Category: Κοινωνικά

Η θέση μου στο κόσμο (!).

Βαρύγδουπος τίτλος. Δεν ξέρω καν αν αντιπροσωπεύει και αυτά που θέλω να πω. Θα το ξεκινήσω και όπου βγάλει. Άλλωστε πάντα έτσι κάνω. Το έχω ξαναγράψει. Στο blog συμπεριφέρομαι σαν τον προφορικό λόγο. Τα γράφω όπως μου έρχονται, μετά διορθώνω τα ορθογραφικά και έφυγε. Γιαυτό μερικές φορές ίσως οι βιαστικοί αναγνώστες έχουν παρατηρήσει ότι κατεβάζω ολόκληρη καταχώρηση. Τέλος πάντων.

Το ερώτημα είναι τι κάνω και γιατί τα κάνω όλα αυτά. Δηλαδή ο χρόνος που αφιερώνω μπροστά στο μόνιτορ είναι πολύς. Πάρα πολύς. Μα πάρα πολύς. Υπάρχει εξάρτηση (σίγουρα). Είναι κατάντια; Μάλλον αν και δεν θέλω να το παραδεχτώ. Και αν δεν ήμουνα στο μόνιτορ τι θα έκανα; Και αυτό είναι ένα πρόβλημα. Θα έβγαινα βόλτα να πάω που; Πάλι δεν μου βγαίνει. Τις καθημερινές οι περισσότεροι πήζουμε όλη την ημέρα και τα βράδυ μαζευόμαστε στα σπίτια μας και αράζουμε γιατί έχουμε και αύριο “μια από τα ίδια”. Μήπως εγώ το κάνω αυτό και δεν είναι ο κανόνας; Μήπως βολεύομαι και δεσμεύομαι με αυτό το τρόπο; Μερικές φορές έχω την ανάγκη να τη κοπανήσω. Να πάω να δω το απέραντο γαλάζιο του Σαρωνικού. Μαζί με άλλο ένα εκατομμύριο συν-Αθηναίους. Και όσες φορές το έκανα “βλαστήμησα”. Οπότε άσε καλύτερα. Οι συζητήσεις με νόημα σπανίζουν.  Συνήθως ο καθένας έχει την ανάγκη να μιλήσει και προσπαθεί να μονοπωλήσει τη συζήτηση. Και δεν γίνεται συζήτηση αλλά “ανακοινώσεις”. Μήπως και εγώ αυτό δεν κάνω τώρα. Λέω έτσι αυτά που θέλω να πω. Βγάζω τις σκέψεις μου έξω ανοικτά. Σε όλους σας. Κάποιοι ίσως το σκεφτούν και δουν ότι και αυτοί είναι σε ίδια φάση. Κάποιοι ίσως αναλάβουν δράση. Κάποιοι ίσως πουν “Ε! και;”.  Πάντως μερικές φορές πραγματικάαισθάνομαι εγκλωβισμένος.

Τι κάνω λοιπόν… μου βάζω “θέματα” για να βρίσκομαι σε δουλειά και να απασχολούμαι. Να κάνω πράγματα που δεν ξέρω, για να “τα καταφέρνω” και να λέω μπράβο στον εαυτό μου αλλά και να τα βλέπουν οι γύρω μου και να με “θαυμάζουν”.  Και με θαυμάζουν; Ε! και;  Εντάξει εγώ αισθάνομαι καλύτερα όταν πετυχαίνω κάτι από τους στόχους που βάζω. Και μετά μου φεύγει και πάμε για το επόμενο. Τι θα κάνουμε τώρα…. Α! Ναι να κάνω… ένα site, μια ταινία. Να τη δουν και να μου πουν “μπράβο”. Και αν δεν μου πουν τίποτα; Τότε τι γίνεται; Χμ !!! Απογοητεύομαι και μάλιστα πολύ. Και αρχίζω και ψάχνομαι τι έκανα λάθος … και συνήθως όλα λάθος τα βρίσκω.

Και έτσι δουλεύω “για μένα”, μια δουλειά που τελικά με κλείνει όλο και περισσότερο μέσα σε μένα. Με κάνει όσο πάει και πιο ευαίσθητο στις εξωτερικές επιδράσεις, γιατί απλούστατα έχω αποκοπεί από αυτές. Κάτι δε πάει καλά.  Ήδη έχω προβεί σε κάποιες κινήσεις. Για παράδειγμα πλέον δεν βλέπω τηλεόραση συνέχεια στον υπολογιστή. Ακούω μουσικούλα. Ανακαλύπτω ξανά τον ήχο και ακούω τραγούδια που κάποτε αγάπησα και παραλίγο να ξεχάσω. Διαβάζω κανένα βιβλιαράκι για να ξεφεύγω. Πολλά διαδικτυακά φιλαράκια, θα έχουν ίσως προσέξει ότι δεν τους επισκέπτομαι τόσο συχνά. Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές περνάω αλλά δεν “δίνω παρόν”. Από την άλλη όποτε αισθανθώ την ανάγκη να περάσω, περνάω και μου αρέσει που τους βρίσκω εκεί. Οι περισσότεροι είναι ΑΣΜΠΕΤΙΑΝΟΙ που σημαίνει ότι έχουμε πιει ένα κρασί μαζί και αυτό σημαίνει κάτι για μένα. Έχουμε γελάσει και έχουμε περάσει καλά, άρα τους ξέρω. Από την άλλη πάλι μέσα από την οθόνη γίνεται η επικοινωνία. Γμτ δεν μου πάει.

Ένας φίλος που γνωρίζω μόλις 35 χρόνια (;) ) έλεγε προ ημερών : ” Αν δεν έχεις ψηφιακή υπόσταση πολύ σύντομα δεν θα υπάρχεις…” Μήπως χάσαμε την υλική μας υπόσταση; Δεν ξέρω.

Βγάλατε κανένα συμπέρασμα; Ούτε εγώ. Θα τα ξαναδιαβάσω μήπως καταλήξω κάπου.  Πάντως κάτι δεν πάει καλά. Μήπως να ζητήσω “επαγγελματική βοήθεια”. Δεν ξέρω. Πάω στο μπαλκόνι να χαζέψω τα παιδάκια της γειτονιάς που παίζουν στην αυλή. Ναι είμαι προνομιούχος. Τα παιδιά ακόμα μπορούν να παίζουν και να τσιρίζουν στο δρόμο.

Οι σκέψεις έπεσαν “χύμα” στο πληκτρολόγιο και απλώθηκαν σε όλο το κόσμο. Για πείτε μου τι γνώμη σας. Θα το ήθελα. Να δω τουλάχιστον αν μόνο εγώ το βλέπω έτσι. Τη καλησπέρα μου.

Κριτική και αυτοκριτική στην εκπαίδευση

Παίρνω αφορμή από μια καταχώρηση του φίλου μου του Χρυσόστομου εδώ πάνω στην εργασία που παρουσίασε στη Φλώρινα στις αρχές του Μάη. Το θέμα είναι ότι στα blogs των εκπαιδευτικών δεν γίνεται αναστοχασμός και αξιολόγηση της εργασίας των εκπαιδευτικών από τους ίδιους ή/και άλλους εκπαιδευτικούς. Αυτό λοιπόν με γύρισε πίσω περίπου 20 χρόνια όπου θυμήθηκα τις βασικές οδηγίες που μου είχαν δώσει καθηγητές που με καθοδηγούσαν στα πρώτα μου βήματα στις σχολικές αίθουσες. Τότε ήμουν 27-28 χρονών.

Οδηγία πρώτη. Οι καθηγητές διαφέρουν απότους μαθητές. Στην εμφάνιση, στη συμπεριφορά, στα πάντα. Φορούσα τα τζινάκια μου, τα σνικεράκια μου και είχα μια τσάντα από αυτές του “μοναστηρακίου” κρεμαστή με δέρμα βακέτας (όπως το λέγανε) πολύ της μόδας τότε. Συμμορφώθηκα και άλλαξα τσάντα – για λίγο. Τώρα έχω ένα back-pck κολλεγιακού τύπου με θήκη για notebook .

Οδηγία δεύτερη. Οι καθηγητές αν κάνουν λάθη, δεν το λένε. Απλά το προσπερνάνε. Έτσι δεν χάνουν την αξιοπιστία τους. Για δε τα δύσκολα θέματα, αν τύχει και ερωτηθούν, τα μπερδεύουν και πάνε τη συζήτηση σε πιο δύσκολα “ψαρωτικά”  θέματα που όμως γνωρίζουν καλά.  Έτσι δεν επιτρέπουν καιτην αμφισβήτηση. Ναι εντάξει. Είναι πολλές οι φορές που πήρα “δουλειά για το σπίτι” γιατί το θεωρώ παράλογο να περιμένεις κάποιος να τα γνωρίζει όλα.  Όπως ακόμα πιο παράλογο για κάποιον είναι να νομίζει ότι τα ξέρει όλα.

Οδηγία τρίτη. Δεν ρωτάμε τους μαθητές την γνώμη τους. Σιγά μη τους βάλουμε κριτές στο έργο μας. Πρέπει να δέχονται αξιωματικά ότι τους λέμε και σαφώς δεν έχουν δικαίωμα να κρίνουν. Η αλήθεια είναι ότι πολλες φορές μέσα από συζητήσεις μπόρεσα να δω τα λάθη μου. Κάποια πράγματα που τα παιδιά θεωρούσαν λάθος εγώ είχα άλλη άποψη και μέσα από κουβέντα ή διατηρούσαμε τια απόψεις μας ή συμφωνούσαμε ότι διαφωνούσαμε.

Οδηγία τέταρτη. Στηναρχή τους “παίρνεις τον αέρα” και τους τον αφήνεις λίγο λίγο. Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν το κατάλαβα ποτέ. Γιατί να μπαίνεια ανταγωνιστικά και επιθετικά μέσα σε ένα χώρο εργασίας και συνεργασίας. Για μένα δεν έχει νόημα και ποτέ δεν το έκανα. Η αλήθεια είναι ότι πολλά παιδιά έχουν τη τάση να εξαντλούν τα όρια και κοιτάνεπως θα σε εξωθήσουν “εκτός εαυτού”. Αλλά υπάρχουν “τεχνικές”, που να μπορείς να βρεις μια ισορροπία. Για μένα η πιο αποτελεσματική τεχνική είναι η συζήτηση και κυρίως η συζήτηση μέσα στο τμήμα, όπου μπαίνουν τα θέματα συμπεριφοράς ανοικτά και μέσα από αυτες όλη η τάξη καταλήγει σε μια συμφωνία. Αυτό έχει δουλέψει πολλές φορές σε τμήματα στα οποία είμαι υπεύθυνος. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι δυνατόν καθε φορά να ξεκινάς μια συζήτηση.Όμως σε πολλες περιπτώσεις “το χάσιμο μιας ώρας” σώζει πολλές άλλες ώρες.

Η αλήθεα είναι ότι πάντα είχα κάποια συγκεκριμένη άποψη για το πως γίνονται τα πράγματα. Όχι πάντα σωστή ή λειτουργική – οφείλω να ομολογήσω – αλλά μέσα από τη πράξη έβγαινε το αποτέλεσμα και η αξιολόγηση. Για παράδειγμα πριν 10 χρόνια έφτιαξα ραδιοφωνικό σταθμό στο σχολείο μέσα στα πλαίσια τη μαθήματος Τεχνολογία Επικοινωνιών, και οργάνωσα τη τάξη με τρόπο λειτουργίας ενός σταθμού (όσο μπορούσα να γνωρίζω).  Και απέτυχα. Γιατί; Γιατί τα παιδιά δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν τη δύναμη που τους έδινε το μικρόφοωνο. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τι σημαίνει να σε ακούει όλος ο κόσμος… Και έκελισε. Το κακό είναι ότι “το  έκαψα το χαρτί” και τώρα δεν μπορώ να ξαναπροτείνω κάτι τέτοιο. Γιατί το λέω αυτό; Αυτά που συζητάμε τώρα, για το πως θα ανακαλύψουν οι μαθητές μας πράγματα και δεν θα χρειάζεται να τα δέχονται έτσι γιατι το λέμε εμείς, το δοκίμασα και μετά από συζήτηση αποφασίσαμε πως θα γίνει και τι θα γίνει. Και το όνομα βγήκε με τετοιες διαδιακσίες YAK FM και αφίσσες και πρόγραμμα και όλα.

Πρέπει να δοκιμάζουμε. Να προσπαθούμε. Να ψάχνουμε. Οι μαθητές μας πλέον βαριούνται την από καθέδρας διδασκαλία.  Αλλά  πρέπει να μάθουμε επίσης τους μαθητές μας να σέβονται, να συμπεριφέρονται σωστά, να εκτιμούν και να συζητούν. Όλα μέσα στο παιγνίδι είναι.

Άρα Χρυσόστομε καταλαβαίνεις ότι αν οι τέσσερεις βασικές αρχές που μου είχαν πει όταν ξεκίνησαν εξακολουθούν να ισχύουν – που ισχύουν αλλά λέμα τώρα – δύσκολα μπορεί να ασκήσει κανείς κριτκή … στον εαυτό του. Επειδή ξέρω ότι με διαβάζουν και μαθητές και μερικοί μαθητές μου ας μιλήσουν και να πουν τη γνώμη τους. Μπορείτε να δείτε και μια συζήτηση στο i-school σχετικά με το ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΑΝΙΚΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ για να πάρετε μια ιδέα.

Τη καλησπέρα μου.

Μια μέρα στον Ευαγγελισμό.

Νομίζω ότι πρέπει να μαζέψω τα γλυκά γιατί πέρασαν αρκετές μέρες και έχει και ζέστη άρα δεν είναι καλή ιδέα να είναι ακόμα έξω.

Απολαύστε φωτογραφίες λοιπόν και κρατηθείτε από τα γλυκά έρχονται και οι παραλίες.

Σήμερα πέρασα μια αξέχαστη μέρα στον Ευαγγελισμό. Είχαμε ένα σερβισάκι στη μητέρα μου. Εκείνο το παλιό χτύπημα με το χέρι τελικά δεν έγινε κάτι και αποφασίστηκε από τον γιατρό που την παρακολουθούσε να της βάλει ένα υπέροχο λαμάκι, με τρυπίτσες από ότι είδα στις ακτινογραφίες. και να μαζέψει όλα τα κομματάκια από τα κόκαλα σε ένα και να τα αφήσει να δέσουν.  Εντάξει πήγαν όλα και μας υποσχέθηκαν ότι σε λίγο καιρό θα μπορεί να ρίχνει καρφιά ίσια στο βόλεϊ.

Εν τω μεταξύ οι επισκέψεις στο νοσοκομείο πάντοτε μου προσφέρουν νέες εμπειρίες. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε επισκεφτεί αρκετά “μαγαζιά” του είδους. Οι γονείς μου το έχουν βάλει “τάμα” να μην αφήσουν παραπονεμένους. Τέλος πάντων.

Κάθε φορά πάω με όλη τη καλή διάθεση αλλά όλο και κάποιος …..ς θα βρεθεί να σε φτιάξει. Έτσι και σήμερα το πρωί περιμένοντας το χειρουργείο, είπα να πάρω ένα καφέ, από αυτούς που απαγορεύεται να παίρνεις στα δωμάτια (!!!) Τι το γράφουν… τέλος πάντων. Μπαίνω στο ασανσέρ και βλέπω…”ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΟ 3ο ΟΡΟΦΟ” .ΟΚ λέω εγώ δεν θέλω να βγω και πατάω 2 (η έξοδος στο ισόγειο). Βγαίνουν όσοι βγαίνουν στο τρίτο, μπαίνει ένας “κουστουμάτος” με μια κυρία, πατάει 6 , του λέω, όπως συνηθίζεται ότι πάμε παρακάτω (κάποια κυρία είχε πατήσει και το 1). Κλείνει η πόρτα και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε. Καλά λέω δεν πάει παρακάτω; και ακούγεται ο κουστουμάτο με ύφος…

– Περιμένετε να ανεβοκατεβείτε 2-3 φορές και θα το μάθετε.

– Βλέπω έχουμε εξαιρετικά κέφια, του απαντάω, το πρωί. Και εμένα η πρωινή ειρωνεία με φτιάχνει.

Καλά τι νομίζουν μερικοί – ούτε ξέρω τι ήταν (αν και φαντάζομαι), ούτε με ενδιαφέρει η συγκεκριμένη συνομοταξία- ότι μπορούν να κρίνουν τους πάντες και τα πάντα, επειδή τους παίρνει όπως νομίζουν. Βέβαια δείχνει την ποιότητα του ανθρώπου. Πες απλά ότι σταματάει εδώ. Πρέπει να δείξεις την ανωτερότητα;

Και μιλώντας για ποιότητα ανθρώπων και δυο ακόμα περιστατικά.

Στα εξωτερικά προχθές ένας νεαρός (20-22 χρονών) με πόδι τούμπανο από το μπάσκετ, πηδώντας κουτσό φτάνει στα εξωτερικά και κατά τα γνωστά τον στέλνουν για ακτινογραφία. Άκουσα τον παρακάτω διάλογο :

– Περπατάτε;

– Μα τι λέτε. Δεν βλέπετε όλο κουτσό το πάω.

– Ωραία θα πάτε για ακτινογραφία στο κάτω όροφο.

– Μα τι λέτε τώρα.

– Καλά βρείτε μια καρέκλα.

– Και που θα βρω καρέκλα;

– Κάπου (!!!!)

Και εδώ τελειώνει ο διάλογος!!!! Και μετά από αυτό εσύ πρέπει να είσαι ψύχραιμος.

Το άλλο είναι καλό και αφορά εκείνους τους ανθρώπους που στηρίζουν ολόκληρους μηχανισμούς και δεν φαίνονται πουθενά. Έτσι λοιπόν και εδώ θα αναφερθώ σε μια νοσοκόμα, Σταυρούλα στο όνομα, η οποία είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Όσες φορές – αυτό το διήμερο – την παρακολούθησα στη δουλειά της ήταν εκεί για όλους. Ασθενείς, συνοδούς, γιατρούς, νοσοκόμες, ακόμα και αποκλειστικές (που τα κάνανε σαλάτα). Κάθε αίτημα, ακόμα και τα παράλογα, εισακούονταν και πραγματικά γινόταν κάθε προσπάθεια να ικανοποιηθεί. Η αλήθεια είναι ότι αντικειμενικά σε πολλές περιπτώσεις δεν έφτανε αλλά δεν το έβαζε κάτω. Μου έκανε εντύπωση η ευγένεια της αλλά και η προσπάθεια που κατέβαλλε προκειμένου να εξηγήσει, η να βρει γιατρούς στο τηλέφωνο, ή να απαντήσει σε ερωτήματα.  Δηλαδή εντάξει να γκρινιάζουμε εκεί που πρέπει αλλά και το σωστό να λέγεται. Φοβάμαι όμως ότι οι άνθρωποι αυτού του είδους μετριούνται πραγματικά σε μερικά δάκτυλα.

Αυτά για σήμερα. Καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να αποφύγω τη διόρθωση των γραπτών που πήρα χθες. Το ξέρω ότι δεν γίνεται αλλά είμαι “τρομοκρατημένος” από τα γραπτά της Β’ λυκείου. Βλέπετε πάντα πίστευα ότι η Χημεία είναι μονοσήμαντη επιστήμη, και ότι οι τύποι γράφονται με ένα τρόπο και τα αποτελέσματα είναι μοναδικά. Αλλά τέτοιο πλουραλισμό στις απαντήσεις και στα αποτελέσματα δεν φανταζόμουν ποτέ.

Τέλος πάντων. Έχω μόλις δυο εισηγήσεις ακόμα… Μέχρι τότε τα λέμε. Τη καλησπέρα μου.

Μαμα…γερνάω…

Έλεγε ένα τραγούδι παλιότερα. Από σήμερα είμαι πιο κοντά στο μισό αιώνα. Δυο χρονάκια μείνανε. Αισίως λοιπόν έκλεισα τα 48 και προχωράω “ακάθιστος”. Πως αλλιώς θα προχωρούσα θα μου πείτε. Για αυτό λοιπόν τα γλυκάκια και για τα καλωσορίσματα.  Περάστε να γλυκαθείτε.

Όλα αυτά τα χρόνια πρόσθεσαν… σε σοφία (λέμε τώρα), σε ωριμότητα, (είπαμε κάποιοι γερνάνε άλλοι ωριμάζουν  – μεγάλος ο Σων Κόννερυ), σε εμπειρίες, σε φίλους. Κάθε χρονιά ήταν καλύτερη από την προηγούμενη, γιατί ξεχνάω εύκολα και δεν θέλω να κουβαλάω τις άσχημες στιγμές στο μέλλον μαζί μου. Απόκτησα φίλους, καλούς και καλύτερους. Απόκτησα εχθρούς (;). Δεν ξέρω, ίσως, αλλά δεν με νοιάζουν. Βασικά νομίζω ότι δεν υπάρχει κανένας σε αυτή τη κατηγορία… αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μπορώ ακόμα να ονειρεύομαι και μου αρέσει να κάνω σχέδια. Το αν θα βγούν είναι δεύτερο, αλλά νομίζω ότι η δυνατότητα να ονειρεύεσαι είναι σημαντική. Γελάω, και το ευχαριστιέμαι. Κάποιοι ανησυχούν αν είμαι καλά, άρα έχει δίκιο το ρητό ότι …”κάνει τους άλλους να ανησυχούν”.  Αντε να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Μια και βρεθήκατε εδώ βγείτε και μια βόλτα στο καινούργιο μου σπιτικο. Όλο και κάτι καινούργιο θα βρείτε. Και αν έχετε και καμια καινούργια ιδέα πείτε την. Το blog είναι “διαδραστικό”.

Τη καλησπέρα μου.

Η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα…

…όπως την έζησα.

Όλα ξεκίνησαν το 1967. Τότε πρωτομπήκα σε σχολική τάξη σαν “πρωτάκι”. Θυμάμαι ότι είμασταν τρεις τρεις στα θρανία και πρέπει να ήταν καμιά 20αριά θρανία. Άρα τουλάχιστον 60 παιδιά στη τάξη.Κάτι που σήμερα ακούγεται σαν ανέκδοτο. Και όμως είμασταν τόσοι. Το 1973 και μετά από εξετάσεις ξαναβρέθηκα πρωτάκι… στο γυμνάσιο αυτή τη φορά και εκεί είμασταν 68 παιδιά.Μετά από εξετάσεις και προσπάθεια και πάλι είμασταν 68. Πέρασε ο καιρός και μπήκα στη τετάρτη Γυμνασίου όπου είχε διαχωρισμό σε πρακτικό και κλασσικό. Εμείς είμαστε προνομιούχοι γιατί τα πρακτικά είχαν μικρά τμήματα. 38 μαθητές στη τάξη.Και το κλασσικό είχε μόλις 45 και ήταν μάλλον νορμάλ κατάσταση. Βέβαια το ενδεικτικό που πήρα έγραφε πρώτη Λυκείου και όχι τετάρτη Γυμνασίου. Ήμουνα στην μεταβατική φάση δημιουργίας του Λυκείου. Και έτσι τελειώσαμε το σχολείο και τώρα ετοιμαζόμαστε να μαζευτούμε για τα τριάντα χρόνια αποφοίτησης….

Και πέρασε ο καιρός και έγινα καθηγητής και βρέθηκα από την άλλη μεριά και έβλεπα τους μαθητές. Και ο αριθμός μειωνόταν και μειωνόταν και τώρα πρέπει να είναι κάτω από 30 σε κάθε τάξη.  Και φυσικά αυξήθηκαν τα σχολεία Δεν ξέρω αν τελικά οι μαθητές είναι περισσότεροι η λιγότεροι από ότι ήταν τότε. Όπως και να έχει το πράγμα το λογικό είναι να είναι περισσότεροι. Αλλά και πάλι σε ποσοστό μάλλον λιγότεροι είναι.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά τώρα θα μου πείτε.

Σήμερα επιτηρούσα σε ένα σχολείο τις πανελλαδικές εξετάσεις. Εκεί οι μαθητές έχουν ένα μοναδικό κωδικό με τα πρώτα δυο νούμερα να υποδηλώνουν τη χρονιά και τα υπόλοιπα είναι ο αύξων αριθμός με ένα συγκεκριμένο τρόπο – κώδικα. Και εκεί πρόσεξα ότι δυο μαθητές με “διαδοχικά” επώνυμα,  απείχαν περίπου 150 νούμερα.6022 το 2008 και 5864 το 2009. Λέω ας ρίξω μια ματιά για λίγο πιο πίσω… και βρήκα το 2007 6092 και 7025 (!!!) το 2005> Το τελευταίο ας το ξεχάσουμε ξεφεύγει πολύ. Αλλά τα άλλα και με δεδομένο ότι το ονόματα ήταν “κοντινά” δείχνουν μια σχέση. Για να το δούμε λίγο…

Στα 6000 παιδιά περίπου μείωση 230 περίπου. Αυτό σε ποσοστό σημάνει περίπου 3,8 % (!!!) σε δυο χρόνια… υπερβολικό είναι αλλά σίγουρα υπάρχει μείωση.

Στο σχολείο που εργάζομαι γύρω στο 1999 οι κωδικοί φθάνανε γύρω στο 96-97000. Σήμερα είναι γύρω στο 88.000.

Μπορείτε λοιπόν με απλές παρατηρήσεις – γιατί αυτό είναι- να δείτε τη μείωση. Δεν υποστηρίζω ότι αυτά είναι στοιχεία. Της πλάκας είναι και το ξέρω. Δεν στέκουν σε καμιά σοβαρή ανάλυση, από την άλλη όμως είναι ενδείξεις ότι ο αριθμός μειώνεται.

Σαφώς και δεν θα αναφωνήσω το γνωστό ρητό με τη γνωστή προστακτική … γιατί χανόμαστε.  Όμως μήπως, λέω μήπως κάποιοι αντί για να κοιτάνε τη πάρτι τους θα έπρεπε να ασχοληθούν λίγο με την υποστήριξη της μητρότητας (!!!) και της οικογένειας. Για παράδειγμα η ΕΥΔΑΠ έχει τιμολόγιο για τους τρίτεκνους, η ΔΕΗ δεν έχει. Ότι δεν είχε κόστος δόθηκε στους τρίτεκνους, ότι είχε έστω και ελάχιστο κόστος δίνεται κάθε προεκλογική περίοδο και ξεχνιέται μετά.

Τι; Οι τρίτεκνοι δεν είναι πολύτεκνοι; Καλά κοιτάξτε τις οικογένειες γύρω σας και ξαναπείτε το. Ένα παιδάκι, για να έχουμε, γιατί δεν μπορούμε άλλο, γιατί έχουμε καριέρα, γιατί… γιατί… γιατί. Κακός; Ίσως αλλά ειλικρινής.

Αυτά λοιπόν… Τη καλησπέρα μου σε όλους και καλώς ήλθατε στο νέο σπιτικό μου. Για λίγο καιρό θα ξεκινάμε με παραπομπές από τη ΒΔΕΛΛΑ και μετά θα  υπάρξει μια τελική ανακοίνωση.