Featured Posts

  • Prev
  • Next

Οι αδειες μπαταρίες…

Posted on : 22-09-2010 | By : manaliss | In : Χωρίς κατηγορία

Tags: ,

0

Ξεκίνησε το σχολείο εδώ  και 15 μέρες και σήμερα γύρισα με άδειες μπαταρίες. Φτάνοντας στο σπίτι ήμουνα εντελώς… αφόρτιστος. Οι πρώτες μέρες στο σχολείο πάντα ήταν απαιτητικές αλλά φέτος παράγινε. Λίγο το πρόγραμμα και οι συνεχείς αλλαγές, κυρίως λόγω αλλαγών των παραμέτρων, οι αλλαγές στην ύλη, που για εμάς ήρθαν αργά, το συνεχές τρέξιμο αλλά και η ομιλία για πολύ ώρα μετά το καλοκαίρι, ήταν αρκετός λόγος να “κουραστώ” παραπάνω από ότι συνήθως.

Βέβαια δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά απλά σήμερα μου ήρθε κάπως που φτάνοντας στο σπίτι το μόνο που σκεφτόμουνα ήταν μισή ώρα ύπνος.

Το σεμινάριο έχει “πέσει” πίσω, και ίσα που προλαβαίνω να διαβάσω αυτά που πρέπει.Οριακά. Και αυτή η κατάσταση με αγχώνει ακόμα περισσότερο. Αλλά προκύπτουν και άλλα. Το Παρασκευοσαββατοκύριακο έχει στην Κόρινθο ένα πολύ ενδιαφέρον Συνέδριο πάνω στις νέες τεχνολογίες και θέλω να πάω, τουλάχιστον το Σάββατο που έχει τα θέματα που με ενδιαφέρουν με MOODLE κοινωνικά δίκτυα και εκπαίδευση και WEB 2. Αλλά πως θα πάω αν έχουν κλείσει οι δρόμοι με νταλίκες; Μακάρι και να ήξερα.

Μερικές φορές και μόνο οι σκέψεις αυτές με αγχώνουν και με κουράζουν. Μετά είναι τα ψηφιακά μου παιδιά. Έχουν μείνει μόνα τους. Ακόμα δεν αξιώθηκα να περάσω τα e-mail των μαθητών μου φέτος για να μπορέσω να τους δώσω πρόσβαση. Να δω πότε θα το κάνω.

Μετά μένει να μαζέψω τις σημειώσεις μου. Να φτιάξω νέα πράγματα για να μπορέσω να εφαρμόσω και όλα αυτά που διάβασα τους τέσσερις αυτούς μήνες.Πολλές εξελίξεις, πολλές ιδέες πολλές από αυτές όμορφες ενδιαφέρουσες.

Να σας πω μιά για να καταλάβετε. Τέλη Νοέμβρη… θα έχουμε μια ημερίδα για την ασφάλεια στο Διαδίκτυο. Φυσικά και θα είμαι μέσα στην ομάδα προετοιμασίας και φυσικά θα το μάθετε έγκαιρα. Αλλά υπάρχουν και άλλα κατά νου…

Τώρα γιατί τα γράφω όλα αυτά… Θα σας στεναχωρήσω… αν σας πω ότι τα γράφω για μένα, για να τα βάλω σε σειρά και να τα θυμάμαι; Φοβάμαι όμως ότι έτσι είναι. Όλο και κάτι μου ξεφεύγει. Άρα μόνο έτσι θα τα βάλω σε σειρά να τα θυμάμαι.

Πάω να συνεχίσω τη φόρτιση…Μέχρι τότε…

Καληνύχτα… και τα λέμε.

Σε κάνει να σκέφτεσαι…

Posted on : 23-03-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

0

Παλιό ταινιάκι, χιλιοειδωμένο, με κάποιες σκέψεις του sir Ken Robinson που σε βάζουν σε σκέψεις. Κυρίως για εμάς τους εκπαιδευτικούς και τον πολύμορφο ρόλο μας. Δείτε το και σε επόμενη φάση θα σας πω τις σκέψεις που μου προκάλεσε το συγκεκριμένο ταινιάκι.

Έχει και υπότιτλους αν θέλετε, αν και οι εκφράσεις στα αγγλικά δεν αποδίδονται με το καλύτερο τρόπο στον υποτιτλισμό. Με ένα κλικ δίπλα στο play επιλέγετε τους υπότιτλους που θέλετε.

Μέχρι τότε τη καλησπέρα μου…

Με παίρνει από κάτω…

Posted on : 18-02-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά, Ψυχολογία

Tags: , ,

5

Είναι μερικές φορές που αισθάνομαι κάπως. Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, δεν ξέρω αν είναι όλες οι ευχάριστες ειδήσεις που ακούω και με εξιτάρουν, δεν ξέρω αν είναι το γνωστό διαζύγιο που με έχει πείσει ότι όλα πια είναι μάταια, δεν ξέρω…

Τείνω να καταλήξω ότι έχω κρίση ηλικίας. (Όχι ότι τα άλλα δεν βοηθούν αλλά λέμε τώρα). Βλέπω τα πρώτα …ήντα να πλησιάζουν και με πιάνει μια απολογιστική διάθεση, λες και πρέπει να βγάλω τον ισολογισμό της εταιρείας. Και όσο μετράω τόσο κάτι μου λείπει. Και όσο βλέπω τι έπρεπε να κάνω. όλο και κάτι μου λείπει. Και πάω να κάνω σχεδιασμό και όλο και κάτι που περισσεύει. Και όσο δεν “ισολογίζω” τόσο μπλέκομαι. Και όσο μπλέκομαι τόσο αγχώνομαι και όσο αγχώνομαι τόσο με …παίρνει από κάτω. Ωραίο έτσι; Φαύλος κύκλος.

Σήμερα λοιπόν σε παγκόσμια πρώτη…. (να “βλογήσουμε” και τα γένια μας…) θα εμφανίσω ένα μοναδικό κόλπο θετικής ανατροφοδότησης (feedback επί το Ελληνικότερον), το οποίο έχει ηλικία μόλις 2000 ετών (το κόλπο) . Το πρωτοχρησιμοποίησε ο Μάρκος Αυρήλιος στο σύγγραμμά του “ΤΑ ΕΙΣ ΕΜΑΥΤΟΝ”. Και τώρα η αποκάλυψη…

Θα φτιάξω μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Προσέξτε όχι αυτά που έχω “καταφέρει στη ζωή μου”  αλλά αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων επειδή… υπάρχουν. Η λίστα είναι ανοικτή και από αυτά που θα γράψω θα καταλάβετε ότι πάρα πολλά “πράγματα” από αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων, θεωρούμε δεδομένα, ενώ δεν είναι. Φυσικά εσείς μπορείτε να συμπληρώσετε και τα δικά σας. Όταν λοιπόν έχω (έχετε) μαυρίλες, μια ματιά στη λίστα θα σας πείσει ότι έχετε πολλά πράγματα τα οποία δεν εκτιμάτε και θα έρθετε στα ίσα σας.

Λοιπόν ξεκινάμε. (όπως μου έρχονται – χωρίς αξιολογική ή άλλη σειρά)

Είμαι ευγνώμων γιατί…

  • Είδα και σήμερα την καινούργια μέρα να ξημερώνει (και είναι και φανταστική εδώ που τα λέμε).
  • Έχω την οικογένειά μου.
  • Έχω μερικούς πολύ καλούς φίλους αλλά και πολλούς φίλους που με περιβάλλουν και μπορώ να μιλήσω.
  • έχω ρούχα να φορέσω.
  • έχω δουλειά που μου αρέσει και με καλύπτει συναισθηματικά και “βιοποριστικά”.
  • Έχω κρεβάτι να κοιμηθώ.
  • έχω τρεχούμενο νερό στο σπίτι.
  • Έχω την υγεία μου.
  • έχω την αξιοπρέπεια μου.
  • μπορώ να σκέπτομαι.
  • έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου.
  • έχω την δυνατότητα να κινούμαι.
  • δεν είμαι μόνος.
  • έχω αρκετά χρήματα να διαβιώνω “αξιοπρεπώς”.
  • έχω ανθρώπους γύρω μου που ενδιαφέρονται για μένα και εγώ για αυτούς.
  • μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον.
  • έχω όλα εκείνα τα καταναλωτικά προϊόντα που χρειάζομαι αλλά και δεν χρειάζομαι… (γι αυτό είναι καταναλωτικά).
  • μπορώ να καλύψω τις ανάγκες των παιδιών μου.
  • μπορώ να καλύψω τις υποχρεώσεις μου.
  • μπορώ ακόμα να μαθαίνω.
  • μπορώ να βλέπω και να “βλέπω”.
  • έχω “ποιότητα ζωής” (ότι και αν σημαίνει αυτό… Επιδέχεται πολλές ερμηνείες)
  • έχω χρόνο για μένα αλλά και για τους άλλους γύρω μου.

Μπορώ να πω ότι κάπου σταμάτησα. Δεν μου έρχονται άλλα… Τώρα να μην αρχίσω να μιλάω για κινητά, πισιά και άλλα… θα το ρίξω πολύ χαμηλά το επίπεδο. Σίγουρα όμως κάτι έχω ξεχάσει… Να αυτά κάνω και τσαντίζομαι. Κάτι έχω ξεχάσει… τι όμως;

Δεν ξέρω συμπληρώστε εσείς ό,τι νομίζετε πως μπορεί να κολλήσει και φτιάξτε τη δική σας λίστα. Καλό είναι πότε πότε να της ρίχνετε καμιά ματιά και να συμπληρώνετε ό,τι σας έρχεται κάθε φορά που τη διαβάζετε. Έτσι θα μπορείτε να συνειδητοποιείτε τι έχετε και να τα χαρείτε …

Επί του πιεστηρίου : Αυτό εννοούσα για τη συμπλήρωση. Είναι 5 λεπτά που το ανέβασα και ήδη συμπλήρωσα τρία ακόμα πράγματα.

Τέλος πάντων… τη καλημέρα μου.

Γιατί τα κάνω όλα αυτά…

Posted on : 23-01-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Ψυχολογία

Tags: , , , ,

2

Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Γιατί κάνουμε όλα όσα κάνουμε; Τι περιμένουμε; Είναι κάποιες σκέψεις που με απασχολούν καιρό  τώρα. Από τη μια ξεκινάνε από εμένα, αλλά και από παρατήρηση των ανθρώπων του ευρύτερου περιβάλλοντός μου. Κάποιοι που ξέρουν πρόσωπα και πράγματα, ίσως μπορέσουν να αναγνωρίσουν κάποιους. Νομίζω όμως ότι όλοι θα αναγνωρίσουν κάποιο φίλο που συμπεριφέρεται με αυτό το τρόπο.

Ας μιλήσουμε λοιπόν στο τρίτο πρόσωπο όπως κάνουμε συνήθως, όταν θέλουμε να προβάλλουμε δικά μας βιώματα και να τα συζητήσουμε, χωρίς να εκτεθούμε.

Έχω, λοιπόν, μια φίλη που είναι πολύ συγκεντρωτική. Είναι ένα άτομο φοβερά δραστήριο, που δεν βάζει “κ….λο κάτω” που λέει ο λαός μας. Κατά γενική ομολογία ασχολείται με 1500 πράγματα και σε όλα είναι πολύ ικανή. Κυνηγάει τη δουλειά της, το σπίτι αλλά και όλες τις εξωτερικές εργασίες που υπάρχουν όταν είσαι παντρεμένος με παιδιά σήμερα.

Όλα όσα συμβαίνουν στο σπίτι, θέλει να περνάνε από αυτή. Να έχει τον πλήρη έλεγχο σε όλα. Βασικά θεωρεί ότι ο σύζυξ δεν είναι ικανός να κάνει πολλά πράγματα, και έτσι “του αναθέτει” τα εύκολα. Ένα “αγώγι” ή κάποιο απλό “θέλημα” να κάνει. Όλα τα άλλα τα κυνηγάει αυτή. Από την άλλη σε όλα τα “σοβαρά” θέλει να έχει την εποπτεία η ίδια. Κυρίως σε ό,τι αφορά τα παιδιά είναι μόνο αυτή. Τα βράδια συνήθως την βρίσκουν ξεθεωμένη, και ετοιμόρροπη. Τα δικά της προβλήματα, όλα μπορούν να περιμένουν. Για αυτήν πάντα υπάρχει το αργότερα ή το εντάξει θα γίνει κάποτε. Προτεραιότητα έχουν τα παιδιά. Ο σύζυξ μπορεί να φροντίσει τον εαυτό του. Και αυτή στο τέλος. Στη δουλειά της χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης κυρίως από το διευθυντή της αλλά και από τους συναδέλφους – γενικά – γιατί “ειδικά” είναι γνωστό ότι οι απόψεις διίστανται. Πάντως η “προϊσταμένη αρχή” όπως θα έλεγε και ένας άλλος φίλος είναι τόσο ευχαριστημένη από την αποτελεσματικότητά της που φροντίζει να της αναθέτει αποστολές, αλλά από την άλλη, σε περιπτώσεις που πρέπει να πάρει θέση και να υποστηρίξει δεν έχει πάντα κρατήσει την πρέπουσα στάση.

Είναι όμως βέβαιο πως κάθε φορά που εισπράττει συγχαρητήρια, όλα τα παραπάνω ξεχνιούνται. Όποτε κάποιος στόχος που βάζει πετυχαίνεται τότε εξαφανίζονται όλα : η κούραση, οι πόνοι (σωματικοί και ψυχικοί) αλλά και οι ασθένειες.

Και μπαίνει το ερώτημα τελικά. Πόσα από αυτά που κάνουμε γίνονται για να επιβεβαιώσουμε τον εαυτό μας; Πόση ενέργεια δίνουμε προκειμένου να μας πουν ένα μπράβο και να φουσκώσουμε από υπερηφάνεια. Πόσο μπορεί ο καθένας μας να αντέξει όλα όσα ζει καθημερινά, απλά και μόνο επειδή έχει τη δύναμη από μόνος του και όχι επειδή έχει την “έξωθεν καλή μαρτυρία”. Και όταν συνειδητοποιεί ότι μπορεί να τα αντέξει, τότε τι γίνεται. Ή αντίστροφα όταν συνειδητοποιεί ότι η συγκεκριμένη δική του ανάγκη επιβεβαίωσης μέσα από την αποδοχή τους, έχει γίνει σημείο εκμετάλλευσης, και όλοι θεωρούν δεδομένο ότι θα κάνει πράγματα που θέλουν, επειδή πάντοτε έτσι έκανε, τι γίνεται; Το να είσαι δεδομένος είναι κουραστικό. Το έχω ξαναγράψει “Κανένας δεν ενδιαφέρεται για αυτά που κάνω μέχρι να σταματήσω να τα κάνω”. (Το βρήκα σε αυτοκόλλητο ψυγείου). Έτσι είναι όμως. Όλοι θεωρούν ότι έτσι γίνεται και όταν πεις “‘Όχι δεν θέλω” παθαίνουν ένα “κάτι τις” και μένουν με το στόμα ανοικτό. Και ψάχνουν να βρουν το γιατί. Τι ψάχνουν δεν ξέρω. Γιατί έτσι “ΔΕΝ ΘΕΛΩ”. Είμαι και εγώ εδώ και έχω δικαιώματα. Όχι μόνο υποχρεώσεις. Η αλήθεια είναι ότι θέλει μεγάλη προσπάθεια να πεις όχι. Κυρίως αν δεν το έχει μάθει. Ή αλλιώς έχεις μάθει να δίνεις, να δίνεις, να δίνεις… Γιατί έτσι σου αρέσει… να δίνεις. Και κάπου βλέπεις το “τσουβάλι” και έχει αρχίσει να αδειάζει και να πέφτει άδειο στο πάτωμα, χωρίς κάτι να το στηρίζει. Από την άλλη πρέπει να μάθεις να στηρίζεις εσύ τον εαυτό σου. Η καθημερινή ανασφάλεια μας διαλύεται μέσα από την αποδοχή από τους άλλους. Όταν είπα σε μια παρέα ότι αυτή η συμπεριφορά για μένα σημαίνει “ανασφάλεια” με κοιτάξανε περίεργα. Όταν επέμεινα ότι εγώ έτσι ερμηνεύω αυτή τη συμπεριφορά μπόρεσαν και το είδαν από τη δική μου άποψη. Νομίζω ότι και αυτοί δεν το είχαν καταλάβει. Βλέπεις όταν έχεις μάθει έτσι και ξαφνικά σταματήσεις αισθάνεσαι και ένοχος. Θεωρείς ότι κάτι δεν κάνεις εσύ καλά. Ότι είναι δικό σου φταίξιμο. Για άλλη μια φορά είναι δική σου ευθύνη να το κάνεις – το όποιο πράγμα – και να το φέρεις εις πέρας. Η άρνησή σου αυτομάτως σημαίνει από τη μια ενοχές, και από την άλλη η ανησυχία και η αγωνία μήπως δεν γίνει καλά ή δεν γίνει καθόλου.

Και μετά πάμε στην επόμενη φάση. Τα κάνουμε όλα αυτά γιατί εμείς αισθανόμαστε καλά και μετά αρχίζουμε και γκρινιάζουμε ότι εμείς τα κάνουμε όλα, και ότι έχουν όλα πέσει στις πλάτες μας. Σε πρώτη ευκαιρία, με το που θα βρεθούμε με φίλους και γνωστούς αρχίζουμε και απαριθμούμε τι κάνουμε (όλα μόνοι μας), και πως περνάει η καθημερινότητά μας. Και -μάλλον – περιμένουμε δύο πράγματα. Από την μια τον θαυμασμό για το πόσα πολλά  πράγματα κάνουμε και από την άλλη την συμπόνοια του ακροατηρίου που σηκώνουμε όλο αυτό το μαρτύριο – που επιλέξαμε – όλο μόνοι μας. Παράλογο; Ίσως. Αλλά για σκεφτείτε το. Για κοιτάξτε γύρω σας ή και στον καθρέπτη, και δείτε αν βλέπετε κανένα που να φωτογραφίζεται στα παραπάνω. Εγώ βλέπω.  Και δεν μιλάω μόνο για τον καθρέπτη.

Τι έγινε; Περιμένετε τη λύση; Μακάρι και να ήξερα. Νομίζω ότι μια κουβέντα με το “περιβάλλον” που ζούμε θα βοηθούσε. Δεν φτάνει να μας το αναγνωρίζουν. Αν μπορούν να έχουν συμμετοχή, να αποκτήσουν. Ένα “όχι” πότε – πότε επίσης θα βοηθούσε. Μια ματιά στο καθρέπτη επίσης. Επίσης μια μικρή άσκηση… Ένα χαρτάκι στο πορτοφόλι όπου θα γράψουμε ΌΛΑ όσα έχουμε πετύχει – και θα δείτε ότι είναι πολλά. Αλλά θέλει προσοχή… ΌΛΑ όσα έχουμε πετύχει. Και κάθε φορά που μας έρχεται μια επιτυχία στο μυαλό θα την συμπληρώνουμε. Νομίζω ότι μας περιμένει μια ευχάριστη έκπληξη. Αρκεί να μάθουμε να βλέπουμε τι έχει πετύχει ο καθένας.

Πολύ με έχουν απασχολήσει όλα τα παραπάνω. Κρίση μέσης ηλικίας λέγεται, απολογισμός, γκρίνια… Δεν ξέρω. Πείτε το όπως θέλετε. Τώρα αν τα “ξόρκισα” γράφοντας τα εδώ πέρα δεν ξέρω. Αλλά είναι πολύς καιρός που ήθελα να τα γράψω. Και το απέφευγα, γιατί φοβόμουνα λέει μην “εκτεθώ” ( 😉 )

Τη καλησπέρα μου.