογγυλά τραπέζια, κλπ κλπ κλπ… Πάντα το κίνητρο είναι να είμαι μέσα στα πράγματα και τις νέες εξελίξεις στην εκπαίδευση…

Το Υπουργείο Παιδείας, έδωσε πιστοποιήσεις Α και Β επιπέδου στις νέες τεχνολογίες… και  εκεί έδωσα το παρόν και τις πήρα. Επί ένα χρόνο παρακολουθήσα στο ΕΚΠΑ ένα πρόγραμμα για την εκπαιδευτική Ψυχολογία, κάτι που “τακτοποίησε” πολλές γνώσεις χύμα και μερικές παρερμηνείες.

Φέτος ανακοινώθηκε το νέο πλάνο για το νέο Λύκειο… Αλλά είναι σε τεύχη. Το κακό είναι ότι δεν ξέρουμε τα επόμενα τεύχη πως θα είναι και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να προσέξω πολύ να καλύψω τους μαθητές μου της Α’ λυκείου σε ότι και αν προκύψει…Βέβαια τα τεύχη μπορούν να αλλάξουν στη πορεία οπότε… πάλι θα θέλει προσοχή και ετοιμότητα…

Η  πορεία συνεχίζεται λοιπόν με μια βασική αρχή : Δεν ξέρω τίποτα και πρέπει να μάθω. Έτσι και φέτος κάποια βιβλία ( e-books αυτή τη φορά)  σχετικά με τη γνώση και τη μάθηση ήταν στο μενού του καλοκαιριού. Αλλά η καλύτερη ανάδραση είναι από τους μαθητές μου. Μέσα από τις ερωτήσεις τους και τις απορίες τους εγώ καταλαβαίνω τι κάνω και τι δεν κάνω καλά. Γιατί πάντα υπάρχει περιθώριο να γίνεις καλύτερος.

Όσο έτοιμος και να είσαι…

teacher_cartoon
… πάντα κάτι θα λείπει και πάντα θα υπάρχει εκείνο το καινούργιο που θα μπορέσει να παρακινήσει τους μαθητές να ρίξουν μια ματιά παραπάνω.

Γιατί αν το 1986 έπαθα σοκ όταν μπήκα στη τάξη μετά από 10 χρόνια που την είχα αφήσει σαν μαθητής και επέστρεψα σαν καθηγητής… σκεφτείτε τι σοκ θα πάθαιναν οι μαθητές μου αν έκανα το μάθημα μου, όπως πριν 30 χρόνια…

Άρα ο τίτλος είναι λάθος στην εγγραφή… Δεν έγινα καθηγητής… Προσπαθώ να γίνω… χρόνια τώρα… Αν θα το καταφέρω… θα δείξει.

Τη καλησπέρα μου και φυσικά καλή σχολική χρονιά σε όλους μικρούς μεγάλους…μαθητές.

 ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : Ξέχασα τα δύο βιβλία Χημείας που έγραψα με τη φίλη και συνάδελφο Φιλλένια. Άλλη μεγάλη εμπειρία… Το πρώτο κυρίως που βγήκε όλο “από τα ακροδάκτυλά μου” με έμαθε πολλά για τα βιβλία. Τα δεύτερο το έβγαλαν τα πάλαι ποτέ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Εκεί έμαθα τη βιβλιογραφική έρευνα, και το πως γράφεις ένα βιβλίο, πάνω σε ένα αναλυτικό πρόγραμμα, που να έχει ότι και όλα τα άλλα βιβλία αλλά να είναι διαφορετικό. Δεν είναι εύκολο. Πολύ διάβασμα, πολύ ξενύχτι, πολύ δουλειά… Το είδα και αυτό.

Τι θα κάνεις σαν μεγαλώσεις;

Posted on : 17-08-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Μνήμες

0

images

 

Μια ερώτηση που συνήθως κάνουμε στα παιδιά κάθε ηλικίας. Και το παιδάκι απαντά… Θα γίνω αστροναύτης, κομμώτρια, μπαμπάς, μαμά… ανάλογα ποιο είναι το πρότυπο της ηλικίας. Βέβαια υπάρχει και η άλλη προσέγγιση… “Πω πωωωωω πόσο πολύ μιλάς… Δικηγόρος θα γίνεις;” ‘η το άλλο… Εσύ θα γίνεις μηχανικός… γιατί διαλύεις όλα τα παιγνίδια σου… (τι πρωτότυπο για ένα παιδί…)

Σε αυτή την ερώτηση το παιδί έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπο με την ομολογία των ονείρων του… αν έχει κάνει κάποια. Έτσι αρχίζει και το ίδιο να απαντάει και ταυτόχρονα να αποκτά μια εικόνα για το τι θα κάνει σαν μεγαλώσει. Το πιο συνηθισμένο είναι ότι θα πει… αυτό που του λένε και μετά να αρχίσει να το πιστεύει και το ίδιο…Έτσι η πρώτη απάντηση είναι… Δικηγόρος, Μηχανικός. Αν ο ερωτών είναι και πλεονέκτης και ρωτήσει το γιατί, πιθανότατα θα πάρει την απάντηση “μου αρέσει” και ας μη ξέρει το παιδί καν τι είναι κάθε επάγγελμα.

Μια άλλη περίπτωση είναι το παιδί να απαντήσει με το επάγγελμα του μπαμπά ή της μαμάς ( το πιο κοινό) ή κάποιου από το κοντινό οικογενειακό περιβάλλον, που θαυμάζει για το επάγγελμά του.

Εμένα με ρώτησαν αρκετά αργά “Τι θα κάνω σαν μεγαλώσω” και έτσι είχα τι να απαντήσω. Όμως μέχρι τότε είχα μια επαγγελματική πορεία και εμπειρία, η οποία σε κάθε περίπτωση μου έμαθε πολλά. Μια λοιπόν και σε κάποια φάση η Κατερίνα με ρώτησε αν είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου να γίνω εκτός από καθηγητής (με αφορμή τις ξυλοκατασκευές μου) είπα να σας περιγράψω την επαγγελματική μου πορεία. Μπορεί να μην ενδιαφέρει κανένα, οπότε εδώ είναι ένα καλό σημείο να σταματήσει να διαβάζει, κάποιοι όμως μπορεί μέσα από τη δική μου πορεία να θυμηθούν ή να βγάλουν δικά τους συμπεράσματα.

Στα πέντε μου λοιπόν ο θείος μου ο Γιώργος με πήγε στο “εργοστάσιο” ένα μεγάλο ξυλουργείο, στο οποίο δούλευε. Το πρώτο πράγμα που ακόμα θυμάμαι ήταν η μυρωδιά του ξύλου. Χαρακτηριστική, με τη μυρωδιά από το ρετσίνι να είναι διάχυτη στον αέρα. Μου έδειξε τα μηχανήματα και μου είπε για τους κινδύνους αλλά και τα όμορφα πράγματα που μπορείς να κάνεις… Από εκεί αγάπησα το ξύλο… Ένα μοναδικό υλικό, με υψηλό βαθμό ανακύκλωσης και πολλές χρήσεις… τελική το καυσόξυλο. Αυτή η αγάπη μου έδωσε πέργκολες, γκαράζ, βιβλιοθήκες, κουκέτες, γραφεία, καρέκλες… και άλλα.

Τελειώνοντας την Α’ γυμνασίου, πήγα στο θείο μου τον Βασίλη. Τότε είχε ένα τυπογραφείο. Εκεί έμαθα πολλά και φυσικά αγάπησα το χαρτί. Έμαθα για τις γραμματοσειρές, πως γίνεται η στοιχειοθεσία (να μπουν τα μικρά γραμματάκια, το ένα δίπλα στο άλλα και να σχηματίσουν τα κείμενα… ) Εννοείται ότι δεν είχαμε υπολογιστές ή άλλα “τέτοια” που έχουμε σήμερα. Είμαστε στο 1973. Τα είδη του χαρτιού, τα γραμμάρια τους (πόσοι ξέρουν τι σημαίνει το 80 γραμμάρια που γράφει το φωτοτυπικό;), τις διαστάσεις του.  Τα μελάνια, οι συνδυασμοί χρωμάτων και ο τρόπος που φτιάχνεις ένα κείμενο με τα κενά που βάζεις (kerning λέγεται σήμερα) έπαψαν να είναι μυστικά. Στο θείο μου δούλεψα και το καλοκαίρι της Β’ Γυμνασίου.  Εκεί έμαθα για τις αποδείξεις και τα διπλότυπα, τριπλότυπα και πως να τα φτιάχνω.

Το καλοκαίρι της Γ’ γυμνασίου βρέθηκα στο θείο μου τον Μάκη. Είχε ένα εργαστήριο φωτεινών επιγραφών. Εκεί η πρώτη δουλειά που έμαθα ήταν να σκουπίζω… ναι παραδοσιακό σκούπισμα με σκούπα, χωρίς να σηκώνω σκόνη και αποτελεσματικά. Σας φαίνεται εύκολο αλλά δεν είναι. Εκεί τσαντίστηκα, αν και αυτή τη γνώση την έχω χρησιμοποιήσει άπειρες φορές από τότε.Έμαθα όμως και πολλά άλλα… Στο πρακτικό κομμάτι έμαθα να φτιάχνω κυκλώματα που να δουλεύουν. Έχω συνδέσει δεκάδες φωτεινές επιγραφές, και έχω κάνει την καλωδίωσή τους. Ένα δεύτερο που έμαθα είναι να βάφω. Κάτι σαν Mr Miyaki (hand in…hand out) αλλά στο πιο απλοϊκό. Δεκάδες φωτεινές επιγραφές είναι βαμμένες από τα χεράκια μου ( αν λειτουργούν ακόμα). Ένα άλλο σημαντικό είναι η βαφή με αεροπίστολο… Φοβερό. Ο συμπιεστής αερίου είναι στα βασικά εργαλεία του σπιτιού και έχω βάψει τοίχους, έχω περάσει βερνίκια… και πολλά άλλα τέτοια. Και το τελευταίο είναι ότι έμαθα να σχεδιάζω. Ο σχεδιαστής και συνεταίρος Αριστείδης, με έμαθε τα βασικά στο σχέδιο, στις γραμματοσειρές, πως κάνεις αφίσες, πως αφήνεις κενά για να φαίνεται καλύτερα ένα κείμενο, και άλλα τέτοια όμορφα.

Εκεί ολοκληρώνεται ο κύκλος των θείων… Ξεφεύγουμε από τον κύκλο των συγγενών, και βγαίνουμε στην ελεύθερη αγορά εργασίας. Πριν από αυτό όμως ένα άλλο μεγάλο σχολείο. Η δουλειά του πατέρα μου.

Είχε ένα μανάβικο συνοικιακό και πολλές ώρες βρισκόμουν εκεί μια και ήταν ακριβώς κάτω από το σπίτι. Εκεί βρέθηκα πρώτη φορά αντιμέτωπος με πελάτες… και σε πολλές περιπτώσεις με τον παραλογισμό που έχουν. Επίσης έμαθα για τα φρούτα και τα τρόφιμα. Να διαλέγω τα καλά και να βλέπω τα σκάρτα. Ένα άλλο σημείο ήταν η Κεντρική Λαχαναγορά του Ρέντη. Ένα άλλο τεράστιο σχολείο. Ένας άλλος κόσμος. Πηγαίνοντας τα χαράματα (4-5 το πρωί)  προμηθευόμασταν τα φρέσκα φρούτα…Είπαμε άλλος κόσμος.

Φτάνουμε τις εξετάσεις που τότε δίναμε Σεπτέμβριο, και στο μεσοδιάστημα εργάστηκα σαν πωλητής σε ένα κατάστημα ανοξείδωτων σκευών στη Κάνιγγος. Εκεί έμαθα τα εργασιακά, ΙΚΑ, ένσημα, δώρα, επιδόματα. Ο κ. Σταύρος, τυπικότατος εργοδότης, με έβαλε στα μυστικά του εργοδότη και του εργαζομένου. Φυσικά έμαθα και για τις κατσαρόλες, τα είδη και τις ποιότητες τους.

Πριν από αυτό όμως είχα ήδη αποφασίσει να γίνω χημικός. Από ένα καθηγητή που είχα. Με είχε συνεπάρει και είχα αποφασίσει να γίνω χημικός. Φυσικά και δεν ήξερα τι ήταν αλλά εγώ το είχα αποφασίσει. Και δίνοντας εξετάσεις, έδινα για να γίνω χημικός. Και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα πέρασα Χημικό Ιωαννίνων αν  και ήταν η 32 η επιλογή μου στο μηχανογραφικό. Μάλλον και το Χημικό με ήθελε, γιατί ήταν εξαιρετική συγκυρία ανάμεσα στις άλλες επιλογές να μπω εκεί που ήθελα. ( Τα καθηγητικά σε άλλη φάση… γιατί είναι πολλά).

Σαν φοιτητής έκανα δύο δουλειές. Η μια ήταν πλασιέ, αλλά θα έλεγα ότι εκεί δεν τα πήγα καλά. Αλλά έμαθα… Έμαθα να μιλάω σε κοινό και να έχω σωστή συμπεριφορά, απέναντι του. Μια εμπειρία μοναδική αν σκεφτεί κανείς την παραπέρα πορεία μου και μέσα στη τάξη αλλά και σε συνέδρια και παρουσιάσεις στο σχολείο. Δεν πούλησα τίποτα αλλά πήρα πολλά.

Η δεύτερη δουλειά ήταν βιομηχανικός εργάτης (στο καλοκαίρι του 3 ου έτους) Ήθελα να πάω βοηθός Χημικού αλλά δεν ήταν δυνατόν και έτσι βρέθηκα στη γραμμή παραγωγής του φρέσκου γάλακτος της ΑΣΤΥ. Και εκεί έμαθα πολλά για τα γάλατα, τις συσκευασίες, τις συνθήκες παραγωγής, αλλά και τον συνδικαλισμό, την συμμετοχή και τη συλλογική προσπάθεια.

Τελειώνω με τις σπουδές και έχουμε δύο χρόνια στρατό στη γωνία. Πρέπει να φύγει και αυτό. Ειδικότητα εφοδιαστής. Άλλο σχολείο. Έμαθα για τα υφάσματα, τα μεγέθη των ρούχων (στον ιματισμό ήμουνα), τις ποιότητες των υφασμάτων, των παπουτσιών… Έμαθα για τη λογιστική παρακολούθηση του υλικού, τις παραγγελίες, εισερχόμενα, εξερχόμενα… μια χαρά… και τελείωσε και αυτό.

Ολοκληρώνοντας τον στρατό ξεκίνησα με τα μαθήματα. Αρχής, εξαρχής. Η βιομηχανία που τότε (1986) τραβούσε τους περισσότερους χημικούς δεν με απασχόλησε καθόλου. Ούτε καν κοίταξα. Εκεί είναι ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο, το οποίο εξακολουθεί να ισχύει και να εξελίσσεται. Και εκεί οι επιρροές είναι πάρα πολλές. Αλλά αυτό σε επόμενη φάση – εγγραφή.

Τη καλημέρα μου.

ΥΓ : Ίσως λύθηκαν κάποιες απορίες. Νομίζω ότι το βασικότερο σημείο είναι ότι σε όλες τις περιπτώσεις μπορείς να μάθεις. Δεν υπάρχει βαρετή και άχαρη δουλειά. Όλες δίνουν κάτι που κάποια στιγμή θα είναι εκεί όταν το χρειαστείς.

 

Μα καλά δεν βαριέσαι στη τάξη;

Posted on : 04-08-2013 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Μνήμες

0

Είμαστε στο 1986. μόλις έχω τελειώσει το στρατιωτικό, 23 μήνες γεμάτους, και ξεκινάω την επαγγελματική μου σταδιοδρομία…

Όταν πέρασα το 1979 στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων χημικός, είχα ξεκαθαρίσει ότι δεν θα ασχοληθώ με την εκπαίδευση και μάλιστα από τη πρώτη μέρα είχα ψάξει για μεταπτυχιακά και είχα ένα σχέδιο για το πως θα συνεχίσω. Στο πρώτο έτος σε μια εκπαιδευτική εκδρομή στη δυτική Ελλάδα και στις βιομηχανίες της περιοχής, έπαθα ένα “σοκ”. Δεν μπορώ εγώ να δουλεύω μια ζωή στη βιομηχανία…Θα πάω στην εκπαίδευση.  Αυτή ήταν η πρώτη και καθοριστική αλλαγή πλεύσης… Υπήρξαν και άλλες σε θέματα μικρότερης σημασίας, αλλά αυτή ήταν η πιο σημαντική. Τελειώνοντας λοιπόν δεν κοίταξα καν στη βιομηχανία, αλλά πήγα κατευθείαν στην εκπαίδευση. Πέρασα διάφορες φάσεις (σε άλλη εγγραφή ίσως αναφερθώ) . Εκεί λοιπόν σε συζητήσεις με συναδέλφους για το τι θα κάνουμε στη συνέχεια, μπήκε το ερώτημα…

” Μα καλά λες ότι δεν μπορείς τη μονοτονία της βιομηχανίας… και στο σχολείο που θα λες τα ίδια και τα ίδια δεν θα βαριέσαι στη τάξη;”

normal_251517-what-people-think-i-do-what-i-really-do

Υπήρχε πάντα μια ανησυχία. Ξεκίνησα λοιπόν το 1986 και μετά από 26 χρόνια μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν υπήρξε ούτε μια μέρα (από όσο μπορώ να θυμηθώ, γιατί ξεχνάω κιόλας ;) ) που να βαριέμαι στη τάξη. Πάντα υπήρχε η πρόκληση του να τραβήξεις τη τάξη, να τους ξυπνήσεις  όπως Δευτέρα πρώτη ώρα με κατεύθυνση… “πιο σιγά κύριε… πρωί, πρωί,… που την βρίσκεται την όρεξη… τι παίρνετ ε για πρωινό… και άλλα τέτοια όμορφα. Δηλώσεις του τύπου “Μα έχω μάθημα μαζί σας… πως να μην έχω κέφια… δεν έπιαναν πάντα. Αυτό που έπιανε πάντα είναι τα “σοκοφρετάκια” με το καλημέρα… Μιλάμε,  ξυπνάγανε αμέσως… Ανέβαινε και το “ζάχαρο” στο αίμα ξυπνούσε και ο εγκέφαλος … και σε 5 λεπτάκια είμασταν όλοι έτοιμοι και ξεκινούσαμε το μάθημα. Η Παρασκευή τελευταία ώρα… άλλη ιστορία… με τη τσάντα στο χέρι και το ρολόι στο μυαλό. Εκεί το αντίστροφο… πρόβλημα. Να τους κρατήσω να μη κοιμηθούν… θέατρο ολόκληρο. Τι caveman μου λέτε (Θεατρικό έργο με που παίζεται επί σειρά ετών στο Παγκράτι με ένα ηθοποιό). Chem-man θα το λέω εγώ και λίγο είναι γιατί παίζεται πολύ περισσότερα χρόνια. Και άντε ερωτήσεις και άντε συμμετοχή, και ένα σχολιάκι για να ξεξυπνήσουν οι ορεινοί, (έτσι λέω αυτούς που κάθονται πίσω στο Αμφιθέατρο και συνήθως ξεφεύγουν εύκολα από εκεί πάνω). Και ξανά στο μάθημα.

Η ένταση της τάξης είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις. Η πρόκληση της απορίας, που πρέπει να εντοπίσεις τι δεν έχει καταλάβει ο μαθητής και να μπορέσεις να το εξηγήσεις με τέτοιο τρόπο που να μπορέσει να καταλάβει τι γίνεται. Όχι να το ξαναπείς… αυτό δεν έχει νόημα εκτός αν δεν πρόλαβε να σημειώσει κάτι. Η απορία είναι να πεις κάτι με ένα τρόπο κοντά στα ήδη γνωστά θέματα των μαθητών, σε απλή γλώσσα. Να φτιάξεις ένα πρόβλημα στα γρήγορα με θέμα την ερώτηση ( οι γνωστές στους μαθητές μου αυτοκόλλητες ασκήσεις ή “ασκησόνια” όπως τις λέω εγώ) … για να δει πως δουλεύει ή πως γίνεται. Και αν πάλι δεν καταλαβαίνει, να ψάξεις μια άλλη προσέγγιση και τελευταίο οχυρό… το διάλειμμα… όπου προσπαθείς να καταλάβεις τι δεν κατάλαβε μέσα στο διάλειμμα  και μετά να του το εξηγήσεις. Δεν μπορείς να ασχολείσαι με ένα μαθητή στη τάξη όλη την ώρα. Έχεις χάσει τη τάξη. Μπορεί να βάλεις και τους άλλους μαθητές στο παιγνίδι, μεταφέροντας την ερώτηση σε αυτούς αλλά προσοχή… όχι να μειώσεις αυτόν που ρωτάει με την λογική όλοι το κατάλαβαν εσύ τι δεν κατάλαβες; Εκεί έχασες τον μαθητή. Ισορροπίες σε όλα. Αν πάει κάποιος μαθητής να σχολιάσει υποτιμητικά την ερώτηση του συμμαθητή του πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα, να παρέμβεις… αλλιώς ο μαθητής που ρώτησε δεν θα ξαναρωτήσει. Είναι πολλά… θα μπορούσα να αναφέρω δεκάδες περιπτώσεις που οι “ξύπνιοι” (συνήθως και καλοί ) μαθητές μέσα από τα σχόλια τους δημιουργούν ένα κλίμα ελέγχου και εποπτείας στη τάξη για το ποιος θα μιλήσει. Εκεί ο ρόλος του καθηγητή είναι καθοριστικός. Δεν τα προσπερνάμε…

Το θέμα της τάξης…στην τάξη είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Βλέπετε 25 έφηβοι δεν είναι απλή υπόθεση. Πάντα υπάρχει κάποιος να κάνει κάτι… Εκεί αν αντιδράς σε κάθε αφορμή θα κάνεις το “τροχονόμο” όπως λέω: Μη μιλάς εσύ, μίλα εσύ, μη γράφεις εσύ, τι γράφεις εσύ… και πάει λέγοντας. Πότε θα κάνεις μάθημα; Είναι μάλλον δύσκολο. Εκεί λοιπόν πρέπει να πιάσεις το “κοινό” σου με το που θα μπεις. Να τους εξιτάρεις για το τι θα πεις και τι θα κάνουν. Καταλαβαίνετε ότι στη χημεία, όπως και σε άλλα μαθήματα, αυτό δεν είναι εύκολο. Σημασία έχει πόσο τη “βρίσκεις” εσύ. Αν εσύ είσαι μέσα στη βαρεμάρα, πώς θα εξιτάρεις το κοινό σου. Στη διατήρηση της τάξης, το χιούμορ σώζει… αλλά προσοχή γιατί η απόσταση από την ειρωνεία είναι πολύ μικρή. Είναι πιο εύκολο σε μια φάση “κρίσης” να πετάξεις μια ατάκα, έστω και τετριμμένη, ώστε να αποφορτίσεις την ατμόσφαιρα, να κερδίσεις λίγο χρόνο, να σκεφτείς πως θα το διαχειριστείς και μετά να συνεχίσεις. Είπαμε τρία πράγματα δεν γυρίζουν πίσω αφού φύγουν : ο χρόνος, η πέτρα και … τα λόγια. Αν έχω βάλει τις φωνές στη τάξη; Νααιιιιιι !!! δεν το συζητάμε. Και αν κρίνω από την εικόνα μετά, πρέπει να τους έχω κατατρομάξει. Αλλά δεν γίνεται πάντα να το παίζεις ψύχραιμος… Υπάρχουν πολλά για να σε “ανεβάσουν”. Αν κατά λάθος δοθεί η αφορμή μέσα στη τάξη… σκάει το καζάνι, βγάζει τον παραπανίσιο ατμό, για να ηρεμήσει λίγο και μετά ξανά ηρεμία.

Λοιπόν με αυτά που σας περιέγραψα, νομίζετε ότι μπορώ να βαρεθώ στη τάξη; Γίνεται φανερό  νομίζω ότι είναι καλό κάθε 3 ώρες το πολύ να έχω και μια ώρα κενό, για να ηρεμώ λιγάκι και να σχεδιάζω τις επόμενες ώρες. Πάντα υπάρχει η ανάγκη για διάβασμα και ανασυγκρότηση.

Τα τελευταία χρόνια έχω και ένα άλλο λόγο να μη βαριέμαι. Είναι η έκπληξη της καινούργιας χρονιάς. Βλέπετε κάθε Αύγουστο ανακοινώνονται τα νέα μέτρα του Σεπτεμβρίου. Και αυτό δίνει ένα παραπάνω λόγο να μη βαριέσαι. Βλέπετε δεν μπορείς να πεις ότι ξέρεις τι γίνεται ή τι θα γίνει στην αρχή του χρόνου. Ενισχύεται ο αυτοσχεδιασμός, η πρωτοβουλία… Οι προκλήσεις είναι συνεχείς.

Κλείνοντας λοιπόν θα έλεγα ότι θεωρώ “προβοκατόρικο” το μπλουζάκι που λέει ότι “Έγινα καθηγητής για τρεις λόγους : Ιούνιος, Ιούλιος, Αύγουστος”. Μπορείτε να καταλάβετε γιατί… Δεν έχει μετρήσει Χριστούγεννα και Πάσχα…. ( :) )

Τη καλημέρα μου…

thinkers_cartoon-26nmykq

Μη ζωγραφίζεις (σ)το μάθημα

Posted on : 18-06-2013 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Μνήμες

0

Το να ζωγραφίζεις στο μάθημα είναι κάτι πολύ κοινό… Πάρα πολλές φορές το έχουμε δει στις τάξεις. Η συνήθης δικαιολογία είναι : προσέχω κύριε!!!!

Βέβαια έχουν καταγραφεί διάλογοι και πρακτικές που κατά την άποψη μου είναι λανθασμένες. Του τύπου :

– Τι κάνεις εκεί;

– Τίποτα κύριε.

– Μα πως τίποτα αφού σε βλέπω…

και ο καθηγητής ορμάει και αρπάζει το χαρτί και… το σχίζει. Το έχω ζήσει αυτό από την μεριά του μαθητή. Ποτέ δεν το κατάλαβα και ποτέ δεν θα μπορούσα να το κάνω σε μαθητή μου. Άλλωστε και εγώ ακόμα το κάνω(να ζωγραφίζω) … όχι στο μάθημα αλλά στις συνεδριάσεις… (Σσσσ…προσέχω όμως!!!!)  Αν είναι μεγάλη η συνεδρίαση βγαίνει κάτι καλό. Κάτι τέτοιο δηλαδή :

 Αν η συνεδρίαση είναι πιο σύντομη, το έργο είναι πιο λίγο δουλεμένο. Κάτι τέτοιο δηλαδή.

 Φταίει και το μαρκαδοράκι βέβαια. Όπως και να έχει… η δεύτερη συνεδρίαση ήταν σύντομη.

Έτσι λοιπόν μέσα στη τάξη δείχνω κάποια ανοχή, η οποία συνήθως είναι μια παρατήρηση του τύπου ότι αν δεν σταματήσει θα το πάρω εγώ. Συνήθως φτάνει.

Και φτάνουμε στο σχολείο… όπου τη…Μαρία την πρωτογνώρισα στη Α’ Λυκείου. Μόλις ξεκινήσαμε το μάθημα, τη βλέπω ανοίγει τη κασετίνα και βγάζει από μέσα μια “χούφτα” μαρκαδοράκια σε όλα τα χρώματα της ίριδας.

– Χμ… σκέφτηκα… Να μια “ζωγράφος”. Και το άφησα να δω τι θα γίνει.Πέρασα μια, δυο, δέκα φορές… ποτέ δεν ζωγράφιζε… έγραφε και μάλιστα στο τετράδιο.Στο αριστερό χέρι κρατούσε τα χρώματα, με το δεξί διάλεγε κάθε φορά το καινούργιο χρώμα και έγραφε. Και κάθε φορά… την περίμενα για να σβήσω το πίνακα…Τελείωσε η Μαρία….ΟΚ συνεχίζουμε. Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε και μια παράπλευρη ωφέλεια : έμαθα να φτιάχνω καλύτερο πίνακα (πάντα μαθαίνεις και βελτιώνεσαι). Και πάντα στο τέλος του μαθήματος…

– άντε Μαράκι… τελείωνε το γράψιμο να φύγουμε… Πρέπει να παραδώσουμε την αίθουσα…

– Ναι κύριε… τελειώνω… Σχεδόν κάθε φορά για τρία χρόνια… μέχρι που δεν άντεξα… Της ζήτησα το τετράδιό της και το φωτογράφισα…

Δείτε τι είδα…

Μη μου πείτε ότι δεν είναι καταπληκτικό. Δεν ξέρω αν την ξεκούραζε όλο αυτό… Εγώ πολύ σύντομα θα τα παρατούσα… δεν θα άντεχα για πολύ χρόνο. Μετά την έμαθα την αλήθεια : Όλα τα τετράδια της ήταν έτσι σε όλα τα μαθήματα κατεύθυνσης και γενικής παιδείας !!! Και όλα ήταν πλήρη. Τα τετράδια της ήταν σημείο αναφοράς σε κάθε μάθημα.  Για να δούμε τι έχει σημειώσει η Μαρία… ήταν η μόνιμη ατάκα σε κάθε μάθημα.

Έτσι μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι η Μαρία δεν ζωγράφιζε στο μάθημα αλλά ζωγράφιζε ΤΟ μάθημα.

Έτσι σε λίγο πέφτουν τίτλοι τέλους για τη χρονιά της Μαρίας… τελειόφοιτη πια ( και όχι τελειόφυτοι όπως τους πείραζα ) περιμένει μεθαύριο τους βαθμούς, με τα αποτελέσματα της δουλειάς της όλα αυτά τα χρόνια. Όμως το τετράδιο της παραμένει… τώρα και σε ψηφιακή μορφή (σαν διαφήμιση ακούστηκε). Έτσι αν δείτε κάποιον να “ζωγραφίζει στο μάθημα…” να έχετε το νου σας. Μπορεί να “ζωγραφίζει το μάθημα….”

Τη καλησπέρα μου. Καλά αποτελέσματα.

 

ΥΓ : Οφείλω μια εξήγηση γιατί δεν  μπορείτε να σχολιάσετε. Είναι εδώ και αρκετό καιρό κάποια ρομποτάκια που μου έχουν αλλάξει τα φώτα στα μηνύματα στο blog. Έχω βάλει φίλτρα αλλά αποδεικνύονται πιο “έξυπνα” από εμένα. Έτσι έκοψα τα σχόλια μήπως και ηρεμήσουν (έτσι δείχνουν… από 30 + την ημέρα έχουν πέσει σε 5-6) Οπότε αν θέλετε σχόλια ευχαρίστως στο φατσοβιβλίο.

 

Εξετάσεις μετά των πυλών…

Posted on : 08-06-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Μνήμες

0

Να βάλω το φακιόλι μου, να πάρω το ξεσκονόπανο γιατί έχει καιρό μείνει κλειστό το blog. Βλέπετε οι εξετάσεις οι πανελλαδικές, οι βαθμολογήσεις και όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα να το αφήσω να πιάσει σκόνες και αράχνες. Τώρα υπάρχει μια σχετική ηρεμία (έχουμε κάποιες εισηγήσεις ακόμα) αλλά έχει μια σχετική ηρεμία.  Έτσι είπα λοιπόν να ανοίξω και να αερίσω λίγο το “σπίτι” μου…

Παίζοντας με τις λέξεις ήθελα να πω ότι τελειώνουν οι εξετάσεις. Οι πανελλαδικές ολοκληρώθηκαν και είμαστε στη φάση της διόρθωσης. Ήδη έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται η καταληκτική ημερομηνία. Εγώ τη βάζω στο τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Μη με ρωτήσετε τι ξέρω. Δεν ξέρω τίποτα… απλά δεν μου βγαίνουν τα νούμερα. Μετά του Αγίου Πνεύματος μείνανε τέσσερις μέρες για να κλείσουν οι διαδικασίες. Πάλι κοίταξα τη γυάλινη σφαίρα μου. Να δω τελικά αν θα γίνω μαθητευόμενος μάγος ή όχι.

Η γενική εικόνα είναι ότι βάλανε δύσκολα. Πρακτικά σημαίνει κάτι; Δεν είμαι σίγουρος. Με εξαίρεση το ψυχολογικό της πίεσης και της αίσθησης ότι παρά τη προσπάθεια δεν μπόρεσε να αποδώσει ο μαθητής, Γιατί από τη ψυχρή αριθμητική, αν γενικά δεν γράψανε οι υποψήφιοι, όλοι οι βαθμοί όλων θα μειωθούν ανάλογα άρα η κατάταξη θα παραμείνει. Απλά θα πέσουν οι βάσεις. Είναι άραγε τόσο απλό; Μακάρι και να ήξερα. Θα δείξει.

Έμαθα πολλά από αυτή τη τρίτη “εξεταστική εμπειρία”. Ένα από αυτή ήταν “η αλαζονεία του είκοσι” θα την έλεγα. Είναι πολύ εύκολο ένας μαθητής να νομίσει ότι είναι και ο πρώτος και ότι δεν έχει λόγο να ανησυχεί γιατί είναι και ο πρώτος. Έτσι το παιδάκι μου είχε μια πολύ καλή πορεία και όλη η ανάδραση που δεχόμουνα από σχολείο και φροντιστήριο ήταν ότι είναι άριστος. Και σε ένα διαγώνισμα τον Φεβρουάριο γράφει ένα “άριστο” δώδεκα στα μαθηματικά και ένα εξίσου “άριστο” 14 στη φυσική. Ευτυχώς έγινε στο κατάλληλο χρόνο. Αρκετά αργά για να έχει προχωρήσει η ύλη και αρκετά νωρίς για να έχει χρόνο να διορθώσει τη κατάσταση. Έτσι μετά από μια συζήτηση όπου τονίστηκε πόσο εύκολο είναι η δουλειά ενός ολόκληρου χρόνου να ανατραπεί μέσα σε μια αβλεψία της στιγμής. Γιατί το σχόλιο ήταν ακριβώς αυτό από την μεριά του γιόκα μου… “Αφού την ήξερα τη λύση…”   Τώρα κατά πόσο είχε αποτέλεσμα θα δείξει.

Δεν μπόρεσα να μη θυμηθώ σε όλα αυτά τα χρόνια που έχουν περάσει, μαθητές να ρωτάνε αν είναι σωστές οι πράξεις ή αν βγαίνει η άσκηση. Είναι πολλές οι περιπτώσεις που μαθητές συνήθως καλοί, κάνουν ένα “χαζό” λάθος και χάνονται. Αλλά δεν περνάει από το μυαλό τους ότι το λάθος είναι δικό τους. Η άσκηση είναι λάθος. Εμείς ευτυχώς τη “σφαλιάρα” τη φάγαμε νωρίς και συνήλθαμε. (Τουλάχιστον έτσι έδειξε… δεν παίρνω και όρκο).

Έτσι σιγά σιγά η σχολική χρονιά βαίνει προς το τέλος της. Οι μαθητές δίνουν προαγωγικές, απολυτήριες, εισαγωγικές εξετάσεις και πάει λέγοντας. Εμείς σαν καθηγητές, διορθώνουμε μετά μανίας. Όλα πρέπει να έχουν τελειώσει μέχρι τις 14 Ιουνίου.

Ήδη έχουμε αρχίσει τον απολογισμό και τον προγραμματισμό για την επόμενη χρονιά.  Ήδη έχουμε μοιράσει αρμοδιότητες και δουλειές . Τι μένει λοιπόν… να περιμένουμε τα αποτελέσματα για όλο το κόσμο… προαγωγικές, απολυτήριες, πανελλαδικές, να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, μικροί μεγάλοι και να προχωρήσουμε.

Τη καλησπέρα μου…

Κάτι δεν πάει καλά…

Posted on : 24-02-2013 | By : manaliss | In : Κοινωνικά, Μνήμες

0

Για τον καφέ του Σαββάτου έχω γράψει πολλές φορές. Κάθε Σάββατο που είμαι στην Αθήνα πίνω καφέ με τους συμμαθητές μου σε συγκεκριμένη καφετέρια στο Βύρωνα. Είναι μια διαδικασία που καταυχαριστιέμαι μια και οι άνθρωποι που είναι μαζί μου είναι οι παλιοί μου συμμαθητές με τους οποίους έχω μια σχέση δεκαετιών, είναι διαφόρων δραστηριοτήτων, άρα ξεφεύγω από τα σχολικά και εκπαιδευτικά, και γενικά έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε μερικές σοβαρές συζητήσεις, κάτι τόσο σπάνιο σήμερα.

Εχθές λοιπόν μετά από τρεις βδομάδες που είχα να εμφανιστώ, πήγα “τρέχοντας” που λένε. Πηγάινοντας, βλέπω το μαγαζί άδειο… λέω εντάξει ας πάω να κάτσω λίγο και θα έρθουν και οι άλλοι… αλλά δεν υπήρχε κανείς… γενικά και αυτό με ξένισε. Γιατί όπως και εμείς, έχει σταθερή πελατεία και συνήθεις θαμώνες που λίγο έως πολύ συναντιόμαστε κάθε φορά. Χθες τίποτα… Μετά η κοπελιά που συνηθως μας εξυπηρετεί και έρχεται μόλις κάτσουμε… τώρα δεν φάνηκε… Κάτι δεν πάει καλά… σκέφτηκα… Πάω να δω τι γίνεται μέσα και τότε το βλέπω…”… θα παραμείνει κλειστό λόγω πένθους.” Μα… αυτή η πινακίδα μπαίνει όταν φύγει κάποιος από το μαγαζί… και ποιος είνα αυτός; Ο Μπάμπης, παλιός μου καθηγητής από το φροντιστήριο, η Μάρω, γυναίκα του και ψυχή του μαγαζιού, κάποιο από τα παιδιά…Ψάχνω για το “χαρτί” σε κολώνες… δεν βλέπω κάτι… μπερδεύομαι… Ρωτάω δίπλα και τότε μαθαίνω… η Μάρω. Έχασε τη μάχη με το καρκίνο… τον πάλευε κάποια χρόνια, το ξέραμε… γιατί και οι δυό τους ήταν φίλοι πια που πηγαίναμε κάποιες δεκαετίες πίσω… Αλλά έδειχνε να το ελέγχει… Μάθαμε ότι “έκανε μια αντεπίθεση” και μέσα σε τρεις μέρες… νίκησε. Η Μάρω δεν άντεξε… Δυστυχώς σε αυτές τις ηλικίες δεν χαρίζει σε κανένα…

Έτσι η Μάρω ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι, την ώρα που εγώ από συνήθεια πήγα για το καφέ μου το μεσημέρι στο καφέ της. Και δεν μπόρεσα να βγάλω την εικόνα της από το μυαλό μου να μου λέει… “Τι κάνεις Μανωλάκη… όλα καλά; Μήπως κρυώνετε να σας ανάψω τη σόμπα, ή το καλοκαίρι να μας ανοίξει τον τεράστιο ανεμιστήρα ή να σηκώσει τις τέντες, ή… ή… ή… και φεύγοντας έριξα μια ματιά στη καρέκλα που συνήθως καθόταν στη γωνία και  μου φάνηκε ότι ήταν ακόμα εκεί, ή μήπως ήταν.. δεν ξέρω… έφυγα και προτίμησα να πάω να πιω ένα καφέ αλλού από το να πάω – αν θα προλάβαινα – στη κηδεία της… Και αισθάνθηκα κάπως… λίγο σαν προδότης…

Καλό ταξίδι Μάρω… τουλάχιστον για εμάς που ερχόμασταν για το καφέ μας θα είσαι πάντα εκεί, στη θέση σου και θα κοιτάς αν όλα είναι καλά, και αν δεν είναι να τρέξεις να δεις τι μπορείς να κάνεις…

Τέλος πάντων… σας μαύρισα τη Κυριακή. Καλημέρα…

Όταν χορεύουν οι άνθρωποι…

Posted on : 18-10-2012 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Μνήμες

0

…  τα παπούτσια ξεκουράζονται…

Αυτό είναι που λένε… μια στιγμή στο χρόνο…

Τι ακριβώς έχει συμβεί; Να σας εξηγήσω. Εντός των ημερών θα γίνει η γιορτή για την επέτειο του ΟΧΙ και ταυτόχρονα θα έχουμε τη γιορτή της Σημαίας, και την επίδοση των αριστείων της περυσινής χρονιάς.

Αυτά τα παπούτσια όμως ανήκουν στην ομάδα που ετοιμάζουν την γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Μια γιορτή η οποία προβλέπεται πολύ…πρωτότυπη…(δεν μπορώ ακόμα να δημοσιεύσω πληροφορίες για το θέμα της γιορτής…οπότε υπομονή. Μόλις οι συντελεστές μου δηλώσουν ότι μπορώ να μιλήσω…τότε θα μιλήσω.)

Τι είναι όμως η σχολική γιορτή για την επέτειο του Πολυτεχνείου ή αν το θέλετε γενικότερα μια σχολική γιορτή…μα το έχω ξαναπεί… η εκπαίδευση αλλιώς.  Να σας εξηγήσω για να καταλάβετε…

Μέχρι στιγμής από τις σχολικές γιορτές θυμάμαι τις παρακάτω ενότητες :

28η Οκτωβρίου :

1. Η Γυναίκα στην Πίνδο

2. Η πείνα

3. Τα παιδιά στην κατοχή

4. Η αντίσταση στη κατοχή με ομιλητή τον Μ. Γλέζο

5. Η γελοιογραφία πάει πόλεμο.

6. Η εφημερίδα στην εποχή του πολέμου

7. Η προπαγάνδα στο πόλεμο

και άλλα που τώρα μου διαφέυγουν.

Πάντα διαλέγαμε ένα θεματικό άξονα και ένα κεντρικό θέμα στις γιορτές μας. Αποφεύγαμε τα χρονικά και τις “ξύλινες” αφηγήσεις. Μέσα στη πορεία τους από το σχολείο οι μαθητές είχαν διαφορετικές πτυχές από το γεγονός που γιορτάζαμε στο σχολείο.

Για το Πολυτεχνείο έχουμε ότι είναι η “γιορτή” της Γ’ Λυκείου. Αναλαμβάνουν τα πάντα από μουσική, απαγγελία, χορευτικά, ότι θέλετε…Για να πάρετε μια ιδέα, μπορείτε να δείτε το βίντεο εδώ και να ψάξετε και τα άλλα βίντεο που έχουν ανέβει με την ίδια αρχή, μια και όλη η γιορτή είναι ανεβασμένη.  Έτσι φέτος η γιορτή έχει πολύ παντομίμα και θεατρικό και σίγουρα θα είναι πολύ πρωτότυπη σαν σύλληψη. Όμως αυτό θέλει προετοιμασία. Έτσι οι μαθήτριες που θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν όλη αυτή την εικόνα, μέσα από ένα χορευτικό που έχουν σχεδιάσει και “συλλάβει” μόνες τους. Κάποιες από αυτές – αρκετές της Γ’ Λυκείου – ασχολούνται χρόνια με το χορό και τώρα με την πίεση των διαβασμάτων, κάπου αυτές οι δραστηριότητες έχουν πέσει σε δεύτερη μοίρα. Μέσα από την εκδήλωση αυτή εκφράζουν αυτή τους την αγάπη, οπότε με τέτοιες προϋποθέσεις μόνο κάτι καλό μπορεί να βγει. Οργανώθηκαν μόνες τους, σκεφτήκαν τι θα κάνουν, κάποια έχει αναλάβει το ρόλο της χορογράφου και οι άλλες ακολουθούν, συζητάνε τα καινούργια βήματα, μετράνε κινήσεις… και σίγουρα θα μετράνε από μέσα τους τη μέρα της γιορτής. Όλα αυτά χωρίς τη παρουσία ή την καθοδήγηση κάποιου μεγάλου.

Τι έχουμε κάνει δηλαδή… έχουμε ακούσει τα παιδιά.Έχουμε συζητήσει μαζί τους και έχουμε συνδιαμορφώσει τη γιορτή. Και έχουμε εμπιστευτεί τα παιδιά, αφήνοντας τους να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό. Και το κάνουν, Μην έχετε καμία αμφιοβολία για αυτό. Τα παιδιά που θα παρουσιάσουν τραγούδια… πάντα με ζωντανή μουσική, προετοιμάζονται κάνοντας πρόβες σε στούντιο τα Σάββατα ή τις Κυριακές. Δεν είναι υπερβολικό το κόστος. 4-5 €/άτομο για το δίωρο. Και προτιμάνε να μη “τα φάνε” σε μια βόλτα αλλά να “κλειστούν στο στούντιο” σε πρόβες. Διαλέξανε τα τραγούδια, μοιράσανε τους ρόλους και τις αρμοδιότητες, φωνάξανε τους τραγουδιστές και κάνανε audition μεταξύ τους για να διαλέξουν ποιος θα τραγουδήσει…

Εμείς λοιπόν τι μπορούμε να κάνουμε; Μάλλον να παραμερίσουμε αφήνοντας χώρο, να παρακολουθήσουμε διακριτικά και στο τέλος να χειροκροτήσουμε το αποτέλεσμα.

Σας ξεσήκωσα; Σας άνοιξα την όρεξη; Αν ναι, ελάτε να μας δείτε από κοντά. Αν πάλι δεν μπορείτε, προς το παρόν δείτε τα περυσινά βίντεο, από την αντίστοιχη γιορτή και κάνετε υπομονή, να ανέβει η καινούργια γιορτή… σε ένα μήνα περίπου.

Μέχρι τότε… τη καλησπέρα μου…