Featured Posts

  • Prev
  • Next

Αλλαγές στη Παιδεία…

Posted on : 09-03-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Χωρίς κατηγορία

Tags: , , , ,

0

Κάποιες πρώτες σκέψεις που μου ήρθαν διαβάζοντας το σχέδιο που κυκλοφόρησε για το Νέο Σχολείο. Γιατί τα γράφω αυτά; Όπως πάντα γιατί έτσι θέλω και από την άλλη για να κυκλοφορήσουν κάποιες σκέψεις μήπως τελικά βγει κάτι καλό. Η αλήθεια είναι ότι 21 χρόνια στην εκπαίδευση, μάλλον κρατάω μικρό καλάθι, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να είμαστε συνέχεια στη γκρίνια και στη μιζέρια. Ας τα δούμε λοιπόν, και ….βλέπουμε.

Από την άλλη με έπιασε και μια παράγραφος στον επίλογο για το ανοικτό προσκλητήριο και επειδή “Ναι με νοιάζει!” θα τα βάλω κάτω, και θα στείλω και ένα σύνδεσμο στην Υπουργό, για να βάλω και σε εφαρμογή την ψηφιακή υπόσταση της νέας κυβέρνησης. (για μένα πρώτη φορά κάτι τέτοιο).

Ας τα δούμε, όπως εγώ τα βλέπω αλλά και όπως έχω “μαζέψει” εικόνες από συναδέλφους και φίλους.

Σε πρώτη φάση ναι μου φαίνεται θετικά πολλά από αυτά που αναφέρονται. Έχω όμως πολλές απορίες.

Έχοντας μια εμπειρία σε υπολογιστές περίπου 26 χρόνων και έχοντας περάσει όλες τις τεχνολογικές εξελίξεις, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πολύ δύσκολα θα γίνουν όλα αυτά. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ξεκινήσουν αλλά…

Πως θα γίνει η αναβάθμιση του ρόλου του καθηγητή όταν σε πολλά πολλά σχολεία το γραφείο καθηγητών είναι τόσο γεμάτο από γραφεία που όλοι στριμώχνονται και κανείς δεν έχει το δικό του χώρο εργασίας, αλλά βολεύεται όπου μπορεί.

Πως θα μπορέσουν οι συνάδελφοι που είναι στην ηλικία περίπου των 50 -σαν εμένα δηλαδή – και δεν αισθάνονται τόσο εξοικειωμένοι με τις νέες τεχνολογίες να μπορέσουν να περάσουν από το καθηγητοκεντρικό μοντέλο στο μαθητοκεντρικό μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ( μέχρι το 2013 θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία).

Οι υποδομές – αυτό με το δίκτυο των οπτικών ινών πολύ με έπιασε – πως θα ολοκληρωθούν; Και καλά στα μεγάλα αστικά κέντρα, πες εντάξει αλλά παραέξω; Πάλι δυο – ή και παραπάνω ταχύτητες – μου μυρίζουν.

Προχωρώντας παραπέρα στο τμήμα Α2 που μιλάει για το μαθητή, έχουμε πολύ δουλειά, γιατί σαφώς η νέα γενιά κινείται πολύ πιο άνετα από εμάς στις νέες τεχνολογίες αλλά δεν έχουν τα κριτήρια να επιλέξουν τι θα δουν. Πολλές φορές βρίσκουν “σκουπίδια” αλλά και “θησαυρούς”. Εκεί εμείς πρέπει να μπορέσουμε να τους αναπτύξουμε κριτήρια επιλογής. Και είναι άραγε εύκολο αυτό όταν στη μέση οικογένεια το ΙΝΤΕΡΝΕΤ έχει δαιμονοποιηθεί μια και όποτε αναφέρεται στα ΜΜΕ έχει να κάνει με παιδεραστές, εγκλήματα, απάτες και άλλα τέτοια. Γιατί κακά τα ψέματα ο μέσος γονιός δεν θα δει τις ειδικές εκπομπές αλλά θα “ακούσει” τις ειδήσεις και ό,τι αυτές δείχνουν.

Στο τμήμα Β1 που μιλάει για τους άξονες στον άξονα 3 για τον εκπαιδευτικό έχω μια ένσταση που τη φωνάζω πολλά χρόνια. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί ήταν με διάφορες “τεχνικές” αποκλεισμένοι από τις πιστοποιήσεις. Αρχικά με την υποχρεωτική παρακολούθηση των σεμιναρίων προκειμένου να πάρουν την πιστοποίηση ( ενώ οι μόνιμοι και αναπληρωτές συνάδελφοι του δημοσίου μπορούσαν εφόσον γνώριζαν τη χρήση των Η/Υ να πάρουν μέρος στις εξετάσεις χωρίς την υποχρεωτική παρακολούθηση των σεμιναρίων) και μετά με την ποσόστωση του 6 %  που δίνανε στις θέσεις. Τώρα που  ολοκληρώνεται η επιμόρφωση στο Β επίπεδο για τη συμμετοχή χρειάζεται ο κωδικός του επιμορφούμενου από την επιμόρφωση του Α επιπέδου. Άρα … πάλι απέξω. Το δε σχολικό δίκτυο που έχει πολύτιμο και χρήσιμο υλικό δόθηκε η δυνατότητα πρόσβασης στους καθηγητές αορίστου χρόνου μόλις φέτος.Αλήθεια γιατί οι καινούργιοι συνάδελφοι – που το έχουν και μεγαλύτερη ανάγκη – θα πρέπει για 6 χρόνια (2 + 4 χρόνια ) να είναι αποκλεισμένοι από αυτή τη πηγή των πληροφοριών ποτέ δεν το κατάλαβα…Η δική μου αίτηση για κωδικό και έγκριση εκκρεμεί από τα τέλη Νοέμβρη και ακόμα δεν έχω πάρει απάντηση.  Άρα… πάλι “στο κήπο” οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί.

Στον τέταρτο άξονα που αναφέρεται στα ψηφιακά βιβλία, ελπίζω και εύχομαι η έννοια του ψηφιακού χώρου και ψηφιακής τάξης να μη μείνει σε αυτό το επίπεδο γιατί τότε το μόνο που θα πετύχουμε θα είναι να αδειάσει η σχολική τσάντα. Έτσι οι ορθοπεδικοί γιατροί θα έχουν μικρότερη πελατεία αλλά θα αυξηθεί η πελατεία των οφθαλμιάτρων  μια και όλα τα παιδιά πλέον θα είναι “καρφωμένα” μπροστά σε ένα μόνιτορ. Δεν νομίζω ότι μόνο αυτό φτάνει. Όσον αφορά τα e-book παρακαλώ πάλι μη γίνουμε η χαρά των εμπόρων όπως έγινε με τα netbooks. Ας μπει το υπουργείο στη διαδικασία να τα αποκτήσει μαζικά πετυχαίνοντας τιμές ανταγωνιστικές αλλά προσφέροντας σε όλους τους μαθητές το “ίδιο μηχάνημα” δίνοντας τη δυνατότητα καλύτερου ελέγχου και χρήσης ( ο ένας θα βοηθάει τον άλλο).

Στο τμήμα Β2 που αφορά τους καθηγητές νομίζω ότι κάτι όντως πρέπει να γίνει. Όλοι τα συζητάμε μεταξύ μας αλλά όλοι τα ξορκίζουμε μόλις μας τα αναφέρουνε κάποιοι ότι γίνεται το ένα ή γίνεται το άλλο. Εμένα σαν ιδιωτικό εκπαιδευτικό δεν με αφορούν προσωπικά αλλά νομίζω ότι όλοι ξέρουμε για τι μιλάμε. Αν τα κάνει αυτά που λέει μάλλον καλό θα είναι.

Στο τρίτο μέρος αναφέρονται πολλά. Η αλήθεια είναι ότι με έχει τρομάξει η σπουδή με την οποία γίνονται όλα. Φοβάμαι ότι πάλι μικροί (μαθητές) – μεγάλοι (καθηγητές – γονείς) θα τρέχουμε να προσαρμοστούμε και να καταλάβουμε τι γίνεται.

Το θέμα της επιμόρφωσης των καθηγητών, δεν ξέρω, αλλά έχω κάποιες επιφυλάξεις… Και νομίζω τις ίδιες επιφυλάξεις έχουν όσοι έχουν παρακολουθήσει επιμορφώσεις. Ο χαρακτηρισμός “χαμένος χρόνος” ακούγεται δυστυχώς πολύ συχνά. Φυσικά πάντα υπάρχουν οι λαμπρές εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας είναι … χαμένος χρόνος.

Για των κλάδο των φυσικών επιστημών πως μιλάμε για αναβάθμιση όταν υπάρχουν συνάδελφοι που πάνε στα ΕΚΦΕ με το “κουτάκι” για να πάρουν μια άσκηση και μετά να τα επιστρέψουν για τους άλλους. Όταν τα εργαστήρια είναι συνήθως αποθήκες. Και βέβαια μιλάμε για πειράματα επίδειξης συνήθως μια και τα παιδιά είναι πολλά για μετωπικό εργαστήριο, για να μη πούμε ότι μη έχοντας εργαστηριακή παιδεία οι μαθητές, υπάρχει και ο κίνδυνος λόγω της αδυναμίας εποπτείας. (Ένας καθηγητής με 20-25 μαθητές).

Το ξέρω ότι έβγαλα γκρίνια πάλι αλλά είναι σκέψεις και ανησυχίες που υπάρχουν και καλό είναι να ακούγονται. Φυσικά δεν μπορώ ούτε να καταγράψω όλα τα καλά (γιατί υπάρχουν και αυτά) ή όλα τα κακά (αυτά είναι επίσης πολλά). Θα ήθελα όμως να αναφέρω ανθρώπους που εδώ και πολλά χρόνια έχουν βάλει τους υπολογιστές στην διδακτική πρακτική τους και ειλικρινά έχουν πολλά να προσφέρουν – αν τους ζητηθεί η βοήθεια τους – Αυτοί που θα αναφέρω σίγουρα αποτελούν ένα μικρό δείγμα και είναι αυτοί που προσωπικά γνωρίζω. Σίγουρα είναι πολύ περισσότεροι. Πρώτος στο μυαλό μου έρχεται ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος με τη κοινωνική δικτύωση για τις φυσικές επιστήμες (Το ξεκίνησε μαζί με το Βαγγέλη Κολτσάκη – αν θυμάμαι καλά) και μέσα στο καλοκαίρι έφτασε τα 300 μέλη κάτι που δείχνει την ανάγκη των συναδέλφων για επικοινωνία και βοήθεια. Φυσικά έχει και τη προσωπική του προσπάθεια μέσα από το MOODLE Μετά ο Διονύσης Μάργαρης με ένα άλλο δίκτυο ανταλλαγής υλικού. Αλλά και τη δική του προσπάθεια σε blog. Ακολουθεί ο Παντελής Μπαζάνος με τη σελίδα του. Και πόσοι άλλοι. Όλοι αυτοί ξεκίνησαν το μοναχικό δρόμο της εξερεύνησης και πολλές φορές αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία (στη καλύτερη) ή και την επιθετικότητα (στη χειρότερη περίπτωση) των συναδέλφων. Τα ξέρω από πρώτο χέρι μια και η δική μου διαδρομή φαίνεται στη καρτέλα “Το ψηφιακό μου ίχνος”. Προχώρησαν και έδωσαν στους μαθητές τους μια πρόγευση από το μέλλον.  Αν το ψάξουν από το υπουργείο σίγουρα θα βρουν ανθρώπους που έχουν την εμπειρία και κυρίως τη διάθεση να μοιραστούν αυτή την εμπειρία με όλους. Ο κόσμος είναι έξω και “Ναι τους νοιάζει!” και περιμένει να τους ρωτήσετε και να σας δώσουν την εμπειρία τους. Εμπειρία που, όσο μεγάλα παράθυρα και αν έχει το Υπουργείο Παιδείας, δεν φτάνει μόνη της εκεί.

Τη καλημέρα μου.

Η πρόκληση της χρονιάς.

Posted on : 13-10-2009 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Εκπαιδευτικά

Tags: , , , , , ,

3

Κάθε χρόνο, βάζω κάποιους στόχους. Οι στόχοι αυτοί είναι πολλών ειδών. Μπορεί να είναι κιλά. (Έτσι για τα Χριστούγεννα θέλω -30 μπορώ;) Μπορεί να είναι βιβλία. (Ήθελα να διαβάσω το καλοκαίρι κάποια βιβλία πληροφορικής αλλά και δυο τρία άλλα – Καλά πήγα, μάλλον τα κατάφερα). Μπορεί να είναι sites (ήθελα να το μαζέψω λιγάκι το οικόπεδό μου αλλά εκεί δεν τα πολυκατάφερα. Υπερίσχυσε η νεοελληνική νοοτροπία για το ουδέν μονιμότερο του προσωρινού). Η πρόκληση όμως έσκασε χθες και μάλιστα από το φόρουμ των διδασκόντων φυσικές επιστήμες αν και ήταν από σπόντα. Ήταν το Συνέδριο της Ημαθίας.

Να σας εξηγήσω γιατί.

Πέρυσι έμαθα για τα συγκεκριμένα συνέδρια τα οποία γίνονται μια χρονιά στη Σύρο και μια χρονιά στην Βέροια – Νάουσα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω και σε συνεννόηση με το σχολείο έδωσα το παρόν. Όμως ήθελα να πάω με εισήγηση. Όχι απλός θεατής. Δεν έχω το βίτσιο του καθηγητή (καλά δεν το έχω πολύ… καλά μη το κάνουμε θέμα…Ωωωωχχ! Έτσι ήθελα) ήθελα όμως να απαντήσω στη πρόκληση να δω αν μπορώ να το κάνω. Βλέπετε έχω ένα μικρό προβληματάκι.

Άντε να βγάλω τα σώψυχά μου αλλά μη τα πείτε πουθενά… Λοιπόν το καιρό το δικό μου οι χημικοί δεν κάνανε καθόλου παιδαγωγικά, διδακτική και άλλα τέτοια μαθήματα. Οι δε χημικοί πηγαίνανε στη βιομηχανία. Αν “ξέπεφτε” κανείς πήγαινε στην εκπαίδευση. Έλα όμως που εγώ ποτέ δεν κοίταξα βιομηχανία. Μα ποτέ!!! Από το τρίτο έτος έβλεπα εκπαίδευση.  Τελειώνοντας λοιπόν το έριξα στο διάβασμα μπας και μπορέσω να καταλάβω αυτά τα παιδιά που ήταν οκτώ χρόνια μικρότερα μου και εγώ ήμουν καθηγητής τους και αυτά μαθητές μου ΑΛΛΛΛΛΛΑ δεν μοιάζανε καθόλου με εμένα σαν μαθητή. Από τότε λοιπόν ψάχνομαι. Διαβάζω, κοιτάζω, αφουγκράζομαι και αν δω κάτι νέο με τεχνολογία – διότι έχω και ένα κόλλημα με το σπορ εδώ και περίπου 25 χρόνια – εγώ μέσα.  Πέρυσι λοιπόν ήθελα να δω αν μπορώ να σταθώ απέναντι σε όλους εκείνους τους νέους με τα μεταπτυχιακά και τις ειδικότητες και τα διπλώματα πάνω σε διδακτικές, παιδαγωγικές, τεχνολογίες έτσι και τεχνολογίες γιουβέτσι. (Μάλλον πεινάω… τέλος πάντων). Το φαινόμενο λέγεται ανασφάλεια. Οφείλεται σε πολλούς παράγοντες… ας μην επεκταθούμε.

Πήρα λοιπόν ένα θεματάκι που μου άρεσε, τα blogs, (δεν το περιμένατε ε; Σας αιφνιδίασα…) και το παρουσίασα. Το κοινό μου (καμιά τριανταριά συνάδελφοι – με το fan club μαζί) έδειξε ότι τους άρεσε και το σχόλιο που νομίζω έκανε τη διαφορά ήταν μιας συναδέλφου που δεν ήξερα (ούτε και έμαθα). Είπε το εξής: “Επιτέλους ακούσαμε και κάτι που καταλαβαίνουμε”. Καταλαβαίνετε ότι φούσκωσα από υπερηφάνεια (πολύ συχνά το κάνω αυτό… μπας και τελικά …απλά είμαι περήφανος;)

Το μεγάλο κέρδος για μένα ήταν ότι για να φτιάξω την εργασία των δέκα σελίδων κατέβασα το μισό ιντερνέτι και διάβασα πάρα πολλά για να μπορέσω να βγάλω το ρεζουμέ. Επίσης συνειδητοποίησα ότι όταν δουλεύω “υπό πίεση” με καταληκτική ημερομηνία πάω καλύτερα (το ξέρω ότι είναι ανησυχητικό αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα).

Έτσι φέτος λέω να πω για το MOODLE αλλά για να πω για το MOODLE πρέπει να το φτιάξω, να το τεστάρω, να το δουλέψω, να μπορέσω να κάνω μια αξιολόγηση. Χμ!!! I’ll pass. Τουλάχιστον για φέτος. Θα δω. Θα το ψάξω. Και όταν το βρω θα το δείτε και εσείς… Χμ!!! (…και αν μου πάρουν την ιδέα…)Καλά θα το δω….Εσείς δεν ξέρω αν θα το δείτε… εγώ θα το δω.

Τη καλημέρα μου και ειδικά σε όσους επιμένουν…

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθει. Μέρος 2ο.

Posted on : 16-07-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , ,

1

Η εγγραφή αυτή γίνεται σε “λάθος μέρος”. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει εδώ που έχει ανάψει η κουβέντα για τις νέες τεχνολογίες και την εκπαίδευση.  Όπως συνήθως θα κάνω μια μικρή αναδρομή και μια εκτίμηση των πραγμάτων που θα έρθουν.

Όλα ξεκίνησαν το 1986 όπου τελειώνοντας τον στρατό ξεκίνησα τα μαθήματα από τα φροντιστήρια. Η αγωνία μου και η ανησυχία μου ήταν μη  τύχει και με πιάσουν “αδιάβαστο” και διάβαζα ό,τι κυκλοφορούσε τότε και έλυνα ό,τι άσκηση είχαν. Και ήταν καλό, γιατί με αυτό το τρόπο μπόρεσα να φτάσω σε ένα επίπεδο μέσα σε λίγα χρόνια χωρίς να φοβάμαι τις ερωτήσεις των παιδιών στη τάξη ή την άγνωστη και δύσκολη άσκηση που έβαλε ο Χ ή Ψ καθηγητής. (άλλες εποχές τότε και άλλος ο ρόλος του φροντιστηρίου). Θυμάμαι αξέχαστα ότι διάβαζα καθημερινά 5-6 ώρες για το μάθημα της ημέρας. Έφτιαξα σημειώσεις και επειδή την είχα ψυλιαστεί τη δουλειά αγόρασα τον πρώτο μου υπολογιστή (PC έτσι;  Το 1986 και μου κόστισε το 1986… 126.000 δρχ. Όσοι έχουν εμπειρία της εποχής μπορούν να αντιληφθούν το κόστος – Ενδεικτικά ο πρωτοδιόριστος σε τράπεζα έπαιρνε τότε 32.000 δρχ). Και ενώ όλοι περνούσαν τις σημειώσεις σε γραφομηχανή εγώ χρησιμοποιούσα τον υπολογιστή… σαν γραφομηχανή.

Πέρασε ο καιρός και 23 χρόνια μετά ακόμα γράφω τις σημειώσεις μου στον υπολογιστή.

Πέρυσι όμως ξεκίνησα να κάνω μια προσπάθεια να βγάλω τις σημειώσεις αυτές στο διαδίκτυο και ταυτόχρονα να φτιάξω μια ιστοσελίδα για την πρώτη Λυκείου στην Χημεία φυσικά. Η προσπάθεια πήγε καλά και η αλληλεπίδραση ήταν καλή με τα παιδιά. αλλά η όλη προσπάθεια ήταν “στατική”. Δηλαδή οι μαθητές δεν μπορύσαν να σχολιάσουν ή να γράψουν. Θα μπορούσαν βέβαια αν τους έδινα το αντίστοιχο δικαίωμα, αλλά για πτώτη προσπάθεια ήμουν πολύ επιφυλακτικός  γιατί και εγώ έψαχνα το δρόμο μου.

Και μετά από μια συζήτηση με τον Γιώργο μου μίλησε για το MOODLE που είχα διαβάσει και μου είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον.  Έκατσα λοιπόν βρήκα βιβλία, άρθρα και… και … και… διάβασα. Ακόμα έχω την αίσθηση ότι δεν ξέρω τίποτα γιατί δεν έχω φτιάξει τίποτα. Όμως είμαι λίγο “πρωτόγονος”. Θέλω να το σκεφτώ σε χαρτί και να το σχεδιάσω. Να δω τα βιβλία τα σχολικά και να δω ποια κομμάτια πρέπει να δουλέψω. Έφτασα όμως σε κάποια συμπεράσματα και ευτυχώς βρήκα πρόσφορο έδαφος από το σχολείο. Έτσι για φέτος θα ξαναδουλέψω με την πρώτη Λυκείου αλλά σε περιβάλλον MOODLE και θα εγγραφούν όλοι οι μαθητές. Ρωτώντας πέρυσι οι περισσότεροι μαθητές είχαν ευρυζωνικές αλλά μερικοί δεν έχουν ελευθερία χρήσης από τους γονείς τους.

Τι έχω σκοπό να κάνω και κυρίως γιατί, γιατί νομίζω ότι αυτό είναι το περισσότερο συνηθισμένο ερώτημα.

Θα κάνω ένα FORUM. Όλοι οι μαθητές θα μπορούν να γράφουν τις απορίες τους και εγώ δεσμεύομαι ότι πριν μπω στην τάξη θα ενημερώνομαι. Αλλά θα υπάρχει καταληκτική ώρα.Δηλαδή την προηγούμενη μέρα πριν την διδασκαλία μέχρι τις 10 το βράδυ θα ενημερώνομαι για ό,τι απορίες έχουν καταχωρηθεί. Αυτό για να μη δημιουργηθεί θέμα του τύπου μα έβαλα ερώτηση στις 2 μμ (μετά μεσονύκτιο) γιατί δεν την είδατε (!!!). Εγώ δεν πρόκειται να απαντήσω γραπτά στο FORUM αλλά αν κάποιος άλλος μαθητής θέλει να απαντήσει σε κάποιο συμμαθητή. Έτσι δίνεται μια ανατροφοδότηση από τους μαθητές όταν έχουν διαβάσει στο σπίτι το μάθημα. Και οι μαθητές – οι οποίοι έχουν μια πολύ μεγαλύτερη εξοικείωση με τα FORUMS πολύ σύντομα θα αισθάνονται σαν το σπίτι τους.

Θα κάνω τρία διαγωνίσματα για λύση στο διαδίκτυο με αυτόματη διόρθωση και βαθμολόγηση. Το κίνητρο για τους μαθητές θα είναι η εξοικείωση με το θέμα του διαγωνίσματος και όσοι ασχοληθούν θα μετρήσει μόνο θετικά. Από την άλλη ακόμα δεν έχω βρειμια ικανοποιητική λύση για αυτούς που δεν θα μπουν να το δουλέψουν. Εννοείται ότι θα υπάρχει και παραδοσιακό διαγώνισμα εντός τάξης, για όλους.

Θα κάνω ένα λεξικό, το οποίο θα συγγράψουν οι ίδιοι οι μαθητές. Όλοι οι όροι του μαθήματος θα καταχωρούνται από τους μαθητές και ταυτόχρονα και ελέγχονται από τους ίδιους με μια κλίμακα αξιολόγησης. Έτσι θα φτιάξουν κάτι δικό τους που θα μείνει για τους επόμενους.

Θα ανεβάσω παλιά θέματα σαν βιβλιοθήκη ή βάση δεδομένων για να μπορούν οι μαθητές να ενημερώνονται για την μορφή των θεμάτων και να κάνουν εξάσκηση αν θέλουν.

Το τελευταίο είναι ένα chat. Για αυτό ιδέα είναι πάλι του Γιώργου. Θα το εφαρμόσω και εγώ πριν το διαγώνισμα και σε προκαθορισμένη μέρα και ώρα. Γιατί; Μιλάνε πολύ καλύτερα οι μαθητές όταν δεν έχουν τον καθηγητή απέναντι, και να αισθάνονται ότι υπόκεινται σε άμεση κριτική. Όλο το τμήμα θα γίνει μια παρέα και θα συζητάνε για το μάθημα από όπου και αν βρίσκονται. Εννοείται ότι εδώ πρέπει να μπουν κάποιοι κανόνες για τον τρόπο που θα στηθεί και πρέπει επίσης να είμαστε πολύ αυστηροί στο ραντεβού.

Θεωρώ ότι είναι λίγα αλλά προχωράω με μετρημένα βήματα γιατί δεν ξέρω πως θα το αντιμετωπίσω. Όταν μπουν οι πρώτες βάσεις και στηθούν οι πρώτες υποδομές μετά θα μπορέσω να περάσω σε WiKi ή μάθημα ή να ανεβάσω προγράμματα και applets. Αυτά δεν ξέρω καν πως είναι και που τα βρίσκω. Έτσι σιγά σιγά θα μάθω και εγώ πως γίνονται τα πράγματα και σιγά σιγά θα μπορέσουν και οι μαθητές να εξοικειωθούν με τις λειτουργίες.

Έγραψα τελικά πολλά. Και πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι έδωσα την εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν. Σίγουρα όμως μέσα στη χρονιά που θα έρθει θα σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου από τα βήματα αυτά.

Θα ακολουθήσει τελικά και τρίτο μέρος όπου θα μεταφέρω την εικόνα των πραγμάτων που θα έρθουν από το πως αντέδρασαν οι συνάδελφοι. Έχει ενδιαφέρον. Αύριο όμως … (η συνέχεια όπως λέγανε σε κάποια σήριαλ!!!)

Τη καλησπέρα μου.

Η μορφή των πραγμάτων που θα έρθει – Μέρος 1

Posted on : 16-07-2009 | By : manaliss | In : Γενικά, Εκπαιδευτικά, Κοινωνικά

Tags: , , , , ,

3

Είναι δύσκολο να μπορέσεις να προβλέψεις την μορφή των πραγμάτων. Πολλές φορές λέμε πράγματα ή σκεφτόμαστε πράγματα για το πως θα είναι το πράγμα στο μέλλον  και μετά το ξεχνάμε ή το βλέπουμε να γίνεται. Σε αυτό θα θέμα θα σταθώ αναφέροντας τρία περιστατικά από τη ζωή μου με σκέψεις για το μέλλον. Τα δύο από αυτά είναι ήδη πραγματικότητα το τρίτο… θα γίνει το Σεπτέμβρη.

Είμαστε στο 1970 περίπου όταν ο αδελφός μου γύρω στα 11-13 τότε ζωγραφίζει… αυτοκίνητα. Καθόλου πρωτότυπο μια και τα αγόρια σε αυτή την ηλικία συνήθως ζωγραφίζουν αυτοκίνητα ή αεροπλάνα, μια φάση που κρατάει 5-6 χρόνια. Τότε λοιπόν σχεδίαζε κάποια αυτοκίνητα πόλης όπως τα έλεγε, περίεργα, με μικρούς προβόλους, η “κουτιά”, ή ενός όγκου, τότε που τα αυτοκίνητα ήταν δυο ειδών : ή “κούρσες” (τριών όγκων οικογενειακά) ή “νεκροφόρες” ή “του υδραυλικού” (τα station wagon).  Φυσικά και το ξεπέρασε και τα χαρτιά πετάχτηκαν προ πολλού. Σήμερα όμως αυτά τα οχήματα κυκλοφορούν στο δρόμο. Λέγονται smart, IQ, CUBE και  αλλιώς.  Εγώ έχοντας την εικόνα μπορώ να τα θυμηθώ. Φυσικά και δεν είναι τα ίδια με τα σχέδια ενός δωδεκάχρονου του 1970. Όμως οι βασικές αρχές είναι οι ίδιες. Η βασική σκέψη είναι η ίδια. Αν σε εκείνες τις εποχές υπήρχε το διαδίκτυο του σήμερα, θα μπορούσε ενδεχομένως να τα είχαν δει και άλλοι.

Είμαστε στις αρχές της νέας χιλιετίας. Σκεφτόμουνα να αποκτήσω το πρώτο μου smart phone και το συζητούσα με τον κουμπάρο μου – στέλεχος σε πολυεθνική εταιρία παραγωγής λογισμικού. Στη κουβέντα λοιπόν μου λέει. Όλα αυτά για τα notebook έχουν ημερομηνία λήξης. Σε 5-6  χρόνια όλα αυτά θα έχουν καταργηθεί και θα είναι όλα σε ένα τηλέφωνο. Σήμερα αυτός κυκλοφορεί με ένα Blackberry Storm και εγώ με ένα LG Arena στη τσέπη. Και τα δυο κάνουν πολλά περισσότερα από αυτά που συζητάγαμε σαν δυνατότητες το 2003.  Και μάλλον ακόμα δεν τα έχουμε δει όλα.

Και πάμε στο σήμερα. Ή καλύτερα στο χθες.  Είχα υπηρεσία στο σχολείο. Κάθε Τετάρτη κάποιοι καθηγητές είναι στο σχολείο. Μας παίρνουν λοιπόν από την Διεύθυνση ΔΕ και μας ζήτησαν μια επίσημη βεβαίωση με τον αριθμό των μαθητών της Α΄γυμνασίου, για τα netbook και επίσης τα αριστεία και βραβεία. Και ρωτάω – γιατί δεν τα καταλαβαίνω μερικά πράγματα. Πόσοι διευθυντές Γυμνασίου είναι στο σχολείο τους 15 Ιουλίου για να υπογράψει επίσημο χαρτί με αυτές τις πληροφορίες. Και όταν το είπαμε η απάντηση ήταν απλή. Αν δεν τα έχουμε μέχρι τις 20 Ιουλίου δεν θα μπείτε στο πρόγραμμα. Φυσικά και τα είχαν. Αλλά εγώ όντας πονηρός και κακός και προκατειλημμένος και … έμπειρος σε τέτοιες διαδικασίες δεν μπορώ να μη σκεφτώ και το πονηρό και κακό, “άστους να τρέχουν και αν προλάβουν…”. Όμως αυτά τα ζητάνε μέχρι 30 Ιουνίου που  είναι όλο το σχολείο ενεργό. Και η δικιά μας διευθύντρια έφυγε 8 Ιουλίου (ίσως από τους ελάχιστους διευθυντές Γυμνασίου που “δεν το έκλεισαν” 30 Ιουνίου). Για το Λύκειο δεν συζητάμε γιατί προχθές πήραμε τα αποτελέσματα των ειδικών μαθημάτων και εχθές το γραφείο ήταν σε πλήρη σύνθεση για να ολοκληρωθούν κάποιες γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Για να ενημερώσω και όσους δεν ξέρουν. Θα δοθεί για όλα τα “πρωτάκια” του γυμνασίου ένα κουπόνι 450 € για την αγορά μαθητικού υπολογιστή ορισμένων και συγκεκριμένων προδιαγραφών – που έχουν ήδη δοθεί – και ουσιαστικά παραπέμπουν σε netbook.  Αλλά εγώ όντας πονηρός και κακός και προκατειλημμένος και … έμπειρος σε τέτοιες διαδικασίες δεν μπορώ να μη σκεφτώ τα εξής: Εγώ το πήρα πριν 6 μήνες αντί 400 € και ήταν από τα “μεγάλα” – με το σκληρό των 160 GB  και τα XP και 10άρα οθόνη (LG X 110). Και από εμένα έβγαλε ο πωλητής, ο κατασκευαστής, ο μεταφορέας, ο αποθηκάριος, το κράτος με τους φόρους, ο Μήτσος, ο Γιάννης (δεν τους ξέρω αλλά δεν θα υπάρχουν…θα υπάρχουν). Που θέλω να καταλήξω. ΑΝ το υπουργείο έκανε μια παραγγελία για περίπου 60-70.000 κομμάτια, πόσο νομίζετε ότι θα τα έπαιρνε; Σε μια τέτοια παραγωγή. Εγώ λέω 100 € και ίσως έβαλα και πολλά.  Δεν ξέρω τα του εμπορίου, αλλά σκέφτομαι ότι από την μεγάλη αλυσίδα που το πήρα εγώ, τα ενοίκια, οι μισθοί των δεκάδων υπαλλήλων που είχε το κατάστημα, τα ενοίκια, το “ρεύμα” και όλα όσα σημαίνει ένα τέτοιο κατάστημα μόνο από όλα αυτά, κάποιος πρέπει να τα πληρώσει. Και αυτό ο κάποιος είμαι εγώ ο τελικός καταναλωτής. Άρα… μάλλον καλά τα έβαλα.  Είναι και η ισοτιμία δολαρίου ευρώ που λειτουργεί υπέρ μας. Όλα καλά λοιπόν.

Και εντάξει το ποσό είναι υπεραρκετό. (Αν και, κατά τη δική μου ταπεινή άποψη, θα μπορούσαν τα 3/4 του ποσού ΑΝ είχαν εξοικονομηθεί να διατεθούν σε άλλα εποπτικά μέσα (projectors, οθόνες, DVD players και άλλα τέτοια), τα οποία να σημειωθεί ότι το καθένα κοστίζει όση μια επιδότηση netbook. (Σε τιμές τελικού καταναλωτή και όχι χονδρικές υπουργείου)

Και ωραία τα πήραμε. Αλλά “εμένα ο μπαμπάς μου, μου το είχε πάρει δώρο το καλοκαίρι….” και τώρα θα τα χάσω τα λεφτά; Όχι βέβαια… Θα πάρω δυο;;;; Να τα κάνω τι;;; Καλά θα βρεθεί κάποια λύση. Δεν “ξέρω ποια λύση” ακριβώς αλλά τα χρήματα δεν θα χαθούν και θα έχουμε win – win situation που λένε τα αμερικανάκια.” Δεν έχω κάτι υπόψη μου αλλά άκουσα πολλά για άλλες επιδοτήσεις τέτοιου τύπου.

Και εντάξει μπήκαμε στις τάξεις με τους νέους μας υπολογιστές, γυαλισμένους, φροντισμένους κλπ κλπ κλπ. Και απέναντί μας είναι ο καθηγητής. Ο ενημερωμένος στα ψηφιακά συστήματα με τα καινούργια προγράμματα τα ψηφιακά, ξέρετε αυτά που μας δώσανε και τα πήραν πίσω, όπως έχω ήδη γράψει, και οι ενημερωμένοι και πειθαρχημένοι μαθητές από την άλλη. Και ξεκινάμε.

– Ανοίξτε το πρόγραμμα …Ιστορίας.

– Κύριε εμένα δεν μου ανοίγει, λέει ο ένας.

– Κύριε που είναι αυτό;  λέει ο δεύτερος

– Κύριε μισό  λεπτό να ανοίξει λέει ο τρίτος

– Κύριε Ιστορία είπατε; Που είναι αυτό;

– Κύριε πάτησα λάθος κουμπί…

Να συνεχίσω ή το πιάσατε το υπονοούμενο; Θα γίνει χαμός. Διότι τα προγράμματα πρέπει να είναι idiot proof.  Όχι ότι οι  μαθητές ανήκουν σε αυτή τη κατηγορία. Κάθε άλλο. Αλλά είναι μάλλον βέβαιο ότι στον “κενό χρόνο” κάτι θα κάνουν, κάτι θα πατήσουν, κάποιο πρόγραμμα θα ανοίξουν, κάτι…. κάτι…. κάτι. Και αν έχει “φως” για άμεσο έλεγχο από το καθηγητή όπως διαφημίζει μια εταιρεία, ο καθηγητής μάλλον θα αλληθωρίσει για να παρακολουθήσει όλα τα φωτάκια.

Αυτό θα το δούμε μαζί να γίνεται… σε ένα δίμηνο περίπου με δεδομένο ότι όλα τα παιδιά θα προμηθευτούν έγκαιρα τα netbooks και όλα τα προγράμματα θα είναι έγκαιρα στα σχολεία, και όλες οι ψηφιακές εκδόσεις των βιβλίων θα είναι έγκαιρα έτοιμες.  Αλλά είπαμε εγώ είμαι κακός, …..

Τέλος πάντων. Τη καλημέρα μου και αφήστε τη σκέψη σας ελεύθερη να ταξιδέψει. Ονειρευτείτε και θα δείτε τελικά τα όνειρά σας να γίνονται πραγματικότητα.