Featured Posts

  • Prev
  • Next

Το δένδρο της ευγνωμοσύνης…

Posted on : 10-11-2013 | By : manaliss | In : Γενικά, Ψυχολογία

0

gratitude-tree smallΧθες βρέθηκα σε ένα μαγαζί με ψηφιακές εκτυπώσεις… Δεν ήξερα ότι υπάρχουν “τέτοια μαγαζιά”. Ενθουσιάστηκα, γιατί ήταν μια παρέα νέων ανθρώπων, γελαστοί, πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν, να βοηθήσουν, να δώσουν οδηγίες και γνώμη. Όχι εκείνοι που μπαίνεις και σε κοιτάζουν λες και έχεις σκοτώσει τη μάνα τους και κοιτάζουν να σε “ξεπετάξουν” για να τους αδειάζεις τη γωνιά.

Εκεί λοιπόν ήταν και η κυρία “Μαρία”, όπως λέμε συνήθως, εκπαιδευτικός και αυτή που απολάμβανε το κενό του Σαββατοκύριακου, χωρίς να ασχολείται με τα παιδιά και το σχολείο και χωρίς να δουλεύει για το πως θα ευαισθητοποιήσεις τους μαθητές της.  Τι ζήτησε λοιπόν η κυρία “Μαρία”; Ένα δένδρο ευγνωμοσύνης. (!!!) Τι είναι αυτό ρώτησα ο άσχετος…  και μου εξήγησε…

Ένα γυμνό δένδρο όπου οι μαθητές γράφουν σε φύλλα για ποιο λόγο είναι ευγνώμονες και το κολλάνε στο δένδρο, μέχρι να “πρασινίσει”. Έτσι – μου είπε – οι μαθητές αντιλαμβάνονται για ποιους λόγους μπορεί να είναι ευγνώμονες και να αναγνωρίζουν κάποιες αξίες. Και γύρισα το ερώτημα σε εμένα…

Γιατί να είμαι ευγνώμων και σε ποιον… και το σκέφτηκα…και δυσκολεύτηκα να αποδώσω ευγνωμοσύνη σε κάποιον, γιατί έτσι μάθαμε… ότι εμείς “διαφεντεύουμε τον εαυτό μας”. Όμως… αν ψάξω να δω γιατί είμαι ευγνώμων… βρήκα πολλά.

Είμαι ευγνώμων λοιπόν…

Γιατί έχω κάπου να κοιμηθώ το βράδυ… άλλοι δεν έχουν.

Γιατί έχω φαγητό στο τραπέζι μου όταν το  θέλω… άλλοι δεν έχουν.

Γιατί έχω ρούχα να φορέσω…

Γιατί έχω την υγειά μου…

γιατί μπορώ να διαβάσω

γιατί έχω φίλους που είναι δίπλα μου όταν τους χρειάζομαι…

γιατί έχω δίπλα μου ανθρώπους που μπορώ να επικοινωνήσω και να με καταλάβουν…

γιατί έχω την οικογένεια μου…

γιατί έχω δουλειά και με πληρώνουν… (ναι τώρα πρέπει να βάζουμε και τις δύο παραμέτρους)…

γιατί έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου…

γιατί έχω μια αυτοκινητάρα… σε χρυσό χρώμα… μετά τους τελευταίους φόρους θα περάσει και στο μέταλλο…

γιατί… γιατί… γιατί…

Επίτηδες έγραψα κάποια πράγματα, και κάποια από αυτά ίσως δεν ήταν οι πρώτες επιλογές… και κάποια από αυτά θεωρούνται δεδομένα. Έγραψα και μερικά καταναλωτικά για να βρίσκονται…

Αλήθεια το έχουμε σκεφτεί… ή μήπως η σκέψη είναι στο τι δεν έχουμε.. Καλά για το τι θα χάσουμε δεν μπαίνει θέμα… αυτά και να θέλουμε δεν μπορούμε να ασχοληθούμε.

Μου φαίνεται ότι θα το υιοθετήσω… όταν με πιάνει η “μαυρίλα” για όποιον λόγο και αν είναι αυτό, θα τα βάζω κάτω και θα λέω… για να δω τι έχω, για ποιο λόγο θα μπορούσα να είμαι ευγνώμων… το σε ποιον, πιθανόν να μη μπορώ να το εντοπίσω, αλλά το γιατί σίγουρα μπορώ…Και όταν συνειδητοποιείς τι έχεις, εκεί καταλαβαίνεις ότι αυτά που δεν έχεις είναι “μικρότερα”.

Λοιπόν για ποιο λόγο να είμαι ευγνώμων; σκέψη για τον καθένα μήπως δούμε αλλιώς το κόσμο.

Τη καλημέρα μου.

 

Ο δάσκαλός μου…

Posted on : 24-10-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Ψυχολογία

0

Προχθές βρέθηκα έξω από ένα σουπερμάρκετ. Μόλις είχα “ξεμείνει” γιατί τα € φεύγουν τόσο γρήγορα, όπως λέμε και είπα να κάνω “μια τραβηχτική” από το ΑΤΜ. Βγαίνοντας λοιπόν βλέπω ένα γέροντα μπροστά στο μηχάνημα. Έχει εκείνη τη χαρακτηριστική στάση που έχουν οι γέροντες όταν δυσκολεύονται να σταθούν: ακουμπάει και με τα δυο χέρια στους αγκώνες και έχει γύρει μπροστά και κάτι προσπαθεί να κάνει. Δίπλα η βακτηρία…κν μαγκούρα.

Πλησιάζω λοιπόν και τον βλέπω…Με τη βιασύνη του σύγχρονου νεοέλληνα, και την ορμή του “νέου”, σκέφτομαι μόλις τον βλέπω… “θα ξημερώσουμε”. Πλησιάζω προσεκτικά, γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί να αισθανθεί απειλή, και δεν είναι σωστό. Ευγενικά λοιπόν ρωτάω αν θέλει βοήθεια.

Μου λέει ναι και μου δίνει τη κάρτα να του βγάλω το αυτοκολλητάκι πριν την ενεργοποίηση. Δεν τον βοηθούσαν τα χέρια του. Το βγάζω αμέσως και του το επιστρέφω. Μόλις όμως τον είδα, κάτι μου θύμισε το πρόσωπό του.  Τον ρώτησα αν ήταν δάσκαλος ή καθηγητής και μου είπε “ναι” στο λύκειο Βύρωνα, πάλι όμως δεν έβγαλα το όνομα, οπότε τον ρώτησα και τότε “είδα” τον θρησκευτικό του σχολείου που πήγαινα. Τον θυμάμαι στην έδρα ευθυτενή και “πανύψηλο”, να μας διδάσκει. Ήμασταν Λύκειο αρρένων, από τα τελευταία του είδους, και μάλλον με 1.83 δεν θεωρούμαι κοντός. Όμως στα μάτια μου φάνταζε τεράστιος.

Αμέσως του λέω το όνομα μου και τον χαιρετώ, αλλά ήταν φανερό ότι το όνομά μου δεν του έλεγε και πολλά πράγματα. Πώς θα γινόταν άλλωστε μετά από 31 χρόνια και πόσα άλλα παιδιά που είχαν προηγηθεί και ακολουθήσει μετά τη σειρά μας. Του θύμισα ότι ήμουν μαζί με το γιο του αλλά πάλι δεν είδα κάτι στο πρόσωπο του. Μετά από αυτό… μου παραχώρησε τη θέση του… Σκέφτηκα προς στιγμήν να του κάνω την ενεργοποίηση αλλά φοβήθηκα μη φανώ πολύ “επιθετικός”, και έτσι προτίμησα να πάρω τα χρήματα και να αποχωρήσω χαιρετώντας τον, και στέλνοντας χαιρετίσματα στον γιο του.

Τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα, φεύγοντας. Συγκίνηση, αμηχανία, ίσως και λίγο ενοχές που συμπεριφέρθηκα έτσι στην αρχή. Όχι μόνο όταν είδα ότι ήταν καθηγητής μου αλλά και από την αρχή. Έριξα μια ματιά φεύγοντας και είδα ένα γέροντα, σε μια “γωνιά” να περιμένει… Δεν ξέρω αν ολοκλήρωσε τη συναλλαγή ή περίμενε κάποιον από το σούπερ μάρκετ να τον βοηθήσει.

Και ξανά έπεσα σε σκέψεις… Αν εγώ έφτασα τα πενήντα, ο δάσκαλός μου θα είναι …80 +. Και μου φάνηκε τόσο αδύναμος και μόνος. Δεν ξέρω… περίεργα μου φάνηκαν όλα αυτά. Παίρνοντας αφορμή από τα… λουλούδια, μήπως έχουμε ξεχάσει κάποιο “βάζο”  πουθενά, μήπως να πάρουμε κανένα τηλέφωνο…

Τη καλησπέρα μου.

Το βάζο με τα λουλούδια…

Posted on : 22-10-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά, Ψυχολογία

0

Προχθές πήρα ένα μπουκέτο λουλούδια. Τα είδα, μου άρεσαν, τα πήρα.Απλό.
Γυρνάω σπίτι, τα φτιάχνω στο ανθοδοχείο, τα στολίζω στο σαλόνι και… τα ξεχνάω.
Σήμερα το πρωί τα βλέπω… και φυσικά τα…θυμήθηκα. Αλλά τώρα δεν σώζονται πια… τα λουλούδια με αλλαγμένο χρώμα, κάτι προς το μαύρο να παίρνει…., τα φύλλα άλλο χρώμα, κάτι προς το καφέ… και το νερό άλλο χρώμα, κάτι προς το κίτρινο.

Κοιτάζοντας τα λοιπόν σκέφτηκα… πόσα “βάζα λουλουδιών” έχουμε ξεχάσει… και πόσα “λουλούδια” έχουν πεθάνει…

Μήπως είναι κάτι που ξέραμε παλιά και αφήνοντας το στη γωνία τα έχουμε ξεχάσει;

Μήπως είναι κάποιοι καλοί φίλοι που “με τις δουλειές δεν προλαβαίνουμε” να πάρουμε τηλέφωνο και έχει μαραθεί η φιλία μας;

Μήπως είναι σχέσεις, παιδιά, οικογένειες, που θεωρώντας ό,τι κάναμε αυτό που έπρεπε (να τους βάλουμε “νερό” και να τα “στολίσουμε” στο σαλόνι) ξεχάσαμε ότι θέλουν φροντίδα και κάποια στιγμή γυρίσαμε και τα είδαμε και συνειδητοποιήσαμε…ότι κάτι ξεχάσαμε;

Δεν ξέρω. Σήμερα σκέφτομαι φωναχτά, αλλά νομίζω ότι αν σκεφτεί ο καθένας μας λίγο, (και ας μην είναι φωναχτά) είναι σίγουρο ότι θα βρει “βάζα” που χρειάζεται “να αλλάξει το νερό” για να ξανανιώσουν τα λουλούδια. Για δείτε το λιγάκι, για να ξεκολλήσουμε από τη τηλεόραση που μας βομβαρδίζει συνέχεια με μεγατόνους μιζέριας και εμείς έχουμε χωθεί κάτω από το καναπές, από το φορτίο.

Σκεφτείτε τα.

Τη καλημέρα μου.

Όταν ο “μεγάλος” είναι αναίσθητος…

Posted on : 14-07-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Ψυχολογία

0

Σήμερα είχαμε τα μηχανογραφικά. Σε απλά ελληνικά σήμερα βάλαμε αρίθμηση στα όνειρα και τα σχέδια. Τους δώσαμε σειρά προτεραιότητας και πλέον περιμένουμε να δούμε τι σειρά δώσανε και όλοι οι άλλοι για να δούμε ποιο όνειρό μας θα πραγματοποιηθεί.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι απλά αλλά δεν είναι…

Τα μηχανογραφική χωρίζονται σε δυο κατηγορίες… στα “αδιαπραγμάτευτα” και τα “προσαρμοσμένα.”

“Αδιαπραγμάτευτα” ονομάζω τα μηχανογραφικά εκείνων των παιδιών που κατάφεραν να πιάσουν τις μονάδες που χρειάζονται για να πιάσουν τη σχολή που θέλουν άρα στο μηχανογραφικό πρώτη πρώτη είναι η σχολή – στόχος, το όνειρο που στοχεύει ο μαθητής. Αυτά συνήθως έχουν λίγες σχολές μια και καλύπτουν το όνειρο.

“Προσαρμοσμένα” ονομάζω τα μηχανογραφικά εκείνων των παιδιών που δεν μπόρεσαν να πιάσουν τα μόρια για τη σχολή – όνειρο, και αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν στα δεδομένα που επιβάλλουν οι βαθμοί που πήραν. Αυτά συνήθως έχουν πολλές επιλογές κυρίως λόγω ανασφάλειας και αβεβαιότητας για το τι είναι η κάθε σχολή.

Εκεί λοιπόν που τα παιδιά κρατάγανε τα όνειρά τους σε ένα χαρτί με πολύ προσοχή και αγωνία, οι μεγάλοι είχαμε “ψιλοκουβεντούλα”.  Ξάφνου εμφανίζεται η “Μαρία” με μια κυρία – δεν ήταν η μητέρα της γιατί την γνωρίζω – η οποία δεν ξέρω τι σχέση είχε μαζί της .  Αφού διέδωσε σε όλους ότι  η Μαρία αρίστευσε στο σχέδιο, κάτι που η μητέρα της Μαρίας (παρούσα ούσα) απλά συμφώνησε, και βεβαιώθηκε ότι το μάθανε όλοι για το σχέδιο άρχισε να ρωτάει κάθε παιδί που έμπαινε…

Φτάνει λοιπόν στην “Μαίρη” (είπα να αλλάξω όνομα), και ρωτάει “Εσύ που πέτυχες; “Εμείς”  αρχιτεκτονική…”

– Γεωπονική …απαντάει η Μαίρη…

Σιγή η κυρία… και λέει το αμίμητο… (ευτυχώς γιατί έτσι καταλαβαίνουμε ότι τα δίποδα είναι λίγα).

– Και… καλά… τι θα κάνεις εκεί; Με ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων και μύτη στον ουρανό…

… (δεν απαντάει η Μαίρη)

– Επιμένει το “δίποδον” : …Τι θα κάνεις στη Γεωπονική; (Με το ίδιο ακριβώς ύφος – μάλλον της ήταν “έμφυτο”)

Τέρας ψυχραιμίας και κυρίως ευγενείας η Μαίρη… απαντάει : Μου αρέσει…

– Α!!! και ξεκινάει για άλλο παιδάκι…

Αυτό το άτομο δεν έχει καμία αντίληψη ή συναίσθηση του τι σημαίνει εξετάσεις. Του τι σημαίνει “προσπάθεια” και όνειρα. Δεν ξέρω από ποιο πλανήτη κατέβηκε αλλά προφανώς ήταν πολύ μακρινός. Δεν έχει καμία αντίληψη του τι σημαίνει να πατάς τα όνειρα ενός παιδιού που έχει “λιώσει” – τουλάχιστον τρία χρόνια – πάνω από το βιβλίο για να πιάσει το όνειρο που έβαλε για τον εαυτό του, για να αποδείξει, στον εαυτό  του πρώτα, ότι μπορεί, και μετά σε όλους τους άλλους.  Δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει να μη πας καλά σε ένα μάθημα και  να βλέπεις το οικοδόμημα να “καταστρέφεται”. Και τι σημαίνει να έχεις το μηχανογραφικό και να μη μπορείς να δώσεις νούμερο στο όνειρό σου και να ψάχνεις να βρεις ποιο τμήμα “πλησιάζει περισσότερο στο όνειρο”. Να ξεκινάς με συμβιβασμό.

Τυχαίνει να έζησα τη Μαίρη τρία χρόνια που “την είχα στα χέρια μου”. Την είδα να κερδίζει και να είναι στα σύννεφα, και την είδα να χάνει και προσπαθεί να κρατηθεί από όπου μπορεί. Την είδα να “παραμιλάει” στην αυλή πριν τις εξετάσεις, και να κλαίει τόσο από χαρά όσο και από την λύπη της απογοήτευσης. Και έρχεται η “άλλη” με την υπεροψία του θριαμβευτή (ούτε καν δικός της θρίαμβος δεν ήταν), να μηδενίσει τα πάντα.

Κάτσε κυρά μου στη θέση σου. Κλείσε το, το “μαργαριτοφόρο” που το ανοίγεις και φεύγουν τα μαργαριτάρια και όποιον πάρει η μπάλα. Η ευαισθησία και κυρίως η συνείδηση του χώρου και των περιστάσεων είναι προσόν.

Συγχύστηκα αλλά σεβάστηκα τη Μαίρη και όλα τα άλλα παιδιά και δεν μίλησα. Όταν όμως σε μια προσωπική συζήτηση ανάμεσα σε μένα και τους μαθητές μου, μπήκε σαν τον “μαϊντανό”, το βλέμμα που της έριξα και η μοναδική λέξη που της απεύθυνα (“άσχετο” ) όπως και ο τρόπος που την είπα νομίζω ότι την έπεισε να κάνει μεταβολή και να φύγει.

Είναι δύσκολες μέρες για όλα τα παιδιά. Για όλες τις Μαίρες και τους Γιάννηδες. Μη κάνετε σχόλια. Μη λέτε εκφράσεις του τύπου : “μα εσύ ήθελες…”. Είναι φανερό ότι κάτι άλλαξε με τις εξετάσεις. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες. Συγχαρητήρια και ευχές για καλά αποτελέσματα χρειάζονται.

Άντε γιατί μερικοί νομίζουν ότι όλος ο κόσμος γυρνάει γύρω από αυτούς και όλοι οι άλλοι είναι …τίποτα.

Τη καλησπέρα μου… και εμείς οι μεγάλοι να σκεφτόμαστε πριν το ανοίξουμε… Είπαμε οι λέξεις είναι από τα λίγα που δεν μαζεύονται όταν “φύγουν”.

Ενοχική ανατροφή…

Posted on : 12-07-2010 | By : manaliss | In : Ιντερνετ, Κοινωνικά, Ψυχολογία

0

Γιωργάκηηηηη!!!!! Τι έκανες πάλι; ή Τι ήταν αυτό που έσπασεεεεε;;;;; Εκφράσεις που έχουν ακουστεί σε όλα τα σπίτια. Κυρίως στα σπίτια που μεγαλώνουν παιδιά. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση…κάτι θα γίνει, κάτι θα σπάσει, κάτι θα χαλάσει. Είτε από ατύχημα, είτε ηθελημένα.

Πάντα κάποιος φταίει. Και συνήθως ο κάποιος είναι κάποιο παιδάκι. Σε ακόμα πιο “έντονες” καταστάσεις έχουμε μετά την “ανάκριση” και κυρώσεις. Από φωνές και χαρακτηρισμούς (“Μα είσαι βλάκας !!!! Πως το έκανες αυτό…. ή Μα είσαι εντελώς ανίκανος; Πως μπόρεσες και το έσπασες… ) μέχρι και άσκηση βίας. Δεν έχω ακόμα ξεκαθαρίσει ποιο είναι χειρότερο.

Τι ακολουθεί; Μα η πονηρία…Δηλαδή μετά από μια δύο φάσεις… “εξαφανίζουμε τα τεκμήρια” αν μπορούμε, η φταίει κάποιος άλλος (μικρότερος αδελφός/ή – κυρίως αν είναι στο απυρόβλητο – ή η γάτα ή  ο σκύλος ή …οποιοσδήποτε άλλος τέλος πάντων). Και αυτό περνάει και ο καιρός περνάει και γίνεται βίωμα, και μεταφέρεται στις σχέσεις, στη δουλειά, στην οικογένεια… (…”δεν είναι αυτό που νομίζεις!!!” κλασσική ατάκα… σε δύσκολες στιγμές!!!). Έτσι αναπτύσσεται η ανειλικρίνεια και η πονηριά μέσα στη καθημερινότητα μας. Γιατί; Μα γιατί δεν θέλουμε κανένας να μας πει άχρηστους, ανίκανους ή ό,τι άλλο.

Από κάποια ηλικία και μετά, που αξιολογούμε τον εαυτό μας και τις δυνατότητες μας και έχουμε στην απαραίτητη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση φερόμαστε υπεύθυνα και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και έχουμε το θάρρος της γνώμης μας και της άποψης μας. Βέβαια αυτό δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα γίνει κάποτε. Μπορεί και να μη γίνει ποτέ και πάντοτε να λουφάρουμε ώστε να μη δώσουμε στόχο και κακοχαρακτηριστούμε.

Πως μου ήρθε τώρα Δευτέρα πρωί πρωί να γράφω για ενοχικές ανατροφές κλπ κλπ κλπ. Να σας εξηγήσω.

Μέσα από το ΙΝΤΕΡΝΕΤ είμαι γραμμένος σε διάφορα… forum, δίκτυα, ψηφιακές τάξεις, ψηφιακά σεμινάρια και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. (πραγματικά κάποια τα έχω ξεχάσει και όταν τα “ξαναβρίσκω” πάω να κάνω εγγραφή και εκεί μου λέει το πρόγραμμα ότι “υπάρχω” και άλλα τέτοια όμορφα). Τέλος πάντων. Σε ένα από αυτά λοιπόν τώρα τελευταία μου έρχεται μια εβδομαδιαία ειδοποίηση που με ενημερώνει για την παρουσία μου και τη συμμετοχή μου στο δίκτυο. Και συνήθως έχω “βαθμό” μηδέν. Τη πρώτη φορά με ξένισε και βγήκα βόλτα να θυμηθώ τα κατατόπια και να δω τι μπορώ να κάνω. Την επόμενη φορά μου ξίνισε, με τσάντισε. Δηλαδή εκεί που θέλω να ψάχνω η να “βρίσκομαι” επειδή εγώ θέλω να δέχομαι έλεγχο και κριτική γιατί δεν κάνω τίποτα!!!! Δεν ξέρω πως το σκέφτηκαν οι διαχειριστές. Η εθελοντική παρουσία είναι εθελοντική. Αυτό σημαίνει. Αν θες κάνεις… δεν θα μου δημιουργήσεις “εσύ” ενοχές ότι δεν προσφέρω για να “διορθωθώ” και να προσφέρω. Και σε τελική ανάλυση έχω πολλά για τα οποία πρέπει να δουλέψω και να απολογηθώ – ενδεχομένως – δεν χρειάζομαι και την εθελοντική μου συμμετοχή να χρειάζεται να την τεκμηριώσω με την παρουσία μου. Άντε γιατί έτοιμος είμαι να πάρω τα “κουβαδάκια μου και να πάω σε άλλη παραλία”.  Δεν μπορεί να φταίμε για όλα.

Φτιαγμένος ξεκινάω τη Δευτέρα μου και όλη την εβδομάδα. Αλλά θα είναι μια καλή εβδομάδα.

Τη καλημέρα μου.

Elluminati…

Posted on : 02-07-2010 | By : manaliss | In : Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Υπολογιστές, Ψυχολογία

0

ή όπως αλλιώς λέμε “φωτισμένος”, και ουχί “πεφωτισμένος”. Δεν ήθελα να ξαναγράψω ενθουσιασμένος γιατί μετά θα θύμιζε ΡΟΚΥ με τις 152 συνέχειες. Σας είχα προειδοποιήσει άλλωστε ότι θα είχαμε τον απόηχο του χθεσινού webinar. Λοιπόν με μια λέξη : ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΕΝΟΣ (αν και πιο σωστή θα ήταν η λέξη “συνεπαρμένος”).

Πάμε τώρα στις περισσότερες λέξεις. Τα παίρνουμε όλα με τη σειρά. Αρχικά λοιπόν ξεκινήσαμε…(εδώ είχαμε μια ψιλοσύγχιση). Είχαμε κανονίσει να ξεκινήσουμε 7 και είχαμε πει ότι από τις 6.30 και μετά το “δωμάτιο” θα ήταν ανοικτό, για ρυθμίσεις και προετοιμασία, μια και θα ήταν η πρώτη φορά να τα “σετάρουμε” σωστά. Και στις 6.30 έρχεται μήνυμα που έλεγε σε μια ώρα ξεκινάμε (κν 7.30 !!). Αν το πήρανε μετρητοίς κάποιοι πιθανόν να χάσανε την αρχή. Πάντως μπαίνοντας κατά τις 6,40 βρήκα κόσμο και από εκεί και μετά μαζεύονταν συνέχεια συνάδελφοι.

Φυσικά και είχαμε “παιδικές ασθένειες” οι οποίες οφείλονται κυρίως στην πειραματική μας παιδεία, μια και η  συντριπτική πλειοψηφία πρέπει να είμασταν ΠΕ4 (κν φυσικο – χημικο – βιολόγο – γεωλόγο -….λόγο κλπ. Ναι είμαστε πολυθεματικός κλάδος… τι να κάνουμε). Οπότε το πείραμα είναι μέσα στη λογική μας : “αν πατήσω αυτό το κουμπάκι… τι θα γίνει;;;;;;” Έτσι πέρασε ένα τέταρτο περίπου με διάφορα να ανάβουν να σβήνουν, μικρόφωνα, κάμερες και όλα τα καλούδια του περιβάλλοντος σε ένα “παροξυσμό” δραστηριότητας. Και τότε πήρε θέση η Δέσποινα Μακρή που μας “μάζεψε”. Σαν καλή δασκάλα, λοιπόν, “χτύπησε” δυο παλαμάκια, είπε “άντε παιδάκια να ξεκινήσουμε…” και όλοι κάτσαμε στα “θρανία” μας, κλείσαμε τα διάφορα “τσιτσι πίτσι” που αναβοσβήνανε και ξεκινήσαμε. Σε κάποια φάση άρχισα να μετακινώ και να σβήνω πλαίσια – νομίζοντας ότι ασχολούμαι μόνο με τη δική μου οθόνη και μετά κατάλαβα ότι “ότι έκανα εγώ” το έβλεπαν όλοι και έτσι μαζεύτηκα. Είχα όμως βγάλει τη φωτογραφία του Βαγγέλη Κολτσάκη από την οθόνη, γιατί μου έκρυβε τα από πίσω. Συγγνώμη Βαγγέλη, νόμιζα ότι τακτοποιούσα το “γραφείο μου.” Πρέπει να συνηθίσουμε πολλά πράγματα.

Πήρε και δυο βοηθούς. Το Ανδρέα Μανιάτη από την εταιρεία που υποστηρίζει τη συγκεκριμένο πρόγραμμα στην Ελλάδα, και τον “υποφαινόμενο”. Θεωρώντας ότι το καράβι έχει ένα καπετάνιο, έμεινα “πίσω” και όπου χρειαζόταν έκανα παρέμβαση, κυρίως σε πρακτικά θέματα. Όμως η εμπειρία ήταν μοναδική, ανεξάρτητα από το αν ήμουν διαχειριστής ή όχι.

Η συζήτηση ήταν λίγο “παγωμένη” στην αρχή, και όλοι θέλαμε λίγο “σπρώξιμο” για την συμμετοχή. Μετά που πήραμε θάρρος είχε περάσει ήδη ένα δίωρο (χωρίς καν να το καταλάβουμε ή να βαρεθούμε) και κάπου έπρεπε να τα “μαζεύουμε” σιγά σιγά.  Μπήκαν πολλά θέματα. Το βασικότερο ήταν το εξής : Εντάξει γραφτήκαμε στα δίκτυα και τώρα; Τι κάνουμε; Πως ενεργοποιούμε τον κόσμο που μας περιβάλλει; Πως ενισχύουμε την συμμετοχή; Πως ενισχύουμε τον διάλογο; Και το δεύτερο που επίσης ακούστηκε πολύ ήταν : και μετά; Πως περνάμε τις νέες τεχνολογίες παραέξω; Πολύ ωραίο θέμα και ακούστηκαν πολύ καλές ιδέες. Μια που προσωπικά μου άρεσε πολύ ήταν η διαδικτυακή συνεργασία μεταξύ σχολείων, τμημάτων ή ομάδων παιδιών από όλη  την Ελλάδα, μέσα από περιβάλλοντα διαδικτυακής συνεργασίας.

Λίγα “στατιστικά”. Σε κάποια φάση φτάσαμε τους 35 παρόντες. Αλλά επειδή η παρακολούθηση ήταν “ακαδημαϊκή”, πολλοί ήρθαν είδαν και “έφυγαν”. Άρα συνολικά πέρασαν καμιά πενηνταριά άτομα και μόνιμοι από αρχής μέχρι τέλους πρέπει να έμειναν περίπου 20 – 25 αν μπορώ να συγκρατήσω καλά την εικόνα. Τα νούμερα δεν είναι μικρά, γιατί όπως ανέφερα σε αντίστοιχο σεμινάριο που έχω παρακολουθήσει από την Αμερική με εντελώς διαφορετικά νούμερα (πληθυσμός – εγγεγραμμένα μέλη κλπ κλπ) σε καμία περίπτωση οι συμμετέχοντες δε είχαν ξεπεράσει τους 100. (από αυτές τις συνεδριάσεις που εγώ παρακολούθησα). Άρα πήγαμε καλά. Πολύ καλά και για πρώτη προσπάθεια. Αν είχαμε ένα χάρτη της Ελλάδας και βλέπαμε από που είναι ο καθένας θα βλέπαμε και την διασπορά. Σε πρότασή μου να γράψει ο καθένας από που συμμετέχει, αν συγκράτησα καλά, ήταν από όλη την Ελλάδα αν και η Δυτική Ελλάδα δεν εμφάνιζε πολύ συμμετοχή. Αργότερα μάθαμε από ένα συνάδελφο από τα Γιάννενα ότι είχε καταιγίδες “κατά κει μεριά”.

Τα συμπεράσματα; Μας άρεσε και θα το ξανακάνουμε… από Σεπτέμβρη. Ίσως σκάσει και κάτι μέσα στο καλοκαίρι, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε. Αλλά από Σεπτέμβρη σίγουρα.

Εδώ οφείλω να ευχαριστήσω τη Δέσποινα – που σε κάποια φάση θα την γνωρίσω, μια και μένει Καβάλα – που μου πρότεινε την “συνδιαχείριση” και μου έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσω μια μοναδική εμπειρία. Επίσης τον Ανδρέα Μανιάτη που με την παρουσία του εξέφρασε ουσιαστικά την υποστήριξη σε όλη αυτή την προσπάθεια, αλλά και τις παρεμβάσεις του πάνω σε θέματα χρήσης και λειτουργίας. (και μια και το συζητάμε ίσως θα ήταν καλή ιδέα να φτιάξουμε έναν οδηγό χρήσης του Elluminati  στα ελληνικά. Όχι άπειρες σελίδες, γιατί κανείς δεν θα τις διαβάσει. Δύο φωτό και την ερμηνεία των συμβόλων, άντε και δυο λογάκια. Κάτι σαν την πρώτη διαφάνεια της Δέσποινας αλλά λίγο πιο αναλυτικά και σε κάθε πρόσκληση να επισυνάπτεται. Όμως μη “πλακωθούμε” να το φτιάξουμε όλοι και έχουμε 1500 οδηγούς… ας συνεννοηθούμε.

Και το κερασάκι!!! Είναι γνωστό ότι συχνά πυκνά με τρώει… η πλάτη μου. Και αντί να… την ξύσω να της περάσει πάω και “μπλέκω”. (Σε καμία περίπτωση δεν το θεωρώ μπλέξιμο αλλά έτσι λέει ο λαός μας). Λοιπόν από Οκτώβρη μεριά, που ολοκληρώνω το σεμινάριο Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας που παρακολουθώ, θα ξεκινήσω μια σειρά συζητήσεων με θέμα την… Εκπαιδευτική Ψυχολογία. (Γιατί  το να μοιράζεσαι είναι καλό για όλους). Νομίζω ότι αυτό το θέμα έχει πολλά να προσφέρει σε όλους μας.  Κυρίως το τελευταίο κεφάλαιο που αναφέρεται στις μαθητοκεντρικές θεωρίες και πρακτικές εκπαίδευσης. Φυσικά και με ένα σεμινάριο δεν γίνεσαι ειδικός, γιαυτό και έχω κάποιους υπόψη για να το ξεκινήσουμε… ονόματα δεν λέω (γεια σου Δημήτρη!!!) ακόμα γιατί δεν έχω επικοινωνήσει μαζί τους αλλά να μείνετε συντονισμένοι. Το σκεπτικό είναι μια μικρή εισήγηση και μετά συζήτηση και κατάθεση απόψεων. Προσωπικά είμαι αντίθετος στις εισηγήσεις της μια ώρας που χάνεται η αρχή και το τέλος αλλά και στα συνέδρια που έχει καταιγισμό εισηγήσεων και καθόλου χρόνο για συζήτηση. Εδώ το θέμα το ελέγχουμε. Ας το κάνουμε λοιπόν με ένα τρόπο να μπορέσουμε να μιλήσουμε όλοι. Μετά μπορούμε να συνεχίσουμε όπως εμείς θέλουμε αλλά καλό θα ήταν να έχουμε κάποιο πλάνο – σκελετό. Μη καταλήξουμε καθένας και ένα webinar.

Σταματάω. Τα έγραψα όπως μου έρχονταν – κυρίως για να μη τα ξεχάσω – και για να τα δείτε και να προβληματιστούμε. Αυτό είναι το “χαρτί ” που είπα για να καταγράψουμε τις σκέψεις μας.

Τη καλημέρα μου.

Back to school…(2)

Posted on : 15-04-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Ψυχολογία

0

Ξανά πίσω στα θρανία. Με μια άλλη προοπτική όμως… Αυτή του μαθητή. Ναι αποφάσισα να ξανακαθίσω στα θρανία και να μάθω. Διότι – ως γνωστόν – μου αρέσει να μαθαίνω. Κυνηγάω τις προκλήσεις και “τις στριμώχνω” μέχρι να υποκύψουν.

Ας τα δούμε λίγο αναλυτικά.

Κάπου σερφάροντας βρήκα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών ένα πρόγραμμα διαδικτυακής εκπαίδευσης. Έψαξα να βρω παραπέρα πληροφορίες. Και βρήκα… Εκπαιδευτική Ψυχολογία λέει. Τι να είναι αυτό… καλό ακούγεται. Για να το ψάξω λίγο περισσότερο. Υπάρχει αναλυτικό πρόγραμμα; Μ!!!!!Ναι… Καλό δείχνει. Και τι άλλο λέει; ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ…Μμμμμμ!!!!! Αυτό και αν είναι καλό.Δηλαδή θα μάθω πως δουλεύει ένα οργανωμένο πρόγραμμα διαδικτυακής εκπαίδευσης. Γίνεται όλο και καλύτερο. Λοιπόν… θα πάρω. Και νάμαι  σπουδαστής.

Το είχα αποφασίσει αλλά το κόστος ήταν μεγάλο.  Θα πήγαινα ούτως ή άλλως. Αλλά ας ρωτήσω το σχολείο, μήπως μπορεί να καλύψει το κόστος. Ετοιμάζω λοιπόν μια συγκεκριμένη πρόταση αναφέροντας όλα τα θετικά και δεσμεύτηκα με τη  σειρά μου να γίνω επιμορφωτής για τους συναδέλφους. Θα μαζέψω όλο το υλικό και θα το βάλω στη διάθεση των συναδέλφων. Και η απάντηση ήταν καταφατική.

Και νάμαι έτοιμος με τους κωδικούς μου και το προφίλ.

Και σαν καλός “μαθητής” είπα να ανοίξω τη “σάκκα” μου τη ψηφιακή και είπα να κοιτάξω τα μαθήματα μου. Δεν βρήκα τίποτα. Τα μαθήματα αρχίζουν τη Δευτέρα βέβαια. Αλλά εγώ ήθελα να ρίξω μια ματιά στα καινούργια μου βιβλία. Αλλά που… τίποτα διαθέσιμο. Μόνο ένα διαγώνισμα στη θεωρία Piaget που ανοίγει…αύριο.Κοιτάζω τα χαρακτηριστικά και βλέπω… διάρκεια 600 λεπτά (!!!) 10 ώρες διαγώνισμα. (!!!) Μα καλά τι διαγώνισμα είναι αυτό; Ψάχνω για να δω τις οδηγίες… χμ!!! 35 σελίδες πράμα και μερικές λευκές (ο δαίμων του “ηλεκτρονικού” τυπογραφείου).. Και μέσα στα πολλά… το άλλο. Τα μαθήματα θα είναι διαθέσιμα για 20 ώρες (!!!) Άλλο πάλι αυτό. Πως το εννοεί ο ποιητής. Μακάρι και να ήξερα.  Θα το δω. Άφησα κάτι για αργότερα για να έχω να μελετήσω.

Ας δω τι άλλο έχει η “σάκκα” μου. Α!!! ένα προφίλ. ΝΑ το φτιάξω λοιπόν. Να ανεβάσω μια φωτό μου… Φυσικά ανέβασα τη καρρικατούρα μου. Όπως συνήθως. Να είναι ευλογημένο το χεράκι του σκιτσογράφου στη Κέρκυρα που με έφτιαξε. Την έβαλα αλλά μου βγήκε λίγο μεγάλη. Αλλά ακόμα δεν έμαθα πως θα τη μικρύνω. Και λέω …”Να φτιάξω τα υπόλοιπα” Κοιτάζω την ημερομηνία. Και ξεκινάω… και πάω στα έτη και… φτάνουν μέχρι το 1970.  Ξανακοιτάζω και…πάλι μέχρι το 1970 βλέπω. Και σκέφτομαι … “Ρε μπας και μεγάλωσα;” Μπας και δεν μπορώ να μάθω πια… γιατί δηλαδή οι ημερομηνίες σταματάνε στο 1970; Πληγώθηκα πάλι. Και όχι τίποτα άλλο αλλά αν πήγαινε καλά το σεμινάριο αυτό (Είναι πεντάμηνο και τελειώνει κάπου πριν τα Χριστούγεννα) είχα αρχίσει να φλερτάρω με το ανοικτό Πανεπιστήμιο. Τώρα… θα με δεχτούν ή είμαι πολύ μεγάλος.

Άτιμη “κενώνα” !!!! Πως χωρίζεις τους ανθρώπους σε κατηγορίες. ΄Αλλά δεν θα τους περάσει. Πείσμωσα…

Τη καλησπέρα μου.

Σε κάνει να σκέφτεσαι… (μέρος 2ο)

Posted on : 27-03-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά, Ψυχολογία

0

Προχωρώντας λίγο παρακάτω στο βίντεο, στο τέταρτο λεπτό περίπου, αρχίζει  αναφορά στο θεατρικό στο σχολείο του γιου του, όπου έπαιζε τον Ιωσήφ. Εκεί λοιπόν κάνει μια αναφορά στον τρίτο “μάγο” που έχοντας ανακατευτεί μεταξύ τους μπερδεύει τα λόγια και προκειμένου να μη πει τίποτα είπε ότι “αυτό το έστειλε ο Φρανκ…!”  Και ο σχόλιο είναι : Φοβόμαστε να κάνουμε λάθος.

Σε αυτό το σημείο θα σταθώ. στο : φοβόμαστε να κάνουμε λάθος.

Για να το σκεφτούμε λίγο. Ας πάμε πίσω στη παιδική μας ηλικία και να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε πόσες φορές οι γονείς μας μας είχαν βάλει τις φωνές και μας είχαν ρωτήσει “Τι έκανες;” καλώντας μας σε απολογία για κάτι…Πολλές φορές μπορεί να ήταν κάτι χαζό, παιδικό, μια βλακεία της στιγμής ή μια άτυχη συγκυρία και εμείς έπρεπε να απολογηθούμε. Την επόμενη φορά η ερώτηση ήταν : “τι έκανες πάλι;” Αυτό το πάλι ήταν η βαρύτερη λέξη στην παρατήρηση. Ήσουν υπότροπος. Το είχες ξανακάνει. Άρα είσαι υπό επιτήρηση. Δηλαδή ΔΕΝ πρέπει να το ξανακάνεις. Άρα πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός και ή δεν το ξανακάνεις – το όποιο λάθος – ή αν το ξανακάνεις ΔΕΝ το λες. Περνάμε δηλαδή στις ενοχές αλλά στην πονηρία “της απόκρυψης”  και στο να μην έχουμε το θάρρος να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεων μας. Αν εκτός από την παρατήρηση έχουμε και άσκηση βίας (ξύλο) ή ποινές (αποκλεισμός – στέρηση Σαββατιάτικης εξόδου ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο) τότε τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά.

Έτσι λοιπόν έχουμε μια ενοχική ανατροφή, και περνάμε στην εκπαίδευση που είναι και το θέμα μας.  Εκεί λοιπόν η σωστή απάντηση έχει σαν επιβράβευση τον καλό βαθμό και το μπράβο και το λάθος έχει σαν αποτέλεσμα τον κακό βαθμό και την παρατήρηση. Το σχολιασμό από τον δάσκαλο ή τον καθηγητή για την επίδοσή σου και ακόμα χειρότερα, μομφή από συμμαθητές (!). Λέω ότι είναι χειρότερα γιατί αν δεχτούμε ότι ένας από τους ρόλους του δάσκαλου είναι η “γκρίνια”,  η κριτική από τους συμμαθητές δεν επιτρέπεται. Εδώ ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι καθοριστικός στο να αποτρέψει τέτοια φαινόμενα στη τάξη του. Από την άλλη η άσκηση κριτικής από την μεριά του, πρέπει να είναι με τέτοιο τρόπο ώστε να μη κάνει το παιδί να νιώθει ένοχο. Αυτά όλα ακούγονται δύσκολα σε μια τάξη που έχουμε 25 – 30 παιδιά με τις ιδιορρυθμίες του το καθένα. Και εμείς πρέπει να γεφυρώσουμε όλα αυτά και να κρατήσουμε ισορροπίες, να παροτρύνουμε τους μαθητές να δίνουν απαντήσεις στο μάθημα, να μη σκέφτονται ότι αν κάνουν λάθος ότι θα κακοχαρακτηρισθούν ή ότι θα βαθμολογηθούν άσχημα. Από την άλλη το εκπαιδευτικό σύστημα είναι έτσι που αν οι μαθητές δεν έχουν “κίνητρο” από εξετάσεις για να διαβάσουν ένα μάθημα, δεν το κάνουν . Απλά αδιαφορούν και δεν κάνουν καμιά προσπάθεια και φυσικά δεν “κάνουν λάθος” αλλά από την άλλη δεν προσπαθούν  καθόλου.

Στην αφήγηση λέει ότι στο εκπαιδευτικό σύστημα – και προφανώς μιλάει για όλα – “στιγματίζουμε το λάθος” και έτσι έχουμε πολύ συχνό το φαινόμενο όπου ένας μαθητής δεν συμμετέχει στην τάξη.  Δίνεις μια άσκηση για να την λύσουν και σαν απάντηση παίρνεις ένα “δεν μπορώ” και ένα κενό χαρτί. Καμία προσπάθεια έστω και λάθος για να γράψουν κάτι. Δεν ρισκάρουν να κάνουν λάθος. Προτιμούν να μη κάνουν τίποτα.

Και συνεχίζει : “αν δεν είσαι προετοιμασμένος να κάνεις λάθος δεν ρισκάρεις. Φυσικά το λάθος δεν ταυτίζεται με τη δημιουργικότητα… ” αλλά έτσι γεννιούνται οι νέες ιδέες.

Και πάμε στον αυριανό επαγγελματία, που κάνει την δουλειά του χωρίς να “φαίνεται” και να δίνει στόχο. Ο  μισθός να πέφτει, η δουλειά να βγαίνει και τα όνειρα να ξεθωριάζουν.Τα σχέδια να πηγαίνουν πίσω και η δημιουργικότητα να χάνεται.

Ωραία θα μου  πείτε όλα αυτά. Και εσύ τι κάνεις; Εσύ σαν καθηγητής τι κάνεις; Μέσα στη τάξη, απέναντι στους μαθητές σου τι κάνεις.

Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη λέξη από το “ακροβατώ”. Γιατί; Γιατί από τη μία προσπαθώ να παροτρύνω όλους τους μαθητές να συμμετέχουν. Να τους κάνω να μιλήσουν και να δοκιμάσουν μια απάντηση ανεξάρτητα από το αν είναι σωστή η λάθος. Να τους κάνω να μιλήσουν αδιαφορώντας για τους “εξυπνάκηδες” μαθητές που σχολιάζουν τις λάθος απαντήσεις γιατί αυτοί “τα ξέρουν όλα”. Να τους εξηγήσω μέσα από τα λάθη τους, τι δεν έχουν καταλάβει και ποια θα έπρεπε να είναι η σωστή απάντηση. Από την άλλη πρέπει να ελέγξω τι κάνανε στη μελέτη τους. Αν διαβάσανε, αν κάνανε τις εργασίες τους. Αν καταλάβανε τι διαβάσανε και να τους εξετάσω. Να επιβραβεύσω τις καλές επιδόσεις και να σχολιάσω τις κακές προσπαθώντας να τους παροτρύνω να δουλέψουν. Συμπεριφορές αντιφατικές. Ισορροπίες σε συμπεριφορές ανάμεσα στη παιδαγωγική που σκοπό έχει να κινητοποιήσει τους μαθητές και στην – πως να τη πω τώρα – …αυτή, τέλος πάντων, που σκοπό έχει να τους μάθει με το “στανιό” να γράφουν τις αντιδράσεις, να μελετάνε, να υπολογίζουν. Η μια συμπεριφορά προάγει δεξιότητες που θα χρησιμοποιήσουν σε κάθε φάση της ζωής τους. Η άλλη συμπεριφορά, μαθαίνει μέσα από τη χημεία την “αναλογία” έτσι ώστε να “μη τους κλέβει ο μπακάλης” όπως τους λέω. Και αυτό χρήσιμο για μια ζωή. Αλλά είπαμε “πρέπει να μάθουν και χημεία” γιατί μέσα από αυτή θα μπορέσουν να προχωρήσουν στα όνειρά τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους.

Αυτό που πρέπει να μάθουμε όλοι – μικροί μεγάλοι όπως λέω – είναι ότι μέσα από τα λάθη μας μαθαίνουμε. Και αν δεν κάνουμε λάθη, δεν μπορούμε να δούμε τι δεν κάνουμε καλά και να προχωρήσουμε μέσα από τον απολογισμό που θα κάνουμε.

Αλλά – αχ αυτό το αλλά !!! – υπάρχει και το άλλο άκρο. Υπάρχει εκείνη η κατηγορία των ανθρώπων, που έχουν κάνει τέχνη το να κάνουν λάθη, και μη αναλογιζόμενοι τις συνέπειες των λαθών, αποδέχονται εξαιρετικά εύκολα ότι “Εντάξει, έκανα λάθος… (τι το συζητάμε τώρα…) ας προχωρήσουμε παρακάτω.” Με αυτό το τρόπο ουσιαστικά προβάλει την ανθρώπινη φύση (“άνθρωποι είμαστε – σφάλματα κάνουμε” ) και δεν προχωράει παρακάτω. Εννοείται ότι τέτοια “λάθη” σε καμία περίπτωση δεν προάγουν την δημιουργικότητα ή τη σκέψη.

Νομίζω τα έπιασα όλα πάλι, και πολλά περισσότερα. Όπως πολλές φορές έχω γράψει δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο μόνο. Ανάμεσα τους υπάρχουν άπειροι τόνοι του γκρι.  Δεν είναι δυνατόν να συζητάς κάθε φάση του μαθήματος όταν σε πιέζει το πρόγραμμα να βγάλεις την ύλη, να τους μάθεις όλα εκείνα που το Υπουργείο έχει βάλει σαν παιδαγωγικό στόχο για το μάθημα.

Είπαμε…”σε κάνει να σκέφτεσαι…” Δεν σημαίνει ότι βγάζεις και συμπέρασμα έτσι;

Τη καλησπέρα μου.

Πηγαίνοντας για ψώνια…

Posted on : 21-02-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Χωρίς κατηγορία, Ψυχολογία

Tags: , , , , ,

2

Το λεγόμενο shopping therapy, έχει μπει στη ζωή μας. Έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες για τον λόγο που μας κάνει να “βγαίνουμε για ψώνια” και κυρίως να αισθανόμαστε καλύτερα μετά από αυτά – συνήθως.

Κατά μία άποψη, μας έχουν πείσει ότι ζούμε σε κλουβιά, οδηγούμε κασόνια, ντυνόμαστε με κουρέλια, και άλλα τέτοια όμορφα και εμείς σε αντίδραση πάμε να ψωνίσουμε “για να τους δείξουμε εμείς τι είμαστε.” Κατά μια άλλη άποψη, βομβαρδιζόμαστε από τόση μαυρίλα στα ΜΜΕ που πηγαίνοντας στην αγορά και ψωνίζοντας αισθανόμαστε “ζωντανοί”  και ενεργοί.  Και πολλές άλλες ερμηνείες.

Εμείς,  τα αγοράκια, θεωρούμαστε εύκολοι πελάτες με τη λογική ότι, ή ξέρουμε τι θέλουμε και τα παίρνουμε και φεύγουμε, ή είμαστε “εύκολη λεία” στα χέρια της έμπειρης πωλήτριας, η οποία συνήθως μας “χειραγωγεί” δίνοντας μας αυτό που ναι μεν δε μας πολυαρέσει ή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε αλλά μας λέει ότι είναι πολύ ωραίο πάνω μας, ή είναι μοναδικό κομμάτι. Αν δε, είναι και “καλοβλεπούμενη” η πωλήτρια εκεί το έχουμε “χάσει”.

Τα κοριτσάκια όμως είναι “άλλοι” πελάτες.  Η σύζυξ έχει σταματήσει να “με παίρνει” για ψώνια μαζί της γιατί λέει την “αγχώνω”. Η αλήθεια είναι ότι τότε που “με έπαιρνε μαζί της” κατά κανόνα τηρούσα διπλωματική στάση και προσπαθούσα να μην δημιουργώ αρνητικές “ενέργειες”. Τέλος πάντων.

Την εμπειρία όμως των γυναικείων “ψώνιων” τα τελευταία χρόνια, την έχω με τη φίλη μου τη …Μαρία. Μετρώντας καμιά τριανταριά χρόνια σχέσης, βγαίνουμε αρκετά συχνά για να κάνει τα ψώνια της και κάθε φορά είναι μια εμπειρία. Βλέπετε δεν είμαι “σύζυξ” για να προκαλώ άγχος ή ενοχές, και έτσι εγώ το διασκεδάζω. Και αυτό είναι που δεν μπορεί να καταλάβει.Και συνήθως με ρωτάει : “Σε έπρηξα;” Η απάντηση είναι αρνητική. Συνήθως λέω πως “τη βρίσκω” να πηγαίνουμε για ψώνια. Εγώ όμως δεν της το έχω πει… αλλά “εκπαιδεύομαι”.

Κάνω τις παρατηρήσεις μου και μαθαίνω.

Ένα πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο “μικρά” είναι τα εμπορικά κέντρα. Μέσα σε μισή ώρα τα έχεις γυρίσεις ολόκληρα… Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα πας στα μαγαζιά που πρέπει.

Ας πούμε ένα άλλο πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο γρήγορα “σκανάρει” ένα μαγαζί (!!!) Όχι ράφι, μαγαζί. Δηλαδή από την πόρτα με μια ματιά “κόβει κίνηση”, κατευθύνεται στο τμήμα που την ενδιαφέρει, και με μια περιστροφή 360 μοιρών – αν προλάβει και την ολοκληρώσει – τα έχει δει όλα, χαράζει πορεία και διαλέγει… ( Η εμπειρία δεν κρύβεται άλλωστε).

Ένα άλλο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα επιλογής, και ξεδιαλέγματος. Σε ελάχιστο χρόνο μαζεύει κάποια κομμάτια, συνήθως μου πασάρει την τσάντα ή/και τα άλλα ψώνια ( ο κύριος “κρεμάστρα” ή “βαστάζος” ) και χάνεται στα δοκιμαστήρια. Καμιά φορά ρωτάει και τη γνώμη μου, αλλά συνήθως με την ίδια αγκαλιά που “χάθηκε” επανεμφανίζεται και αφήνει κάποια και κρατάει κάποια άλλα (αν κατά την άποψη της της “κάνουν”).

Η καλύτερη φάση είναι όταν “τρελαίνουμε” τους υπαλλήλους. Εκεί σπάμε πολύ πλάκα, τουλάχιστον εμείς. Είναι τόση η άνεση που έχουμε μεταξύ μας που τις περισσότερες φορές μας περνάνε για αντρόγυνο, και εκεί γίνεται το γέλιο. Η συνηθισμένη της έκφραση για μένα αν κάποια υπάλληλος πει για το “σύζυγο” είναι… “Δεν είναι δικός μου, δανεικός είναι…” και εκεί είναι που ξεραίνεται η υπάλληλος. Δεν θα ξεχάσω το σοκ που προκαλέσαμε σε μια υπάλληλο σε μαγαζί με παπούτσια όταν της αποκαλύψαμε την ηλικία μας, και την ηλικία των παιδιών μας. Εγώ ήθελα να την αποτελειώσω λέγοντας της ότι “εμείς οι δυο έχουμε πέντε παιδιά” αποκρύπτοντας της σημαντικές λεπτομέρειες, αλλά μου είπε να την “λυπηθώ” και κρατήθηκα. Πάντως φεύγοντας πήρε το μάτι μου την υπάλληλο να κάθεται αποκαμωμένη σε μια καρέκλα και μια συνάδελφό της να της κάνει αέρα.

Το γέλιο γίνεται στα καλλυντικά, όπου εγώ άσχετος ων, με τα διάφορα που κυκλοφορούν, από τη μια δεν βάζω γλώσσα μέσα σχολιάζοντας και από την άλλη λέω τις… βλακείες. Η δε υπάλληλος προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει για την αξία του χ καλλυντικού και τα άμεσα αποτελέσματα που θα εμφανίσει μετά από 10 μήνες εντατικής χρήσης. Τελικά μου φαίνεται ότι το σίγουρο  άμεσα αποτέλεσμα είναι αυτό της πληρωμής του προϊόντος αλλά αυτό ακούγεται πολύ “αντρικό”. (Βλέπετε “εμείς” δεν μπορούμε να καταλάβουμε…)

Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι οι υπάλληλοι γενικώς είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Αντέχουν το σοκ και διατηρούν την ευγένεια τους και την ηρεμία τους.

Με όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί μου “αρέσει να βγαίνω για ψώνια”. Κάθε φορά είναι και μια διασκεδαστική εμπειρία. Μπορώ να θυμηθώ μαγαζιά που “ντρέπομαι” να ξαναπάω, μετά την εικόνα που δώσαμε. Τέλος πάντων. Αν είναι έτσι το shopping therapy θα έλεγα ότι είμαι θιασώτης αυτής της θεραπείας.

Τη καλημέρα μου.

Με παίρνει από κάτω…

Posted on : 18-02-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά, Ψυχολογία

Tags: , ,

5

Είναι μερικές φορές που αισθάνομαι κάπως. Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, δεν ξέρω αν είναι όλες οι ευχάριστες ειδήσεις που ακούω και με εξιτάρουν, δεν ξέρω αν είναι το γνωστό διαζύγιο που με έχει πείσει ότι όλα πια είναι μάταια, δεν ξέρω…

Τείνω να καταλήξω ότι έχω κρίση ηλικίας. (Όχι ότι τα άλλα δεν βοηθούν αλλά λέμε τώρα). Βλέπω τα πρώτα …ήντα να πλησιάζουν και με πιάνει μια απολογιστική διάθεση, λες και πρέπει να βγάλω τον ισολογισμό της εταιρείας. Και όσο μετράω τόσο κάτι μου λείπει. Και όσο βλέπω τι έπρεπε να κάνω. όλο και κάτι μου λείπει. Και πάω να κάνω σχεδιασμό και όλο και κάτι που περισσεύει. Και όσο δεν “ισολογίζω” τόσο μπλέκομαι. Και όσο μπλέκομαι τόσο αγχώνομαι και όσο αγχώνομαι τόσο με …παίρνει από κάτω. Ωραίο έτσι; Φαύλος κύκλος.

Σήμερα λοιπόν σε παγκόσμια πρώτη…. (να “βλογήσουμε” και τα γένια μας…) θα εμφανίσω ένα μοναδικό κόλπο θετικής ανατροφοδότησης (feedback επί το Ελληνικότερον), το οποίο έχει ηλικία μόλις 2000 ετών (το κόλπο) . Το πρωτοχρησιμοποίησε ο Μάρκος Αυρήλιος στο σύγγραμμά του “ΤΑ ΕΙΣ ΕΜΑΥΤΟΝ”. Και τώρα η αποκάλυψη…

Θα φτιάξω μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Προσέξτε όχι αυτά που έχω “καταφέρει στη ζωή μου”  αλλά αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων επειδή… υπάρχουν. Η λίστα είναι ανοικτή και από αυτά που θα γράψω θα καταλάβετε ότι πάρα πολλά “πράγματα” από αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων, θεωρούμε δεδομένα, ενώ δεν είναι. Φυσικά εσείς μπορείτε να συμπληρώσετε και τα δικά σας. Όταν λοιπόν έχω (έχετε) μαυρίλες, μια ματιά στη λίστα θα σας πείσει ότι έχετε πολλά πράγματα τα οποία δεν εκτιμάτε και θα έρθετε στα ίσα σας.

Λοιπόν ξεκινάμε. (όπως μου έρχονται – χωρίς αξιολογική ή άλλη σειρά)

Είμαι ευγνώμων γιατί…

  • Είδα και σήμερα την καινούργια μέρα να ξημερώνει (και είναι και φανταστική εδώ που τα λέμε).
  • Έχω την οικογένειά μου.
  • Έχω μερικούς πολύ καλούς φίλους αλλά και πολλούς φίλους που με περιβάλλουν και μπορώ να μιλήσω.
  • έχω ρούχα να φορέσω.
  • έχω δουλειά που μου αρέσει και με καλύπτει συναισθηματικά και “βιοποριστικά”.
  • Έχω κρεβάτι να κοιμηθώ.
  • έχω τρεχούμενο νερό στο σπίτι.
  • Έχω την υγεία μου.
  • έχω την αξιοπρέπεια μου.
  • μπορώ να σκέπτομαι.
  • έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου.
  • έχω την δυνατότητα να κινούμαι.
  • δεν είμαι μόνος.
  • έχω αρκετά χρήματα να διαβιώνω “αξιοπρεπώς”.
  • έχω ανθρώπους γύρω μου που ενδιαφέρονται για μένα και εγώ για αυτούς.
  • μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον.
  • έχω όλα εκείνα τα καταναλωτικά προϊόντα που χρειάζομαι αλλά και δεν χρειάζομαι… (γι αυτό είναι καταναλωτικά).
  • μπορώ να καλύψω τις ανάγκες των παιδιών μου.
  • μπορώ να καλύψω τις υποχρεώσεις μου.
  • μπορώ ακόμα να μαθαίνω.
  • μπορώ να βλέπω και να “βλέπω”.
  • έχω “ποιότητα ζωής” (ότι και αν σημαίνει αυτό… Επιδέχεται πολλές ερμηνείες)
  • έχω χρόνο για μένα αλλά και για τους άλλους γύρω μου.

Μπορώ να πω ότι κάπου σταμάτησα. Δεν μου έρχονται άλλα… Τώρα να μην αρχίσω να μιλάω για κινητά, πισιά και άλλα… θα το ρίξω πολύ χαμηλά το επίπεδο. Σίγουρα όμως κάτι έχω ξεχάσει… Να αυτά κάνω και τσαντίζομαι. Κάτι έχω ξεχάσει… τι όμως;

Δεν ξέρω συμπληρώστε εσείς ό,τι νομίζετε πως μπορεί να κολλήσει και φτιάξτε τη δική σας λίστα. Καλό είναι πότε πότε να της ρίχνετε καμιά ματιά και να συμπληρώνετε ό,τι σας έρχεται κάθε φορά που τη διαβάζετε. Έτσι θα μπορείτε να συνειδητοποιείτε τι έχετε και να τα χαρείτε …

Επί του πιεστηρίου : Αυτό εννοούσα για τη συμπλήρωση. Είναι 5 λεπτά που το ανέβασα και ήδη συμπλήρωσα τρία ακόμα πράγματα.

Τέλος πάντων… τη καλημέρα μου.