Featured Posts

  • Prev
  • Next

Το κινητό, τα Webinars, το ΑΣΜΠΕΤΑ και άλλες ιστορίες…

Posted on : 12-11-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Ιντερνετ, Κοινωνικά, Υπολογιστές

Tags: , , , ,

0

Χθες βραδάκι κατά τις 9.00 χάζευα στη τηλεόραση… στο μόνιτορ ( :) ) και ταυτόχρονα κοιτούσα με το μισό μάτι το Elluminate για τη Τρίτη. Χτυπάει το κινητό και βλέπω το πρόσωπο του γιόκα μου, κάτι πολύ συνηθισμένο για αυτή την ώρα, όπου τελειώνοντας τα μαθήματα πολλές φορές βγαίνει βόλτα και ενημερώνει σχετικά. Απαντάω και ακούω ….κενό και μετά από λίγο μια άγνωστη φωνή… Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται ως γνήσιος  νεοέλλην πατήρ που σέβεται τον εαυτό του, είχα βάλει στο μυαλό μου, τρακαρίσματα, κλοπές και ό, τι άλλο χαρούμενο. Τελικά τα πράγματα ήταν πολύ καλύτερα. Ο γιόκας μου είχε χάσει το κινητό του και ένα παιδί που το είχε βρει πήρε τηλ στο “μπαμπάς” για να δει πως θα το επιστρέψει… Ναι….να το επιστρέψει. Με δεδομένο ότι ήταν και κάποιο κινητό αξιώσεων… “γιατί δεν παίρνουμε ό,τι κι ό,τι….. :)  ” η έκπληξη έγινε ακόμα μεγαλύτερη. Μετά από μια σύντομη συνομιλία βρέθηκα σε 15 λεπτά μπροστά στο “ΠΑΙΔΩΝ” όπου ο ευγενέστατος Σταύρος με περίμενε και μου έδωσε το κινητό. Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν πολλοί Σταύροι (ήταν γύρω στα 17- 18) και κάποιοι γονείς πίσω από αυτούς που σκέφτηκε ότι ένα τέτοια κινητό (Vivaz) σε κάποιον θα στοιχίσει και θα κοστίσει ακριβά, και πήρε τηλέφωνο και το επέστρεψε.  Μέσα στη γκρίνια και τη μιζέρια που μας έχουν ποτίσει, κάποιοι ξεχωρίζουν και ευτυχώς.

Και φτάνει η κρίσιμη μέρα… της Τρίτης για το Webinar. Να σας πω λίγο την ιστορία. Ήταν Μάης μήνας του 10 όταν σε κάποιο από τα πολλά mail είχα μια πρόσκληση από τη Δέσποινα Μακρή, συνάδελφο από τη Καβάλα, η οποία με προσκαλούσε στο πρώτο webinar στα Ελληνικά. Δεν ξέρω αν είχε προηγηθεί άλλο αλλά ακόμα δεν έχει αμφισβητηθεί. Και μάλιστα μου είχε ζητήσει να είμαι και moderator (!!!) Το θέμα ήταν να “βρεθούμε” διαδικτυακά συνάδελφοι από όλη την Ελλάδα και να διερευνήσουμε το “μέσον” και τις δυνατότητές του. Είχε κάνει όλη τη δουλειά και προετοιμασία και μου πρόσφερε την θέση του διαχειριστή. Μέσα από αυτή τη διαδικασία καταλάβαμε αρκετά και κυρίως μπορέσαμε να δούμε και να εκτιμήσουμε το “μέσον”. Σήμερα θέλω να πιστεύω ότι περνάμε σε μια επόμενη φάση, ίσως όχι τόσο διερευνητική αλλά ουσιαστική. Η πρόθεση είναι να έχουμε εισηγητές “απ΄έξω” που να έχουν να πουν στους συναδέλφους. Αυτό σημαίνει ψάξιμο, συνεννοήσεις, επικοινωνία και προσπάθεια στησίματος, γιατί όλοι μας μαθαίνουμε. Κανείς δεν ξέρει και όλοι προσπαθούμε να δούμε πως θα δώσουμε κάτι καλύτερο και ουσιαστικότερο.

Ξεκινάμε λοιπόν τη Τρίτη με το Elluminate τα σεμινάρια. Υπάρχουν πολλά να πούμε και σίγουρα αυτό το περιβάλλον είναι άγνωστη λέξη για πολλούς. Γι αυτό έχουμε ετοιμάσει μια σειρά βοηθήματα. Δεν θα τα εμφανίζω  ολόκληρα αλλά θα βάζω μια σύντομη περιγραφή και τον σύνδεσμο.

  1. Ένα βασικό κείμενο γραμμένο από τη Δέσποινα Μακρή το Μάιο με πολύ χρήσιμες πληροφορίες θα το βρείτε εδώ.
  2. Βίντεο στο YOU ΤUBE  με το περιβάλλον και πολύ βασικά στοιχεία για την χρήση του. Αυτού θα πρέπει να το δουν όλοι οι συμμετέχοντες και βρίσκεται εδώ.
  3. Δεύτερο βίντεο πάλι στο YOU TUBE όπου εμφανίζονται τα βασικά χειριστήρια στο περιβάλλον. Μπορείτε να το δείτε εδώ.
  4. Το τελευταίο βίντεο περιέχει τα χειριστήρια που υπάρχουν δίπλα στον ασπροπίνακα και σας επιτρέπεται η χρήση. Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Πριν την έναρξη του σεμιναρίου στις 8 το βράδυ, κατά τις 7.30 θα μπορείτε να συνδεθείτε και να πειραματιστείτε όσο θέλετε ώστε να εξοικειωθείτε με το χώρο και τις λειτουργίες του. Για το περιεχόμενο μπορείτε να δείτε λεπτομέρειες εδώ… Μέσα σε αυτή την ανακοίνωση υπάρχει και ο σύνδεσμος σύνδεσης όπως και εδώ. Είπαμε… ο σύνδεσμο θα “κατεβάσει” ένα προγραμματάκι ” και τα Vista και 7, θα σας ρωτήσουν για την εγκατάσταση. Πείτε ναι και σε 1-2 λεπτά θα βρεθείτε στη παρέα. Πριν μπείτε θα σας ζητηθεί το όνομά σας, δώστε το Ελληνικά, τα υποστηρίζει και καλό θα είναι να δώσετε ένα χαιρετισμό μέσα από το Chat room λέγοντας και από που είστε. Παράδειγμα εγώ θα έγραφα : “Καλησπέρα από Αθήνα” Το όνομά μου φαίνεται αυτόματα, οπότε… δεν χρειάζεται τίποτα άλλο.

Όταν ο Παπαγιαννόπουλος δεν μπορούσε να πει το “to know us better” και το έλεγε ΑΣΜΠΕΤΑ, σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι αυτό θα γινόταν…διάφορα πράγματα. Όλα όμως σημαίνουν παρέα, γνωριμία. Έτσι λοιπόν σήμερα έχουμε ΑΣΜΠΕΤΑ. Δεν θα βρεθώ με ΑΣΜΠΕΤΙΑΝΟΥΣ, θα βρεθώ με φίλους, και θα γνωρίσω και άλλους. Το περιμένω πως και πως… Αν έχετε απορίες…κοιτάξτε δεξιά στους συνδέσμους…Εκεί πρώτο πρώτο … τι λέει…μπράβο. Πατείστε το και βγείτε μια βόλτα στο blog του ασμπέτα. Θα μάθετε πολλά… Από εμένα προς το παρόν τίποτα άλλο.

Το τετραήμερο προβλέπεται να είναι γεμάτο… πολύ γεμάτο… πάρα πολύ γεμάτο. Σας εύχομαι να περάσετε καλά.

Τη καλημέρα μου.

Οι μέρες δεν είναι για μέσα…

Posted on : 26-02-2010 | By : manaliss | In : Κοινωνικά

Tags: , , ,

0

Τέτοιες  μέρες με αυτό τον ήλιο, και με αυτή τη ζέστη σίγουρα δεν είναι για να κάθεσαι μέσα. Αυτό έκανα και εγώ.

Τι είναι λέει, Φλεβάρης; Μήνας του χειμώνα; Ναι καλά. Για να το λέτε κάτι θα ξέρετε. Μάλλον έτσι θα λένε τα βιβλία. Τέλος πάντων.

Το φατσοβιβλίο ( που λέει και η Βιβή) καλό είναι, αλλά εγώ ποτέ δεν το συμπάθησα. Φυσικά και έχω λογαριασμό, όπως και σχεδόν σε κάθε “μέσο κοινωνικής δικτύωσης”. Ο λόγος είναι ότι είναι μια ανοικτή πόρτα στο κόσμο. Οι φίλοι μου είναι όλοι προσωπικοί μου φίλοι ή παλιοί μου μαθητές, κάτι που με τιμά ιδιαίτερα μια και περίπου 600 από τους μαθητές που πέρασαν “από τα χέρια μου” με τίμησαν με αίτημα φιλίας του φατσοβιβλίου. Έχει και άλλες “χρήσεις” το φατσοβιβλίο, εκτός από τις χαζοσφυγμομετρήσεις ή τα “χαζοκουίζ”. Βοηθάει να βρεις φίλους. Ανθρώπους που για κάποιους λόγους – συνήθως όχι σοβαρούς – έχουμε χαθεί.

Έτσι έγινε και προ ημερών. “Βρήκα” την Εύη. Η πιο σωστά με βρήκε. Συνάδελφος πριν 15 περίπου χρόνια, από εκείνους που από τη πρώτη στιγμή που τους γνωρίζεις, αισθάνεσαι κάτι αλλιώτικο. Ένα δυναμισμό, μια ευθύτητα, μια άλλη άποψη. Άλλοι τα εκτίμησαν και άλλοι όχι… πάντα έτσι γίνεται άλλωστε. Εμένα μου άρεσε, και οι κουβέντες που είχαμε ήταν πάντα σημεία αναφοράς. Μετά έφυγε, πήγε στο δημόσιο και χαθήκαμε. Γνωρίζοντας ότι ήταν πάντα στη γειτονιά, μια και είχαμε συναντηθεί 2-3 φορές αυτά τα δέκα χρόνια, παρόλα αυτά δεν είχαμε καταφέρει να τα πούμε. Μετά το φατσοβιβλίο, “μιλήσαμε” 2-3 φορές και μια και δεν είμαστε φαν του πληκτρολογίου, είπαμε να πάμε…για καφέ. Περιττό να πω ότι ήταν η καλύτερη μου. Και έτσι έγινε.

Η Εύη, μετά από αρκετά χρόνια, εμφανίζεται όπως ακριβώς τη θυμόμουνα, στη μορφή και στη σκέψη. Με το κοφτερό μυαλό και την άλλη άποψη, με τη καθαρή σκέψη και την συλλογιστική που “δεν ταιριάζει” σε φιλόλογο. (Δεν θέλω σχόλια του τύπου ποια είναι αυτή η συλλογιστική…Ας το θέσω διαφορετικά). Άμεση, καίρια διατύπωση, χωρίς πολλά λόγια. Πολύ χάρηκα που την είδα. Είπαμε όσα μπορούν να χωρέσουν από 10 περίπου χρόνια μέσα σε δύο ώρες. Και φυσικά αφήσαμε “κάβα” για την επόμενη συνάντηση.

Τελικά είμαι καφε-μανής. Αν κάποιος μου πει “πάμε για καφέ” να τα πούμε… πάει έπεσα. Νομίζω πρέπει να το “ελέγξω” αν και δεν ξέρω αν πρέπει κιόλας. Αυτό γιατί ο καφές με φίλους για μένα είναι πάντοτε μια μοναδική και αξιομνημόνευτη εμπειρία. Για τους φίλους μου δε… δεν το συζητάω. Και  ένα, και δυο, και πολλούς καφέδες. Και για μια ακόμα φορά, μπορώ να πω, ότι είμαι ευτυχισμένος και πολύ πλούσιος. Πάρα πολύ πλούσιος. Και δεν είναι τα χρήματα αυτά που μετράω. Αυτά ποτέ δεν φτάνουν.

Γιαυτό το λέω και το ξαναλέω. Οι άνθρωποι γύρω μας είναι “αυτά” που αξίζουν και μετράνε. Μην τα χάνετε.

Και το άσχετο… : χωρίς να το ξέρει, βρήκε τη περίφημη συνταγή μου για τα πιροσκί από τη ΒΔΕΛΛΑ. Αυτό το πράγμα δεν μπορώ να το καταλάβω. Με εξαίρεση την αρχική σελίδα, με τη περισσότερη κίνηση από όσα έχω γράψει κατά καιρούς… η εγγραφή με το πιροσκί έρχεται δεύτερη (!!!) Τι να πω. (Ψιτ… να σας πω ένα μυστικό… αλλά μη το φωνάξετε… η συνταγή δεν είναι δική μου. Η Κατερίνα μου την έδωσε. Ποια Κατερίνα; Συνταξιούχος πλέον φίλη και συνάδελφος, η οποία υπήρξε μέντοράς μου στη συνδικαλιστική σκέψη αλλά και στην διεξοδική μελέτη και άποψη.Αλλά και σε πολλά άλλα… άλλη φορά θα συνεχίσω.  Αλλά έπρεπε να το πω… για την αποκατάσταση της αλήθειας.)

Τη καλησπέρα μου.

Πηγαίνοντας για ψώνια…

Posted on : 21-02-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Χωρίς κατηγορία, Ψυχολογία

Tags: , , , , ,

2

Το λεγόμενο shopping therapy, έχει μπει στη ζωή μας. Έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες για τον λόγο που μας κάνει να “βγαίνουμε για ψώνια” και κυρίως να αισθανόμαστε καλύτερα μετά από αυτά – συνήθως.

Κατά μία άποψη, μας έχουν πείσει ότι ζούμε σε κλουβιά, οδηγούμε κασόνια, ντυνόμαστε με κουρέλια, και άλλα τέτοια όμορφα και εμείς σε αντίδραση πάμε να ψωνίσουμε “για να τους δείξουμε εμείς τι είμαστε.” Κατά μια άλλη άποψη, βομβαρδιζόμαστε από τόση μαυρίλα στα ΜΜΕ που πηγαίνοντας στην αγορά και ψωνίζοντας αισθανόμαστε “ζωντανοί”  και ενεργοί.  Και πολλές άλλες ερμηνείες.

Εμείς,  τα αγοράκια, θεωρούμαστε εύκολοι πελάτες με τη λογική ότι, ή ξέρουμε τι θέλουμε και τα παίρνουμε και φεύγουμε, ή είμαστε “εύκολη λεία” στα χέρια της έμπειρης πωλήτριας, η οποία συνήθως μας “χειραγωγεί” δίνοντας μας αυτό που ναι μεν δε μας πολυαρέσει ή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε αλλά μας λέει ότι είναι πολύ ωραίο πάνω μας, ή είναι μοναδικό κομμάτι. Αν δε, είναι και “καλοβλεπούμενη” η πωλήτρια εκεί το έχουμε “χάσει”.

Τα κοριτσάκια όμως είναι “άλλοι” πελάτες.  Η σύζυξ έχει σταματήσει να “με παίρνει” για ψώνια μαζί της γιατί λέει την “αγχώνω”. Η αλήθεια είναι ότι τότε που “με έπαιρνε μαζί της” κατά κανόνα τηρούσα διπλωματική στάση και προσπαθούσα να μην δημιουργώ αρνητικές “ενέργειες”. Τέλος πάντων.

Την εμπειρία όμως των γυναικείων “ψώνιων” τα τελευταία χρόνια, την έχω με τη φίλη μου τη …Μαρία. Μετρώντας καμιά τριανταριά χρόνια σχέσης, βγαίνουμε αρκετά συχνά για να κάνει τα ψώνια της και κάθε φορά είναι μια εμπειρία. Βλέπετε δεν είμαι “σύζυξ” για να προκαλώ άγχος ή ενοχές, και έτσι εγώ το διασκεδάζω. Και αυτό είναι που δεν μπορεί να καταλάβει.Και συνήθως με ρωτάει : “Σε έπρηξα;” Η απάντηση είναι αρνητική. Συνήθως λέω πως “τη βρίσκω” να πηγαίνουμε για ψώνια. Εγώ όμως δεν της το έχω πει… αλλά “εκπαιδεύομαι”.

Κάνω τις παρατηρήσεις μου και μαθαίνω.

Ένα πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο “μικρά” είναι τα εμπορικά κέντρα. Μέσα σε μισή ώρα τα έχεις γυρίσεις ολόκληρα… Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα πας στα μαγαζιά που πρέπει.

Ας πούμε ένα άλλο πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο γρήγορα “σκανάρει” ένα μαγαζί (!!!) Όχι ράφι, μαγαζί. Δηλαδή από την πόρτα με μια ματιά “κόβει κίνηση”, κατευθύνεται στο τμήμα που την ενδιαφέρει, και με μια περιστροφή 360 μοιρών – αν προλάβει και την ολοκληρώσει – τα έχει δει όλα, χαράζει πορεία και διαλέγει… ( Η εμπειρία δεν κρύβεται άλλωστε).

Ένα άλλο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα επιλογής, και ξεδιαλέγματος. Σε ελάχιστο χρόνο μαζεύει κάποια κομμάτια, συνήθως μου πασάρει την τσάντα ή/και τα άλλα ψώνια ( ο κύριος “κρεμάστρα” ή “βαστάζος” ) και χάνεται στα δοκιμαστήρια. Καμιά φορά ρωτάει και τη γνώμη μου, αλλά συνήθως με την ίδια αγκαλιά που “χάθηκε” επανεμφανίζεται και αφήνει κάποια και κρατάει κάποια άλλα (αν κατά την άποψη της της “κάνουν”).

Η καλύτερη φάση είναι όταν “τρελαίνουμε” τους υπαλλήλους. Εκεί σπάμε πολύ πλάκα, τουλάχιστον εμείς. Είναι τόση η άνεση που έχουμε μεταξύ μας που τις περισσότερες φορές μας περνάνε για αντρόγυνο, και εκεί γίνεται το γέλιο. Η συνηθισμένη της έκφραση για μένα αν κάποια υπάλληλος πει για το “σύζυγο” είναι… “Δεν είναι δικός μου, δανεικός είναι…” και εκεί είναι που ξεραίνεται η υπάλληλος. Δεν θα ξεχάσω το σοκ που προκαλέσαμε σε μια υπάλληλο σε μαγαζί με παπούτσια όταν της αποκαλύψαμε την ηλικία μας, και την ηλικία των παιδιών μας. Εγώ ήθελα να την αποτελειώσω λέγοντας της ότι “εμείς οι δυο έχουμε πέντε παιδιά” αποκρύπτοντας της σημαντικές λεπτομέρειες, αλλά μου είπε να την “λυπηθώ” και κρατήθηκα. Πάντως φεύγοντας πήρε το μάτι μου την υπάλληλο να κάθεται αποκαμωμένη σε μια καρέκλα και μια συνάδελφό της να της κάνει αέρα.

Το γέλιο γίνεται στα καλλυντικά, όπου εγώ άσχετος ων, με τα διάφορα που κυκλοφορούν, από τη μια δεν βάζω γλώσσα μέσα σχολιάζοντας και από την άλλη λέω τις… βλακείες. Η δε υπάλληλος προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει για την αξία του χ καλλυντικού και τα άμεσα αποτελέσματα που θα εμφανίσει μετά από 10 μήνες εντατικής χρήσης. Τελικά μου φαίνεται ότι το σίγουρο  άμεσα αποτέλεσμα είναι αυτό της πληρωμής του προϊόντος αλλά αυτό ακούγεται πολύ “αντρικό”. (Βλέπετε “εμείς” δεν μπορούμε να καταλάβουμε…)

Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι οι υπάλληλοι γενικώς είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Αντέχουν το σοκ και διατηρούν την ευγένεια τους και την ηρεμία τους.

Με όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί μου “αρέσει να βγαίνω για ψώνια”. Κάθε φορά είναι και μια διασκεδαστική εμπειρία. Μπορώ να θυμηθώ μαγαζιά που “ντρέπομαι” να ξαναπάω, μετά την εικόνα που δώσαμε. Τέλος πάντων. Αν είναι έτσι το shopping therapy θα έλεγα ότι είμαι θιασώτης αυτής της θεραπείας.

Τη καλημέρα μου.

Τι σημαίνει συμμαθητής… (μέρος τρίτο)

Posted on : 12-12-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , , ,

3

Σάββατο σήμερα. Η ημέρα του καφέ. Τα Σάββατα – για τους καινούργιους – ξεκινάνε νωρίς. Το πρωί λοιπόν έχει :

Αρχικά λαϊκή. Πρωί πρωί με φρέσκα φρούτα, γεμίζουμε το σπίτι με τα απαραίτητα.

Φούρνος μετά. Πρωί, πρωί, με φρέσκο ψωμί, τυρόπιτες για τα παιδιά, και κάτι “απαίσια” κολασμένα τσουρεκάκια για όλους. Μισά γεμιστά με πραλίνα σοκολάτα και μισά “σκέτα”. Δεν μένει τίποτα. Εγώ μένω πιστός στο τοστ το πρωινό.

Σήμερα είχε εκτάκτως και σούπερ μάρκετ, πριν ξυπνήσουν όλοι οι άλλοι.

Στις 8.30 λοιπόν έκλεισε ο κύκλος και ανοίγει ο κύκλος του καφέ. Με την σύζυξ απολαμβάνουμε καφέ όπως μας αρέσει και κυρίως για όσο μας αρέσει. Χωρίς κουδούνια για τάξη ή κουδούνια τηλεφώνων να διακόπτουν. Και εκεί που απολαμβάναμε και μιλάγαμε χωρίς το καθημερινό άγχος…Ντρρρρριιιιιινννννν!!!! Το τηλέφωνο.  Κοιτάζω… άγνωστος αριθμός αλλά χωρίς απόκρυψη (που πολύ με φτιάχνει όταν την βλέπω).

Καλλλλλαααα!!!!!λέω και απαντάω και …τσουπ από την “άλλη άκρη” η Ρένα (!!!) που συνήθως μένει στο Ηράκλειο (της Κρήτης όχι της Αττικής). Στο κλασσικό ερώτημα που ακολουθεί τις κλήσεις από τα κινητά “που είσαι;”, η απάντηση με αιφνιδίασε και με χαροποίησε : “Στο ΟΑΚΑ, έχει αγώνες κολύμβησης η Ελευθερία.” και επειδή γνωρίζω τις ατελείωτες ώρες που έχουν αυτές οι διαδικασίες, της λέω ότι σε μια ώρα είμαι εκεί. Όπερ και εγένετο. Είχα να τη δω από το Σεπτέμβρη στα Γιάννενα (χημικός γαρ) και φυσικά δεν θα άφηνα την ευκαιρία να τη ξαναδώ. Δεν ήπιαμε καφέ αλλά η μιάμιση ώρα και η κουβέντα που κάναμε ήταν καλύτερη από οποιονδήποτε καφέ.

Στην κατάλληλη ώρα έφυγα… και πήγα για τον καφέ των συμμαθητών. Και φτάνοντας άλλη έκπληξη.

Του αγίου Σπυρίδωνα σήμερα και ο Σπύρος είχε στήσει ένα “κρητικό μπουφέ” με ρακί, παξιμάδια, ελιές, ντοματίνια, και χορτοκάλτσουνα και τυροκάλτσουνα από τη μανούλα του (τη στρίμωξε πρωί πρωί να του τα φτιάξει για εμάς… τι να πω.) εγώ είχα φροντίσει – στο άσχετο – να πάρω κρητικούς λουκουμάδες από το κέντρο για όλους. Και εκεί που είμασταν δώστου τα ρακοπότηρα να γεμίζουν και οι ευχές να κυκλοφορούν. Ευχές απλές αυθόρμητες και ειλικρινείς.

Σε λίγο εμφανίζεται και ο Κώστας (από τώρα όλοι Κώστας θα λέγονται).  Αφορμή ψάχναμε για ένα ακόμα γέμισμα και ευχές. (ψιτ η ρακί δεν ήταν για “εντριβή” (70 βαθμοί) ήταν μόλις 18άρα και πολλλλλυ γλυκόπιοτη). Σε κάποια φάση που έφυγε ο Σπύρος μας λέει ο Κώστας, για να μη του χαλάσει τη γιορτή… το νέο. “Κάηκε ολοσχερώς η επιχείρησή του” Ζημιά που μετριέται σε επταψήφιο νούμερο. Και δεν είχε βγει όλη τη βδομάδα και σήμερα αισθάνθηκε την ανάγκη να βγει να μιλήσει και ήρθε να μας δει.Η συζήτηση συνεχίστηκε και μετά την επιστροφή του Σπύρου όπου παρακολουθούσαμε άφωνοι. Τι να πεις άλλωστε. Τολμήσαμε να πούμε κάποιες κοινές και ανούσιες εκφράσεις του τύπου πρώτα η υγεία και άλλα τέτοια αλλά πράγματι συνειδητοποιείς ότι και μόνο η παρουσία μας ήταν αυτή που είχε ανάγκη ο Κώστας. Το γεγονός ότι είμασταν εκεί έφτανε.

-Εδώ τα 15 εκατομμύρια … ακούστηκε η γνωστή φωνή του κλασσικού λαχειοπώλη της πλατείας. Αστειευόμενοι – αλλά και ελπίζοντας – δηλώσαμε ότι αν κερδίσουμε θα “τον  φτιάξουμε”. Ακούστηκε το κλασσικό …”Ναι καλά… Εντάξει…” με κρυμμένες τις εκφράσεις “σιγά μη κερδίσουμε…”

Και τότε ο Κώστας κάνει τη κίνηση… φωνάζει τον λαχειοπώλη παίρνει μια ολόκληρη δεκάδα… (αφού ρώτησε εξηγήσεις τι σημαίνει και πως κερδίζει κανείς) γυρνάει στο Κώστα και του λέει πάρε τη μια. Έμεινε ο Κώστας… “Πάρε ρε…” του λέει. Παίρνει και ο Κώστας τη μία πεντάδα, και  τυλίγει ο άλλος την άλλη πεντάδα. Κράτα την του λέει… “πρέπει να πηγαίνω λέει” και φεύγει. Δεν ξέρω πως το είδαν οι υπόλοιποι αλλά εμένα “με έπιασε”. Το έκανε με ένα τρόπο που δεν μπορούσε να το αρνηθεί να το πάρει. Για μένα σαν κίνηση έκρυβε την παρουσία μας σε αυτή τη δύσκολη στιγμή για τον Κώστα, την ελπίδα για το νέο ξεκίνημα – όπως κάθε φορά που κυνηγάμε τη τύχη -.

Είναι αυτό που λέω πάντα. Δεν χρειάζονται πολλά. Απλά να ξέρεις να “είσαι εκεί” όταν ο άλλος σε έχει ανάγκη. Αυτό φτάνει αλλά το ξεχνάμε.

Τη καλησπέρα μου.

Καφές με φίλους…

Posted on : 02-12-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

4

Για του φίλους μου έχω ξαναγράψει. Δεν ξέρω τι από όλα ισχύει. Είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε, που λέει και η πρόσφατη διαφήμιση, τους φίλους τους διαλέγουμε γι’αυτο δεν τους παιδεύουμε και άλλα τέτοια.

Η φάση που μου αρέσει περισσότερο από όλες όμως είναι όταν είμαι για καφέ με τους φίλους μου. Τότε “περνάω σε άλλη διάσταση”. Δηλαδή το γεγονός ότι είμαι με ανθρώπους δικούς μου και μιλάμε χωρίς μισόλογα και λέξεις κρυμμένες πίσω από αυτα που ακούγονται, είναι ό,τι καλύτερο. Το να έχω τους ανθρώπους που αισθάνομαι κοντά μου και να μοιράζομαι τις εμπειρίες μου, τις απόψεις μου… τον εαυτό μου τέλος πάντων, είναι ό,τι καλύτερο. Το να βλέπω τις εκφράσεις τους και τις αντιδράσεις τους σε αυτά που ακούνε, το να μου δίνουν τη γνώμη τους, που άσχετα αν συμφωνώ ή όχι, με ευχαρίστηση ακούω και παίρνω υπόψη μου, με τιμά.

Αυτές τις μέρες έκλεισε το σχολείο λόγω γρίππης, και τι έκανα… πήγα για καφέ με φίλους. Φίλους αγαπημένους που είχα καιρό να δω. Αλλά και φίλους που “βλέπω”  καθημερινά, αλλά δεν είχα ποτέ το χρόνο να δώ και να μιλήσω μαζί τους. Έτσι το μενού είχε καφέ στην Αγία Παρασκευή, στο Μουσείο (φανταστικό – είχα πολύ καιρό να πάω ), στο Φλοίσβο (επίσης φανταστικό αλλά δυστυχώς μόνο δι’ ορθίους ) ( Υπόδειξη: αν πάτε κατά τις 11.30 φύγετε κατευθείαν προς τα δεξιά και παρκάρετε κοντά προς το Αβέρωφ. Από την άλλη δεν θα βρείτε τίποτα και θα κάνετε μισή ώρα να φτάσετε στο τέλος της διαδρομής για να πειστείτε και άλλο τόσο για να γυρίσετε – δεν λέει) Επίσης 12 το μεσημέρι ανοίγει το Fridays και μόνο τότε μπορείτε να βρείτε θέση να κάτσετε. Μετά από ένα τέταρτο, μόνο “ζεστές” θέσεις μπορείτε να βρείτε (κν μόνο όταν φεύγει κάποιος και είστε από πάνω). Δυό επισκέψεις σε σπίτια και σήμερα επίσκεψη σε γραφείο.

Σε όλες τις περιπτώσεις είχα απέναντί μου ανθρώπους που γνωρίζομαι χρόνια και πέρασα φανταστικά. Ας ήταν έστω και μισή ώρα η επίσκεψη. Γιατί τελικά αυτό που αξίζει – όπως είπε σήμερα η Αργυρώ (και συμφωνώ απολύτως) – είναι αυτές οι στιγμές που περνάμε με αγαπημένα πρόσωπα και τελικά είναι λίγες.

Και μόνο για αυτό, μπορώ να πω ότι καλά μου ήρθαν οι “μίνι διακοπές” από τη γρίππη. Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω διαφορετικά. Γνωρίζω πολύ καλά ότι θα ακολουθήσει περίοδος άγχους και τρεξίματος αλλά “ζω τη μέρα” (κν live the day). Το θέμα της ύλης και της δουλειάς θα διευθετηθεί. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε πήξιμο. Είναι πολύ κοινό το φαινόμενο. Φέτος οι ημερομηνίες δεν βοηθάνε με το Πάσχα πάαααααρα πολύ νωρίς αλλά κάπως θα τα καταφέρουμε.

Τα καινούργια μου παιγνίδα ακόμα προσπαθώ να τα στήσω. Μου έχουν φάει σχεδόν άπειρες ώρες και ακόμα το ψάχνω. Τώρα τελειώνει (σε 17 λεπτά για την ακρίβεια) την αντιγραφή όλων των αρχείων από τον παλιό υπολογιστή στον καινούργιο. Δεν θα σβήσω ακόμα τίποτα – εννοείται – από το παλιό. Μόλις βεβαιωθώ ότι δεν ξέχασα τίποτα θα του κάνω ένα FORMAT, που το μισό να είναι δικό του θα του φτάνει. Επί έξι χρόνια έβαζα, έβαζα, έβαζα… αχούρι τον έκανα. Τώρα ένα συγύρισμα του χρειάζεται.

Από την άλλη τα WINDOWS 7 είναι μάλλον καλά (“Not as bad as expected” όπως διάβασα κάπου) αλλά βρε αδέρφια… καταργήθηκε η συμβατότητα “προς τα πίσω” που υπήρχε μέχρι τώρα; Έτσι έχουμε πλέον μια πολύ καλή κάρτα οθόνης εξωτερική σε αχρησία και ένα σκανεράκι με αναγνώστη αρνητικών και slides επίσης σε αχρησία. Δεν τα βλέπει με τίποτα. Επίσης το δίκτυο… άλλη πονεμένη ιστορία. (Εδώ ειλικρινά θα δεχόμουν ευχαρίστως τη βοήθεια όποιου μπορεί να μου δώσει οδηγίες πως φτιάχνω οικιακό καλωδιακό δίκτυο ανάμεσα σε ένα Η/Υ με windows 7 και άλλλους 4 με ΧΡ).  Τα χάσαμε όλα. Πρέπει να εγκαταστήσω τον εκτυπωτή σε δίκτυο πλέον γιατί δεν τον βλέπουν και άλλα τέτοια καλά. Εντάξει βρήκα πάλι να ασχολούμαι. Θα περάσω αξέχαστα.

Μέχρι να καταφέρω να κάνω λοιπόν όλες αυτές τις δουλειές σας χαιρετώ και τα λέμε σε επόμενη φάση . Τη καληνύχτα μου (άργησα πλέον να γράψω σήμερα)

HoHoHo!!! Ο Άη Βασίλης έρχεται…στη πόλη.

Posted on : 01-12-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , , , ,

2

Τι πράμα και αυτό ρε παιδί μου. Να μη μπορώ να το ξεπεράσω με τίποτα. Μα για το σύνδρομο του Άη Βασίλη μιλάω. Κάθε χρόνο λοιπόν θέλω να αλλάξω λίγο το σκηνικό στο σχολείο. Και τα καταφέρνω νομίζω φτιάχνοντας ένα δεντράκι με το κάτι τις του πάνω. Φέτος προβληματίστηκα πολύ. Μα πάρα πολύ. Βλέπεις και η οικονομική κατάσταση δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Αλλά κάτι βρέθηκε πάλι και θα γίνει νταβαντουράκι. Βασικά τη βρίσκω με την όλη φάση.Δηλαδή δεν είναι τα δώρα αλλά το “παιγνίδι” πίσω από αυτά. Να πάρεις το στολιδάκι με τον αριθμό, να βρεις τον αριθμό στις σακκούλες και να πάρεις το δώρο σου. Έχει φάση. Το διασκεδάζω. Βέβαια θέλει το χρόνο του γιατί πρεπει να βγάλω 100 στολιδάκια με  χριστουγεννιάτικα θέματα να γράψω το αριθμό στο καθένα μέσα από το 1 έως το 100, να πάρω σακκουλάκια να τα αριθμήσω, να βάλω τα δωράκια μέσα, να τα δέσω και όλα μαζί κάτω από το δέντρο και φυσικά χωρίς σειρά, ανακατεμένα, Εμ!!! Σιγά μη τα βάλω με σεριά. Ας “κουραστούν” λίγο, κακό δεν κάνει.

Έτσι λοιπόν “μύρισαν” Χριστούγεννα   – καλό το ανεκδοτάκι; Να σα; πω άλλο ένα…- Πως μύρισαν με τα κονομάνικα είναι άλλο πράγμα αλλά τέλος πάντων. Κόντρα στη γκρίνια και τη μιζέρια λοιπόν ψάξτε για δώρα. Τα χρήματα είναι δεύτερα. Δεν είναι ανάγκη να είνα ακριβά. Η κίνηση, έχει σημασία και το νταβαντούρι γύρω από αυτα είναι που μετράει. Η έκπληξη όταν ανοίγεις το δώρο. Μη μιζεριάζετε με το είδος του δώρου. Χαρείτε με τη διαδικασία. Μη ψάχνετε τι υπάρχει πίσω από τη χειρονομία. Χάνετε την ουσία. Και η ουσία είναι ότι ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ. Ό,τι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα.

Τη καλησπέρα μου.

Καφές με φίλους… η καλύτερή μου.

Posted on : 28-10-2009 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Γενικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

2

Κάπου κάποτε στα αρχαία υπήρχε η φράση…”Πιστεύω τω φίλω…” Μη με ρωτήσετε για παρακάτω δεν τα θυμάμαι… και αυτό πολύ είναι. Όμως από τότε -πριν περίπου 35 χρόνια – άρχισα να ψάχνω το θέμα των φίλων. Πάντα θυμάμαι να έχω φίλους, ίσως γιατί μιλάω πολύ… αλλά θυμάμαι και μια πολύ δύσκολη φάση που “είχα ξεμείνει” από φίλους. Πραγματικά πολύ δύσκολη φάση… Και πάμε στο καφέ.

Ο καφές είναι “ιεροτελεστία”. Μπορεί να μην είναι καφές με τη φυσική του έννοια. Είναι η παρέα. Η σκέψη ότι θα βρεθείς με πρόσωπα αγαπημένα. Ότι θα μιλήσεις, θα γελάσεις, θα δεις τον άλλο. Προσωπικά μου έχει λείψει η καλή κουβέντα. Με βάθος και νόημα. Τις γενικότητες για το καιρό ή την ανάλωση με τα μαθήματα και τι διαγωνίσματα έβαλα – έβαλες, δεν τα θεωρώ κουβέντα. Κουβέντα είναι η πρόκληση… αυτό που θα σε κάνει να σκεφτείς, να πισωγυρίσεις (και οι αναμνήσεις καλές είναι αρκεί να μην είναι μόνο αυτές), να σχολιάσεις, να προγραμματίσεις, να κάνεις σχέδια με τους φίλους σου. Η αλήθεια είναι ότι η καθημερινότητα πιθανόν να τα αποτρέψει από το να πραγματοποιηθούν αλλά αυτό είναι δεύτερο.

Έτσι αυτές τις μέρες βρέθηκα και θα βρεθώ με πολύ κόσμο. Κόσμο που δεν είμαστε μαζί, ούτε βρισκόμαστε στη δουλειά ή στην καθημερινότητα μας γενικά. Όμως είναι πρόσωπα που υπάρχει ένας σύνδεσμος. Ένας σύνδεσμος που μπορεί να έχει μικρή ή μεγάλη διάρκεια αλλά είναι αρκετός, όταν βρεθούμε μαζί, να μιλήσουμε, να γελάσουμε και να περάσουμε όμορφα και ζεστά κάποιες ώρες.

Προχθές λοιπόν βρέθηκε μια φίλη στην Αθήνα και βρεθήκαμε για ένα καφέ – κυριολεκτικά – Κανονίσαμε όσο μας επιτρέπει η Αθήνα και τελικά γίναμε τρεις συνάδελφοι χημικοί και τα είπαμε. Τι να πρωτοπείς μέσα σε δυο ώρες, τι να πρωτοθυμηθείς και τι να κανονίσεις για συναντήσεις ή επόμενα ραντεβού. Όμως ήταν ένα πολύ όμορφο απόγευμα από αυτά που όπως λέω εγώ “οριοθετούν το χρόνο”. Οι μέρες δηλαδή που θυμάσαι και με βάση αυτές λές πόσες μέρες έχουν περάσει. Γιατί οι άλλες οι καθημερινές, η μία είνα ίδια με την άλλη.

Μεθαύριο “έρχεται” το ΑΣΜΠΕΤΑ. Μπορεί τα παιδιά αυτά (χμ!!! μάλλον πλέον είμαι ο μεγαλύτερος, οπότε μπορώ να τα λέω και έτσι…) να μη τα γνωρίζω, όπως γνωρίζω άλλους ανθρώπους, όμως κάθε συγκέντρωση και κάθε συνάντηση έχει τη ζεστασιά της παρέας που γνωρίζονται χρόνια. Η ατμόσφαιρα είναι το κάτι άλλο. Έτσι κάθε φορά που μας επιτρέπει η ζωή στην Αθήνα, να το οργανώσουμε, είναι κάτι που το περιμένω.

Δεν χρειάζεται να αναφέρω τα Σάββατα μεσημέρι με τους φίλους. Τα έχω ξαναπεί. Μοναδική παρέα με μοναδικούς ανθρώπους (καλά όλοι μοναδικοί είμαστε αλλά αυτοί είναι πιο μοναδικοί…) Συζητήσεις και θέματα για τα πάντα. Απόψεις και ιδέες χωρίς φίλτρο και χωρίς υστερόβουλες σκέψεις. Όπως μου είχε πει ένας από τη παρέα, ο φίλος θα σου πει τα πράγματα όπως τα βλέπει και τα αισθάνεται, ανεξάρτητα αν σε πληγώσει ή όχι. Και αν σε πληγώσει πρέπει πρώτα να σκεφτείς αν έχει δίκιο ή όχι και μετά να τσαντιστείς. (αν το κρίνεις απαραίτητο).

Η παρέα των φυσικών επιστημών – θα μπορούσα να τη πω και έτσι – μια παρέα καθηγητές ΠΕ 4 όπως θα λέγαμε. Δυο τρεις φορές έχουμε βρεθεί και οι συζητήσεις είναι πάντα μια πρόκληση. Μπορεί να είναι επικεντρωμένες στο “κλάδο” όπως λέμε αλλά μετά από κάθε μια συζήτηση μένει ένας προβληματισμός και πολλές νέες ιδέες.

Η ανάγκη για έκφραση και ανταλλαγή απόψεων είναι αυτή που με χαρακτηρίζει – και δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος – και για αυτό άφησα για το τέλος τον άνθρωπο που όταν βγαίνουμε για καφέ δεν αφήνουμε θέμα να μη πιάσουμε. Τα τριάντα χρόνια γνωριμίας με την Έφη μας έχουν δώσει τη δυνατότητα να μη μασάμε τα λόγια μας και να μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα. Εννοείται ότι ο καφές δεν φτάνει, και έτσι όποτε δεν καταφέρνουμε να βρεθούμε το τηλέφωνο καλύπτει τα κενά. Βλέπετε η Αθήνα είναι ασφυκτική σε τέτοια θέματα.

Πολλά έχουν γραφτεί για τους φίλους… “Οι φίλοι είναι τα αδέλφια που διαλέγουμε…” “Τους φίλους τους διαλέγουμε, γιαυτό δεν τους παιδεύουμε…” έλεγε ένα άλλο τραγούδι. Για μένα οι φίλοι είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους μπορώ να μιλήσω. Ίσως όχι με όλους για όλα, αλλά ξέρω ότι είναι εκεί… ένα τηλέφωνο μακριά και απλά … περιμένουν. Οπότε όπως έχω ξαναπεί, μάλλον αισθάνομαι πλούσιος με τους φίλους μου.

Τη καλημέρα μου, χρόνια πολλά για την ημέρα και σε όσους γιόρταζαν προχθές και παρέλειψα να ευχηθώ.