Η Τελλάς τα κατάφερε και με έχει αφήσει για μια εβδομάδα χωρίς ΙΝΤΕΡΝΕΤ και σήμερα χωρίς τηλέφωνο. Έχω τα νεύρα μου αλλά τι να κάνω.
Έχω βγεί στο μπαλκόνι λοιπόν και “ψαρεύω” ασύρματα δίκτυα γειτόνων… ρεζίλια. Τέλος πάντων. Γιαυτό θα πάρω και εγώ τα κουβαδάκια μου και θα πάω αλλού να παίξω.
Μέχρι να αποκατασταθεί η τάξη… υπομονή.
Τη καλησπέρα μου….
ΥΓ γρήγορα να το στείλω μην αλλάξει ο άνεμος και χάσω τη σύνδεση…
Τα νεύρα μου.
Δεν θα πω πολλά εδώ. Νομίζω ότι ο ενθουσιασμός μου είναι φανερός στην προηγούμενη καταχώρηση.
Απλά αισθάνομαι “φωτισμένος” (από το Elluminate που είναι το όνομα του περιβάλλοντος εργασίας). Ένα μοναδικό περιβάλλον web seminar.
Εδώ θα δώσω δυο – τρεις βασικές οδηγίες για όποιον θέλει να μας επισκεφτεί.
1. Εδώ μπορείτε να βρείτε τον σύνδεσμο για να παρακολουθήσετε το σεμινάριο.
2. Το σεμινάριο θα γίνει την Πέμπτη 7-8.30 το απόγευμα.
3. Η ατζέντα του είναι πάνω στο δίκτυα επικοινωνίας που έχουν αναπτυχθεί στις φυσικές επιστήμες και μπορείτε να τη δείτε εδώ.
4. Κατά την εγγραφή σας να χρησιμοποιήσετε λατινικούς χαρακτήρες γιατί “δεν σας βλέπει” με Ελληνικά.
5. Αν θέλετε να μιλήσετε καλό θα είναι να έχετε μικρόφωνο – λογικό – αλλά σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να έχετε και ακουστικά γιατί αλλιώς κάνει ηχώ και τελικά δεν ακούγεται κανείς.
6. Μπορείτε να μπείτε στο περιβάλλον του Elluminate για να εξοικειωθείτε. Για να το κάνετε αυτό μπορείτε να μπείτε εδώ, να κάνετε εγγραφή και μετά να έχετε μια δική σας αίθουσα μέχρι 3 άτομα για να το ψάξετε. Δεν πειράζει ας είστε και μόνος σας.
Αυτά τα ολίγα λοιπόν σήμερα. Περάστε μεθαύριο να σας δούμε. Ρίξτε και μια ματιά στην ατζέντα και προετοιμαστείτε να πείτε και δυο λόγια.
Τη καλησπέρα μου.
Πόσα άραγε από αυτά που εμείς θεωρούμε δεδομένα, δεν είναι.Πόσα άραγε από αυτά που εμείς θεωρούμε άχρηστα δεν είναι. Έχουμε μάθει σε μια καταναλωτική κοινωνία που όταν κάτι παλιώσει απλά το αλλάζουμε. Όμως τι τα κάνουμε τα παλιά;
Μια από τις σύγχρονες τάσεις είναι το Re-Use. Γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Φέτος το Αίγιο δεν μου πήγε καλά. Λίγο οι εξετάσεις του Κυριάκου, λίγο τα διαβάσματα, λίγο το ότι τα παιδιά “μεγαλώσανε” και το βαριούνται… πάω σπανία. Όμως είχα υποσχεθεί έναν υπολογιστή στο Γιωργάκη. Ο Γιωργάκης είναι 10 χρονών και έχει άλλα δυο αδελφάκια. Αλλά κομπιούτερ δεν είχε. Έτσι μια και εμένα ο Άη Βασίλης μου έφερε το δώρο μου τα Χριστούγεννα, μου περίσσευε ένας κομπιούτερ. (Δεν θέλω σχόλια εδώ) .Βλέπετε ανακυκλώθηκαν όλοι οι υπολογιστές στο δίκτυο και έμενε ένας. Δρομολογήθηκε λοιπόν για δώρο. Χθες τελείωσα με το φορματ, μπήκαν τα απαραίτητα προγράμματα. Φρόντισα να είναι portable, για να είναι ελαφριά και να μη πιάνουν πολύ χώρο στο σκληρό. Ένα γερό πλύσιμο… και έτοιμος. Αύριο έχουμε delivery. Βλέπετε το σχολείο τελείωσε χθες και έχουμε ανάγκες.
Για κοιτάξτε γύρω σας…έχετε αρκετά πράγματα;Μήπως είναι πάρα πολλά; Μήπως θα εξυπηρετούσε να “ελαφρύνει” το σπίτι σας δίνοντας ότι δεν χρειάζεστε. Μήπως πρέπει να ξεφύγουμε από το… “μα κόστισαν τόσα λεφτά…τα λυπάμαι.” Κόστισαν τόσα τότε που αγοράστηκαν. Και είχαν μια χρήση τότε που αγοράστηκαν. Τώρα πιάνουν χώρο. Πόσο καιρό έχετε να τα αγγίξετε. Μήπως είναι καιρός να τα “διώξετε” Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο όσο και αν ακούγεται περίεργο.
Να σας εξηγήσω. Προ καιρού έδωσα μια σειρά από τα VITA. Ήταν από το 1 μέχρι περίπου το 100 (σχεδόν χωρίς κενά). Σκέφτηκα λοιπόν, ότι θα ήταν καλό να πάει σε κάποιο φορέα με θέμα την οικογένεια, οικογενειακά προβλήματα, μια και στα θέματα του (τουλάχιστον τότε) είχε θέματα, κοινωνικά, ψυχολογικά, απλουστευμένη ιατρική, ψυχολογία και και και…Λοιπόν κανείς δεν τα ήθελε… και πήγαν ανακύκλωση.
Το ίδιο και με μια σειρά από “ΤΑ ΜΑΣΤΟΡΕΜΑΤΑ”. Εκεί σκέφτηκα, φυλακές, επανένταξη κλπ κλπ κλπ… πήγαν ανακύκλωση
Πολλά βιβλία πληροφορικής. Κάποια ήταν από προγράμματα που δεν υπάρχουν πια και εντάξει πήγαν ανακύκλωση. Παρόλα αυτά άφησα κάποια που είχαν θέμα πάνω στο κάδο μήπως βρουν μια δεύτερη χρήση.
Στα βιβλία νομίζω ότι το ΙΝΤΕΡΝΕΤ έχει κερδίσει. Κανείς πια δεν διαβάζει βιβλία.
Τα άλλα όμως… Σκεφτείτε την επόμενη φορά που θα αλλάξετε μια συσκευή ή θα αναβαθμίσετε τον υπολογιστή σας. Πριν τα βάλετε σε ένα ντουλάπι και χάσουν ακόμα περισσότερο την αξία τους, χαρίστε τα. Κοιτάξτε ποιος τα έχει ανάγκη και δώστε τα. Τώρα στις δύσκολες αυτές ώρες έχει μεγαλύτερη αξία…Α!!!Μια και το θυμήθηκα…Πόσοι αλλάξανε τηλεόραση λόγω ΜΟΥΝΤΙΑΛ; Και την παλιά τι την κάνατε;
Τέλος πάντων. Μοιραστείτε το “θησαυρό”. Μη ντραπείτε να ρωτήσετε αν τον θέλει κάποιος. Δείτε και στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ αν και πιθανόν να απογοητευτείτε στις συνεννοήσεις. Αν είναι να χάσεις μισή μέρα για να χαρίσεις τα πράγματά σου τα αφήνεις στο πεζοδρόμιο. Πάντως υπάρχουν πολλοί που αξιοποιούν τα “παλιά”
Νομίζω ότι πρέπει να έχω γράψει 10 φορές τα ίδια και τα ίδια… Δεν πειράζει.
Τη καλησπέρα μου.
Διότι πως αλλιώς να το πω ότι με έχουν πεθάνει τα παΐδια μου, τα πόδια μου πονάνε και τα χέρια μου μου θυμίζουν την ύπαρξή τους σε κάθε κίνηση που κάνω.
Για να εξηγήσω τι έγινε. Είπαμε σήμερα να παίξουμε ένα “μπασκετάκι” μαθητές καθηγητές. Εγώ μπάσκετ δεν παίζω. Ποτέ δεν έπαιζα, γιατί δεν μπορώ τους εκρηκτικούς ρυθμούς του. Από την άλλη είναι και η κλασσική φυσική με την “αδρανειακή μάζα”… Σε απλά ελληνικά… Μέχρι να επιταχύνω, θέλω κάποιο χρόνο, όπως και αντίστοιχα στις επιβραδύνσεις. (ο νοών νοείτω και μέχρι εκεί). Παρόλα αυτά αποδέχθηκα την πρόσκληση και βρέθηκε με πλήρη εξάρτηση στο γήπεδο.
Το ζέσταμα το κάναμε χαλαρά, για να μη καούμε και δεν μπορέσουμε να παίξουμε. Η ευστοχία μου στηριζόταν στην ευστοχία…των άλλων αλλά τι να κάνεις γιαυτό είναι ομαδικό το άθλημα. Άρα η θέση μου ήταν κάτω από το καλάθι, μήπως πάρω κάποιο ρεμπάουντ αλλά και για κάποιο σκρινάρισμα σε επίθεση. ΟΚ μέχρι εκεί το κατέχω το άθλημα. Ευτυχώς είμασταν αρκετοί και οι αλλαγές έδιναν και έπαιρναν.
Είχαμε και την κερκίδα, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν καταπληκτική γιατί εμψυχώνανε και χειροκροτούσανε και τις δυο ομάδες, αν και οι περισσότεροι ήταν μαθητές. Όπως επίσης χειροκροτούσανε στις καλές προσπάθειες από όπου και αν προέρχονταν. Δηλαδή απλά ήταν καταπληκτική. Όπως ίσως θα έπρεπε να είναι παντού.
Ακούστηκαν πολλά σχόλια για τους καθηγητές…
Ο «κατάσκοπός μας» – που το καταδιασκέδασε από τα σχόλια – αναμεταδίδει:
Για το γενικό Διευθυντή – για παράδειγμα : Αυτός ξέρει μπάσκετ… (μάλλον δεν το περιμένανε)
Για τον θρησκευτικό και την επιτυχία του στα rebound το σχόλιο ήταν ότι : Τον σηκώνουν οι …αρχάγγελοι. (έχει υψηλά κονέ) Προς το παρόν δεν έχουμε το πλήρες κείμενο της «αναφοράς» αλλά θα ξέρουμε σύντομα.
Τα στατιστικά λένε ότι MVP (Most Valued Player) ήταν ο φυσικός μας, ο οποίος να σημειωθεί ότι είναι και ο γηραιός της ομάδας. Άμα το «έχεις» φαίνεται. Και είναι φανερό ότι ο Αντώνης το έχει. Άσχετα αν το διακωμωδήσαμε με σχόλια για στροφορμές ( όταν γυρνούσε στη στεφάνη και έβγαινε έξω…) ή όταν έξω από τη ρακέτα ακουγότανε ξαφνικά ένα «φραπ» και έμπαινε το τρίποντα. (εκεί μιλάγαμε για γωνίες βολής και άλλα τέτοια…). Η μέση ηλικία της καθηγητικής ομάδας ήταν περίπου 45.
Πάντως δεν μας λυπήθηκαν… η αλήθεια είναι. Αλλιώς πώς να εξηγήσεις ότι ο γενικός διευθυντής «μέτρησε» το γήπεδο σε μια διεκδίκηση, και ο μαθηματικός μας βρέθηκε «ιπτάμενος» να διεκδικεί την μπάλα.
Άντε να το πω… Τελικά νικήσαμε με έναν ολόκληρο πόντο διαφορά. Και για τυχόν απορίες – κακίες ο αγώνας τελείωσε με ρολόι και όχι μόλις αρχίσαμε να κερδίζουμε.
Το σίγουρο είναι ότι όλοι κερδίσαμε. Μικροί μεγάλοι. Προσωπικά το καταδιασκέδασα αλλά αν κρίνω και από τιε εκφράσεις όλων των παρισταμένων δεν ήμουνα ο μόνος. Τα ντοκουμέντα τα έχουμε έτοιμα. Τώρα θα δω τι μπορώ να εμφανίσω. Για να δω…
Νομίζω ότι γίνεται φανερή η ένταση και το πάθος.
Αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου.
Κάποιες πρώτες σκέψεις που μου ήρθαν διαβάζοντας το σχέδιο που κυκλοφόρησε για το Νέο Σχολείο. Γιατί τα γράφω αυτά; Όπως πάντα γιατί έτσι θέλω και από την άλλη για να κυκλοφορήσουν κάποιες σκέψεις μήπως τελικά βγει κάτι καλό. Η αλήθεια είναι ότι 21 χρόνια στην εκπαίδευση, μάλλον κρατάω μικρό καλάθι, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να είμαστε συνέχεια στη γκρίνια και στη μιζέρια. Ας τα δούμε λοιπόν, και ….βλέπουμε.
Από την άλλη με έπιασε και μια παράγραφος στον επίλογο για το ανοικτό προσκλητήριο και επειδή “Ναι με νοιάζει!” θα τα βάλω κάτω, και θα στείλω και ένα σύνδεσμο στην Υπουργό, για να βάλω και σε εφαρμογή την ψηφιακή υπόσταση της νέας κυβέρνησης. (για μένα πρώτη φορά κάτι τέτοιο).
Ας τα δούμε, όπως εγώ τα βλέπω αλλά και όπως έχω “μαζέψει” εικόνες από συναδέλφους και φίλους.
Σε πρώτη φάση ναι μου φαίνεται θετικά πολλά από αυτά που αναφέρονται. Έχω όμως πολλές απορίες.
Έχοντας μια εμπειρία σε υπολογιστές περίπου 26 χρόνων και έχοντας περάσει όλες τις τεχνολογικές εξελίξεις, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι πολύ δύσκολα θα γίνουν όλα αυτά. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να ξεκινήσουν αλλά…
Πως θα γίνει η αναβάθμιση του ρόλου του καθηγητή όταν σε πολλά πολλά σχολεία το γραφείο καθηγητών είναι τόσο γεμάτο από γραφεία που όλοι στριμώχνονται και κανείς δεν έχει το δικό του χώρο εργασίας, αλλά βολεύεται όπου μπορεί.
Πως θα μπορέσουν οι συνάδελφοι που είναι στην ηλικία περίπου των 50 -σαν εμένα δηλαδή – και δεν αισθάνονται τόσο εξοικειωμένοι με τις νέες τεχνολογίες να μπορέσουν να περάσουν από το καθηγητοκεντρικό μοντέλο στο μαθητοκεντρικό μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ( μέχρι το 2013 θα έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία).
Οι υποδομές – αυτό με το δίκτυο των οπτικών ινών πολύ με έπιασε – πως θα ολοκληρωθούν; Και καλά στα μεγάλα αστικά κέντρα, πες εντάξει αλλά παραέξω; Πάλι δυο – ή και παραπάνω ταχύτητες – μου μυρίζουν.
Προχωρώντας παραπέρα στο τμήμα Α2 που μιλάει για το μαθητή, έχουμε πολύ δουλειά, γιατί σαφώς η νέα γενιά κινείται πολύ πιο άνετα από εμάς στις νέες τεχνολογίες αλλά δεν έχουν τα κριτήρια να επιλέξουν τι θα δουν. Πολλές φορές βρίσκουν “σκουπίδια” αλλά και “θησαυρούς”. Εκεί εμείς πρέπει να μπορέσουμε να τους αναπτύξουμε κριτήρια επιλογής. Και είναι άραγε εύκολο αυτό όταν στη μέση οικογένεια το ΙΝΤΕΡΝΕΤ έχει δαιμονοποιηθεί μια και όποτε αναφέρεται στα ΜΜΕ έχει να κάνει με παιδεραστές, εγκλήματα, απάτες και άλλα τέτοια. Γιατί κακά τα ψέματα ο μέσος γονιός δεν θα δει τις ειδικές εκπομπές αλλά θα “ακούσει” τις ειδήσεις και ό,τι αυτές δείχνουν.
Στο τμήμα Β1 που μιλάει για τους άξονες στον άξονα 3 για τον εκπαιδευτικό έχω μια ένσταση που τη φωνάζω πολλά χρόνια. Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί ήταν με διάφορες “τεχνικές” αποκλεισμένοι από τις πιστοποιήσεις. Αρχικά με την υποχρεωτική παρακολούθηση των σεμιναρίων προκειμένου να πάρουν την πιστοποίηση ( ενώ οι μόνιμοι και αναπληρωτές συνάδελφοι του δημοσίου μπορούσαν εφόσον γνώριζαν τη χρήση των Η/Υ να πάρουν μέρος στις εξετάσεις χωρίς την υποχρεωτική παρακολούθηση των σεμιναρίων) και μετά με την ποσόστωση του 6 % που δίνανε στις θέσεις. Τώρα που ολοκληρώνεται η επιμόρφωση στο Β επίπεδο για τη συμμετοχή χρειάζεται ο κωδικός του επιμορφούμενου από την επιμόρφωση του Α επιπέδου. Άρα … πάλι απέξω. Το δε σχολικό δίκτυο που έχει πολύτιμο και χρήσιμο υλικό δόθηκε η δυνατότητα πρόσβασης στους καθηγητές αορίστου χρόνου μόλις φέτος.Αλήθεια γιατί οι καινούργιοι συνάδελφοι – που το έχουν και μεγαλύτερη ανάγκη – θα πρέπει για 6 χρόνια (2 + 4 χρόνια ) να είναι αποκλεισμένοι από αυτή τη πηγή των πληροφοριών ποτέ δεν το κατάλαβα…Η δική μου αίτηση για κωδικό και έγκριση εκκρεμεί από τα τέλη Νοέμβρη και ακόμα δεν έχω πάρει απάντηση. Άρα… πάλι “στο κήπο” οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί.
Στον τέταρτο άξονα που αναφέρεται στα ψηφιακά βιβλία, ελπίζω και εύχομαι η έννοια του ψηφιακού χώρου και ψηφιακής τάξης να μη μείνει σε αυτό το επίπεδο γιατί τότε το μόνο που θα πετύχουμε θα είναι να αδειάσει η σχολική τσάντα. Έτσι οι ορθοπεδικοί γιατροί θα έχουν μικρότερη πελατεία αλλά θα αυξηθεί η πελατεία των οφθαλμιάτρων μια και όλα τα παιδιά πλέον θα είναι “καρφωμένα” μπροστά σε ένα μόνιτορ. Δεν νομίζω ότι μόνο αυτό φτάνει. Όσον αφορά τα e-book παρακαλώ πάλι μη γίνουμε η χαρά των εμπόρων όπως έγινε με τα netbooks. Ας μπει το υπουργείο στη διαδικασία να τα αποκτήσει μαζικά πετυχαίνοντας τιμές ανταγωνιστικές αλλά προσφέροντας σε όλους τους μαθητές το “ίδιο μηχάνημα” δίνοντας τη δυνατότητα καλύτερου ελέγχου και χρήσης ( ο ένας θα βοηθάει τον άλλο).
Στο τμήμα Β2 που αφορά τους καθηγητές νομίζω ότι κάτι όντως πρέπει να γίνει. Όλοι τα συζητάμε μεταξύ μας αλλά όλοι τα ξορκίζουμε μόλις μας τα αναφέρουνε κάποιοι ότι γίνεται το ένα ή γίνεται το άλλο. Εμένα σαν ιδιωτικό εκπαιδευτικό δεν με αφορούν προσωπικά αλλά νομίζω ότι όλοι ξέρουμε για τι μιλάμε. Αν τα κάνει αυτά που λέει μάλλον καλό θα είναι.
Στο τρίτο μέρος αναφέρονται πολλά. Η αλήθεια είναι ότι με έχει τρομάξει η σπουδή με την οποία γίνονται όλα. Φοβάμαι ότι πάλι μικροί (μαθητές) – μεγάλοι (καθηγητές – γονείς) θα τρέχουμε να προσαρμοστούμε και να καταλάβουμε τι γίνεται.
Το θέμα της επιμόρφωσης των καθηγητών, δεν ξέρω, αλλά έχω κάποιες επιφυλάξεις… Και νομίζω τις ίδιες επιφυλάξεις έχουν όσοι έχουν παρακολουθήσει επιμορφώσεις. Ο χαρακτηρισμός “χαμένος χρόνος” ακούγεται δυστυχώς πολύ συχνά. Φυσικά πάντα υπάρχουν οι λαμπρές εξαιρέσεις, αλλά ο κανόνας είναι … χαμένος χρόνος.
Για των κλάδο των φυσικών επιστημών πως μιλάμε για αναβάθμιση όταν υπάρχουν συνάδελφοι που πάνε στα ΕΚΦΕ με το “κουτάκι” για να πάρουν μια άσκηση και μετά να τα επιστρέψουν για τους άλλους. Όταν τα εργαστήρια είναι συνήθως αποθήκες. Και βέβαια μιλάμε για πειράματα επίδειξης συνήθως μια και τα παιδιά είναι πολλά για μετωπικό εργαστήριο, για να μη πούμε ότι μη έχοντας εργαστηριακή παιδεία οι μαθητές, υπάρχει και ο κίνδυνος λόγω της αδυναμίας εποπτείας. (Ένας καθηγητής με 20-25 μαθητές).
Το ξέρω ότι έβγαλα γκρίνια πάλι αλλά είναι σκέψεις και ανησυχίες που υπάρχουν και καλό είναι να ακούγονται. Φυσικά δεν μπορώ ούτε να καταγράψω όλα τα καλά (γιατί υπάρχουν και αυτά) ή όλα τα κακά (αυτά είναι επίσης πολλά). Θα ήθελα όμως να αναφέρω ανθρώπους που εδώ και πολλά χρόνια έχουν βάλει τους υπολογιστές στην διδακτική πρακτική τους και ειλικρινά έχουν πολλά να προσφέρουν – αν τους ζητηθεί η βοήθεια τους – Αυτοί που θα αναφέρω σίγουρα αποτελούν ένα μικρό δείγμα και είναι αυτοί που προσωπικά γνωρίζω. Σίγουρα είναι πολύ περισσότεροι. Πρώτος στο μυαλό μου έρχεται ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος με τη κοινωνική δικτύωση για τις φυσικές επιστήμες (Το ξεκίνησε μαζί με το Βαγγέλη Κολτσάκη – αν θυμάμαι καλά) και μέσα στο καλοκαίρι έφτασε τα 300 μέλη κάτι που δείχνει την ανάγκη των συναδέλφων για επικοινωνία και βοήθεια. Φυσικά έχει και τη προσωπική του προσπάθεια μέσα από το MOODLE Μετά ο Διονύσης Μάργαρης με ένα άλλο δίκτυο ανταλλαγής υλικού. Αλλά και τη δική του προσπάθεια σε blog. Ακολουθεί ο Παντελής Μπαζάνος με τη σελίδα του. Και πόσοι άλλοι. Όλοι αυτοί ξεκίνησαν το μοναχικό δρόμο της εξερεύνησης και πολλές φορές αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία (στη καλύτερη) ή και την επιθετικότητα (στη χειρότερη περίπτωση) των συναδέλφων. Τα ξέρω από πρώτο χέρι μια και η δική μου διαδρομή φαίνεται στη καρτέλα “Το ψηφιακό μου ίχνος”. Προχώρησαν και έδωσαν στους μαθητές τους μια πρόγευση από το μέλλον. Αν το ψάξουν από το υπουργείο σίγουρα θα βρουν ανθρώπους που έχουν την εμπειρία και κυρίως τη διάθεση να μοιραστούν αυτή την εμπειρία με όλους. Ο κόσμος είναι έξω και “Ναι τους νοιάζει!” και περιμένει να τους ρωτήσετε και να σας δώσουν την εμπειρία τους. Εμπειρία που, όσο μεγάλα παράθυρα και αν έχει το Υπουργείο Παιδείας, δεν φτάνει μόνη της εκεί.
Τη καλημέρα μου.
Το λεγόμενο shopping therapy, έχει μπει στη ζωή μας. Έχουν δοθεί διάφορες ερμηνείες για τον λόγο που μας κάνει να “βγαίνουμε για ψώνια” και κυρίως να αισθανόμαστε καλύτερα μετά από αυτά – συνήθως.
Κατά μία άποψη, μας έχουν πείσει ότι ζούμε σε κλουβιά, οδηγούμε κασόνια, ντυνόμαστε με κουρέλια, και άλλα τέτοια όμορφα και εμείς σε αντίδραση πάμε να ψωνίσουμε “για να τους δείξουμε εμείς τι είμαστε.” Κατά μια άλλη άποψη, βομβαρδιζόμαστε από τόση μαυρίλα στα ΜΜΕ που πηγαίνοντας στην αγορά και ψωνίζοντας αισθανόμαστε “ζωντανοί” και ενεργοί. Και πολλές άλλες ερμηνείες.
Εμείς, τα αγοράκια, θεωρούμαστε εύκολοι πελάτες με τη λογική ότι, ή ξέρουμε τι θέλουμε και τα παίρνουμε και φεύγουμε, ή είμαστε “εύκολη λεία” στα χέρια της έμπειρης πωλήτριας, η οποία συνήθως μας “χειραγωγεί” δίνοντας μας αυτό που ναι μεν δε μας πολυαρέσει ή δεν είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε αλλά μας λέει ότι είναι πολύ ωραίο πάνω μας, ή είναι μοναδικό κομμάτι. Αν δε, είναι και “καλοβλεπούμενη” η πωλήτρια εκεί το έχουμε “χάσει”.
Τα κοριτσάκια όμως είναι “άλλοι” πελάτες. Η σύζυξ έχει σταματήσει να “με παίρνει” για ψώνια μαζί της γιατί λέει την “αγχώνω”. Η αλήθεια είναι ότι τότε που “με έπαιρνε μαζί της” κατά κανόνα τηρούσα διπλωματική στάση και προσπαθούσα να μην δημιουργώ αρνητικές “ενέργειες”. Τέλος πάντων.
Την εμπειρία όμως των γυναικείων “ψώνιων” τα τελευταία χρόνια, την έχω με τη φίλη μου τη …Μαρία. Μετρώντας καμιά τριανταριά χρόνια σχέσης, βγαίνουμε αρκετά συχνά για να κάνει τα ψώνια της και κάθε φορά είναι μια εμπειρία. Βλέπετε δεν είμαι “σύζυξ” για να προκαλώ άγχος ή ενοχές, και έτσι εγώ το διασκεδάζω. Και αυτό είναι που δεν μπορεί να καταλάβει.Και συνήθως με ρωτάει : “Σε έπρηξα;” Η απάντηση είναι αρνητική. Συνήθως λέω πως “τη βρίσκω” να πηγαίνουμε για ψώνια. Εγώ όμως δεν της το έχω πει… αλλά “εκπαιδεύομαι”.
Κάνω τις παρατηρήσεις μου και μαθαίνω.
Ένα πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο “μικρά” είναι τα εμπορικά κέντρα. Μέσα σε μισή ώρα τα έχεις γυρίσεις ολόκληρα… Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα πας στα μαγαζιά που πρέπει.
Ας πούμε ένα άλλο πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση είναι πόσο γρήγορα “σκανάρει” ένα μαγαζί (!!!) Όχι ράφι, μαγαζί. Δηλαδή από την πόρτα με μια ματιά “κόβει κίνηση”, κατευθύνεται στο τμήμα που την ενδιαφέρει, και με μια περιστροφή 360 μοιρών – αν προλάβει και την ολοκληρώσει – τα έχει δει όλα, χαράζει πορεία και διαλέγει… ( Η εμπειρία δεν κρύβεται άλλωστε).
Ένα άλλο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα επιλογής, και ξεδιαλέγματος. Σε ελάχιστο χρόνο μαζεύει κάποια κομμάτια, συνήθως μου πασάρει την τσάντα ή/και τα άλλα ψώνια ( ο κύριος “κρεμάστρα” ή “βαστάζος” ) και χάνεται στα δοκιμαστήρια. Καμιά φορά ρωτάει και τη γνώμη μου, αλλά συνήθως με την ίδια αγκαλιά που “χάθηκε” επανεμφανίζεται και αφήνει κάποια και κρατάει κάποια άλλα (αν κατά την άποψη της της “κάνουν”).
Η καλύτερη φάση είναι όταν “τρελαίνουμε” τους υπαλλήλους. Εκεί σπάμε πολύ πλάκα, τουλάχιστον εμείς. Είναι τόση η άνεση που έχουμε μεταξύ μας που τις περισσότερες φορές μας περνάνε για αντρόγυνο, και εκεί γίνεται το γέλιο. Η συνηθισμένη της έκφραση για μένα αν κάποια υπάλληλος πει για το “σύζυγο” είναι… “Δεν είναι δικός μου, δανεικός είναι…” και εκεί είναι που ξεραίνεται η υπάλληλος. Δεν θα ξεχάσω το σοκ που προκαλέσαμε σε μια υπάλληλο σε μαγαζί με παπούτσια όταν της αποκαλύψαμε την ηλικία μας, και την ηλικία των παιδιών μας. Εγώ ήθελα να την αποτελειώσω λέγοντας της ότι “εμείς οι δυο έχουμε πέντε παιδιά” αποκρύπτοντας της σημαντικές λεπτομέρειες, αλλά μου είπε να την “λυπηθώ” και κρατήθηκα. Πάντως φεύγοντας πήρε το μάτι μου την υπάλληλο να κάθεται αποκαμωμένη σε μια καρέκλα και μια συνάδελφό της να της κάνει αέρα.
Το γέλιο γίνεται στα καλλυντικά, όπου εγώ άσχετος ων, με τα διάφορα που κυκλοφορούν, από τη μια δεν βάζω γλώσσα μέσα σχολιάζοντας και από την άλλη λέω τις… βλακείες. Η δε υπάλληλος προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει για την αξία του χ καλλυντικού και τα άμεσα αποτελέσματα που θα εμφανίσει μετά από 10 μήνες εντατικής χρήσης. Τελικά μου φαίνεται ότι το σίγουρο άμεσα αποτέλεσμα είναι αυτό της πληρωμής του προϊόντος αλλά αυτό ακούγεται πολύ “αντρικό”. (Βλέπετε “εμείς” δεν μπορούμε να καταλάβουμε…)
Πάντως πρέπει να ομολογήσω ότι οι υπάλληλοι γενικώς είναι πολύ καλά εκπαιδευμένοι. Αντέχουν το σοκ και διατηρούν την ευγένεια τους και την ηρεμία τους.
Με όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό γιατί μου “αρέσει να βγαίνω για ψώνια”. Κάθε φορά είναι και μια διασκεδαστική εμπειρία. Μπορώ να θυμηθώ μαγαζιά που “ντρέπομαι” να ξαναπάω, μετά την εικόνα που δώσαμε. Τέλος πάντων. Αν είναι έτσι το shopping therapy θα έλεγα ότι είμαι θιασώτης αυτής της θεραπείας.
Τη καλημέρα μου.
Χθες που λέτε βρέθηκα στο Τιτάνια. Το μεγάλο ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας, στη Πανεπιστημίου.
Εκεί λοιπόν γινόταν μια ημερίδα για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο για παιδιά. Αν και δεν είμαι άμεσα εμπλεκόμενος, λόγω επαγγέλματος θεώρησα ότι έπρεπε να ενημερωθώ και έτσι ζητώντας μια μικρή άδεια από το σχολείο (τη Τρίτη έχω λίγες ώρες αλλά συνήθως παραμένω για γραφική δουλειά.) Ε! σήμερα ζήτησα να μη παραμείνω – μια και ξεκινούσε στις 12 το μεσημέρι και χωρίς να αναστατωθεί το πρόγραμμά βρέθηκα στην ημερίδα, μαζί με τον συνάδελφο πληροφορικάριο.
Πολλά πράγματα ακούστηκαν και θα έλεγα όλα καλά και χρήσιμα. Αλλά – για μένα – το συμπέρασμα ήταν ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο κυρίως στο να εντάξουμε σωστά τους νέους ανθρώπους στις νέες τεχνολογίες. Και αυτό σημαίνει ότι πρώτα πρέπει να ενταχθούμε εμείς (οι “παλιοί” άνθρωποι). Από την ημερίδα αυτή θα μεταφέρω μια φράση που δείχνει τα βασικά προβλήματα :
“Η χρήση του διαδικτύου αποκλειστικά για διασκέδαση από τα παιδιά” … Με αυτό το κομμάτι της φράσης εννοεί ότι τα παιδιά δεν έχουν συνειδητοποιήσει την μεγάλη αξία που έχει αυτό το εργαλείο που έχουν στα χέρια τους, και λέγεται διαδίκτυο.
“… ο ψηφιακός αναλφαβητισμός των γονέων…” που δείχνει την δεύτερη πτυχή του προβλήματος που μας λέει ότι πάρα πολλοί γονείς των σημερινών εφήβων έχουν άγνοια βασικών δεξιοτήτων πάνω στη χρήση του διαδικτύου.
“… και η παλινδρόμηση των εκπαιδευτικών ανάμεσα στον άκριτη αποδοχή και την άρνηση της χρήσης.” Εδώ δείχνε την αδυναμία πολλών εκπαιδευτικών να αξιοποιήσουν στην εκπαίδευση τις νέες τεχνολογίες.
Αυτοί είναι τρεις άξονες που πρέπει να δουλευτούν μαζί και πολύ. Για να μπορέσουμε όλοι να εξασφαλίσουμε στους νέους ανθρώπους τα κριτήρια εκείνα που είναι απαραίτητα για να αποφασίσουν πως πρέπει χρησιμοποιήσουν.
Όπως ήταν αναμενόμενο βρήκα γνωστούς και φίλους. Έτσι δυο παλιοί μου μαθητές ήταν στο συνέδριο. Ο ένας ακτινολόγος πλέον με μεγάλο ενδιαφέρον στο θέμα μια και για πολύ καιρό ειδικεύτηκε στο παίδων. Η άλλη στην οργανωτική επιτροπή μια και για πολλά χρόνια ασχολείται με επιτροπές σχετικές με την Ευρώπη και τις τεχνολογίες. Αλλά η μεγάλη έκπληξη ήταν μια φίλη από τις σπουδές μου στα Γιάννενα που είχα να τη δω από τότε(!!!!). Πόσες αναμνήσεις εμφανίστηκαν με μιας. Από το φοιτητικό σπίτι και τις συγκεντρώσεις που κάναμε. Εννοείτε ότι ανταλλάξαμε πληροφορίες για όλη τη παρέα της εποχής και φυσικά τηλέφωνα.
Ωραία μέρα η χθεσινή. Πλούσια.
Τη καλησπέρα μου.
Συνέβη τη Παρασκευή. Ξεκίνησε τη Τετάρτη και μάλλον περνάω τη κορύφωσή του σήμερα.
Τη Τετάρτη λοιπόν σε κάποια φάση μια “παρέα” παιδιών, κάνανε φιλότιμες προσπάθειες και τελικά κατάφεραν και τους έβαλα τις φωνές.
Μέγα λάθος. Τη ξέρω τη δουλειά. Όλη η Τετάρτη ήταν με πονοκέφαλο και η φωνή μου με “τσιμπούσε”. Προσπάθησα να τη προστατέψω όσο μπορούσα αλλά τη Πέμπτη είχα “καπάκι” ένα εξάωρο διδακτικό στο επτάωρο. Δηλαδή μια ώρα κενό για ξεκούραση. Και μάλιστα προς το τέλος (4 – Κ – 2 ώρες). Την είδα λοιπόν τη δουλειά και προς το τέλος της 4ης ώρας άρχισα να “χάνω” σε συχνότητες. Σκέφτηκα ότι αν την βγάλω τη μέρα καλά θα είναι.
Τη τελευταία ώρα το είχα χάσει. Ακουγόμουν μεν αλλά που εκείνη η “φωνάρα” που είχα. Κάτι ανάμεσα σε μπάσο και κενά, χωρίς ψιλές, κάπου έχανα τον ήχο γενικά. Τα κατάφερα πάντως και την έβγαλα. Τα παιδιά – κυρίως αυτά που είχα και νωρίτερα σε κατευθύνσεις – την κατάλαβαν την διαφορά. Προσφέρθηκαν να βοηθήσουν με καραμέλες που είχαν και γενιά έκαναν ό,τι μπορούσαν να μου κάνουν τη ζωή πιο εύκολη.
Γύρισα σπίτι και τα είχα χάσει όλα. Άλαλος… η ευτυχία της γυναίκας μου. Για να γυρίσουν να με κοιτάξουν… σφύριζα σαν τσέλιγκας, για με δουν και να καταλάβουν από τους ψιθύρους και τα χείλη τι έλεγα. Σκηνές απείρου κάλλους. Κάπως έτσι πέρασε και το απόγευμα της Πέμπτης – ήρεμα όπως και να έχει και όπως λέμε με λίγα λόγια.
Και φτάνουμε Παρασκευή πρωί. Είχα κάνει τις γαργάρες μου με το γνωστό διάλυμα για την περίσταση, είχα λιώσει τις γνωστές φαρμακευτικές καραμέλες για την περίσταση, και ετοιμάστηκα για δουλειά.
– ΦΦΦ ΦΦΦ δοκιμή ένα – ένα…(γκουχ γκουχ ) Γμτ αποτυχία.
Πάμε πάλι…
– ΦΦΦ ΦΦΦ (γκουχ γκουχ) Γμτ ούτε ένα – ένα τώρα. Τη πατήσαμε. Και τώρα τι κάνουμε;Πως το βολεύουμε το πράμα;
Καλά… σκέφτομαι. Πάω στο σχολείο. Ένα τρίωρο έχω να δω πως θα το βγάλω. Ενημερώνω τη διεύθυνση για τα “χάλια” μου, οπλίζομαι με θάρρος και ορμάω.
Πρώτη ώρα με το Α3. Μπαίνω μέσα… Βούιζε πρωί πρωί η τάξη. Δεν λέω λέξη. Πως θα μπορούσα άλλωστε. Κάποια παιδιά με παίρνουν είδηση και με καλημερίζουν αλλά εγώ στη “μούγκα”. Αφού δεν έβγαινε τίποτα…
Γράφω λοιπόν στο πίνακα…”Σήμερα θα κάνουμε ένα πολύ ήσυχο μάθημα… γιατί δεν μπορώ να μιλήσω. Για να δούμε τι θα καταφέρουμε.” Ρίχνω πάλι ένα σφύριγμα (είπαμε το είχα μάθει πια) γυρνάνε, κοιτάνε και τους δείχνω τον πίνακα. Διαβάζουνε και σιγά σιγά η στάθμη θορύβου πέφτει. Τους κάνω νόημα να καθίσουν ήσυχα και ξεκινάω να βγάζω κάποιους ήχους ανάμεσα σε ψίθυρο, σφύριγμα ή δεν ξέρω πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω.Κάτι όμως ακουγότανε. Κάποια γελάκια για την -όντως – κωμική κατάσταση σκάσανε, όμως πέρασαν γρήγορα. Τους προχώρησα το λίγο που ήθελα να προχωρήσω για να ολοκληρώσω το κεφάλαιο. Τους έταξα ένα διαγωνισματάκι για κάπου στα τέλη Φλεβάρη, και μετά … τι κάνουμε που έχει μείνει ένα τέταρτο έτσι άδειο; Θα κοιταζόμασταν; Μπα μάλλον όχι.Βρήκαμε ένα θέμα για τις νέες τεχνολογίες και τα μαθήματα… και μετά από μια μικρή εισήγηση δική μου το μπαλάκι πέρασε στα παιδιά να πουν τη γνώμη τους. Σίγουρα προβληματίστηκαν και έτσι ακούστηκαν ενδιαφέρουσες απόψεις και ιδέες.
Πάντως σε όλη την ώρα επικρατούσε υποδειγματική ησυχία, αυτό πρέπει να το αναγνωρίσω.
Ωραία – one down – two to go…
Πάμε στην επόμενη ώρα. Το Α2 τώρα. Άλλη φάση. Πιο ζωηρή τάξη αλλά κυρίως με ανήσυχα μυαλά. Εγώ από την άλλη είχα ξοδέψει τα λίγα αποθέματα φωνής που είχα. Και πάμε να δούμε τώρα τι κάνουμε. Και εδώ “μιλώντας” πια τους εξήγησα το πρόβλημα και ακολούθησα την ίδια τακτική. Και εδώ τα παιδιά ανταποκρίθηκαν και έτσι με τον ίδιο τρόπο πέρασε και εδώ η ώρα.
Ωραία – two down – one to go…
Έλα όμως που εδώ ήταν κατεύθυνση. Και εδώ δεν έχει κουβεντούλα και brainstorming…Κάπως πρέπει να γίνει μάθημα.Μόλις έχω ολοκληρώσει το τρίτο κεφάλαιο και τους έχω υποσχεθεί “μονότερμα” παράδοσης στο τέταρτο κεφάλαιο. Για να ξεκινήσουμε…Με τι προσόντα όμως….Κάτι πρέπει να γίνει. Ενόψει επερχόμενου διαγωνίσματος, πρέπει να κάνουμε επανάληψη… και ποιος θα μιλήσει και θα διορθώσει… Ζόρικα τα πράγματα. Εμφάνιζα παντελή αδυναμία να μιλήσω. Τελικά μη μπορώντας να κάνω μάθημα… τους μάζεψα κοντά (12 παιδιά είναι) και άρχισα να τους μιλάω για την ψηφιακή εποχή που έρχεται… Άσχετο. Όχι θα έλεγα. Γιατί έχουμε φτιάξει μαζί ένα ψηφιακό χώρο και προσπαθούμε να εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες που μας δίνουν οι νέες τεχνολογίες. Το παλεύουμε μαζί. Δηλαδή με την καθοδήγηση των παιδιών, εγώ κάνω. Το καλό με αυτή την υπόθεση είναι ότι μίλησαν και οι μαθητές και έτσι δεν χρειάστηκε να μιλάω εγώ όλη την ώρα. Από την άλλη κράτησα κάποιες σημειώσεις που θα τις έλεγα μάλλον πολύ χρήσιμες, για το πως βλέπουν όλη αυτή την προσπάθεια και κυρίως τι περιμένουν. Φυσικά τους υποσχέθηκα τα χρωστούμενα την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, και έτσι πέρασε και η τρίτη ώρα.
Πρέπει να τονίσω ότι όλες οι τάξεις από τη Πέμπτη που έχανα τη φωνούλα μου, κάνανε ό,τι μπορούσαν καλύτερο για να με διευκολύνουν. Αυτό πρέπει να τους το αναγνωρίσω. Ήταν λοιπόν μια ήσυχη τάξη η κάθε μία τους.
Τη καλημέρα μου.
Το έχω ανάγκη τώρα και έτσι κάνω διάλειμμα πριν ξεκινήσω. Σήμερα στο σχολείο είχαμε μαραθώνιο. Μετά ένα σπέσιαλ οκτάωρο διδασκαλίας, στις 3.30 άρχισε η παιδαγωγική συνεδρίαση του τετραμήνου – για τα αποτελέσματα και όχι μόνο – η οποία τελείωσε μόλις στις 6 το απόγευμα. Βουρ για το σούπερ μάρκετ για “φόρτωμα” και τώρα είναι μια ώρα που έχω γυρίσει στο σπίτι. Πρέπει να καθαρογράψω τις βαθμολογίες αλλά δεν έχω το κουράγιο. Διάλειμμα προεόρτιο για να ξελαμπικάρω λίγο και μετά … τα κεφάλια μέσα.
Αφορμή παίρνω από τα παιδάκια μου… όταν πριν κάποιο καιρό έγινε μια διακοπή ρεύματος, και έρχονται και τα τρία ξαφνικά πανικόβλητα και μου λένε…
-Κόπηκε το ρεύμα….
-Πω πω δεν το κατάλαβα (όλο το σπίτι στο σκοτάδι εν τω μεταξύ…).
– Και τι θα κάνουμε τώρα…;
– Θα περιμένουμε…
Οι σωστές ερωτήσεις ήταν : Τι θα κάνουμε χωρίς ΙΝΤΕΡΝΕΤ;Έχασα το παιγνίδι που έπαιζα… Και πως θα σερφάρω στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ… και άλλα τέτοια. Μετά τους έπιασε πείνα, αλλά η τοστιέρα ή ο φούρνος μικροκυμάτων δεν δούλευε… Μετά δεν μπορούσαν να δουν τηλεόραση… Ένα δράμα δηλαδή…
Με τα χίλια ζόρια τους έπεισα ότι μπορούμε να ανάψουμε κεράκια, και να καθίσουμε να μιλήσουμε λίγο, να πούμε μια κουβέντα έτσι απλά…
Δεν ήξεραν ακριβώς πως γίνεται αυτό το πράγμα…
Πως μου ήρθε πάλι;
Βρέθηκα προ ημερών σε μια Δευτέρα Γυμνασίου. Δεν κάνω μάθημα στο Γυμνάσιο αλλά μπήκα σε αναπλήρωση (θέση συναδέλφου που έτυχε να λείπει).Τι να κάνω λοιπόν; Baby sitting; Όχι… το σκέφτηκα καλά και είπα να τους κάνω Ιστορία…Επιστημών. Για να τους βάλω λοιπόν στο κλίμα… τους έκανα της εξής ερώτηση : Γίνεται διακοπή ρεύματος για 5 ώρες… τι κάνετε; Γιατί την έκανα την ερώτηση αυτή; Ήθελα να τους δείξω την εξάρτηση από κάποια πράγματα και μετά ήθελα να τους πω ότι δεν ήταν πάντα έτσι… και βήμα βήμα να τους πάω στον Αρχιμήδη και τον Αριστοτέλη για να φτάσουμε όσο μπορούσαμε πιο κοντά στις μέρες μας.
Οι απαντήσεις τους δεν με απογήτευσαν και μου δώσανε όλες εκείνες τις λαβές που ήθελα για να τους πάω εκεί που ήθελα.
Διαβάστε μερικές…
– Θα παίξω με το κινητό μου…, Θα παίξω PSP…, θα ανάψω ένα φακό…, θα ανάψω κεράκια…
Όταν σχολίασα γιατί δεν ψάχνετε για κανένα επιτραπέζιο ή να κάνετε καμία κουβέντα… η απάντηση ήταν “…μα είμαστε μόνοι στο σπίτι (!!!)”
Σχολιάζοντας για το πως θα ήταν η ζωή μας χωρίς φως, ή χωρίς τηλέφωνο, η χωρίς τηλεόραση, έγινε φανερό ότι δεν υπήρχαν τέτοια δεδομένα… για να τα σκεφτούν.
Η αλήθεια είναι ότι είχαν δίκιο τα παιδιά… Αυτά τα δεδομένα είχαν. Τι άλλο να γνωρίζουν…
Πόσο άραγε είμαστε όλοι μας έτοιμοι να διαχειριστούμε μια μέρα, χωρίς τηλεόραση, ραδιόφωνο, τηλέφωνο. Πόσο καλά είμαστε με τον εαυτό μας. Ή πόσοι άνθρωποι είναι κοντά μας, ώστε να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε χωρίς να έχουν προηγηθεί οι άπειρες συνεννοήσεις. Η Αθήνα είναι μοναδική στο να μην μπορείς να επικοινωνήσεις.
Πάντως νομίζω ότι οι γονείς πρέπει να εξοικειώσουμε λίγο τα παιδάκια μας με εναλλακτικές μορφές απασχόλησης ώστε να μπορούν να διαχειριστούν τέτοιες “κρίσεις”.
Δεν γράφω άλλο. Είμαι deforme σήμερα. Νομίζω ότι μετά από ένα δωδεκάωρο… μάλλον δεν τραβάω…
Δείτε το πάντως… Σκεφτείτε λιγάκι τι θα γίνει αν σβήσουν τα φώτα… Επ!!!!!! Σεμνά… Δεν μιλάμε για baby boom μετά από 9 μήνες…Καλά κάντε ό,τι θέλετε…
Τη καλησπέρα μου…
Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσω ότι μετά την τραυματική εμπειρία του ASMPETA προχθές όπου με αποκαλούσαν “γέρο” και ουχί “γηραιό” ή “γέροντα” (το οποίο θεωρώ τίτλο τιμής…) θεωρώ ότι το συγκεκριμένο αίτημα μπορεί να θεωρηθεί υποβολιμαίο. Ο λόγος είναι ότι – νομίζω – ότι θέλουν να δουν ΑΝ θυμάμαι και όχι ΤΙ θυμάμαι. Παρ’ όλα αυτά θα απαντήσω. Και θα απαντήσω για πολλούς λόγους. Να σας απαριθμήσω τους λόγους (Χε χε!!!! σας το έχω πει… Για να διαβάσετε αυτά που θέλετε … θα ιδρώσετε)
1. Η πρόσκληση έγινε πριν το ΑΣΜΠΕΤΑ
2. Ναι θυμάμαι καλά τι έγινε πριν 10 χρόνια (χθες δεν θυμάμαι τι έγινε.) Μη βρεθεί κανένας γιατρός να πει ότι έτσι είναι το Αλτσχάιμερ θα έχει άσχημα ξεμπερδέματα.
3. Και οι πενηντάρηδες έχουν ψυχή.
4. Ναι κάποιοι θα μπορούσαν να ήταν μαθητές μου και για αυτό οφείλουν σεβασμό. (Ακούς εκεί έκπληξη: “Δηλαδή θα μπορούσα να είμαι μαθήτριά σου;” !!!!! Τσκ τσκ τσκ)
5. … Δεν θυμάμαι άλλο. ( 🙂 )
Για να δω γιατί ξέχασα τι ζητάει το παιγνίδι…
Α! Ναι….
1. Τι έκανα τη πρωτοχρονιά του 2000.
Όπως πολλές Πρωτοχρονιές τα τελευταία χρόνια ήμουν στον αδελφό μου και περιμέναμε. Είχαμε κλείσει τους υπολογιστές, και μετράγαμε…3600, 3599, 3598, … να μη συνεχίσω έτσι; Είχαμε μια αγωνία να τελειώσει η χιλιετία και γιαυτό την τελειώσαμε “μια ώρα αρχύτερα” και ένα χρόνο πριν αλλά… ποιος μετράει. Και μετά βγήκαμε στη ταράτσα να δούμε τα πυροτεχνήματα.
– Πάρτε ένα μπουφάαααανννν. Έχει κρύο στη ταράτσα, θα κρυώσετε…. Ακούστηκε η αιώνια Ελληνίδα μητέρα να λέει στα “μικρά” της (Ψιτ!!! Σε είδα γέλασες… Εσύ στη γωνιά μπροστά από το μόνιτορ … Σε είδα γέλασες… (φτου μου βγήκε το καθηγητικό πάλι )).
Τα είδαμε όλα, βάλαμε και λίγο κρύο στις τσέπες και κατεβήκαμε για τα “περαιτέρω”. Κατά τις 3 μμ (μετά μεσονύκτιο) επιστρέψαμε και περάσαμε ένα υπέροχο πρωινό Πρωτοχρονιάς… κοιμώμενοι.
(Τώρα αν τα παραπάνω είναι αποκύημα φαντασίας… σας αφήνω να φανταστείτε ό,τι θέλετε).
Μάλιστα… Επόμενο ερώτημα.
2. Τι προσδοκίες είχα – λέει – από την νέα χιλιετία.
Εδώ τώρα … τι προσδοκίες να έχω στην ηλικία μου…Δεν θυμάμαι. (Άντε πάλι… ρε μαζευτείτε εσείς εκεί με τα σχόλια… Τσκ τσκ τσκ). Δεν είχα προσδοκίες μεγάλες γιατί ποτέ δεν βάζω μπροστά μεγαλόπνοα σχέδια (Εντάξει; Ικανοποιηθήκατε τώρα;) Τα πλάνα μου είναι μικρά για να μη με αγχώνουν και να τα πετυχαίνω (να παίρνω και μια ικανοποίηση). Έτσι μπορώ να πω ότι μάλλον δεν είχα υψηλές προσδοκίες από την νέα χιλιετία.
Την υγεία έβαλα μπροστά και τα άλλα μετά (ναι η αλήθεια είναι ότι έχω αρχίσει να πιστεύω στο “υγεία πρώτα απ’ όλα…”). Σε γενικές γραμμές ναι επιβεβαιώθηκαν. Είχαμε τα σερβισάκια μας (και στο ευρύτερο κοντινό οικογενειακό περιβάλλον) αλλά δεν παραπονιέμαι γιατί γνωρίσαμε καινούργιο κόσμο ( όλοι γιατροί ήταν αλλά … έτυχε) και καινούργια μέρη ( όλα νοσοκομεία ήτανε… αλλά έτυχε).
3. Τώρα τι άλλαξε σε αυτά τα δέκα χρόνια…
Μα τα πάντα. Αλίμονο αν δεν άλλαζαν. Άλλαξα εγώ μέσα και έξω. Τώρα στη νέα δεκαετία αλλάζω περισσότερο μέσα και έξω. Άλλαξαν τα αυτοκίνητα που οδηγάω (γενικά άλλαξαν τα αυτοκίνητα αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι το ερώτημα), άλλαξαν τα πισιά, (ούτε αυτό νομίζω ότι είναι το νόημα) Τέλος πάντων. Να σοβαρευτώ όσο και αν είναι δύσκολο.
Η σημαντικότερη αλλαγή που έγινε σε αυτά τα χρόνια ήταν ότι κατάλαβα ότι η ζωή είναι πολύ σύντομη. (Δεν θέλω άλλα σχόλια για ηλικίες… εντάξει…. Κάποιος το σκέφτηκε…. το “άκουσα” ). Έτσι άλλαξα – προσπαθώ πάντως γιατί δεν είναι εύκολο – το τρόπο που αντιμετωπίζω τα πράγματα και τις καταστάσεις. Αφήνω μερικά να τα κάνουν άλλοι. Δίνω περισσότερο χρόνο σε μένα και σε ανθρώπους που αγαπάω. Κάνω πράγματα που μου αρέσουν και κυνηγάω τις προ(σ)κλήσεις. Μ’ αρέσει να βάζω στόχους – όχι υπερβολικούς – και έναν έναν να τους πετυχαίνω. Κάνω πράξη ότι το “κάθε ταξίδι – όσο μεγάλο και αν είναι – ξεκινάει με το πρώτο βήμα”. Χαίρομαι το ταξίδι. Προσπαθώ να μη κολλάω στο παρελθόν. Ούτως ή άλλως το έχω μαζί μου και με χαρακτηρίζει. Δεν χρειάζεται να το ξαναζώ καθημερινά. Κοιτάζω μπροστά. Ονειρεύομαι και κάνω σχέδια. (Είχα πολύ καιρό να το κάνω – σας διαβεβαιώνω) Όχι μεγαλόπνοα επιμένω. Θέλω τις μικρές καθημερινές νίκες για να προχωρήσω. Δεν θέλω να κατακτήσω το κόσμο.
Αυτά…
Τα παραπάνω τα σκέφτηκα όλα μόνος μου… Εντάξει;;;; ( 🙂 )
Τη καλημέρα μου. Πάω να ρίξω το τίμιο ιδρώτα μου στον διάδρομο του γυμναστηρίου.