Featured Posts

  • Prev
  • Next

Τελικά τι κάνουμε με τα παιδιά;

Posted on : 21-10-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , , , ,

2

Σήμερα έγινε ένα περιστατικό και το μεταφέρω θέλοντας απλά να δείξω τι πίεση δέχονται τα παιδιά και βάζοντας κάποια ερωτήματα για ποιος τελικά είναι ο ρόλος μας.

Η Μαρία λοιπόν (χρησιμοποιώ αυτό το σπάνιο όνομα), σήμερα τη πρώτη ώρα ήταν αλλού. Την είδα από την αρχή, πήγα να την “ξυπνήσω” αλλά μετά θυμήθηκα και την άφησα ήσυχη. Έκανα το μάθημα μου με τους άλλους και με το κτύπημα του κουδουνιού την πλησίασα και τη ρώτησα τι έχει. (Το ήξερα αλλά “δεν το ήξερα”). Προβληματίζεται όσον αφορά τη κατεύθυνση που θα ακολουθήσει.  Μου το είπε αμέσως.

Για να εξηγήσω τι ακριβώς γίνεται…Είμαι “πολυσυλλεκτικός”. Έτσι σε άσχετη φάση είχε πει ότι δεν ξέρει αν θα μείνει Τεχνολογική Κατεύθυνση και ρωτώντας τους κολλητούς της γιατί το είπε αυτό, μου είπαν ότι σκέφτεται και τη Θεωρητική. Αν ήταν Θετική έπαιζε, μια και μοιράζονται κάποια μαθήματα. Αλλά θεωρητική … είναι αλλαγή πλεύσης. Εγώ το άφησα…εφόσον δεν μου δόθηκε λόγος και τώρα ο χρόνος τελειώνει, οπότε έπρεπε να πάρει μια απόφαση, και εκεί ήταν το πρόβλημα και το ότι “ήταν αλλού”.

Επανέρχομαι. Μόλις μου είπε η πρώτη μου ερώτηση ήταν “εσύ πως ονειρεύεσαι τη Μαρία” και η απάντηση ήταν “Δεν ξέρω”.  Λογικό το βρίσκω. Είναι δύσκολο να ξέρεις στα 16 σου τι ακριβώς θέλεις να κάνει μετά από 10 χρόνια και τι θα υπάρχει τότε. (χοντρικά τα νούμερα). Δεύτερη ερώτηση: Γιατί πας Τεχνολογική. “Για τα μαθήματα” (Γμτ καθορίζουμε ζωές τελικά…) Διευκρίνηση : “Δηλαδή;” Απάντηση : ” Δεν ξέρω αν μπορώ να τα καταφέρω στη Θεωρητική.” Να σημειωθεί ότι είναι καλή μαθήτρια, ίσως όχι άριστη, αλλά είναι ένα “πεισματάρικο” παιδί που από όσο μπορώ να κρίνω αν βάλει ένα στόχο “τον χτυπάει”.

Δεν θα μεταφέρω όλο τον διάλογο αλλά από τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι ο ρόλος μας σαν καθηγητές τελικά ξεφεύγει από τα όρια του μαθήματος μας. Όμως μέσα από τη πρακτική μας στη τάξη τελικά κάνουμε τα παιδιά να επιλέξουν πορεία ζωής. Ίσως κάποιος φιλόλογος την “ψάρωσε” ή την αποπήρε. Ίσως όντως να μην είναι τόσο καλή.  Ίσως κρίνοντας από βαθμό ευκολίας της φαίνεται πιο εύκολο να πάει στη τεχνολογική κάνοντας ένα συμβιβασμό στις επιλογές που θα έχει μετά παρά να διαλέξει τον δύσκολο δρόμο και να ρισκάρει μεν αλλά έχοντας περισσότερες προοπτικές στο μέλλον. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς ισχύει.

Προσπάθησα, όπως κάνω συνήθως, να μη δώσω απάντηση στο δίλημμα. Την απόφαση θα την πάρει η ίδια και φυσικά θα την τηρήσει και θα την υποστηρίξει. Εγώ απλά έβαλα τα ερωτήματα , ίσως λίγο πιο ψυχρά, με άλλη λογική (και άλλα δεδομένα φυσικά) και την άφησα να το δει μόνη της.

Έχω ακούσει για σχόλια που ακούγονται για γραπτά, του τύπου ” Καλά τι ήρθες να κάνεις εδώ με τέτοια γραπτά…”, ” Τι αηδίες είναι αυτά που γράφεις…” και άλλα τέτοια ωραία. Φανταστείτε λοιπόν ένα μαθητή που έχει διαβάσει – τουλάχιστον έτσι νομίζει – και γράφει άσχημα σε ένα διαγώνισμα. Και ακούει τέτοια σχόλια. Πως μπορεί να πάρει θάρρος και να συνεχίσει; Να διαβάσει παραπέρα και να ασχοληθεί με το μάθημα.  Όλοι μας θέλουμε τη καλή κουβέντα, κυρίως εκεί που αποτυγχάνουμε. Μια κουβέντα του τύπου… καλά θα γράψουμε και τεστ (δηλαδή θα έχεις μια δεύτερη ευκαιρία), θα έχουμε τα προφορικά, κάτι τέλος πάντων για να καταλάβει ότι δεν είναι η συντέλεια αυτό το άσχημα γραπτό.  Εδώ τώρα μπαίνει και ένα άλλο θέμα… Το ένα διαγώνισμα το έτος στο πρώτο τετράμηνο. Αν κάποιος δεν πάει καλά γιατί να μην έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Τέλος πάντων είναι άλλο θέμα.

Δεν την είδα τελικά όλη την υπόλοιπη μέρα για να δω τι αποφάσισε. Πάντως είναι δύσκολη απόφαση. Και η δικιά μας συμβολή είναι μάλλον σημαντική. Θετική ή αρνητική. Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να αφουγκραζόμαστε. Πριν αρκετά χρόνια είχα μια παρόμοια συζήτηση με κάποιο παιδί… και την ημέρα της αποφοίτησης – που κάνουμε μια γιορτή στο σχολείο – με πλησιάζει και μου λέει… “Κύριε ευχαριστώ (!!!) ” και όταν ρώτησα γιατί μου απάντησε “Που με ακούσατε …τότε”.  Για σκεφτείτε το λιγάκι. Μήπως τελικά είμαστε αυστηροί κριτές των πάντων, χωρίς να γνωρίζουμε, επειδή νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και έχουμε άποψη. Μήπως βλέπουμε μόνο τα δικά μας και χάνουμε “το κοινό” μας που είναι οι μαθητές μας;

Δεν ξέρω… Τα έγραψα όπως μου ήρθαν (ως συνήθως άλλωστε). Σκεφτείτε τα λιγάκι. Μη φοβηθείτε να ρωτήσετε ένα μαθητή σας όταν τον δείτε να έχει κάτι να τον ρωτήσετε τι έχει. Δεν είναι ανάγκη να γίνουμε οι ψυχολόγοι του σχολείου αλλά και μόνο να ακούσουμε φτάνει. Αν δεν θέλει να μιλήσει θα ακούσετε το “Δεν έχω τίποτα” και εκεί θα τελειώσει.  Αν όμως θέλει να μιλήσει ακούστε. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Το ζητούμενο δεν είναι να δώσουμε λύσεις ή να κάνουμε αυτό το πρόβλημα δικό μας. Σκοπός είναι να δώσουμε μια πιο ανθρώπινη χροιά στη δύσκολη ούτως ή άλλως καθημερινότητά μας.

Τη καλησπέρα μου.

Νέες εμπειρίες.

Posted on : 20-07-2009 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά

Tags: , , , , , , ,

2

Αυτό το καιρό πάλι βιώνω νέες πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Ο  μεγάλος μου γιος είναι εδώ με άδεια απόλυσης, 20 κιλά ελαφρύτερος (παιδί του μπαμπά του γαρ είχε το περιθώριο). Τώρα είναι οριακά αδύνατος.  Μου κάνει εντύπωση που έχω γιο που “τέλειωσε στρατό”.

Στις διακοπές μας θέλει να ακολουθήσει με το δεύτερο αυτοκίνητο. Και αυτό νέο είναι.  Από τη μια φοβάμαι, από την άλλη τα δείγματα δείχνουν ότι είναι αρκετά σοβαρός. Πως ακριβώς θα γίνει δεν ξέρω. Μάλλον θα το παίξουμε 1-2. Εγώ μπροστά να δίνω τον ρυθμό και αυτό πίσω να ακολουθεί. Πάντως το έχω έγνοια. Θα έχει και πολύ κίνηση το Σαββατοκύριακο.

Αυτό το καιρό ετοιμάζω μια νέα μάζωξη και είμαι πάλι ενθουσιασμένος. Θα βρεθούμε στα Γιάννενα όσοι είχαμε μπει το  1979 στο  Χημικό. Για μια ακόμα φορά η “κόλλα” των συμμαθητών με έχει συνεπάρει. Ο τρόπος που μιλάω με τους συναδέλφους – πολλούς από τους οποίους έχω να δω πολλά χρόνια – έως και 30 – ή άντε 10 αν ήταν στην περασμένη συγκέντρωση, είναι “όλα τα λεφτά”. Είναι αυτό που λέμε αξίζει. Θα μαζευτούνε από όλο το κόσμο – κυριολεκτώντας μια και ένας θα έρθει από το Denver (!) . Ο άλλος από την Νέα Υόρκη   δεν θα μπορέσει. Οι άλλοι όλοι είναι από την Ελλάδα και οι περισσότεροι δηλώνουν ενθουσιασμένοι. Φέτος το οργανώνω εγώ και με έχει συνεπάρει. (Δηλαδή εγώ κάνω τις επαφές). Και αυτό καινούργιο.

Έχω ξεκινήσει γυμναστήριο.Αυτό το έχω ξαναπεί το ξέρω. Ενώ όμως ήμουν πολέμιος γιατί το βαριόμουνα και τώρα κοιτάω πως θα το ενσωματώσω στο πρόγραμμά μου. Αυτό και αν είναι νέο.

Έχω ξεκινήσει διάβασμα. Και αυτό το έχω ξαναπεί. Όμως αυτά που  μαθαίνω πολύ μου αρέσουν. Με πιάνει ένας ενθουσιασμός “να τα κάνω όλα”. Αλλά μετά με πιάνει πάλι ο συντηρητισμός μου και μαζεύομαι. Ναι θα τα κάνω όλα όχι όμως αύριο. Θα γίνουν με σταθερά βήματα.  Όλα αυτά πάλι αποτελούν νέες καταστάσεις.

Τώρα να μην ξεκινήσω με τις νέες καταστάσεις όσον αφορά τις ασθένειες και τις κινητικές δυνατότητες των γονιών μου που βάζει όλη την υπόθεση των μετακινήσεων σε νέες βάσεις γιατί μάλλον θα σας στεναχωρήσω. Αλλά και αυτά είναι νέες καταστάσεις.

Ωραία είναι να ξεφεύγεις από την ρουτίνα. Αλλά αν γίνονται όλα ταυτόχρονα τότε πρέπει να τα ιεραρχήσεις γιατί χάνεσαι. Φέτος λοιπόν η χρονιά προβλέπεται “ενδιαφέρουσα”…

Τέσερις και σήμερα… ( Με επηρέασε ο γιος μου μου φαίνεται).

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τη Σύρο.

Σύρος : reload.

Posted on : 08-07-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Ταξιδιωτικά

Tags: , , , ,

0

Ο ενθουσιασμός μου από την επίσκεψη μου στη Σύρο φάνηκε στις προηγούμενες εγγραφές στη βδέλλα. Επειδή όμως είχα πάντα την αίσθηση ότι κάτι “ξέχασα”, έτσι αποφασίσαμε να την κάνουμε (η σύζυξ και εγώ μόνο) και να πάμε για 5 μέρες να δω τι ξέχασα. Έτσι αύριο πρωί πρωί ξεκινάμε με το σκούτερ και ένα  σακβουαγιάζ να πάμε για Σύρο.

Η όλη φάση θυμίζει παλιμπαιδισμό γιατί κάπως έτσι το 1981 πήγαμε Σκιάθο, μετά Σίφνο, μετά Ζάκυνθο, μετά Γιάννενα, μετά …μετά …μετά. Το Χοντάκι τότε των 50 κυβικών είχε γράψει χιλιόμετρα. Άπειρα χιλιόμετρα μιλάμε. Μετά ήλθε το αυτοκίνητο στη ζωή μας. Ένα πεντακοσαράκι, ορίτζιναλ αλλά με 600άρα μηχανή και κάθε καλοκαίρι πετάγαμε τα πίσω καθίσματα και αλωνίζαμε. Η Πελοπόννησος και η Εύβοια αλώθηκαν και επί σειρά ετών οργώναμε, και με τα παιδιά επίσης αλλά με μεγαλύτερα αυτοκίνητα πια, και συνήθως station wagon. (Γιατί άραγε;)

Πάμε λοιπόν στο σήμερα όπου βρήκαμε ευκαιρία που τα παιδιά “μεγαλώσανε” και μπορούμε να τα αφήσουμε για λίγο και να πάμε για λίγο να ξαποστάσουμε. Βέβαια το τηλέφωνο θα είναι σε συνεχή ετοιμότητα και οι συγγενείς είναι “ενήμεροι”. Βέβαια πάντα υπάρχει μια αγωνία αλλά τα δείγματα από τη συμπεριφορά των παιδιών δείχνουν ότι μπορούν να μείνουν για λίγο μόνα.  Αν ήταν και ο Παναγιώτης εδώ θα είμασταν πολύ πιο σίγουροι αλλά … μας τα χάλασε ο Στρατός και η άδεια που είχε προγραμματίσει πήρε μια βδομάδα πίσω.  Έρχεται τη άλλη Παρασκευή κλείνοντας το κεφάλαιο Στρατός για αυτόν, μια και την επόμενη φορά που θα πάει Λήμνο θα είναι για να πάρει το απολυτήριο του.

Ξέφυγα. Να επανέλθω. Τι ξέχασα λοιπόν από Σύρο. Κάποια πράγματα στο κατάλογο (μενού) του Ραφογιάννη. Την Άνω Σύρο που περάσαμε απ΄έξω και δεν μπήκαμε μέσα στο κάστρο που όλοι λένε ότι είναι το κάτι άλλο. Τη βόρεια Σύρο που όλοι λέγανε ότι δενέχει τουριστικά μέρη κλπ κλπ. Έτσι λοιπόν για 5 μέρες το κλείνουμε το μαγαζί, από Δευτέρα με το καλό θα τα πούμε με πολλές φωτογραφίες. (Εδώ έχω καταχαρεί το ARENA – κινητό – με την 5άρα φωτογραφική του μηχανή και ελπίζω ότι θα το χαρείτε πολύ σύντομα και εσείς με αυτά που θα σας δείξω). Βιντεοκάμερες, φορτιστές, όχι netbook, για αποτοξίνωση, και καλή διάθσεη. Νομίζω τα πήραμε όλα.  Θα δείξει.

Τη καλησπέρα μου.