Featured Posts

  • Prev
  • Next

Πηγαίνοντας για ψώνια…

Posted on : 21-02-2010 | By : manaliss | In : Γενικά, Κοινωνικά, Χωρίς κατηγορία, Ψυχολογία

Tags: , , , , ,

2

Το λεγόμενο shopping therapy, έχει μπει στη ζωή μας. Έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες για τον λόγο που μας κάνει να “βγαίνουμε για ψώνια” και κυρίως να αισθανόμαστε καλύτερα μετά από αυτά – συνήθως.

Κατά μία άποψη, μας έχουν πείσει ότι ζούμε σε κλουβιά, οδηγούμε κασόνια, ντυνόμαστε με κουρέλια, και άλλα τέτοια όμορφα και εμείς σε αντίδραση πάμε να ψωνίσουμε “για να τους δείξουμε εμείς τι είμαστε.” Κατά μια άλλη άποψη, βομβαρδιζόμαστε από τόση μαυρίλα στα ΜΜΕ που πηγαίνοντας στην αγορά και ψωνίζοντας αισθανόμαστε “ζωντανοί”  και ενεργοί.  Και πολλές άλλες ερμηνείες.

Εμείς,  τα αγοράκια, θεωρούμαστε εύκολοι πελάτες με τη λογική ότι, ή ξέρουμε τι θέλουμε και τα παίρνουμε και φεύγουμε, ή είμαστε “εύκολη λεία” στα χέρια της έμπειρης πωλήτριας, η οποία συνήθως μας “χειραγωγεί” δίνοντας μας αυτό που ναι μεν δε μας πολυαρέσει ή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε αλλά μας λέει ότι είναι πολύ ωραίο πάνω μας, ή είναι μοναδικό κομμάτι. Αν δε, είναι και “καλοβλεπούμενη” η πωλήτρια εκεί το έχουμε “χάσει”.

Τα κοριτσάκια όμως είναι “άλλοι” πελάτες.  Η σύζυξ έχει σταματήσει να “με παίρνει” για ψώνια μαζί της γιατί λέει την “αγχώνω”. Η αλήθεια είναι ότι τότε που “με έπαιρνε μαζί της” κατά κανόνα τηρούσα διπλωματική στάση και προσπαθούσα να μην δημιουργώ αρνητικές “ενέργειες”. Τέλος πάντων.

Την εμπειρία όμως των γυναικείων “ψώνιων” τα τελευταία χρόνια, την έχω με τη φίλη μου τη …Μαρία. Μετρώντας καμιά τριανταριά χρόνια σχέσης, βγαίνουμε αρκετά συχνά για να κάνει τα ψώνια της και κάθε φορά είναι μια εμπειρία. Βλέπετε δεν είμαι “σύζυξ” για να προκαλώ άγχος ή ενοχές, και έτσι εγώ το διασκεδάζω. Και αυτό είναι που δεν μπορεί να καταλάβει.Και συνήθως με ρωτάει : “Σε έπρηξα;” Η απάντηση είναι αρνητική. Συνήθως λέω πως “τη βρίσκω” να πηγαίνουμε για ψώνια. Εγώ όμως δεν της το έχω πει… αλλά “εκπαιδεύομαι”.

Κάνω τις παρατηρήσεις μου και μαθαίνω.

Ένα πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο “μικρά” είναι τα εμπορικά κέντρα. Μέσα σε μισή ώρα τα έχεις γυρίσεις ολόκληρα… Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα πας στα μαγαζιά που πρέπει.

Ας πούμε ένα άλλο πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο γρήγορα “σκανάρει” ένα μαγαζί (!!!) Όχι ράφι, μαγαζί. Δηλαδή από την πόρτα με μια ματιά “κόβει κίνηση”, κατευθύνεται στο τμήμα που την ενδιαφέρει, και με μια περιστροφή 360 μοιρών – αν προλάβει και την ολοκληρώσει – τα έχει δει όλα, χαράζει πορεία και διαλέγει… ( Η εμπειρία δεν κρύβεται άλλωστε).

Ένα άλλο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα επιλογής, και ξεδιαλέγματος. Σε ελάχιστο χρόνο μαζεύει κάποια κομμάτια, συνήθως μου πασάρει την τσάντα ή/και τα άλλα ψώνια ( ο κύριος “κρεμάστρα” ή “βαστάζος” ) και χάνεται στα δοκιμαστήρια. Καμιά φορά ρωτάει και τη γνώμη μου, αλλά συνήθως με την ίδια αγκαλιά που “χάθηκε” επανεμφανίζεται και αφήνει κάποια και κρατάει κάποια άλλα (αν κατά την άποψη της της “κάνουν”).

Η καλύτερη φάση είναι όταν “τρελαίνουμε” τους υπαλλήλους. Εκεί σπάμε πολύ πλάκα, τουλάχιστον εμείς. Είναι τόση η άνεση που έχουμε μεταξύ μας που τις περισσότερες φορές μας περνάνε για αντρόγυνο, και εκεί γίνεται το γέλιο. Η συνηθισμένη της έκφραση για μένα αν κάποια υπάλληλος πει για το “σύζυγο” είναι… “Δεν είναι δικός μου, δανεικός είναι…” και εκεί είναι που ξεραίνεται η υπάλληλος. Δεν θα ξεχάσω το σοκ που προκαλέσαμε σε μια υπάλληλο σε μαγαζί με παπούτσια όταν της αποκαλύψαμε την ηλικία μας, και την ηλικία των παιδιών μας. Εγώ ήθελα να την αποτελειώσω λέγοντας της ότι “εμείς οι δυο έχουμε πέντε παιδιά” αποκρύπτοντας της σημαντικές λεπτομέρειες, αλλά μου είπε να την “λυπηθώ” και κρατήθηκα. Πάντως φεύγοντας πήρε το μάτι μου την υπάλληλο να κάθεται αποκαμωμένη σε μια καρέκλα και μια συνάδελφό της να της κάνει αέρα.

Το γέλιο γίνεται στα καλλυντικά, όπου εγώ άσχετος ων, με τα διάφορα που κυκλοφορούν, από τη μια δεν βάζω γλώσσα μέσα σχολιάζοντας και από την άλλη λέω τις… βλακείες. Η δε υπάλληλος προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει για την αξία του χ καλλυντικού και τα άμεσα αποτελέσματα που θα εμφανίσει μετά από 10 μήνες εντατικής χρήσης. Τελικά μου φαίνεται ότι το σίγουρο  άμεσα αποτέλεσμα είναι αυτό της πληρωμής του προϊόντος αλλά αυτό ακούγεται πολύ “αντρικό”. (Βλέπετε “εμείς” δεν μπορούμε να καταλάβουμε…)

Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι οι υπάλληλοι γενικώς είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Αντέχουν το σοκ και διατηρούν την ευγένεια τους και την ηρεμία τους.

Με όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί μου “αρέσει να βγαίνω για ψώνια”. Κάθε φορά είναι και μια διασκεδαστική εμπειρία. Μπορώ να θυμηθώ μαγαζιά που “ντρέπομαι” να ξαναπάω, μετά την εικόνα που δώσαμε. Τέλος πάντων. Αν είναι έτσι το shopping therapy θα έλεγα ότι είμαι θιασώτης αυτής της θεραπείας.

Τη καλημέρα μου.

Δευτέρα πρωί στο σούπερ μάρκετ.

Posted on : 05-12-2009 | By : manaliss | In : Αυτοκριτική, Κοινωνικά, Μνήμες, Ταξιδιωτικά

Tags: , ,

3

Είπαμε το κλείσιμο του σχολείου έδωσε κάποιες αλλαγές στο καθημερινό μου πρόγραμμα. Έτσι βρέθηκα Δευτέρα πρωί στο Σούπερ Μάρκετ σε ώρα εντελώς ασυνήθιστη για μένα. Εκεί λοιπόν μπροστά στο πάγκο των τυριών έχοντας απέναντι μου τον Λευτέρη, υπάλληλο που με εξυπηρετεί πολλά χρόνια τώρα, ώστε τελικά να έχουμε και μια κουβέντα παραπάνω, έδινα μιά μια τις εντολές για το τι ήθελα. Σε κάποια φάση λοιπόν αφού είχα πάρει τα περισσότερα με ρωτάει αν θέλω κάτι άλλο και λέω …

– Να δω τι άλλο έχει γράψει το αφεντικό….

Πίσω μου λοιπόν ακούω μια φωνή…

– Χμ!!! Καταλαβα,…πάρε το κατάλογο από το τραπέζι και πήγαινε από το σούπερ μάρκετ….

Γυρνάω να δω ποιος είναι και βλέπω ένα κύριο… στη κλάση μου, κουστουμάτο και γραββατάτο, με μια λίστα για τα ψώνια στο χέρι να περιμένει μετά από  εμένα. Τον κοιτάω καλά…δεν τον είχα ξαναδεί…

– Περίπου …λέω. Εδώ πρέπει να πω οτι η λίστα για τα ψώνια είναι ένα σημείο αιχμής που συσπειρώνει όλη την οικογένεια και όλοι συνεισφέρουν – για να τη γεμίσουν εννοείται – . Και συνεχίζω…

…Ναι αλλά την προηγούμενη εβδομάδα έκανα την επανάστασή μου. Δεν πήγα καθόλου Σούπερ Μάρκετ και άφησα τη σύζυξ να ψωνίσει μόνη της…

– Καλά … απαντάει με ύφος όλο νόημα. Και συνεχίζει. Το έχω κάνει και εγώ αυτό και πήρε τα απολύτως απαραίτητα και την επόμενη φορά που πήγα φορτώθηκα τα διπλάσια.

– Μάλιστα… συμφώνησα και εγώ μια και ακριβώς τα ίδια έγιναν και σε μένα. Έχοντας το σουπερ μάρκετ ακριβώς απέναντι από το σπίτι μας, όντως πήγε δυο φορές πήρε ακριβώς ό,τι έλειπε και όσα ακριβώς χρειαζονταν και επέστρεψε. Σε σχόλιο μου γιατί δεν πήρες και το …. Η απάντηση ήρθε πληρωμένη:”Δεν μπορώ να κουβαλάω όσα μπορείς εσύ” (κν αν θες προχώρα… απέναντι είναι). Το αποτέλεσμα είναι ότι αφενός μεν δεν “κόλλωσε” η σύζυξ στα ψώνια και αφετέρου την επόμενη φορά η κατάσταση ήταν μεγαλύτερη.

Και συνεχίζει ο “συνάδελφος”…

-Έτσι λοιπόν και εγώ προτιμώ να κάνω τη δουλειά μου όπως ξέρω τόσα χρόνια και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο…

– Χμ !! (σειρά μου τώρα) Ναι έτσι είναι. Πάντως καλά είναι – γυρνάω και λέω στο Λευτέρη…Τώρα είμαι πιο ήσυχος.

– Γιατί;  με ρωτάει ο Λευτέρης (που πολύ το διασκέδαζε όλο αυτό το παιγνίδι).

– Μα γατί δεν αισθάνομαι μόνος μου πλέον…..

– Ααααααα! Ναιιιιι…. και πολλοί άλλλλοοιιιι  μου λέει με νόημα ο Λευτέρης που προφανώς λόγω θέσης πολλά είχε δει.

Γελάσαμε και οι τρεις και σκορπίσαμε… και μη ξανακούσω αηδιές για αδύνατο φύλο και άλλες ……ς γιατί όποιος τις πει θα βρεθεί μπλεγμένος….

Τη καλημέρα μου.