Featured Posts

  • Prev
  • Next

Κόρινθος… και συνέδριο

Posted on : 26-09-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Ταξιδιωτικά

Tags: , , ,

0

“Ου παντός πλειν εις Κόρινθον…” λέγανε οι αρχαίοι για την Κόρινθο όταν ήταν στις μεγάλες της δόξες.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα μπει ποτέ στην Κόρινθο. Τουλάχιστον δεν το θυμόμουνα.

Από τη Πέμπτη λοιπόν μέχρι και σήμερα πραγματοποιήθηκε στη Κόρινθο το 7ο  Πανελλήνιο Συνέδριο με Διεθνή συμμετοχή για την Εφαρμογή των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών στην Εκπαίδευση.Είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα και απασχολεί πολύ τους εκπαιδευτικούς αλλά και το Υπουργείο.

Εδώ κάποιες πρώτες σκέψεις πάνω σε αυτό, οι οποίες έχουν καταγραφεί εδώ και πολύ καιρό και σε κάθε συνέδριο επιβεβαιώνονται είναι ότι…αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία. Δεν έχει να κάνει με καθηγητές πληροφορικής όπως αναφέρθηκε αρκετά συχνά χθες, ούτε με υποδομές. Έχει να κάνει με το τι έχουμε στο μυαλό μας. Έχει να κάνει με το πόσο θέλουμε να ξεβολευτούμε, και πόσο θέλουμε να μάθουμε για να μπορέσουμε να περάσουμε τη γνώση στους άλλους. Διότι όταν σχολικός σύμβουλος δηλώνει ότι στην Ανατολική Αθήνα, οι καθηγητές πάνε για να πάρουνε σύνταξη… υπονοώντας ότι αφού έχουν πάρει όσες μεταθέσεις ήταν να πάρουν εκεί πάνε και “κατασταλάζουν” περιμένοντας τον καιρό να περάσει, για να βγουν στη σύνταξη. Δεν ξέρω αν το είπε σαν δήλωση ή εννοούσε ότι όλοι αυτοί οι καθηγητές πλέον δύσκολα ξεβολεύονται για κάτι νέο. Σίγουρα το θέμα της εκπαίδευσης πρέπει να το δούμε από άλλη σκοπιά. Ίσως αν κατεβούμε από την έδρα και καθήσουμε λίγο στα θρανία;

Ίσως να δούμε την τάξη και το αντικείμενο μας με τα μάτια του 15χρονου – όσο είναι δυνατόν να θυμηθούμε πως είναι αυτό. Να δώσουμε ποικιλία, ενδιαφέρον, να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε το κόσμο. Ξέρετε τι μου είπε ότι θα ήθελε να έχει ο καθηγητής του, ένας μαθητής; Έντονα χρώματα στα ρούχα του (!!!!)Μήπως η χρωματική γκάμα των ρούχων μας εκτείνεται από στο μπλέ – σκούρο μπλε μέχρι το μαύρο;  Ακόμα και αυτό δείχνει κάτι για το πως αντιμετωπίζουμε τη “δουλειά” μας, κάνοντας μια εργασία, με τα ρούχα της δουλειάς… όποια και αν είναι αυτά – ο καθένας μας ξέρει – και όχι σαν να είμαστε οι οικοδεσπότες σε ένα ταξίδι γνώσης και πληροφορίας. Να μπορέσουμε να παρασύρουμε τους μαθητές μας στην ανακάλυψη και όχι στην κονσέρβα της απομνημόνευσης. Αλλά αυτό σημαίνει ότι και εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αφεθούμε, να παρασυρθούμε. Τέλος πάντων τώρα παρασύρθηκα εγώ. Πάντως οι ΤΠΕ υπόσχονται να δώσουν μια διέξοδο σε αυτά. Αλλά από την άλλη πάλι μέσα από τα συνέδρια μάλλον φαίνεται ότι η νοοτροπία θα αργήσει να αλλάξει.

Γιατί; Μα για όσο διάστημα παρακολουθώ όλη αυτή τη κίνηση (περίπου 3 χρόνια τώρα) έχω την ίδια εικόνα. Οι εργασίες έχουν την ίδια δομή (έχω ήδη αναφέρει για τις σχολές των εισηγητών σε προηγούμενη εγγραφή.) Καταγραφές δεδομένων και αριθμών που σύντομα έκαναν το κοινό να χάνει κάθε ενδιαφέρον. Και όχι μόνο αυτό. Όσο και αν έχεις καλή θέληση και διάθεση δύσκολα δέχεσαι στατιστική ανάλυση με 6 μαθητές. Όπως και να έχει. Τέλος πάντων ίσως είμαι κακός αλλά επιμένω ότι ο κόσμος διψάει για πληροφορίες και γνώσεις όχι για νούμερα. Οι συνήθεις ασθένειες των συνεδρίων ήταν εδώ και κυρίως ο χρόνος (Το είδα και στην Βέροια – Νάουσα ) Το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ καλό και δυνατό. Ο χώρος, όμορφος, μαζεμένος και συγκροτημένος. Λίγες αίθουσες και σχετικά λίγες εισηγήσεις. Έτσι είχες τη δυνατότητα να παρακολουθήσεις κάποιες.  Και από το μεσημέρι και μετά λειτουργούσαν κάποιες στη κεντρική αίθουσα. Βέβαια η διάρκεια είχε μια μέρα παραπάνω : από Πε μέχρι Κυ. Το catering αξιοπρεπέστατο – αν και οφείλω να ομολογήσω ότι σε όσα έχω πάει μέχρι στιγμής εδώ όλοι ήταν άψογοι -. Η οργάνωση θα έλεγα ότι ήταν πολύ καλή. Σίγουρα κάποιοι τρέχανε πολύ πιο πριν για αυτό.  Τα πρακτικά δόθηκαν μόνο σε ηλεκτρονική μορφή με την μορφή των περιλήψεων των εισηγήσεων. Δεν ξέρω αν τα βιβλία είναι καλύτερα αλλά εγώ είμαι της παλιάς σχολής και θέλω να “μυρίζω” χαρτί όταν διαβάζω.

Αυτά όλα έγιναν το Σάββατο. Αλλά το καλύτερο ήταν ότι εγώ πάλι Σάββατο μεσημέρι έπινα καφέ με φίλους, όχι όμως στο Βύρωνα αλλά στη Κόρινθο και οι φίλοι ήταν ο Τάσος και η Άννα. Ο συγκάτοικος μου από τα φοιτητικά μου χρόνια και η γυναίκα του – από τότε επίσης. Και μετά από πολλά χρόνια που είχαμε να βρεθούμε, χθες είπαμε αρκετά. Βέβαια το ότι ο γιος μου πήγε φαντάρος και ότι ο γιός τους είναι στο τρίτο έτος στο Πολυτεχνείο, τα χάσαμε αλλά τα άλλα τα “καλύψαμε”.

Αλλά και η Κόρινθος ήταν το κάτι άλλο. Πολύ ωραία. Με ένα φανταστικό παραθαλάσσιο πάρκο – πεζόδρομο ότι πρέπει για βόλτα αλλά και οι γύρω δρόμοι – το εμπορικό μέρος επίσης πολύ αξιόλογο. Ωραία η Κόρινθος αλλά μια ζωή περνάμε από έξω πηγαίνοντας όπου πάμε. Πάντως αξίζει για στάση και καφεδάκι. Ίσως αντί για τον Ισθμό θα ήταν μια καλή παράκαμψη.

Με το ΤΠΕ θα υπάρχει συνέχεια και θα υπάρχουν και εξελίξεις, για τις οποίες θα σας ενημερώνω. Υπομονή λοιπόν γιατί το τοπίο είναι “αχαρτογράφητο” και η χαρτογράφηση γίνεται στο χέρι με αργά βήματα.

Μέχρι τότε υπομονή και τη καλησπέρα μου…

Σε κάνει να σκέφτεσαι… (1ο μέρος).

Posted on : 25-03-2010 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά, Ιντερνετ, Κοινωνικά

Tags: , , , ,

0

Για να σας προετοιμάσω, θα προσπαθήσω να καταγράψω τις σκέψεις που μου προκάλεσε αυτό το βιντεάκι. Αυτά τα είκοσι λεπτά ενός μονόλογου από ένα κάποιο κύριο (Sir) Ken Robinson. Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο. Ούτε ξέρω τι είναι και ποιος είναι. Οι Άγγλοι για να του δώσουν την προσφώνηση “Sir” κάτι σημαντικό έχει κάνει. Δεν με νοιάζει τι ακριβώς έχει κάνει και ποιος είναι. Εμένα με “προκάλεσε” και κάθε φορά που βλέπω το βιντεάκι κάτι καινούργιο ακούω και κάτι βλέπω που δεν είχα δει.

Είναι κάτι που με απασχολεί πολύ τα τελευταία χρόνια. Ξεκινώντας το 1986 με φροντιστήρια, και μάλιστα στο φροντιστήριο που ήμουν μαθητής και έχοντας εργοδότες τους χθεσινούς μου καθηγητές και γίνανε οι πρώτοι μου μέντορες στο “επάγγελμα”, κλείνω φέτος 24 χρόνια διδακτικού έργου.

Μπήκα λοιπόν στη τάξη 7 χρόνια (σαν καθηγητής)  αφού βγήκα από αυτή (σαν μαθητής). Και μετά τη πρώτη ώρα διδασκαλίας – το θυμάμαι αξέχαστα – πάω τρέχοντας στο Χρήστο και τον ρωτάω πανικόβλητος… : “καλά τι γίνεται εδώ πέρα;;;;” Τι είχε γίνει; Είχα βρεθεί σε μια τάξη που κανείς δεν πρόσεχε, κανείς δεν ενδιαφερόταν για το μάθημα, κανένας δεν ασχολιόταν με τον καθηγητή.

Μέσα σε 7 χρόνια άλλαξε η νοοτροπία των μαθητών (!), άλλαξα εγώ (!) αλλάξαν όλα. Μέσα σε 7 χρόνια.

Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο το 1979 οι χημικοί διορίζοναν άμεσα στην εκπαίδευση – γιατί απλούστατα δεν πήγαιναν. Όταν κατέθεσα τα χαρτιά μου στην επετηρίδα – τότε – ο διορισμός γινότανε σε …42 χρόνια κάνοντας την  διαίρεση των 50 χημικών κατ΄έτος και του αριθμού 2212 που είχα (!), μέσα σε τέσσερα χρόνια (!).

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για να καταλάβετε τι “έπαθα” όταν στο δεύτερο περίπου λεπτό της ομιλίας του λέει… ” Οι μαθητές που θα πάνε φέτος (2006) για πρώτη χρονιά σχολείο, θα βγουν στη σύνταξη το 2065″ και συνεχίζει…Δεν μπορούμε να προβλέψουμε πως θα είναι το μέλλον σε 5 χρόνια και καλούμαστε να προετοιμάσουμε τους ανθρώπους για τα επόμενα 60 (!) χρόνια.

Είναι συγκλονιστική σαν φράση αν την συνειδητοποιήσεις. Έχοντας παιδαγωγικά δεδομένα της … βιομηχανικής επανάστασης και εμπειρίες του προηγούμενου αιώνα, καλούμαστε να προετοιμάσουμε τους επιστήμονες του αύριο… που δεν ξέρουμε πως θα είναι.  Ούτε μπορούμε καν να  διανοηθούμε πως θα μοιάζει.  Και να τους δώσουμε τα εφόδια να προχωρήσουν…Ποια εφόδια, πως να προχωρήσουν; που να πάνε;

Προχθές πήρα ένα mail  από ένα  παλιό μου μαθητή (Γεια σου Μάνο), για το που βρίσκεται και τι κάνει… Πάντα ρωτάω όλα τα “παιδιά μου” γιατί πάντα έχω αγωνία τι κάνουν. Από την άλλη έχω και ένα πονηρό σχέδιο (χε χε !!!!) αν βρω δυο που μπορούν να ταιριάξουν στις δουλειές τους τους ενημερώνω και τους φέρνω σε επαφή. Τέλος πάντων…

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μέσα σε 14 χρόνια, έχει γυρίσει σχεδόν όλο το κόσμο σπουδάζοντας – και όχι μόνο – έχει επαναπροσδιορίσει τις σπουδές του τρεις ή τέσσερις φορές (αν μέτρησα καλά) και ακόμα ψάχνει τι θα κάνει μετά. Και πόσοι άλλοι υπάρχουν… και ακόμα περισσότερο πόσοι θα  υπάρξουν.

Και ο ρόλος του καθηγητή που είναι . Πάει η αυθεντία… πάει το κέντρο της τάξης… πάει η αυτοπροβολή… (για μερικούς)  πάει το βόλεμα… (για άλλους).

Έρχεται η αμφισβήτηση, έρχεται το “μαθητοκεντρικό” μοντέλο, έρχεται η συνεργατική μάθηση, έρχεται…. , έρχεται… Νέες λέξεις, νέοι όροι, νέα πράγματα… και πράγματα που μέσα στην άγνοιά μας, μας φοβίζουν. Τι είναι όλα αυτά, Τι πρέπει να κάνουμε εμείς, πως να προσαρμοστούμε; Και τα παιδιά πως θα μπορέσουν να αξιοποιήσουν τα νέα δεδομένα; Πως θα μπορέσουμε να ελέγξουμε τη νέα τεχνολογία και να την αξιοποιήσουμε; Πόσα θα πρέπει να μάθουμε;. Γιατί να πρέπει να διαβάζω συνέχεια και να μη μπορώ να αξιοποιήσω αυτά που ξέρω. Πάλι από την αρχή;

Επίτηδες τα γράφω έτσι. Ο κόσμος αλλάζει. Μου το είχε πει ο Βασίλης πριν τρία χρόνια, σε μια “συζήτηση – κήρυγμα” όταν τους έλεγα ότι ο κόσμος αλλάζει… Μου είπε απλά…: Ο κόσμος άλλαξε κύριε (και εσείς δεν το πήρατε χαμπάρι). Εμείς το ξέρουμε μάθετέ το και εσείς. Και αυτό ήταν κάτι που όταν το σκέφτεσαι βλέπεις ότι έτσι είναι αλλά δεν θέλεις να το δεχτείς.

Πάντως όλες αυτές οι σκέψεις κυκλοφορούν στο μυαλό μου πολλά χρόνια τώρα. Πάντα ψαχνόμουνα για το πως θα μπορέσω να γίνω καλύτερος από αυτό που είμαι τώρα. Είχα τον υπολογιστή και πάντα αναρωτιόμουν πως θα μπορούσα να τον αξιοποιήσω καλύτερα. Τι θα μπορούσε να μου προσφέρει μέσα στη τάξη, Τι κάνουν οι άλλοι “στα εξωτερικά”. Άπειρες ώρες δουλειά, διαβάσματα, κατεβάσματα από το ΙΝΤΕΡΝΕΤΙ, βίντεο εικόνες, ό,τι… ό,τι… ό,τι… Το αποτέλεσμα είναι οι σκληροί δίσκοι να γεμίζουν. Τα 2,5 ΤΒ (!) είναι λίγα – ανήκουστο για μένα όταν ο πρώτος μου σκληρός ήταν 20 ΜΒ (Ναι ΜΒ στο 80286 το 1988). Και μετά το ξεδιάλεγμα. Να δούμε τι έχουμε και πως θα το αξιοποιήσουμε. Αλλά ψάχνω μόνος μου ( με τη βοήθεια λίγων καλών φίλων που επίσης ψάχνονται), και το κυριότερο χωρίς πρόγραμμα. Στηριζόμενος στην εμπειρία μου και στις αγωνίες μου ψάχνω. Δεν ξέρω τι, αλλά ψάχνω.

Το μόνο – άμεσα – που μπορώ τελικά να κάνω είναι να μπορέσω σε όλα αυτά τα παιδιά που περνάνε κάθε χρόνο από τα χέρια μου, να τους δώσω τη δυνατότητα να ξεκινήσουν το όνειρό τους. Να κάνω όσο το δυνατόν καλύτερα τη δουλειά μου για να μπορέσουν να πετύχουν τον πρωταρχικό τους στόχο… και τουλάχιστον να είναι ψυλλιασμένοι για το μέλλον. Να καταλάβουν ότι οι σπουδές αυτές είναι η αρχή και να έχουν τα μάτια τους και τα αυτιά τους ανοικτά. Να ενημερώνονται για τα νέα στο κλάδο τους. Να ακολουθούν τη καρδιά τους και τα δοκιμάζουν. Με αυτό το τρόπο θα μπορέσουν να προχωρήσουν σε ένα μέλλον που τελικά θα είναι αυτό που  θα διαμορφώσουν οι ίδιοι και κανένας δεν μπορεί να προβλέψει.

Το ξέρω ότι στην αρχή φαίνομαι “μηδενιστικός” αμφισβητώντας πάρα πολλά πράγματα. Πολλές φορές αισθάνομαι ότι δεν \μπορώ να τα προλάβω όλα. Τρέχω, γίνομαι “πολυσχιδής” (multitasking) και πάλι παρά την ισχύ του νευρωνικού υπολογιστή που έχω…  δεν φτάνω. Αρχίζω και ξεφεύγω γι’ αυτό καλύτερα να σταματήσω.

Δεν έχω τελειώσει… θα επανέλθω. Μέχρι τότε να μη ξεχάσω να πω χρόνια πολλά σε όλους και όλες που γιορτάζουν και φυσικά …

Τη καλησπέρα μου.