Ένας ιδιότυπος εμφύλιος…

Εμφύλιο δεν γνώρισα – και ευτυχώς – αλλά νομίζω ότι αυτό το καιρό, ένα τέτοιο κλίμα έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στο χώρο. Να το κάνω σαφές…

Όλη αυτή η κατάσταση, στην οποία με περισσή προσπάθεια κατάφεραν και μας έφεραν οι κατά καιρούς κυβερνώντες, μας έχουν οδηγήσει να λοξοκοιτάμε ο ένας τον άλλο. Προσέχουμε τι κάνει ο διπλανός, πως κινείται, τι αγοράζει κάθε πότε… και πάει λέγοντας.

Αφορμή για όσα διαβάσετε είναι μια συζήτηση που είχα χθες με τη φίλη μου τη…Μαρία (ως συνήθως). Είχα καιρό να τη δω και βρεθήκαμε χθες. Στη κλασσική ερώτηση “τι κάνεις” και “πως τα πας”, σκύβει και μου ψιθυρίζει στο αυτί…”Εγώ είμαι καλά, αλλά όλοι οι άλλοι έξω από τη δουλειά μου είναι χάλια…και έτσι “ντρέπομαι” και δεν λέω τίποτα…” Δηλαδή τι είπε… Ότι πλέον δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε καλά γιατί θα μας στραβοκοιτάξουν. Δεν μιλάμε για σχέδια και όνειρα, γιατί πλέον κανείς δεν κάνει.

Στη Σαββατιάτικη παρέα του καφέ είναι και ο φίλος μου ο…Γιάννης (ως συνήθως επίσης). Η δουλειά του φοβερά υπεύθυνη με κόστος λάθους πολλές ανθρώπινες ζωές… Δεν μιλάμε δηλαδή για άγχος δουλειάς. Δουλεύει συνέχει σε πολύ υψηλές πιέσεις. Ο μισθός του ήταν πολύ καλός, κυρίως γιατί υπήρχε ένα επίδομα από φορέα του εξωτερικού, που δεν επιβάρυνε τον προϋπολογισμό, σαν ανταποδοτικό όφελος. Είναι μισθωτός οπότε ο ετήσιος φόρος καταβάλλεται κανονικότατα, και φυσικά βρίσκεται στα ανώτερα κλιμάκια. Ο Γιάννης λοιπόν ονειρεύτηκε…(μέγα λάθος). Μια μεγάλη οικογένεια (5 μελή) και ένα σπίτι για το κάθε παιδί του. Έψαξε τη τσέπη του, πήρε ένα καλό δάνειο και έφτιαξε μια οικογενειακή “πολυκατοικία” για να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Με τα νέα μέτρα κόπηκαν τα επιδόματα, (τα οποία επιστρέφονται στον φορέα του εξωτερικού σαν αζήτητα !!!!) και η δόση του δανείου πλέον είναι όλος του ο μισθός (60 % μείωση). Αυτή τη στιγμή είναι με δυο παιδιά φοιτητές και ένα μαθητή… Αποτέλεσμα…φεύγει οικογενειακά μετανάστης…Έχει ξεσηκωθεί και ετοιμάζεται. Όλα τα πρόσθετα που έχουν μπει δεν του αφήνουν περιθώρια. Ο προγραμματισμός της ζωής του έχει ανατραπεί μέσα σε δύο χρόνια.

Ο άλλος φίλος μου…Γιάννης επίσης ξενιτεύτηκε ήδη και από τον Νοέμβρη θα είναι 10 μέρες/δίμηνο στην Ελλάδα, να τον βλέπουμε…

Ο τρίτος Γιάννης της παρέας είναι σε θέση που καθορίζει ποιος θα δουλέψει και ποιος όχι. Έχει χάσει τον ύπνο του, γιατί η εταιρία που δουλεύει πάει για κλείσιμο και κάθε μήνα διώχνει κόσμο, που “διαλέγει αυτός….” Το μόνο που τον παρηγορεί είναι ότι αυτοί θα πάρουν κάποια αποζημίωση ενώ ο ίδιος αν φαλιρίσει η εταιρεία δεν θα πάρει τίποτα. Στέλεχος εταιρείας στα πενήντα του…και μετά;

Και στις συζητήσεις μεταξύ μας, τους δουλεύουμε ότι με τόσα που παίρνανε τι περιμένανε…και τσαντίζονται (για εμένα πολύ λογικά). Το θέμα είναι ότι – και οι τρεις μισθωτοί – τροφοδοτούσανε το δημόσιο με μεγάλους φόρους. Τώρα διαλύθηκαν τα σπιτικά αυτά, φόροι πλέον δεν θα πληρώνουν – αν και με τις νέες κλίμακες παρά τις μειώσεις θα πληρώνουν τα ίδια – και το όφελος; Ανατράπηκε η καθημερινότητά τους σε μια μέρα.

Για εμένα τι να πω…πληρώνω χρυσό το αυτοκίνητό μου…μια και είναι 2000 κε, (μεγαλοπιάστηκα και εγώ μετά από 25 χρόνια δουλειάς). Ήρθε το ειδικό τέλος…(5400 Χ5 % = 270 ) μαζί με όλα τα άλλα…Του χρόνου …(8000Χ10 % = 800) τριπλάσια. Και παλιότερο αυτοκίνητο και πολλαπλάσιος φόρος. Να το πουλήσω; Θα το πουλήσω για μηχανάκι (4-5.000 γιατί κανείς δεν τα αγοράζει). Να πάρω άλλο που θα πληρώνω για 3-4 χρόνια, και να εξοικονομήσω τι; Τα εισοδήματά μου… τι να πω. Μόνο ότι είμαι συγκινημένος, γιατί πλέον αναγνωρίστηκε η αξία μου και φορολογούμαι σαν ανώνυμη εταιρεία με 35 % ( αν δεν αλλάξει κάτι…). Υπάρχει όμως μια διαφορά… Η Α.Ε. μπορεί να μη πληρώσει…(λέμε τώρα). Εγώ δεν μπορώ…Θα πληρώσω. Για σχέδια… άσε καλύτερα…Στην οικογένεια έχουμε μαθητή, φοιτητή, άνεργο …. μια ευτυχία είμαστε.

Και πάντα το θέμα είναι…”να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα”. Και δεν μιλάω για μεγάλους… Μιλάω για τους μικρούς που ο μισθός έχει εξανεμισθεί στο πρώτο 10ήμερο (όποιο και αν είναι το μέγεθός του πλέον) και μετά…πάμε με το μέτρημα…τιμωρούμε όλους τους εμπόρους, μη αγοράζοντας, αφήνοντας για αργότερα ό,τι μπορούμε να αφήσουμε, τιμωρούμε το κράτος μη αγοράζοντας, οπότε δεν αποδίδονται φόροι, μας τιμωρεί το κράτος, παίρνοντας μας τα τελευταία ευρώ, και ο κύκλος ξαναρχίζει… Είμαστε όμως μια ευτυχισμένη ατμόσφαιρα.

Τέλος πάντων…Μαύρισα πρωί πρωί και σας μαύρισα και εσάς. Ήθελα όμως να αφήσω λίγο ατμό να φύγει. Κοιτάμε λοξά ο ένας τον άλλο, κρύβουμε τη λίστα αγορών, πάμε άσχετες ώρες για ψώνια σε απομακρυσμένο σούπερ μάρκετ, μη πέσουμε σε κανένα γνωστό, καταστρέφουμε τις καταστάσεις μισθοδοσίας. Δεν γελάμε πλέον, παραμιλάμε – αν θέλουμε – , έχουμε νεύρα και τσακωνόμαστε άμεσα με όποιον τολμήσει να μας λοξοκοιτάξει… και γενικά κοιτάμε να βγάλουμε τη μέρα για να έρθει η επανάληψή της την επόμενη μέρα.

Μετά από όλα τα παραπάνω… Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο…με ομπρέλα…

Τι αξίζει τελικά;

Αυτές τις μέρες διαβάζω συνέχεια για τις νέες τάσεις στην εκπαίδευση…Είναι κάτι που ξεκίνησε αρκετό καιρό πριν και τώρα αρχίζει και παίρνει μορφή. Πολλά έχουν γραφτεί και φυσικά δεν μπορείς να τα ξέρεις όλα. Διαβάζεις διαβάζεις διαβάζεις… και όσο διαβάζεις τόσο μπλέκεσαι.

Πάντα ήμουν θιασώτης του “κάθε μεγάλο ταξίδι ξεκινάει με ένα βήμα”. Εντάξει είναι σλόγκαν διαφήμισης αλλά για σκεφτείτε το. Πρέπει το πρώτο βήμα να είναι σταθερό, προσεκτικό, μελετημένο…Για να ακολουθήσει το επόμενο και να ξεκινήσει το ταξίδι… Και σε κάθε βήμα, γνωρίζεις κόσμο, μαθαίνεις πράγματα και μοιράζεσαι. Τελικά αυτό αξίζει… να μοιράζεσαι…

Το είχε πει…δεν ξέρω ποιος ήταν ο πρώτος. Εγώ το πρωτοείδα στη πράξη από τον Διονύση τον Μάργαρη με το ylikonet που πρόσφατα αναφέρθηκε και από το υπουργείο σαν δίκτυο αναφοράς… επιβραβεύοντας με αυτό το τρόπο όλους όσους ενεργά έχουν φροντίσει το δίκτυο αυτό να είναι ενημερωμένο και πλήρες.

Το είχα γράψει και εγώ…ΕΔΩ Και είναι ίσως η καλύτερη ιδέα. Δεν θα ξεχάσω την έκπληξη συναδέλφου από την Ηγουμενίτσα, όταν πρωτοδιόριστη οι αγαπητοί της συνάδελφοι της ανέθεσαν το “Πολυτεχνείο” σαν σχολική γιορτή και την άφησαν ολομόναχη. Μου ζήτησε υλικό και της έστειλα ό,τι είχα… και δεν το περίμενε από ένα άγνωστο.

Δεν θα ξεχάσω την Κατερίνα, υπάλληλο φαρμακείου που ήθελε βοήθεια με τη χημεία, και καθε λίγο μου έστελνε τις απορίες της και δεν κατάλαβε γιατί της απαντούσα τόσο αναλυτικά. Η Εύα από τη Στουτγάρδη, ο Βαγγέλης από τα Κύθηρα, ο Γιώργος από το Άργος, η Ξένια μάλλον από την Αθήνα. Όλοι μαθητές μου… που ποτέ δεν γνώρισα…

Από την άλλη ο Γιώργος από την βιβλιοθήκη του ΠαΠει που μου παραχώρησε ένα αντίγραφο μιας εργασίας για τις ρουμπρίκες μόνο και μόνο επειδή του εξήγησα τη συγκεκριμένη ανάγκη που υπήρχε…

Τι αξίζει τελικά; Μα το να μοιράζεσαι… Να δίνεις απλόχερα αυτό που έχεις και να μη περιμένεις “αποζημίωση”. Δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχει “πρωτότυπη” εργασία, τουλάχιστον στο κλάδο μας. Σίγουρα δεν έχουν γραφτεί όλα… αλλά η νοοτροπία αλλάζει… Οι φωτοτυπίες μας που ήταν η “επαγγελματική μας προίκα” έχουν προ πολλού γίνει κτήμα ολονών μετά τον πρώτο απόφοιτό μας…

Ψάχνοντας όλες αυτές τις μέρες βρήκα θησαυρούς. Από βιβλία στο διαδίκτυο – πρακτικά για τα πάντα – συλλογές συνδέσμων – πρακτικά για τα πάντα – δωρεάν μαθήματα πανεπιστημίων – πρακτικά για τα πάντα – και βίντεο μαθήματα – πρακτικά για τα πάντα. Το πρόβλημα είναι : Είναι πάρα πολλά. Αλλά είπαμε… κάνουμε το πρώτο βήμα και προχωράμε… Με σχέδιο και στόχο… Δεν προχωράμε έτσι… για να προχωράμε ή γιατί… “βρήκαμε κάποια χρήματα” και πρέπει να τα αξιοποιήσουμε…

Μια και… άνωθεν έχουμε μείνει στις γενικές ανακοινώσεις για το Νέο Σχολείο, χωρίς να γνωρίζουμε την κατάληξή του, μας μένει να οργανωθούμε μεταξύ μας και να δούμε πως μπορούμε να προσφέρουμε το καλύτερο στους μαθητές μας. Εδώ ό καθένας έχει την άποψη του για το τι είναι το καλύτερο, αλλά όποια και να είναι η επιλογή μας οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι οι μαθητές μας…

Μέσα από προγράμματα επιμέλειας (currator programs) προσπαθώ να μαζέψω όλους αυτούς τους θησαυρούς τουλάχιστον να υπάρχουν κάπου μαζεμένοι για να τους βρίσκουμε.

Κάθε ιδέα δεκτή, κάθε πρόταση συζητήσιμη και κάθε κριτική ευπρόσδεκτη… Ας εκτεθούμε επιτέλους…

Τη καλησπέρα μου…

ΥΓ : Να μη ξεχνάμε και τους καλούς μας τρόπους… Καλό μήνα…

Ένα Facebook γεμάτο αναμνήσεις…

Σήμερα το πρωί μου την έδωσε. Κοιτούσα το προφίλ μου στο facebook και πρόσεξα το κουμπάκι που έλεγε “άτομα που πιθανόν να γνωρίζετε”. Γενικά δεν το είχα ψαχουλέψει γιατί πάντα περίμενα να μου στείλουν πρόσκληση οι γνωστοί και φίλοι και εγώ να την αποδεχτώ. Πολύ περισσότερο από παλιούς μου μαθητές, οι οποίοι σε τελική ανάλυση μετά από τόσα χρόνια πιθανόν να μην είχαν καμία διάθεση να ξανακούσουν για σχολείο ή για καθηγητές.

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν δεν έστελνα προσκλήσεις σε παλιούς μαθητές. Σήμερα λοιπόν είπα να το κάνω. Πάτησα το κουμπάκι λοιπόν και άρχισε το κατεβατό… Και όσο έφτανα στο πάτο τόσο ξανανέβαινε και έβγαζε και άλλα. Και έβλεπα και έβλεπα… σε κάποια φάση αρχίζει “ο πανικός”. Ο ένας μετά τον άλλο οι παλιοί μου μαθητές… αγόρια – κορίτσια ή πιο σωστά άνδρες – γυναίκες. Κάποιοι αλλαγμένοι, πιο μεγάλοι, με “ηλιακό” πολλοί, (φαλακρίτσα κοινώς), με τα παιδιά τους πολλοί, οι γυναίκες πολλές με διπλά επώνυμα, ενδεικτικό της αλλαγής της οικογενειακής τους κατάστασης, άλλες με τα παιδάκια τους αλλά εδώ θα το πω… όλες αναγνωρίσιμες… ίσως με άλλο χρώμα μαλλιών αλλά αναγνωρίσιμες. Τελικά αλλιώς περνάει ο χρόνος για τους άνδρες και αλλιώς για τις γυναίκες. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με κοινωνικά πρότυπα ή ανασφάλεια των γυναικών απέναντι σε μια κοινωνία που τις θέλει με ένα “χ τρόπο”, αλλά ο χρόνος περνάει αλλιώς (sorry guys – μην αφήνεστε όμως, γιατί νομίζω ότι παίζει και αυτό).

Έτσι λοιπόν άρχισα να στέλνω requests και έστειλα δεν ξέρω πόσα, και κάπου βαρέθηκα… και άφησα μερικά και “για αύριο”. Ίσως δεν το έκανα τόσο καιρό, γιατί δεν ήθελα να ενοχλήσω, ή ίσως γιατί φοβόμουνα την “απόρριψη”… κάτι που θα σήμαινε ότι σαν καθηγητής δεν άφησα το σωστό ίχνος… δεν ξέρω. Πολλοί μιλάνε για την κρίση των πενήντα και ίσως αυτό να με μάζεψε.

Τέλος πάντων όπως και να έχει μου άρεσαν αυτά που είδα… αν και δεν έψαξα προφίλ. Που χρόνος…Ίσως σε άλλη φάση. Η αλήθεια είναι ότι βλέπεις νέους ανθρώπους να προχωράνε και να προοδεύουν και αισθάνεσαι ότι και εσύ κάπου σε αυτή τη πορεία, υπήρξες. Δεν σχολιάζω τον τρόπο… αλλά υπήρξες.

Να είστε όλοι καλά… να περνάτε καλύτερα… και θα το ξανακάνω… οπότε να είστε προετοιμασμένοι…

Τη καλημέρα μου…

ΥΓ : Μένει να δω πως φτιάχνουν γκρουπ να “τους βάλω όλους μαζί μέσα” μπας και αρχίσουν να γνωρίζονται… Θα δω τι θα κάνω… Αργότερα.

Σαββατοκύριακο στο Αίγιο…

doing nothing…Σχεδόν. Μύρισα τριαντάφυλλα, τα κλάδεψα, τα καθάρισα, τα πότισα..(θα τα χαρούν οι γείτονες πάλι στην νέα ανθοφορία). Είναι φανταστική η φύση. Δεκαπέντε μέρες τον Αύγουστο, τα πότισα, τα κλάδεψα και πάνω στο φούντωμα τους με μπουμπούκια, έφυγα. Γυρίζοντας βρήκα τουλάχιστον 50-60 τριαντάφυλλα που είχαν κλείσει το κύκλο τους και είχαν ξεραθεί. Δηλαδή κάποια στιγμή ο κήπος θα ήταν γεμάτος “χρώματα και αρώματα”.

Τώρα στο χωριό είναι ερημιά. Όλοι τρυγάνε. Έχουν φύγει και μόνο αργά το βράδυ βλέπεις κανένα φως στα σπίτια. Η δουλειά είναι ζόρικη και υπάρχουν πολλοί εποχιακοί εργάτες – συνήθως Αλβανικής προέλευσης – που το βράδυ γεμίζουν τη πλατεία αλλά και όσα σπίτια – ψιλογκρεμισμένα – ψιλοερημωμένα υπάρχουν.

Ανακάλυψα και ένα φαγάδικο – αξιόλογο για όποιον βρεθεί κατά Αίγιο μεριά – το “πάμε Πλατεία”. Στη μεγάλη πλατεία του Αιγίου, με ποικιλία φαγητών κυρίως μαγειρευτών. Συνήθως “πάει πακέτο”, αλλά ο χώρος είναι όμορφος για να κάτσεις κιόλας. Λιτός και απέριττος, με διακριτική διακόσμηση, χωρίς τίποτα το κραυγαλέο. Προσωπικά, ό,τι έχω φάει εκεί, μου έχει αρέσει… (αν είναι δόκιμη η έκφραση). (Ένα Σαββατοκύριακο πήγαμε, να βάλουμε και τσουκάλι… δεν λέει. Ούτε κάτι στα γρήγορα… Αυτό είναι μια λύση).

Το Σαββατοκύριακο μου έδωσε το χρόνο να διαβάσω πάλι τις σημειώσεις μου για τις νέες τεχνολογίες. Θέλω να γίνω δημοσιογράφος… Μπορώ; (Χε χε – έρχεται…αργότερα).

Η εφημερίδα, δυο μέρες βγήκε μόνη της… βλέπετε δεν είχα ΙΝΤΕΡΝΕΤ στο χωριό και έτσι δεν έψαξα να βρω καλούδια. Βέβαια μου άρεσε που οι θησαυροί μου βρήκαν ανταπόκριση και προωθήθηκαν δεόντως – και ευχαριστώ για αυτό – Και εσείς όμως αν βρείτε κάτι καλό.. μην αμελήσετε… Twitt- άρετε το και θα βγει στον αέρα. Αν βάλετε και το #manaliss θα το ανεβάσει μόνο του. Το Ίντερνετ ούτως ή άλλως δεν έχει μυστικά…μη κρατάτε και εσείς…

Ανεβαίνοντας στο χωριό είχα και μια κούτα βιβλία. Τα βιβλία αυτά ήταν παιδικά εικονογραφημένα, με ένα μεγάλο πλήθος αντικειμένων, αεροπλάνα, πλοία, διάστημα, φύση, ….Ο λόγος… η δωρεά. Τα έπαιρνα όταν τα παιδάκια μου ήταν μικρά. Τώρα πιάνουν τόπο και σκονίζονται. Στους φίλους που θα δοθούν, τα παιδάκια τους 6-10-12 χρονών έχουν αρκετά χρόνια για να τα αξιοποιήσουν και δεν έχουν το Google να τους λύνει όλες τις απορίες. Βασικά δεν έχουν κανένα να τους λύνει τις απορίες. Γεωργοί και οι δύο γονείς με βασικές σπουδές, προσπαθούν όσο μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Και ο Γιωργάκης θα πάει πρώτη Γυμνασίου και αντί για βιβλία θα πάρει ένα DVD να το διαβάσει…με το μάτι και να το τυπώσει με το χέρι… Πόσο ευτυχισμένοι είμαστε στο μικρόκοσμό μας… Όλοι έχουμε υπολογιστές, σύνδεση στο Ιντερνετ, printer, και όλα τα καλά για να μπορέσουν να υποκαταστήσουν τα βιβλία που δεν θα πάρουν. Τι το θέλουν το ψωμί… Γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι… ( η κάπως έτσι το είπε η Μ Αντουανέτα όταν έμαθε ότι ο λαός του Παρισιού είχε επαναστατήσει για ψωμί).

Να σας περιγράψω μια περυσινή ημέρα της οικογένειας αυτής, για να δείτε πως είναι έξω από το χρυσό σας κλουβί.

Πρωινό ξύπνημα και 7.30 φορτώνουμε τα τρία παιδιά στο αυτοκίνητο – γιατί η Νομαρχία έκοψε το ταξί – αφού δεν μπόρεσαν να συνεννοηθούν οι γονείς – και ξεκινάμε από τη Κουνινά για Αίγιο. (15 χλμ). Μοιράζουμε τα παιδιά. Ο μικρός νηπιαγωγείο και τα δύο μεγαλύτερα στο δημοτικό. Ο μικρός σχολάει 12.30 και τα μεγάλα 1.30. Παίρνουμε τον μικρό και παραμένουμε Αίγιο να σχολάσουν και τα άλλα ( αν επιστρέψει στο χωριό – σε ένα τέταρτο θα πρέπει να ξαναφύγει και να ξαναπάρει το μικρό στο Αίγιο). Βλέπετε ο δημοτικό έκλεισε στο χωριό. Παίρνουμε τα παιδιά, επιστροφή, φαγητό και 5 το απόγευμα ξανά κάτω για Αγγλικά. Όλα μαζί πάλι. Ο μικρός δεν κάνει Αγγλικά, αλλά τα άλλα δυο δεν έχουν την ίδια ώρα και έτσι από τις 5.30 μέχρι τις 9.00 έχουμε φροντιστήριο. Και η αναμονή που γίνεται… στο αυτοκίνητο. Διαβάζοντας βιβλία ή και μαθήματα, ανάλογα ποιο παιδί έχει επιστρέψει… Λοιπόν… ας ξυπνήσουμε λίγο. Στην επαρχία οι γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να μάθουν κάποια πράγματα, πρέπει να δώσουν αγώνα…μόνοι τους. Άστε λοιπόν, τις εκτυπώσεις, τα DVD και τα άλλα φρου φρου και αρώματα. Γιαυτό δεν ολοκληρώνουν τις σπουδές τους πολλά παιδιά. Στο χωριό τα περισσότερα έχουν φύγει. Το χωριό ερημώνει. Όταν πρωτοπήγα (2000) τα παιδιά που μαζεύονταν μα τα παιδιά μου στην αυλή και παίζανε ήταν καμιά 20αριά. Τώρα δεν νομίζω να είναι 10 όλα όλα… Τέλος πάντων. Τα έγραψα όλα αυτά θέλοντας απλά να δώσω τα εύσημα σε όλους εκείνους τους αφανείς γονείς, που είναι πίσω από τα παιδιά τους και προσπαθούν να τους προσφέρουν τα καλύτερα. Και μη μένει το μυαλό σας στο καλοκαίρι, αυτό γίνεται όλο το χρόνο, και στα 650 μ υψόμετρο , έχει κρύο, βροχή, χιόνι, πάγο, παγετό… όλο το πακέτο.

Και η προσφορά της ημέρας : ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ : Φωτογραφικός εκτυπωτής ΜΕΟΡΤΑ (Τσεχοσλαβάκικος – αν θυμάμαι καλά) με φακό 50 – άρι και ασπρόμαυρη και έγχρωμη κεφαλή. Και υποδομή σκοτεινού θαλάμου. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι έχω… λεκανάκια, τανκ για φιλμ, λαβίδες… Δεν είμαι σίγουρος. Πριν 10 χρόνια είχα ένα πλήρη σκοτεινό θάλαμο που δούλευε. Τώρα θέλει λίγο ψάξιμο. Ο εκτυπωτής είναι πάντως καλός. Αν κάποιος ενδιαφέρεται, κυρίως κάποιος σπουδαστής φωτογραφίας, ή αν κάποιος έχει σχολή φωτογραφίας, σε δήμο, κοινότητα ή οτιδήποτε άλλο, ας ρωτήσει. Θα μου επιτρέψετε να περιμένω λίγο να δω από θα υπάρξει – αν υπάρξει ενδιαφέρον – και να διαλέξω που θα πάει. Από την άλλη εσείς είτε στα σχόλια, είτε σε mail με ενημερώνετε σχετικά. Θα με στεναχωρούσε πολύ να πάει στα σκουπίδια… Λοιπόν όσοι το διαβάζετε αυτό προωθείστε το…

Μέχρι τότε…τη καλησπέρα μου και καλή βδομάδα… για όλους σας…

Χαρίστε…Συγγνώμη να ανοίξω τα παράθυρα…

να αεριστεί λίγο το blog… Έπιασε σκόνη και μυρίζει “κλεισούρα”. Αρχίζω να μη γράφω πια τόσο συχνά. Δεν είναι ότι έχω δουλειά, εντάξει όλο και κάτι βρίσκεται, αλλά κυρίως είναι η νέα ενασχόληση μου σαν εκδότης. Δεν μπορώ να βρω τη φόρμουλα εκείνη που θα φροντίζει να φέρνει την κατάλληλη πληροφορία στην εφημερίδα. Θέλω θέματα σχετικά με εκπαίδευση, τεχνολογίες, καινοτομίες στην εκπαίδευση, τρόπους διδασκαλίας και ότι άλλο θα μπορούσε να ενδιαφέρει εκπαιδευτικούς που το ψάχνουν και ψάχνονται.

Δεν ήξερα τι να κάνω και έτσι έβγαλα δύο εφημερίδες. Τη γενική έκδοση, που είναι συνδεδεμένη, με όλους όσους ακολουθώ, μέσω Twitter. Όσοι έχουν κάποιο σύνδεσμο εμφανίζονται στη γενική έκδοση. Στην περιορισμένη έκδοση, έχω βάλει σχετικές λέξεις κλειδιά αλλά αν δεν προωθήσω κάποια μνήματα τα άρθρα είναι πολύ λίγα. Ακόμα δεν έχω βρει εκείνες τις λέξεις κλειδιά αλλά που θα πάει…

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι στο Twitter. Από το twitter έρχονται συνέχεια πληροφορίες. Όση ώρα σας γράφω έχω ήδη πάρει 15 tweets – και μου έχει σπάσει το νεύρα ο υπολογιστής που γράφει με υστέρηση περίπου 1 δευτερολέπτου. Το Τwitter είναι για να λες σε όλους που είσαι και τι κάνεις. Ωραία. Γιατί να το κάνεις αυτό…δεν ξέρω. Αν όμως είσαι σε ένα μέρος με ωραίο περιβάλλον. Τότε το μήνυμα σου, κάνει μια διαφήμιση στο χώρο και το κάνει γνωστό παραέξω. Αλλά αν βρεις ένα ωραίο site που πιθανόν να ενδιαφέρει και κάποιον άλλο, τότε στέλνεις τον σύνδεσμο και το μοιράζονται όλοι. Καλό; Εμένα μου αρέσει. Η εφημερίδα μου δημοσιεύει ό,τι στέλνω εγώ, αλλά και αυτοί που ακολουθώ (απαραίτητη προϋπόθεση, να περιέχουν σύνδεσμο). Έτσι λοιπόν, μαθαίνω όλα όσα στέλνουν αυτοί που παρακολουθώ και εκεί το είδα. Ξεκίνησε από τη βιβλιοθήκη Λιβαδειάς. Το είδα εδώ. Διαβάστε το λιγάκι προσεκτικά και πείτε μου τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για αυτό…

Το σκέφτηκα πολύ και έχω κάποιες ιδέες. Θα σας τις παρουσιάσω μία μία…

Ξεκινάμε από την βασική αρχή ότι ζούμε σε μια καταναλωτική κοινωνία. Εντάξει είμαστε σε περίοδο λιτότητας αλλά νομίζω ότι αυτά που θα πω κάτι θα σας θυμίζουν…

Λοιπόν

1. Έχουμε αγώνες ποδοσφαίρου…Νομίζω ότι πολλοί από εμάς πήρανε καινούργιες τηλεοράσεις. Τις παλιές τι τις κάνατε; Να σας δώσω μερικές λύσεις….Δωρίστε τις σε ένα σχολείο. Συνήθως οι τηλεοράσεις που έχουμε στα σπίτια μας είναι αρκετά μεγάλες ώστε να δείχνουν σωστά σε μια τάξη. Με ένα τραπεζάκι με ρόδες και ένα DVD player των 30 € έχουμε ένα συστηματάκι που μπορεί να δείξει σε μια τάξη ένα εκπαιδευτικό βίντεο. Δωρίστε την σε ένα φορέα – εστία – οίκο ή όπως αλλιώς λέγεται. Δωρίστε το σε ένα ορφανοτροφείο.

2. Έχουμε παιδάκια; Μάλλον. Δύο πράγματα εδώ… έχουμε το συνήθειο στα παιδιά μας να τα φορτώνουμε με δώρα, παιδικά βιβλία, παιγνίδια επιτραπέζια, ή άλλα. Τα παιδιά μεγαλώσανε και τα πράγματα αυτά ακόμα γεμίζουν ντουλάπια ή σέρνονται δεξιά αριστερά. Εδώ λοιπόν μπορούμε να τα στείλουμε σε κάποιο χωριό ή απομακρυσμένο νησί. Μη ψάχνετε πολύ… προ καιρού έγινε μια κίνηση με το Καστελλόριζο…για βιβλία, ή κάρτες κλπ κλπ για να δείξουμε σε αυτούς τους ανθρώπους ότι δεν είναι ξεχασμένοι τουλάχιστον από τους απλούς ανθρώπους γιατί από τους κρατούντες δεν είμαι σίγουρος. Τα κατεβάζετε, τα ξεσκονίζετε, τα ελέγχετε αν είναι σωστά (είναι σπάσιμο να ξεσηκωθεί ένα παιδάκι με ένα επιτραπέζιο και μετά να μη μπορεί να παίξει…Αν δεν είναι πλήρες πετάξτε το… δεν το παίζει κανείς. Μη το στείλετε λειψό). Μετά σκεφτείτε τις διάφορες στέγες κακοποιημένου παιδιού ή προστασίας της οικογένειας. Εκεί μερικοί από αυτούς που διαχειρίζονται τα ιδρύματα αυτά είναι διεκπεραιωτικοί απλά που σημαίνει ότι πιθανά να σας αντιμετωπίσουν με αδιαφορία. Μην απογοητευτείτε. Προσπαθείστε λίγο πριν καταλήξουν στην ανακύκλωση ή στα σκουπίδια.

Το ίδιο ισχύει και για τα βιβλία. Παλιά παιδικά βιβλία ή σχολικά βοηθήματα – τα περισσότερα αχρησιμοποίητα – σίγουρα θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιο παιδάκι.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την τεχνολογία. Πολλοί γονείς θα πάρουν ή πήραν υπολογιστή για τα παιδάκια τους για το “σχολείο” όπως θέλουν να λένε… Το θέμα είναι πολύ συχνά έχουμε ας πούμε παλιά CD – Player, MP3 – player με μικρή μνήμη που πια δεν μας κάνουν, η φωτογραφικές μηχανές με πολύ μικρή ανάλυση που επίσης δεν μας κάνουν πια. Και αυτές είναι πάλι σε κάποιο ντουλάπι και σκονίζονται και αραχνιάζουν. Ξέρετε πόσα σχολεία θα εκτιμούσαν μια απλή ψηφιακή φωτογραφική μηχανή…Δεν ξέρω πόσα έχουν αλλά και μόνο μια μηχανή για να τη δώσουν στα παιδιά χωρίς το φόβο της φθοράς, θα ήταν χρήσιμη. Το ίδιο και οι παλιές βιντεοκάμερες. Να μη συνεχίσω…Πολλά από αυτά που έχουμε στο σπίτι μας μπορούν να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να αξιοποιηθούν.

Και συνεχίζω με τους υπολογιστές. Παλιά κάναμε αναβαθμίσεις. Τώρα με τους ρυθμούς ανανέωσης δεν έχει νόημα να κάνουμε αναβάθμιση. Θα έχουμε πάντα ένα λειψό μηχάνημα. Και δεν θα λειτουργεί σωστά… Έτσι παίρνουμε ολοκληρωμένο καινούργια. Και το παλιό τι το κάνετε; Χαρίστε το. Βάλτε του ένα Linux ελληνικότατο και χαρίστε το. Θα τρέχει μια χαρά και τσάμπα. Για πολύ γερασμένα συστήματα…. υπάρχει ένα (αγγλικό ) σκυλάκι. Αλλά έχω την αίσθηση ότι πολύ σύντομα θα μάθει Ελληνικά.

Νομίζω ότι το πιάσατε το νόημα. Και για να κάνουμε τα λόγια πράξη… :

Χαρίζεται σιντιέρα (σύστημα αλλαγής CD) 10άρα. μοντέλο CDX 601 της SONY. Δουλεύει…Τουλάχιστον δούλευε. Αλλά λείπει το καλώδιο επικοινωνίας με τη μονάδα αναπαραγωγής. Το έχουμε χάσει. Αν κανείς ενδιαφέρεται ας μου γράψει… Κυριολεκτικά. Είμαι σε φάση αδειάσματος. Θα ψάξω και θα βρω και άλλα. Σιγά σιγά. Θα ψάξω και θα ξαναβγάλω ανακοίνωση. Μέχρι τότε, ψάξτε τα συρτάρια και τα ντουλάπια σας. Μη φοβηθείτε να χαρίσετε. Αν τυχόν είστε σε εταιρεία και κάνετε αλλαγή μηχανογραφικού εξοπλισμού, τολμήστε να προτείνετε να χαρίσουν τους υπολογιστές σε κάποιο σχολείο. Μη φοβηθείτε την “ηλικία” τους.

Τη καλησπέρα μου σε όλους…

Groupies…

Το έχω ξαναγράψει για το μικρό μου γιο, που συμμετέχει σε μια ορχήστρα νέων του Καρέα.

Τη Κυριακή λοιπόν, η ορχήστρα αποφάσισε να πάρει μέρος στην εκδήλωση που θα γίνονταν στο Θέατρο Βράχων, (στο μικρό) σαν εκδήλωση υποστηρικτική στο Χαμόγελο του Παιδιού.

Σκέφτηκα λοιπόν να πάρα και τους γονείς μου να τον δουν μια και είχαν εκδηλώσει το ενδιαφέρον να τον δουν να παίζει. Αυτό έγινε με πολύ περίσκεψη μια και ο πατέρας μου αντιμετωπίζει αρκετά κινητικά προβλήματα και κάθε μετακίνηση είναι απόφαση. Αλλά το θέατρο προσφερόταν μια και ήταν κοντά, δεν είχε σκάλες και μεγάλη μετακίνηση και ίσα που θα έπρεπε να ανέβει τρία – τέσσερα σκαλιά για να κάτσει στις κερκίδες. Άλλωστε 8 κερκίδες έχει όλες όλες.

Δεν σκέφτηκα όμως δύο πράγματα. Πρώτο τα ηχεία… Τα ηχεία σε μια συναυλία, μπορεί να είναι “δυνατά” αλλά για έναν ογδοντάχρονο είναι εκκωφαντικά. Πραγματικά δυσκολεύτηκε να περάσει μπροστά από τη πίστα, πηγαίνοντας για τις κερκίδες, και προτιμήσαμε να κάτσουμε λίγο “άκρη” για να μη μας πιάνουν πολύ τα ηχεία.

Το δεύτερο που δεν σκέφτηκα ήταν ο καιρός. Και μάλιστα ο καιρός δεν ήταν καλός για όλους. Και σε κάποια φάση, συννέφιασε βαριά και άρχισε να στάζει. Αλλά δεν έπιασε βροχή μόνο μερικές σταγόνες στο ξεκίνημα. Ευτυχώς είχα την ¨ομπρελλάρα” την οποία έδωσα στους γονείς μου μια και το είχαν ανάγκη και αν παραζόριζε θα πήγαινα κάτω από τις κερκίδες και θα έρχονταν και αυτοί. Σε πρώτη φάση και με δεδομένη τη “δυσκινησία” προτίμησαν να μείνουν εκεί. Σε κάποια στιγμή άδειασε όλη η κερκίδα… ή πιο σωστά σχεδόν όλη….

Δεν νομίζω να είχε κανείς πιστότερο ακροατήριο. Τελικά δεν έβρεξε εκείνη τη φορά αλλά 10 λεπτά αργότερα, και τα έδωσε όλα. Μα όλα. Και όπως ήταν αναμενόμενο η ορχήστρα δεν έπαιξε. Και δεν έπαιξε γιατί μέσα στη βροχή τα ηλεκτρικά μηχανήματα δεν δουλεύουν – συνήθως.

Και έτσι γυρίσαμε άδοξα στο σπίτι χωρίς μουσική, και χωρίς να μπορέσουν να δουν το νεότερο εγγόνι να συμμετέχει στην ορχήστρα.

Συζητώντας το πάντως το ευχαριστήθηκαν, άσχετα αν δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τη συναυλία. Αύριο παίζουν στη κεντρική πλατεία Ηλιούπολης μετά το ΙΚΑ στις 9.00 το βράδυ. Αν θέλετε κοπιάστε. Εγώ θα είμαι εκεί. Ε! Ναι και εγώ groupie είμαι.

Τη καλησπέρα μου…

Μια ζωή στην “απ’ έξω”…

Είμαι 23 χρόνια ιδιωτικός εκπαιδευτικός, και όλα αυτά τα χρόνια έχω αντιληφθεί ότι η εξομοίωση ιδιωτικών και δημόσιων εκπαιδευτικών μάλλον μοιάζει με μύθο.

Το 1999 με το καινούργιο σύστημα, αυτό που τελειώνει σε 2 χρόνια, κληθήκαμε να διορθώσουμε γραπτά, και να επιτηρήσουμε αλλά δεν πληρωθήκαμε, γιατί η εγκύκλιος, έλεγε ότι οι δημόσιοι εκπαιδευτικοί, που εμπλέκονται στη διαδικασία των εξετάσεων, αποζημιώνονται…. Αυτή η λέξη “δημόσιοι” που ήταν σε μια εγκύκλιο του 1984 ήταν η αφορμή που δεν πληρώθηκε όλος ο κλάδος το 1999. Το 2000 έγινε μια διορθωτική εγκύκλιος και από τότε αποζημιωνόμαστε όπως οι άλλοι συνάδελφοι του δημοσίου.

Μέχρι πέρυσι, δεν είχαμε δικαίωμα να εγγραφούμε στο Σχολικό Δίκτυο αν και το σχολείο ήταν “δηλωμένο”, και συμμετείχε στις δραστηριότητες. Αυτό αποκαταστάθηκε φέτος μόλις.

Μέχρι πέρυσι το Μάιο, δεν είχαμε δικαίωμα να συμμετάσχουμε στην επιμόρφωση Α και Β επιπέδου. Ή πιο σωστά, στη τελευταία επιμόρφωση, συμμετείχαμε με μια ποσόστωση και αν και εφόσον υπήρχαν θέσεις και εφόσον είχαμε παρακολουθήσει τις 48 ώρες σεμιναρίου. Αυτό άνοιξε όπως είπαμε το Μάιο του 2010.

Το λογισμικά που είχαν μοιρασθεί σε όλα τα σχολεία, σε εμάς δεν δόθηκαν ποτέ.

Με την εφαρμογή του νέου εκπαιδευτικού συστήματος, που άλλαξαν τα βιβλία, τα βιβλία των καθηγητών δεν φτάσανε ποτέ σε εμάς.

Η αιτιολογία, και εν μέρει δικαιολογημένη, είναι ότι τα οικονομικά του ιδιωτικού σχολείου, το διαχειρίζεται ο ιδιοκτήτης και όχι το δημόσιο.

Έτσι και φέτος, με το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης που ξεκινάει τον Ιούνιο, συνεχίζεται τον Σεπτέμβριο και ολοκληρώνεται τον Δεκέμβριο, με 55 ώρες φυσικής διδασκαλίας και 150 ώρες, διαδικτυακής εργασίας και παρακολούθησης, που κρίθηκε απαραίτητο να γίνει ενόψει του νέου ψηφιακού σχολείου, δεν προβλέπει επιμόρφωση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών.

Και δεν μπορώ παρά να εκφράσω κάποιες απορίες…

Δηλαδή όλα τα παιδιά που θα πάνε στα ιδιωτικά σχολεία, στην Α’ λυκείου, οι καθηγητές τους θα έχουν επιμορφωθεί, για το καινούργιο σχολείο; Τα μαθήματα θα γίνονται με βάση το νέο σχεδιασμό, του Υπουργείου Παιδείας, ή θα μείνουμε στα ίδια, όπως τα έχουμε μάθει όλα αυτά τα χρόνια. Και το καινούργιο σύστημα, που θέλει την ύλη να τρέχει από την Α’ λυκείου, τι θα γίνει όσο προχωράει ο χρόνος; Οι σύλλογοι γονέων, των ιδιωτικών σχολείων, μήπως θα έπρεπε να δουν τι μπορεί να γίνει; Και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μήπως θα έπρεπε να πιέσουν να διεκδικήσουν την συμμετοχή στο πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης. Η αίσθηση που έχω είναι ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία, γίνεται μια κατάφωρη διάκριση κατά των μαθητών της Α΄λυκείου του 2011-12 των ιδιωτικών σχολείων.

Δεν ξέρω αν είμαι μόνο εγώ που το βλέπω έτσι. Άλλωστε είμαι ο τελευταίος που θα έπρεπε να ανησυχώ. Με 26 χρόνια εμπειρία στη χρήση Η/Υ, με συνεχείς επιμορφώσεις και παρακολούθηση συνεδρίων, σεμιναρίων, διαδικτυακών μαθημάτων, υποστήριξη ψηφιακών πλατφορμών εκπαίδευσης, … και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο κυκλοφορεί…Όμως πόσοι εκπαιδευτικοί, δημόσιοι ή ιδιωτικοί, μπορούν να αντιμετωπίσουν το νέο ψηφιακό σχολείο έτσι;

Νομίζω ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται το θέμα της επιμόρφωσης πρέπει να αναθεωρηθεί. Και σε αυτό πρέπει να πιέσουμε όλοι. Μια καλή λύση θα ήταν να κάνουμε όλοι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί αίτηση για συμμετοχή στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, για να γίνει αντιληπτό ότι υπάρχει ενδιαφέρον. Γιατί νομίζω ότι αυτό τον προβληματισμό, δεν τον μοιράζονται πολλοί. Αν έχω κάνει λάθος, ας κάνουμε τη κίνηση. Στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο δεξιά υπάρχει το πρόγραμμα και η φόρμα εγγραφής, και η υποβολή της αίτησης.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει αντίφαση. Δηλαδή για παράδειγμα σήμερα, ήλθε στο σχολείο από την διεύθυνση Δευτεροβάθμιας, e-mail με την εγκύκλιο και μοιράστηκε σε όλους τους συναδέλφους. Δηλαδή αν δεν μας αφορά, τότε γιατί επισήμως, μας κοινοποιήθηκε και μας δόθηκε η υπόδειξη από τη δική μας Διεύθυνση να δηλώσουμε συμμετοχή; Μπλεγμένα τα βλέπω όλα αυτά.

Κλείνοντας. Ας σταματήσει πια αυτό το “γαϊτανάκι” με τους ιδιωτικούς και δημόσιους εκπαιδευτικούς. Τα παιδιά της Α΄λυκείου την επόμενη σχολική χρονιά, είναι παιδιά δικά μας, και για να προχωρήσει σωστά το νέο σχολείο, πρέπει να μπουν όλοι στο παιγνίδι.

Όταν στον εορτασμό για τα τριαντάχρονα του σχολείου, στελέχη του υπουργείου επισκέφτηκαν το σχολείο και είδαν την πλατφόρμα που συντηρούμε, με στόχο την ένταξη των μαθητών στις νέες τεχνολογίες, εδώ και δυο χρόνια, και είδαν ότι το θέμα της διαδραστικότητας και της αλληλεπίδρασης των μαθητών το δουλεύουμε και το προσπαθούμε όλα αυτά τα χρόνια, το σχόλιο που έκαναν εκτός από το ότι άρεσε σαν δουλειά, και είναι μέσα στη λογική του νέου σχολείου, ήταν γιατί δεν χρησιμοποιούμε μια πλατφόρμα, του σχολικού δικτύου, που θα έδινε τη δυνατότητα και σε άλλους να δουν αυτή τη δουλειά. Από τη μια όλοι μαζί και ο “ψωριάρης” χώρια, και από την άλλη τι καλά που θα ήταν να είμασταν όλοι μαζί…

Μπερδεύομαι…

Λοιπόν… ας προβληματιστούμε όλοι και ας κάνουμε ότι ο καθένας θεωρεί σωστό. Μη ξεχνάτε… οι αιτήσεις κλείνουν 29 Μαΐου…

Τη καλησπέρα μου…

Μοναδικά ντοκουμέντα…

Μόλις ξύπνησα μετά από μια μέρα δύσκολη. Με 4 ώρες ύπνο, έβαλα μπροστά το κατσικάκι…και μετά από κάποιες ώρες…πέντε περίπου, η κατάσταση είχε πάρει πολύ άσχημη τροπή…για το κατσίκι εννοείται…

Βέβαια αν το καλοσκεφτείς η “άσχημη τροπή” είχε εκδηλωθεί αρκετές μέρες νωρίτερα, αλλά τι να κάνεις. Εδώ τα πράγματα παραέγιναν καυτά.

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι μοναδική και δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη. Είπαμε μια φωτογραφία είναι η μόνη απόδειξη ότι υπήρξαμε.

Τέλος πάντων… φροντίσαμε λίγο το περιβάλλον να είναι ευχάριστο…

Του βρήκαμε και καλή παρέα…

και προχωρήσαμε στα περαιτέρω…

Νομίζω ότι μια παρόμοια εικόνα είχαμε σε πολλά σπίτια. Οικογενειακά, απλά, χωρίς πολλά πολλά.

Από εδώ όμως θα ήθελα να πω τα χρόνια πολλά σε όλους. Είμαι σε τόσα πολλά μέσα στο διαδίκτυο, που όλη η υπόλοιπη μέρα δεν θα έφτανε για να πω χρόνια πολλά σε όλους και πάλι κάποιους θα ξεχνούσα.

Έτσι προτίμησα τη “μαζική παραγωγή” που λένε :

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

σε όλους. Με υγεία πρώτα απ’ όλα…και μετά όλα τα άλλα.

Σε πείσμα των καιρών, να περνάτε καλά, και για τρεις μέρες τουλάχιστον μην ακούτε ειδήσεις.

Κατά τα άλλα από εβδομάδα μπαίνουμε σιγά σιγά σε σειρά.

Τη καλησπέρα μου και ψάξτε να βρείτε τρόπους να κάψετε όσα φάγατε σήμερα…

ΥΓ : Ξανά νέα μορφή…Αυτή μου αρέσει καλύτερα. Έχει το τζινάκι που μου αρέσει, το σπιράλ σύρμα σαν σε ντοσιέ αρχειοθέτησης. Βέβαια το κεντηματάκι πάνω δεν μου παει πολύ αλλά τι να κάνεις κανείς δεν είναι τέλειος. Από την άλλη στην αρχειοθέτηση δίνει όλες της εγγραφές ανά μήνα και αυτό μου άρεσε. Για λίγο καλό είναι… Θα ψάξω και άλλο να δω άλλα…

Ένας πολύ μικρός κόσμος…

Λένε ότι το Ιντερνετ απομονώνει και αποξενώνει τον άνθρωπο. Ίσως. Πάντως εμένα μου έχει διευρύνει σημαντικά τους ορίζοντες και με έχει γνωρίσει με ανθρώπους που έχουν μπει στη ζωή μου. Ανθρώπους που δεν θα γνώριζα ποτέ και σαφώς δεν θα είχα αυτή την προσωπική επαφή.

Αφορμή για αυτή την εγγραφή είναι το χθεσινό Ασμπέτα. Το ασμπέτα για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια συγκέντρωση – χωρίς πρόγραμμα, σε άσχετο χρόνο και για όποια αφορμή – ανθρώπων κατά τα άλλα άγνωστων μεταξύ τους που μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό : είναι Bloggers. Πρωτοβρέθηκα σε ΑΣΜΠΕΤΑ πριν περίπου 3-4 χρόνια, δεν θυμάμαι, αλλά από τότε προσπαθώ όποτε γίνεται να είμαι μέσα. Θυμάμαι όταν πρωτοπήγα είχα με περίεργη αίσθηση. Πήγαινα να βρω μια ομάδα ανθρώπων που δεν είχα δει ποτέ μου αλλά είχα “μιλήσει” πολλές φορές μαζί τους μέσα από τα blog τους. Είχα μια εικόνα για το ποιοι είναι – μέσα από τα κείμενα τους – αλλά πέραν τούτου ουδέν. Δεν ξέρω ποιον “αυξοντα αριθμό” είχε εκείνο το ΑΣΜΠΕΤΑ ούτε τι “αριθμό μέλους” πήρα, γνωρίζω όμως ότι ο ενθουσιασμός με τον οποίο με δέχτηκαν ήταν το κάτι άλλο. Και το πως έπεσαν οι όποιες αναστολές μου σε ελάχιστο χρόνο και βρέθηκα να μιλάω και να καλαμπουρίζω με ανθρώπους που γνώρισα μόλις πριν πέντε λεπτά σαν να τους ήξερα χρόνια. Αυτό ήταν… Από τότε πέρασε καιρός, πολλοί ήρθαν και έφυγαν από το ΑΣΜΠΕΤΑ αλλά ένας πυρήνας που ήταν και σε μεγάλο βαθμό ο αρχικός, έμεινε και έτσι έχω μια παρέα που μια δυο φορές το χρόνο, όποτε και αν, βρισκόμαστε, καλαμπουρίζουμε, γελάμε, και περνάμε καλά σε πεισμα των καιρών. Έτσι στο χθεσινό ΑΣΜΠΕΤΑ η αφορμή ήταν μια φίλη blogger από τη Κύπρο. Ποια καλύτερη αφορμή. Και τσουπ νάμαστε όλoι στα Πετράλωνα στη Κάππαρη. Για ένα φανταστικό Σαββατομεσήμερο. Με τη καλύτερη παρέα, ίσως και τη πιο θορυβώδικη, αν και έχουμε χάσει τη φόρμα μας.

Μέσα από το διαδίκτυο έχω γνωρίσει και άλλους, φίλους πλέον. Αφορμή υπήρξαν τα Χρυσοστόμεια του Γιώργου όπου μαζευόμασταν και μιλάγαμε και λέγαμε ό,τι θέλαμε, και μετά το συζητάγαμε. Πάντα βρισκόταν ο χώρος… πότε μια αυλή στο Χολαργό, άλλοτε ένα ιατρείο (!!!) ( εκεί δεν είχα πάει), άλλοτε η αγορά στη Κυψέλη. Εκεί, σαν σε μια μοντέρνα εκκλησία του Δήμου, “αγορεύαμε” και αντιμετωπίζαμε τη κριτική και τα σχόλια του κοινού. Όσες φορές είχα βρεθεί, υπήρχε μια κοσμιότης και ένας αυτοέλεγχος μοναδικός. Εκεί γνώρισα το Γιώργο τον Έψιμο ( τον ιδρυτή – ζητείστε τα Χρυσοστόμεια και θα τον βρείτε ) αλλά και τον Γιώργο τον Παναγιωτακόπουλο, τον Γιώργο Φασουλόπουλο και τον Διονύση Μάργαρη, όλοι του κλάδου που κάναμε κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις μεταξύ “τυρού και αχλαδιού”, πάνω στο κλάδο και τα προβλήματά του και όχι μόνο. Ο Γιώργος διορίστηκε στη Θράκη και δυστυχώς τον “χάσαμε” εμείς αλλά είμαι σίγουρος από ότι διαβάζω ότι τον κέρδισε αλλά και κέρδισε η Θράκη. Είναι ένας άνθρωπος γεμάτος ιδέες και όρεξη. Εγώ “κόλλησα” με τον Παναγιωτακόπουλο και όπου βρω τον Γιώργο και το Διονύση, ξέρω ότι έχω δυο φίλους που μπορούμε να πούμε μια κουβέντα παραπάνω. Έρχεται η Σύρος και πιθανότατα εκεί θα έχουμε πολλά να πούμε.

Και μιλώντας για Σύρο έχουμε τη Σμαράγδα. Μια φίλη που έχουμε μιλήσει πολύ. Γνωριστήκαμε από ένα φόρουμ για το MOODLE και κολλήσαμε. Έχουμε κάνει άπειρες συζητήσεις, για εκπαίδευση, νέες τεχνολογίες, ιδέες και εφαρμογές πάνω στη δουλειά μας (έχει φροντιστήριο Αγγλικών). Απλά δεν έχουμε βρεθεί “απέναντι”. Αισθάνομαι ότι έχω μια πολύ καλη φίλη την οποία ξέρω, χωρίς να έχω δει. Θα γίνει και αυτό σύντομα.

Μετά είναι τα Γιάννενα. Το τριήμερο θα είμαι “πάνω”. Να δω τους φίλους μου εκεί αλλά να γνωρίσω και καινούργιους. Και οι καινούργιοι είναι ΙΝΤΕΡΝΕΤΙΚΟΙ μια και ο Στέργιος ο Ναστόπουλος, συνάδελφος στα Γιάννενα, έχει έντονη παρουσία στο ΔΦΕ και είναι ευκαιρία να πιούμε ένα καφέ και να γνωριστούμε. Μαζί του θα είναι πιθανότατα και 2-3 φίλοι από το ΕΚΦΕ Ιωαννίνων και θα πούμε πολλά. (Θα έχει ανακοινωθεί και το νέο σχολείο, οπότε… θα έχουμε πολλά).

Ποιους άλλους να πω… Δεν ξέρω πια… ο Βαγγέλης ο Κολτσάκης και ο Γιάννης ο Σαλονικίδης που βρεθήκαμε στα συνέδρια, αλλά διαδικτυακά είναι πάντα παρόντες… Νομίζω ότι αν συνεχίσω αφενός μεν ο κατάλογος θα γίνει τεράστιος από την άλλη σίγουρα κάποιοι θα μεινουν απ’ έξω. Οπότε σταματάω…

Τώρα όσον αφορα τη δυνατότητα επικοινωνίας παγκοσμίως… αυτό είναι άλλο θέμα. Μιλώντας για τους παλιούς μου μαθητές, πολλοί από τους οποίους είναι πλέον φίλοι, τους βρίσκω και με βρίσκουν μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ πολύ εύκολα. Προχθές κυνηγούσα μέσω Skype, ένα φίλο στο Ντένβερ και τον βρήκα στο Dubai (!!!). Έχει μικρύνει ο κόσμος πάρα πολύ και ταυτόχρονα έχει μεγαλώσει μέσα από το Ιντερνετ. Το αν εμείς θα μείνουμε να τον βλέπουμε μέσα από το μόνιτορ ή αν θα βγούμε έξω να τον γυρίσουμε είναι δική μας επιλογή.

Τη καλημέρα μου… (αν και λίγο γκρίζα)

ΥΓ : Σήμερα βγήκα μια βόλτα και έχω άλλη μια απόδειξη ότι είναι εδώ…

και άλλη μια…

Λέμε τώρα : άνοιξη γενικώς… 🙂

Σσσσ…. (μέρος δεύτερο)

Έρχεται… Μη τη τρομάξετε… Την είδα χθες που έστριβα από το Καρέα για να μπω στον περιφερειακό. Ήταν εκεί όπως κάθε χρόνο και έλαμπε. Μόλις βγήκα στο δρόμο ένα ολόλευκο δέντρο – δεν ξέρω τι ήταν… σαν κερασιά έδειχνε. Αμυγδαλιά θα ήταν μόνο αν είχε ξεχαστεί…Πάντως έκανε εντυπωσιακή αντίθεση με το καφεγκρίζο όγκο του Υμηττού. Μπορείτε να τη δείτε και εσείς…Μόλις περάσετε τα φανάρια του Καρέα στο δεξί σας χέρι…

Η άνοιξη έρχεται και οι μυρωδιές πλημμυρίζουν τον τόπο. Και δεν μιλάμε για την “άνοιξη” που μας έχουν υποσχεθεί κάποιοι. Αυτά είναι αηδίες. Μιλάω για την άνοιξη που γεμίζει ο χώρος γύρω μας χρώματα και αρώματα. Που κάθε μέρα όπου και αν κοιτάξεις βλέπεις κάτι καινούργιο. Μπορεί να είναι ένα φυλλαράκι που μεγάλωσε, ένα λουλουδάκι που άνθισε, ένα χορταράκι που φύτρωσε.

Το να κυκλοφορείς με μηχανάκι έχει πολλά “κακά” αλλά και πολλά καλά. Ένα από τα καλά είναι ότι έχεις την αίσθηση της όσφρησης… Περνώντας από το περιφερειακό όλο και κάτι πιάνεις. Τωρα αν έχεις κανένα πούλμαν μπροστά είναι δύσκολο αλλά στις άλλες περιπτώσεις έχεις την “αίσθηση της άνοιξης”.

Έτσι λοιπόν αρκετή μαυρίλα έχουμε φάει όλες αυτές τις μέρες. Από Ιαπωνία και Φουκουσίμα μεριά, μέχρι ΔΝΤ και το πήραμε δεν πήραμε το δάνειο, τι δώσαμε και τι δεν δώσαμε… (πάντως πήρα καινούργια “σώβρακα” για να αφήσω κάτι στα παιδιά… αν με εννοείτε τι εννοώ… ) αλλλλλλλαααααα Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.

Βγείτε, περπατείστε, κοιτάξτε λίγο χαμηλά… όχι για κανένα ευρώπουλο ή τα παπούτσια σας…Θα τη δείτε να ξεπηδάει ανάμεσα στα μπετά. Δίπλα στα πεζοδρόμια. Για να καταλάβετε τι εννοώ κοιτάξτε τι είδα σήμερα το πρωί…(Οι άλλοι είδαν ένα περίεργο να φωτογραφίζει ένα δέντρο και κάτι στο γρασίδι….. τσκ τσκ πεζότης…)

Από τα “ψηλά” στα “χαμηλά” η άνοιξη είναι εδώ.

Μερικά είναι στα πόδια μας τόσο που πρέπει να προσέξουμε με τα πατήσουμε.

Εμένα με έχει πιάσει για τα καλά η άνοιξη. Τόσο που σκέφτομαι να πάω να τη δω κάπου παραέξω… Θα δείξει…

Τη καλημέρα μου…και να κοιτάτε γύρω γύρω…