Category: Αυτοκριτική

Τι αξίζει τελικά;

Αυτές τις μέρες διαβάζω συνέχεια για τις νέες τάσεις στην εκπαίδευση…Είναι κάτι που ξεκίνησε αρκετό καιρό πριν και τώρα αρχίζει και παίρνει μορφή. Πολλά έχουν γραφτεί και φυσικά δεν μπορείς να τα ξέρεις όλα. Διαβάζεις διαβάζεις διαβάζεις… και όσο διαβάζεις τόσο μπλέκεσαι.

Πάντα ήμουν θιασώτης του “κάθε μεγάλο ταξίδι ξεκινάει με ένα βήμα”. Εντάξει είναι σλόγκαν διαφήμισης αλλά για σκεφτείτε το. Πρέπει το πρώτο βήμα να είναι σταθερό, προσεκτικό, μελετημένο…Για να ακολουθήσει το επόμενο και να ξεκινήσει το ταξίδι… Και σε κάθε βήμα, γνωρίζεις κόσμο, μαθαίνεις πράγματα και μοιράζεσαι. Τελικά αυτό αξίζει… να μοιράζεσαι…

Το είχε πει…δεν ξέρω ποιος ήταν ο πρώτος. Εγώ το πρωτοείδα στη πράξη από τον Διονύση τον Μάργαρη με το ylikonet που πρόσφατα αναφέρθηκε και από το υπουργείο σαν δίκτυο αναφοράς… επιβραβεύοντας με αυτό το τρόπο όλους όσους ενεργά έχουν φροντίσει το δίκτυο αυτό να είναι ενημερωμένο και πλήρες.

Το είχα γράψει και εγώ…ΕΔΩ Και είναι ίσως η καλύτερη ιδέα. Δεν θα ξεχάσω την έκπληξη συναδέλφου από την Ηγουμενίτσα, όταν πρωτοδιόριστη οι αγαπητοί της συνάδελφοι της ανέθεσαν το “Πολυτεχνείο” σαν σχολική γιορτή και την άφησαν ολομόναχη. Μου ζήτησε υλικό και της έστειλα ό,τι είχα… και δεν το περίμενε από ένα άγνωστο.

Δεν θα ξεχάσω την Κατερίνα, υπάλληλο φαρμακείου που ήθελε βοήθεια με τη χημεία, και καθε λίγο μου έστελνε τις απορίες της και δεν κατάλαβε γιατί της απαντούσα τόσο αναλυτικά. Η Εύα από τη Στουτγάρδη, ο Βαγγέλης από τα Κύθηρα, ο Γιώργος από το Άργος, η Ξένια μάλλον από την Αθήνα. Όλοι μαθητές μου… που ποτέ δεν γνώρισα…

Από την άλλη ο Γιώργος από την βιβλιοθήκη του ΠαΠει που μου παραχώρησε ένα αντίγραφο μιας εργασίας για τις ρουμπρίκες μόνο και μόνο επειδή του εξήγησα τη συγκεκριμένη ανάγκη που υπήρχε…

Τι αξίζει τελικά; Μα το να μοιράζεσαι… Να δίνεις απλόχερα αυτό που έχεις και να μη περιμένεις “αποζημίωση”. Δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχει “πρωτότυπη” εργασία, τουλάχιστον στο κλάδο μας. Σίγουρα δεν έχουν γραφτεί όλα… αλλά η νοοτροπία αλλάζει… Οι φωτοτυπίες μας που ήταν η “επαγγελματική μας προίκα” έχουν προ πολλού γίνει κτήμα ολονών μετά τον πρώτο απόφοιτό μας…

Ψάχνοντας όλες αυτές τις μέρες βρήκα θησαυρούς. Από βιβλία στο διαδίκτυο – πρακτικά για τα πάντα – συλλογές συνδέσμων – πρακτικά για τα πάντα – δωρεάν μαθήματα πανεπιστημίων – πρακτικά για τα πάντα – και βίντεο μαθήματα – πρακτικά για τα πάντα. Το πρόβλημα είναι : Είναι πάρα πολλά. Αλλά είπαμε… κάνουμε το πρώτο βήμα και προχωράμε… Με σχέδιο και στόχο… Δεν προχωράμε έτσι… για να προχωράμε ή γιατί… “βρήκαμε κάποια χρήματα” και πρέπει να τα αξιοποιήσουμε…

Μια και… άνωθεν έχουμε μείνει στις γενικές ανακοινώσεις για το Νέο Σχολείο, χωρίς να γνωρίζουμε την κατάληξή του, μας μένει να οργανωθούμε μεταξύ μας και να δούμε πως  μπορούμε να προσφέρουμε το καλύτερο στους μαθητές μας. Εδώ ό καθένας έχει την άποψη του για το τι είναι το καλύτερο, αλλά όποια και να είναι η επιλογή μας οι μόνοι ωφελημένοι θα είναι οι μαθητές μας…

Μέσα από προγράμματα επιμέλειας (currator programs) προσπαθώ να μαζέψω όλους αυτούς τους θησαυρούς τουλάχιστον να υπάρχουν κάπου μαζεμένοι για να τους βρίσκουμε.

Κάθε ιδέα δεκτή, κάθε πρόταση συζητήσιμη και κάθε κριτική ευπρόσδεκτη… Ας εκτεθούμε επιτέλους…

Τη καλησπέρα μου…

ΥΓ : Να μη ξεχνάμε και τους καλούς μας τρόπους… Καλό μήνα…

Καταγράφουμε το παρόν, δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος.

Έτσι έλεγε μια μπλούζα που φοράω τα καλοκαίρια. Είναι ένα T-shirt παλιό αλλά πολύ αγαπημένο. Κυρίως για αυτό που γράφει. Η επιγραφή πάνω στη κορυφή λέει : ΔΡΑΣΕΙΣ.  Για σκεφτείτε λιγάκι το κείμενο και ελάτε να δούμε μαζί την ιστορία του.

Όλα ξεκίνησαν το 1990. Νέος καθηγητής στο σχολείο και λάτρης της φωτογραφίας, ξεκίνησα να καταγράφω, “ό,τι κινιόταν, ό,τι μιλούσε, ό,τι πετούσε…” αν και το τελευταίο στο σχολείο ήταν λίγο δύσκολο. Τέλος πάντων. Γιατί; Μα κάθε σχολείο έχει την ιστορία του, και αυτή πρέπει να καταγράφεται για να φαίνεται το πέρασμα του στο χρόνο…Να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Είχαμε και μια φωτογραφική ομάδα, με πολλά αξιόλογα “μάτια” με ευαισθησία και τεχνική που εξορμούσαμε και γυρνάγαμε με υλικό. Ο Αντώνης, η Ρεγγίνα, η Χρυσούλα, η Αριστέα, η Ινώ είναι τα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό.Κάποιον έχω ξεχάσει σίγουρα αλλά πρέπει να ψάξω και δεν έχω χρόνο. Αποτέλεσμα ένα άλμπουμ με τις εκδηλώσεις του 1990 -91. Το μόνο που υπάρχει. Γιατί ποτέ δεν αξιολογήθηκε σωστά ώστε η κάθε χρονιά να έχει τα φωτογραφικά της ντοκουμέντα.

Η φωτογραφική ομάδα, διαλύθηκε, τα παιδιά προχώρησαν τη ζωή τους έξω από το σχολείο αλλά εγώ με μια φωτογραφική μηχανή κατέγραφα… Εκεί… σταθερά. Γιορτές, εκδρομές, χορευτικά, ό,τι θέλεις…Σε κάθε εκδήλωση ήταν οι συνάδελφοι που την οργανώνανε και ο Μανώλης. Τις περισσότερες γιορτές και εκδηλώσεις στο σχολείο, τις έχω δει μέσα από το προσοφθάλμιο μιας φωτογραφικής μηχανής ή μιας βιντεοκάμερας αργότερα. Πάντα “έκανα” τη δουλειά μου… αλλά κανείς δεν την έβλεπε. Θεωρούσα ότι το να μην απολαμβάνεις μια θεατρική παράσταση αλλά να τη βλέπεις μέσα από τη βιντεοκάμερα ήταν το ελάχιστο τίμημα που έπρεπε να πληρώσεις προκειμένου να αφήσεις κάτι για τους άλλους… που έρχονται.

Πέρασε ο καιρός, και η φωτογραφική μηχανή έγινε βιντεοκάμερα. Από το σχολείο ποτέ δεν κατάλαβαν τι έκανα. Πάντα ο εξοπλισμός ήταν δικός μου και πάντα ήταν επιλεγμένος έτσι ώστε να καλύπτει συγκεκριμένες ανάγκες. Όταν αγόρασα το φλας με GN 45 (δηλαδή έβγαζε και φώτιζε μέχρι 25 μέτρα απόσταση – χοντρικά για να μη μπαίνω σε λεπτομέρειες ) το πήρα για να μπορώ να καλύπτω τις εκδηλώσεις στο σχολείο. Και όταν ζήτησα να προμηθευτεί το σχολείο αντίστοιχο εξοπλισμό με συγκεκριμένες προδιαγραφές, μου πήραν μια pocket με φλας που καλύπτει ένα σαλόνι (3-4 μέτρα). Μιλάμε για απογοήτευση. Η βιντεοκάμερα είναι με υψηλή ανάλυση και αισθητήρα 3 Mp για ευκρίνεια και δυνατότητα επεξεργασίας. Αλλά αυτά είναι τεχνικές λεπτομέρειες που δεν έχουν σημασία. Τη δεύτερη πρόταση κρατείστε.

Πάμε στην εποχή του βίντεο. Όλα στη κασέτα. Μόνο κασέτα. Ούτε DVD ούτε σκληρό δίσκο στη βιντεοκάμερα. Μόνο η κασέτα κρατάει όλες εκείνες τις πληροφορίες που είναι απαραίτητες για σωστή επεξεργασία. Τα άλλα είναι ερασιτεχνικά. (Δείτε πόσοι επαγγελματίες σε γάμους και βαπτίσεις έχουν βιντεοκάμερα με… DVD). Αποτέλεσμα..περίπου 170 ταινίες με σχεδόν τα πάντα από το 2003 και μέχρι το 2008… και γύρω στα 50 DVD επεξεργασμένα.  Εκεί γεννήθηκαν οι δράσεις… Μια σειρά DVD  με καταγραφή όλων των εκδηλώσεων της χρονιάς και αποσπάσματα 2-3 λεπτών. Ένα ψηφιακό χρονικό με όσα γίνονταν στο σχολείο. Έβγαιναν για 4 χρόνια και η αξιολόγηση ήταν τέτοια που όταν σταμάτησε κανείς δεν το πρόσεξε. Οι συνάδελφοι τις ζητάγανε για να τις ξεχνάνε στις αίθουσες και τα αμφιθέατρα. Και έτσι σταμάτησαν να βγαίνουν. Στις εκδηλώσεις πλέον κάθομαι σε καρέκλα και παρακολουθώ. Όμως έχω το κινητό μου… (Το χούι που λέει ο λαός) και θα βγάλω σίγουρα κάποιες φωτό, αλλά και βίντεο μια και το διάλεξα να έχει τη δυνατότητα να γράφει σε υψηλή ανάλυση… (είπαμε τίποτα δεν είναι τυχαίο…).

Στα 30χρονα του σχολείου, παραδόθηκαν 2500 φωτογραφίες σε ψηφιακή μορφή και 50 ταινίες από εκδηλώσεις (γύρω στα 350 GB) Τις ταινίες δεν τις άγγιξαν… που χρόνος. Οι φωτογραφίες όμως κατέγραψαν την ιστορία του σχολείου…επειδή έτσι έτυχε να βρεθούν από μόνες τους… (δεν υπήρξε απολύτως καμία αναφορά στη πηγή πουθενά).

Και φτάνουμε στο σήμερα. Στη ψηφιακή εποχή. Είπαμε το χούι δεν χάνεται… Έτσι με τα παιδάκια μου, στο τμήμα που είμαι υπεύθυνος, ανάμεσα στα άλλα, είπαμε να κρατήσουμε κάποια στοιχεία και να αφήσουμε το ίχνος μας στο σχολείο και το πέρασμά μας από αυτό. Έτσι σε κάποιες άλλες εποχές όταν βλέπουμε αυτά τα πράγματα θα θυμόμαστε και θα τα συζητάμε.

Φτιάξαμε λοιπόν δημοσιογραφική ομάδα… και αρχίσαμε τις συνεντεύξεις μεταξύ μας… διότι το πρώτο που δεν γνωρίζουμε είναι ο ένας τον άλλο. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι λέγαμε σήμερα μετά από….κάποια χρόνια. Μετά θα περάσουμε στη καταγραφή… των γεγονότων. Η ομάδα είναι πολύ καλή… και έχουν δει πολύ ζεστά όλη τη προσπάθεια, αλλά και οι συμμαθητές τους επίσης τη πλαισιώνουν με ενδιαφέρον και την υποστηρίζουν θερμά. Οπότε για μια ακόμα φορά… “Καταγράφουμε το παρόν και δημιουργούμε τις μνήμες του μέλλοντος”.

“Παλιοδουλειά αλλά κάποιος πρέπει να τη κάνει…” που λέγανε και σε μια ταινία.

Έβγαλα πίκρα σήμερα… αλλά κάποτε πρέπει να γίνει κατανοητό ότι τα πράγματα δεν γίνονται μόνα τους. Υπάρχουν άνθρωποι από πίσω που δεν είναι αόρατοι… αλλά δουλεύουν με ένα στόχο. Και φυσικά δεν είναι δεδομένοι. Κάπου “τσαντίζονται” και μαζεύονται….

Το καινούργιο blog φιλοξενείται στο σχολικό δίκτυο, και προς το παρόν η μόνη συνέντευξη είναι η δική μου, γιατί πρέπει να ενημερωθούν οι γονείς, οπότε αν και ήδη υπάρχουν 6 συνεντεύξεις… δεν έχουν ανέβει. Αν θέλετε περάστε και ρίξτε μια ματιά… είναι ΕΔΩ. Προς το παρόν δεν ανοίξαμε κανονικά, οπότε δεν δεχόμαστε σχόλια, αλλά εδώ ευχαρίστως να μου πείτε ό,τι θέλετε.

Αυτά… Πάω να κάνω καμία δουλειά…που λένε.

Τη καλημέρα μου… και καλό Σαββατοκύριακο.

Χαρίστε…Συγγνώμη να ανοίξω τα παράθυρα…

να αεριστεί λίγο το blog… Έπιασε σκόνη και μυρίζει “κλεισούρα”. Αρχίζω να μη γράφω πια τόσο συχνά. Δεν είναι ότι έχω δουλειά, εντάξει όλο και κάτι βρίσκεται, αλλά κυρίως είναι η νέα ενασχόληση μου σαν εκδότης. Δεν μπορώ να βρω τη φόρμουλα εκείνη που θα φροντίζει να φέρνει την κατάλληλη πληροφορία στην εφημερίδα. Θέλω θέματα σχετικά με εκπαίδευση, τεχνολογίες, καινοτομίες στην εκπαίδευση, τρόπους διδασκαλίας και ότι άλλο θα μπορούσε να ενδιαφέρει εκπαιδευτικούς που το ψάχνουν και ψάχνονται.

Δεν ήξερα τι να κάνω και έτσι έβγαλα δύο εφημερίδες. Τη γενική έκδοση, που είναι συνδεδεμένη, με όλους όσους ακολουθώ, μέσω Twitter.  Όσοι έχουν κάποιο σύνδεσμο εμφανίζονται στη γενική έκδοση. Στην περιορισμένη έκδοση, έχω βάλει σχετικές λέξεις κλειδιά αλλά αν δεν προωθήσω κάποια μνήματα τα άρθρα είναι πολύ λίγα. Ακόμα δεν έχω βρει εκείνες τις λέξεις κλειδιά αλλά που θα πάει…

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι στο Twitter. Από το twitter έρχονται συνέχεια πληροφορίες. Όση ώρα σας γράφω έχω ήδη πάρει 15 tweets – και μου έχει σπάσει το νεύρα ο υπολογιστής που γράφει με υστέρηση περίπου 1 δευτερολέπτου. Το Τwitter είναι για να λες σε όλους που είσαι και τι κάνεις. Ωραία. Γιατί να το κάνεις αυτό…δεν ξέρω. Αν όμως είσαι σε ένα μέρος με ωραίο περιβάλλον. Τότε το μήνυμα σου, κάνει μια διαφήμιση στο χώρο και το κάνει γνωστό παραέξω. Αλλά αν βρεις ένα ωραίο site που πιθανόν να ενδιαφέρει και κάποιον άλλο, τότε στέλνεις τον σύνδεσμο και το μοιράζονται όλοι. Καλό; Εμένα μου αρέσει. Η εφημερίδα μου δημοσιεύει ό,τι στέλνω εγώ, αλλά και αυτοί που ακολουθώ (απαραίτητη προϋπόθεση, να περιέχουν σύνδεσμο). Έτσι λοιπόν, μαθαίνω όλα όσα στέλνουν αυτοί που παρακολουθώ και εκεί το είδα. Ξεκίνησε από τη βιβλιοθήκη Λιβαδειάς. Το είδα εδώ. Διαβάστε το λιγάκι προσεκτικά και πείτε μου τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για αυτό…

Το σκέφτηκα πολύ και έχω κάποιες ιδέες. Θα σας τις παρουσιάσω μία μία…

Ξεκινάμε από την βασική αρχή ότι ζούμε σε μια καταναλωτική κοινωνία. Εντάξει είμαστε σε περίοδο λιτότητας αλλά νομίζω ότι αυτά που θα πω κάτι θα σας θυμίζουν…

Λοιπόν

1. Έχουμε αγώνες ποδοσφαίρου…Νομίζω ότι πολλοί από εμάς πήρανε καινούργιες τηλεοράσεις. Τις παλιές τι τις κάνατε; Να σας δώσω μερικές λύσεις….Δωρίστε τις σε ένα σχολείο. Συνήθως οι τηλεοράσεις που έχουμε στα σπίτια μας είναι αρκετά μεγάλες ώστε να δείχνουν σωστά σε μια τάξη. Με ένα τραπεζάκι με ρόδες και ένα DVD player των 30 € έχουμε ένα συστηματάκι που μπορεί να δείξει σε μια τάξη ένα εκπαιδευτικό βίντεο. Δωρίστε την σε ένα φορέα – εστία – οίκο ή όπως αλλιώς λέγεται.  Δωρίστε το σε ένα ορφανοτροφείο.

2. Έχουμε παιδάκια; Μάλλον. Δύο πράγματα εδώ… έχουμε το συνήθειο στα παιδιά μας να τα φορτώνουμε με δώρα, παιδικά βιβλία, παιγνίδια επιτραπέζια, ή άλλα. Τα παιδιά μεγαλώσανε και τα πράγματα αυτά ακόμα γεμίζουν ντουλάπια ή σέρνονται δεξιά αριστερά. Εδώ λοιπόν μπορούμε να τα στείλουμε σε κάποιο χωριό ή απομακρυσμένο νησί. Μη ψάχνετε πολύ… προ καιρού έγινε μια κίνηση με το Καστελλόριζο…για βιβλία, ή κάρτες κλπ κλπ για να δείξουμε σε αυτούς τους ανθρώπους ότι δεν είναι ξεχασμένοι τουλάχιστον από τους απλούς ανθρώπους γιατί από τους κρατούντες δεν είμαι σίγουρος. Τα κατεβάζετε, τα ξεσκονίζετε, τα ελέγχετε αν είναι σωστά (είναι σπάσιμο να ξεσηκωθεί ένα παιδάκι με ένα επιτραπέζιο και μετά να μη μπορεί να παίξει…Αν δεν είναι πλήρες πετάξτε το… δεν το παίζει κανείς. Μη το στείλετε λειψό). Μετά σκεφτείτε τις διάφορες στέγες κακοποιημένου παιδιού ή προστασίας της οικογένειας. Εκεί μερικοί από αυτούς που διαχειρίζονται τα ιδρύματα αυτά είναι διεκπεραιωτικοί απλά που σημαίνει ότι πιθανά να σας αντιμετωπίσουν με αδιαφορία. Μην απογοητευτείτε. Προσπαθείστε λίγο πριν καταλήξουν στην ανακύκλωση ή στα σκουπίδια.

Το ίδιο ισχύει και για τα βιβλία. Παλιά παιδικά βιβλία ή σχολικά βοηθήματα – τα περισσότερα αχρησιμοποίητα – σίγουρα θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιο παιδάκι.

Το δεύτερο έχει να κάνει με την τεχνολογία. Πολλοί γονείς θα πάρουν ή πήραν υπολογιστή για τα παιδάκια τους για το “σχολείο” όπως θέλουν να λένε… Το θέμα είναι πολύ συχνά έχουμε ας πούμε παλιά CD – Player, MP3 – player με μικρή μνήμη που πια δεν μας κάνουν, η φωτογραφικές μηχανές με πολύ μικρή ανάλυση που επίσης δεν μας κάνουν πια. Και αυτές είναι πάλι σε κάποιο ντουλάπι και σκονίζονται και αραχνιάζουν. Ξέρετε πόσα σχολεία θα εκτιμούσαν μια απλή ψηφιακή φωτογραφική μηχανή…Δεν ξέρω πόσα έχουν αλλά και μόνο μια μηχανή για να τη δώσουν στα παιδιά χωρίς το φόβο της φθοράς, θα ήταν χρήσιμη. Το ίδιο και οι παλιές βιντεοκάμερες. Να μη συνεχίσω…Πολλά από αυτά που έχουμε στο σπίτι μας μπορούν να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία να αξιοποιηθούν.

Και συνεχίζω με τους υπολογιστές. Παλιά κάναμε αναβαθμίσεις. Τώρα με τους ρυθμούς ανανέωσης δεν έχει νόημα να κάνουμε αναβάθμιση. Θα έχουμε πάντα ένα λειψό μηχάνημα. Και δεν θα λειτουργεί σωστά… Έτσι παίρνουμε ολοκληρωμένο καινούργια. Και το παλιό τι το κάνετε; Χαρίστε το. Βάλτε του ένα Linux ελληνικότατο και χαρίστε το. Θα τρέχει μια χαρά και τσάμπα. Για πολύ γερασμένα συστήματα…. υπάρχει ένα (αγγλικό ) σκυλάκι. Αλλά έχω την αίσθηση ότι πολύ σύντομα θα μάθει Ελληνικά.

Νομίζω ότι το πιάσατε το νόημα. Και για να κάνουμε τα λόγια πράξη… :

Χαρίζεται σιντιέρα (σύστημα αλλαγής CD) 10άρα. μοντέλο CDX 601 της SONY. Δουλεύει…Τουλάχιστον δούλευε. Αλλά λείπει το καλώδιο επικοινωνίας με τη μονάδα αναπαραγωγής. Το έχουμε χάσει. Αν κανείς ενδιαφέρεται ας μου γράψει… Κυριολεκτικά. Είμαι σε φάση αδειάσματος. Θα ψάξω και θα βρω και άλλα. Σιγά σιγά. Θα ψάξω και θα ξαναβγάλω ανακοίνωση. Μέχρι τότε, ψάξτε τα συρτάρια και τα ντουλάπια σας. Μη φοβηθείτε να χαρίσετε. Αν τυχόν είστε σε εταιρεία και κάνετε αλλαγή μηχανογραφικού εξοπλισμού, τολμήστε να προτείνετε να χαρίσουν τους υπολογιστές σε κάποιο σχολείο. Μη φοβηθείτε την “ηλικία” τους.

Τη καλησπέρα μου σε όλους…

Ζημιά και άγχος…ο καλύτερος συνδυασμός.

Και ξαφνικά μέσα στη μέση του καλοκαιριού, το κλιματιστικό του αυτοκινήτου αποφάσισε να μη δουλεύει. Και οι αναδουλειές έκαναν ένα συνδυασμό εκρηκτικό. Ευτυχώς η κατάσταση εκτονώθηκε με 500 ευρώπουλα. Τόσα είχαν πέσει μέσα και τόσα ακριβώς μου περίσσευαν… Δυο μέρες έτρεχα. Να βρω ένα συνεργείο, να μπορέσει να βρει τον συμπιεστή και να αναλάβει την αλλαγή. Τελικά σήμερα το πήρα το παιγνίδι μου…σαν καινούργιο.

Και γυρνώντας το τηλέφωνο,” Η μαμά δεν είναι καλά”… Μαρούσι – Βύρωνας : 17 λεπτά. Με σκούτερ. Μια χαρά…και φτάνοντας είχαμε false alarm. Γμτ γιατί να παίρνουν τη πρώτη φορά και να ξεχνάνε τη δεύτερη… Τον άλλο δεν τον σκέφτονται; Μια ζάλη ήταν…που έφερε την καταστροφή. Φοβάμαι ότι θα την πατήσουμε σαν τον Πέτρο και τον Λύκο. Κάποια στιγμή δεν θα είναι ζάλη και δεν θα το αξιολογήσουμε καλά. Άσχημο πιάτο και δεν μπορείς να είσαι συνέχεια στη τσίτα…

Μετά έχουμε το νέο σχολείο. Τα νέα είναι πολλά και όλα…δεν είναι τα καλύτερα… Άλλαξε η ύλη, αλλά δεν ξέρουμε τελικά τι θα διδάξουμε, γιατί δεν έχουν βγει τα βιβλία. Α!!! Ναι τα σημαντικότερα βιβλία θα είναι στα σχολεία στις 12 Σεπτέμβρη. Αλλά ποια είναι τα σημαντικότερα; Και με ποιο κριτήριο. Μπορώ να σας πω  ότι Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία μάλλον δεν θα είναι μια και είναι τα μαθήματα με τις περισσότερες αλλαγές στην ύλη και πιθανότατα τα καινούργια βιβλία, μια και θα είναι “κοπτοραφή” Α’ και Β’ λυκείου (τουλάχιστον της Χημείας), μάλλον θα αργήσουν.

Οι ερευνητικές εργασίες είναι…ακόμα ασαφείς. Και το πλαίσιο, και το αν θα μετρήσουν στο τέλος και πως… και όλα αυτά…

Μετά είναι η προετοιμασία, για δύο σεμινάρια, στην αρχή της χρονιάς. 2 και 3 Σεπτέμβρη. Θέμα οι ερευνητικές εργασίες και οι νέες τεχνολογίες στην διδασκαλία των ξένων γλωσσών.  Στη μία έχω εισήγηση, το άλλο είναι εργαστήριο και θα είμαι μαζί με τη Μπρισίμη τη Ρένα .

Μετά η εφημερίδα…Δεν μου βγαίνει όπως τη θέλω…Που θα  μου πάει όμως…θα τη πετύχω.Θα βρω εκείνο το συνδυασμό, που θα δίνει αξιόλογα αποτελέσματα. Υπομονή…Θέλει λίγο ψάξιμο.

Ακολουθεί η επιμόρφωση Β’ επιπέδου… κάπου τέλη Οκτώβρη, με Νοέμβρη… Πρέπει να δώσω εξετάσεις μετά για να πάρω τη πιστοποίηση…

Σας άγχωσα; Εγώ να δείτε…Η καταγραφή βασικά έχει σκοπό να μη ξεχάσω τίποτα… Αλλά όλο έχω την αίσθηση ότι κάτι ξέχασα… και συνήθως έτσι είναι … Που θα πάει όμως…Θα το θυμηθώ… Και μέχρι τότε να μη σας αγχώνω άλλο…

Τη καλησπέρα μου λοιπόν…

Υποθεση project…

Μια όχι και τόσο εύκολη υπόθεση…τελικά.

Πέρασα την πρώτη βδομάδα των διακοπών, μελετώντας για τις ερευνητικές εργασίες. Η αλήθεια είναι ότι είδα πολλά ωραία πράγματα και πολλά που αξίζει να αναφερθούν. Όμως συνδυάζοντας αυτά που διάβασα με αυτά που είδα στο σεμινάριο, και αυτά που έχω ακούσει σε διάφορες συζητήσεις σχετικά με τα projects, όπως έχουμε συνηθίσει να τα λέμε, με βάζουν σε κάποιες ανησυχίες, για την προοπτική του εγχειρήματος.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά για να καταλάβετε τι εννοώ.

Στο σεμινάριο, πολλοί συνάδελφοι είχαν έρθει για να μάθουν για τα projects ώστε να μπορέσουν να μάθουν τι είναι και να μπορέσουν να καλύψουν “ωράριο” μέσα από τα project. Δηλαδή ακούστηκε αρκετά ότι “εγώ χάνω ώρες στο νέο σχολείο, και θα πάρω ένα ή δυο projects να συμπληρώσω”. Έτσι το πρώτο σοκ ήρθε όταν έγινε κατανοητό ότι τα projects θα είναι σε ζώνη. Δηλαδή όλη η Α λυκείου ταυτόχρονα θα μοιράζεται στις τάξεις ενδιαφέροντος και θα γίνονται τα projects. Άρα όχι πάνω από ένα project ο καθένας. Το δεύτερο σοκ ήρθε όταν ανακοινώθηκε και έγινε κατανοητό ότι η αποζημίωση θα δίνεται στον ένα καθηγητή για δύο ώρες και στον άλλο για μία ώρα. Άρα το μέγιστο δύο  ώρες στο πρόγραμμα.

Προχωρώντας παρακάτω έχουμε και άλλα. Τα περισσότερα σχολεία δεν έχουν προχωρήσει σε κατανομή ωρών, γιατί απλά δεν ξέρουν ούτε που θα είναι του χρόνου, ούτε ποιοι θα είναι στο σχολείο. (μη ξεχνάμε ότι έχουμε και κρίσεις διευθυντών αυτό το καιρό.) Τα “άλλα” αυτά ξεκινάνε από το βιβλίο του κ. Η. Ματσαγγούρα για τις καινοτόμες δράσεις. Είναι ένα βιβλίο εγχειρίδιο για τις ερευνητικές εργασίες, όπως αναφέρονται στο νέο σχολείο. (Είναι ανεβασμένο στις προηγούμενες εγγραφές).

Σε αυτό το βιβλίο λοιπόν, έχουμε και λέμε, ότι στις αρχές του σχολικού έτους, δεν το προσδιορίζει αλλά λογικά εκεί βρίσκεται χρονικά, κάποιοι συνάδελφοι, ανά δύο, αφού συζητήσουν και συνεννοηθούν, θα κατεβάσουν πρόταση στο σύλλογο, αιτιολογημένη, για το ποιο θέμα θα θέλανε να βάλουν  στην Α’ λυκείου. Η αιτιολόγηση συνίσταται στην συνάφεια του θέματος με την ύλη της Α’ λυκείου, και την παιδαγωγική αξία του προγράμματος, και τον τρόπο που θα “δουλευτεί” το θέμα. Επίσης θα αναφέρεται ποιος θα πληρώνεται με δύο ώρες και ποιος με μία ώρα. Και όλα αυτά θα κατατεθούν ενυπόγραφα, για να συζητηθούν στο σύλλογο.  Και ο σύλλογος των καθηγητών θα μαζέψει τις προτάσεις και θα επιλέξει ν+1 θέματα, όπου ν οι διαθέσιμες τάξεις της Α’ λυκείου, και θα τις προωθήσει στους μαθητές. Και λέω εγώ, έτσι στο άσχετο… ΔΕΝ κατατίθενται προτάσεις… Τότε τι γίνεται;  Έχω και άλλα σενάρια καταστροφής αλλά τα αφήνω για αργότερα.

Δηλαδή αλλιώς θα δουλέψω ένα θέμα που σκέφτηκα, προβληματίστηκα, σχεδίασα εγώ με τον συνάδελφο και φίλο (που μπορώ να δουλέψω μαζί… γνωστά πράγματα αυτά έτσι;) και αλλιώς θα δουλέψω το θέμα που μου δόθηκε “άνωθεν” (και δεν πολυγουστάρω εδώ που τα λέμε και την πρακτική του “άνωθεν”, αλλά είναι και παραπάνω δουλειά…Λέμε τώρα.)

Εδώ πρέπει να τονίσω ότι τα σχόλια, τα έχω ακούσει κατά καιρούς και δεν είναι δικά μου.

Επίσης πως θα κάνουν την ερευνητική εργασία όταν σε πολλά σχολεία δεν έχει επιμορφωθεί ούτε ένας, ενώ σε κάποια επιμορφώθηκαν καθηγητές γυμνασίου (το διάβασα σε σχόλιο – αν κατάλαβα καλά ότι συνάδελφος γυμνασίου παρακολούθησε γιατί είχε αγωνία για το παιδί της που θα πήγαινε Α’ λυκείου !!!!) Άλλωστε στα χαρτιά που συμπληρώναμε γράφαμε και τη βαθμίδα (!) που εγώ το ερμηνεύω ότι δεν  ήταν η μόνη συνάδελφος. Λοιπόν, πως θα κάνουν την εργασία; Αυτοσχεδιάζοντας!!! και χρησιμοποιώντας την καλή θέληση των καθηγητών  και την εμπειρία τους σαν καθηγητές και παιδαγωγοί. (Αυτές τις εκφράσεις χρησιμοποίησε ο κ. Ματσαγγούρας στη συζήτηση που είχαμε στο ΠΕΚ όταν βάλαμε κάποια πρακτικά θέματα ζόρικα…)

Και μετά η αξιολόγηση… πως θα γίνει; Και τι θα μετρήσουμε και πόσο θα μετρήσει; Μη ξεχνάμε είναι από αυτά που θα μετράνε στο φάκελλο του παιδιού. Και πως και πόσο θα μετράνε. Και πως και πόσο θα αξιολογούμε εμείς. Και αν μοιράσουμε “απλόχερα” μονάδες, πως θα το μαζέψουμε μετά, και αν από την άλλη, αξιολογήσουμε κατά το “δοκούν” (όπως πάντα κάνουμε αλλά έχουμε κάποια κριτήρια, ενώ τώρα….).Εδώ να πω ότι έχει μια κατάσταση το βιβλίο για τα κριτήρια αξιολόγησης, αλλά μιλάμε είπαμε για όσους δεν επιμορφώθηκαν.

Και πάμε στην διαχείριση της ομαδοσυνεργατικής τάξης, που λειτουργεί ανακαλυπτικά, με φθίνουσα καθοδήγηση, σε θέματα που έχουν οι ίδιοι καθορίσει και σε κύρια ερωτήματα που έχουν θέσει οι ίδιοι. Μη μου πείτε ότι δεν έχετε άγνωστες λέξεις γιατί δεν θα σας πιστέψω. Όλα καινούργια είναι… Αν κάποιος δεν συμφωνεί μπράβο του… γιατί προηγείται της εποχής του. Δύσκολα πράγματα… να δουλεύει με αυτό το τρόπο, που δεν έχουμε μάθει όλα αυτά τα χρόνια.  Και εδώ έχει πράμα για συζήτηση αλλά ας το αφήσουμε προς το παρόν.

Και πάμε στο συντονισμό. Ο συντονιστής (χωρίς αποζημίωση), θα συντονίζει όλα τα τμήματα και θα έχει οργανωτικό ρόλο, το οποίο σημαίνει ότι θα φροντίζει ώστε οι συνάδελφοι να έχουν έγκαιρα τις υποδομές που χρειάζονται (αίθουσα υπολογιστών, προβολέας, βιβλιοθήκη, επίσκεψη ή ότι άλλο…μπορεί να υπάρχει διαθέσιμο και να ζητηθεί). Συντονιστής θα είναι συνήθως ο υποδιευθυντής ή κάποιος άλλος (για παράδειγμα τώρα σας γράφει ο “άλλος”).

Και φτάσαμε στο τέλος… Έχουμε την παράδοση των ατομικών φακέλλων, και του συλλογικού φακέλλου της εργασίας. Αυτά που ακούγονται για “ετοιματζίδικες” εργασίες φασόν εδώ θα φανούν. Διότι η εργασία παρουσιάζεται σε κοινό, και οι μαθητές επιχειρηματολογούν πάνω σε αυτή. Εκτός αυτού, ο μεγαλύτερος όγκος της δουλειάς πρέπει να γίνεται μέσα στη τάξη… Τώρα πως θα κατεβάσουν υλικό, και θα το επεξεργαστούν, θα το τυπώσουν, και γενικά θα το δουλέψουν στο σχολείο, είναι ζητούμενο. Το άλλο για τις παράλληλες ημερίδες δεν το πολυκατάλαβα. Εγώ πιο εύκολα θα το έβλεπα σε μια ημερίδα για όλο το σχολείο στην αίθουσα τελετών του σχολείου για όλους τους μαθητές, μια και πολύ σύντομα σε όλους θα χρειαστεί, παρά παράλληλα σε αίθουσες για κάποιους κλπ κλπ κλπ…

Πολλά έγραψα πάλι… και λίγα είναι όμως  σε σχέση με όλες τις απορίες μου. Θέλει δουλειά και σκέψη το όλο εγχείρημα και νέα νοοτροπία που ακόμα τη ψάχνουμε. Τελικά φαίνεται ότι η υπόθεση ερευνητική εργασία ή project θα είναι μια δύσκολη υπόθεση.

Τη καλησπέρα μου.

Bahalides rules….

Σήμερα ξεκαθάρισε το τοπίο μετά από ένα μήνα περίπου. Δηλαδή, έγινε η αρχική αναφορά με την επιμόρφωση στις 19/5 όπως είχα γράψει τότε μετά προσπαθήσαμε να κάνουμε την αίτηση αλλά “μας μυρίστηκαν” και μας είπαν να περάσουμε στο κήπο. Βέβαια η επιστολή ήταν άκρως προσβλητική κατά την άποψή μου αλλά τέλος πάντων. Τα είπαμε αυτά.

Και φτάνουμε την Τετάρτη όπου παίρνω ένα χαιρετιστήριο μήνυμα από την εισηγήτρια στο Πρόγραμμα Μείζονος Επιμόρφωσης, που με καλωσόριζε στο πρόγραμμα. Αμηχανία, έκπληξη, απορία… Τι γίνεται εδώ… Πριν 10 μέρες οι εντάσεις ήταν στα ύψη και τώρα…σαν να μη τρέχει τίποτα…Περίεργα πράγματα.

Έλα όμως που είμαι σε κρίσιμη ηλικία (είπαμε – ήντα πλέον, όχι πια – άντα) και δεν μπορώ ας πούμε να πάω εκεί σαν να μη τρέχει τίποτα και να φάω πόρτα και να διεκδικώ την επιμόρφωση με στιχομυθίες του τύπου.. “μα με καλέσατε…”, …”μα ο συνάδελφος είναι επιλαχών” κλπ κλπ κλπ και άλλα τέτοια όμορφα και είπα να ενημερώσω την επιμορφώτρια μου και να ζητήσω διευκρινίσεις στο θέμα. Πολλοί είπαν ότι ήταν λάθος… και δεν έπρεπε να πω τίποτα. Για μένα δεν ήταν… Δεν μπορώ να αλλάξω τώρα. Δεν δέχομαι τον αποκλεισμό, δεν δέχομαι τα υπονοούμενα, (είτε είναι από λάθος χρήση της γλώσσας είτε όχι), αλλά δεν δέχομαι και να διεκδικήσω κάτι με τη “σιωπή μου” μη με πάρουν χαμπάρι… Φώναξα για να έχω το δικαίωμα να επιμορφωθώ. Δεν θα το πάρω αυτό το δικαίωμα στη λούφα.

Η αλήθεια είναι ότι αιφνιδίασα την επιμορφώτρια η οποία – δικαίως – δεν καταλάβαινε ακριβώς τι γινότανε και ρώτησε και αυτή να μάθει – Μου είπε ότι θα με ενημερώσει έγκαιρα. Σήμερα λοιπόν παίρνω το χάρτη πρόσβασης στο σχολείο στη Μάνδρα… Ναι ξενιτεύτηκα. Θα έκανα περίπου 100 χιλιόμετρα τη φορά να πάω και να έρθω – για να επιμορφωθώ. Σκέφτηκα λοιπόν, ότι αφού σήμερα είμαι στη λίστα αύριο πάω για επιμόρφωση. Οι άλλοι συνάδελφοι που δεν είχαν την “τύχη μου” είπαν ότι περίμεναν από εμένα να τους ενημερώσω για το τι θα γίνει μπας και είναι προετοιμασμένοι για το Σεπτέμβριο. ΦΕΥ!!!!! (κάπου το θυμάμαι από τα αρχαία – τότε – σαν δυστυχώς…) Στις δώδεκα το μεσημέρι μου το είπαν….ΔΕΝ ΣΕ ΕΠΙΜΟΡΦΩΝΟΥΜΕ. ΚΑΝΕΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ καθηγητής δεν επιμορφώνεται αυτή τη φορά. Τσαντίστηκα αλλά το περίμενα… Τουλάχιστον μετά από όλο αυτό το θόρυβο, έλπιζα μήπως κάποιοι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μπαίνανε στο πρόγραμμα αλλά όχι… τελικά. Και λέω…

Δεν πάω μια βόλτα από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, να δω τι γίνεται. Άλλωστε δίπλα είναι. Νάσου με λοιπόν στη γραμματεία της επιμόρφωσης, όπου θα έλεγα ότι “χαρήκανε” που με γνώρισαν με τόσα που είχα γράψει. Τους ρώτησα τι ακριβώς γίνεται και μου είπαν τα ίδια…(Λογικό). Τους ρώτησα τι θα κάνω την 1η Σεπτέμβρη και μου είπαν “ότι και οι άλλοι – που δεν κληρώθηκαν…(παράλογο).Τους είπα ότι τα παιδάκια της Α’ λυκείου φέτος με το καινούργιο σύστημα, θα πρέπει να κάνουν πολλά και με άλλο τρόπο… Αν αυτοσχεδιάσω τα χαντακώνω… και δεν μου είπαν τίποτα (λογικό).

Όταν τους  ρώτησα γιατί μας ξεσήκωσαν στέλνοντας την πρόσκληση, μη ξεκαθαρίζοντας τι γίνεται, κάνοντας δεκτές τις αιτήσεις, και αφού επιλεχθήκαμε για την επιμόρφωση, να μας απορρίψουν με αυτό το τρόπο, μου είπαν ανθρώπινο λάθος. Η αλήθεια είναι ότι αυτό εγώ το άκουγα για τροχαία, αεροπορικά δυστυχήματα, και άλλα τέτοια δυσάρεστα… για επιμόρφωση πρώτη φορά το άκουσα…

Όταν τους ρώτησα γιατί δεν πήραν τρία άτομα από κάθε σχολείο (1 φιλόλογο – 1 μαθηματικό – 1 φυσικών επιστημών) ώστε όλα τα σχολεία να έχουν τρεις καθηγητές επιμορφωμένους μια και αφορά το νέο σχολείο, και τις νέες μορφές διδασκαλίας… είπαν ότι δεν παίρνουν αυτοί τις αποφάσεις… Δεν είχε νόημα, να επιμείνω. Η γραμματεία προφανώς δεν παίρνει τις αποφάσεις (το ακούσατε εσείς που παίρνετε τις αποφάσεις… κοινή λογική χρειάζεται…εφόσον χρήματα υπάρχουν).

Η αλήθεια είναι ότι δεν καλύφθηκα από τις απαντήσεις. Δεν έλυσαν ουσιαστικά καμία απορία. Αντίθετα…δημιούργησαν και άλλες. Έτσι μένουμε στο αρχικό σχέδιο… Θα βρούμε από τους φίλους “του δημοσίου” το υλικό, να ρίξουμε μια ματιά, τουλάχιστον να μη πάμε έτσι το Σεπτέμβρη, αλλά να έχουμε μια άποψη για το τι γίνεται.

Υπάρχουν και καλά όμως. Αν δεν γινόταν αυτό δεν θα είχα το χρόνο… να γράψω αυτή την εγγραφή. Επίσης τα δυο παραπάνω απογεύματα θα με  βοηθήσουν να φτιάξω την εισήγησή μου για την ημερίδα της Τετάρτης.

Α!!! Ναι έχουμε και άλλα…

Λοιπόν Δευτέρα – Τρίτη έχουμε ενημέρωση στα projects (2 ενννιάωρα μασίφ) με θέμα τις ερευνητικές εργασίες. Εκεί ο ΟΕΠΕΚ κινήθηκε στη κοινή λογική και από πολλά ιδιωτικά σχολεία επέλεξε έναν για επιμόρφωση. (λογικό). Εκεί λοιπόν θα μαζέψω ότι κυκλοφορεί, και θα το μοιραστώ όπως πρέπει με τους υπόλοιπους συναδέλφους.Θα έχετε ενημέρωση και πιθανότατα υλικό.

Την Τετάρτη έχουμε μια ημερίδα στο ΔΑΙΣ από το έργο : “Μάθηση 2.0 – Ενημέρωση για την αξιοποίηση Διαδικτυακών Εργαλείων και Κοινοτήτων στον τομέα της Εκπαίδευσης και της Δια Βίου Μάθησης”. Εκεί λοιπόν θα παρουσιάσω μια εργασία με θέμα τα φόρουμ και την χρήση στην εκπαίδευση.Δουλεμένο θέμα από παλιά – επικαιροποιημένο και διαμορφωμένο κατάλληλα για την περίσταση.

Και την Πέμπτη 30 Ιουνίου έχουμε το τελείωμα του σχολείου και το κλείσιμο με πανηγυρική καταληκτική παιδαγωγική συνεδρίαση, όπου θα μπούνε πολλά θέματα και θα συζητηθούνε περισσότερα. Είναι μια πολύ συνηθισμένη διαδικασία για πολύ χρήσιμη. Μέσα από αυτές τις διαδικασίες γίνεται διάχυση της γνώσης και  της εμπειρίας, αλλά και της διαφορετικής άποψης και οπτικής γωνίας. Με αυτό το τρόπο ξεκαθαρίζονται πολλά πράγματα και γίνεται καλύτερος προγραμματισμός.

Αυτά λοιπόν για σήμερα… Πάω να κάνω καμία δουλειά…

Τη καλησπέρα μου….

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ : (22 Ιουνίου 2011)

Οι άνθρωποι δεν παίζονται… πως αλλιώς να το πω…Σήμερα μετά από όλη την φασαρία και  όλα όσα ειπώθηκαν, γράφτηκαν, σχολιάστηκαν, ήρθε στο σχολείο (3 φορές) μια εγκύκλιος από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας που καλούσε τους Διευθυντές των σχολείων, να φροντίσουν ώστε να διευκολύνουν όλους τους καθηγητές στις υποχρεώσεις τους στα σχολεία, ώστε να μπορέσουν να παρακολουθήσουν το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης που ξεκινάει σήμερα…

Φταίω εγώ να μιλάω μετά ότι “Ο Μπαχαλίδης κυβερνάει…” ή ότι κάτι “άλλο” ήταν να γίνει,  που κάποιοι “άλλοι” ερμήνευσαν με ένα συγκεκριμένο τρόπο…. Τα συμπεράσματα δικά σας….

Θυμάμαι…

Για την εγγραφή που ακολουθεί φταίει ο Γιώργος. Φίλος και συνάδελφος από το σχολείο, είμαστε μαζί κάπου 22 χρόνια και από ότι φαίνεται εκεί θα με αφήσει. Σήμερα λοιπόν αφήσαμε το φωτοτυπικό να δουλεύει για τις φωτοτυπίες με τα θέματα, της Α’ λυκείου και πιάσαμε μια κουβέντα για την πορεία μας στην ηχητική τεχνολογία.

Ξεκινήσαμε λοιπόν στη δεκαετία του ’70 με τα πρώτα στερεοφωνικά. Του είπα ότι τα πρώτα μου ηχεία που έφτιαξα ήταν ηχεία αυτοκινήτου σε κουτιά παγωτού, τα δίκιλα, στα οποία τα είχα προσαρμόσει και γεμίσει με υαλοβάμβακα. Το ραδιάκι, τότε μεταμορφώθηκε σε στερεοφωνικό μέσα σε δυο λεπτά.

Μετά μιλήσαμε για τα χρόνια μας σαν “σταθμάρχες”. Ο Γιώργος είχε προηγηθεί καμιά πενταετία, αλλά οι βίοι ήταν παράλληλοι.Θυμηθήκαμε τις περίφημες λυχνίες 6L6 που – αν θυμάμαι καλά – ήταν οι λυχνίες τελικής ενίσχυσης. Θυμάμαι τις ατελείωτες βόλτες με το ποδήλατο και το ραδιάκι, για να δούμε την “εμβέλεια” και το σήμα καμπάνα, που έκανε γνωστό μια διαφήμιση πριν δυο – τρία χρόνια για εμάς ήταν το όνειρο.

Μετά θυμηθήκαμε τις άλλες κατασκευές των ηχείων, με μεγάφωνα αξιώσεων πλέον, και προδιαγραφές ηχείων με διαστάσεις συγκεκριμένες, για να να μπορεί να εκτονώνεται κανονικά ο αέρας και να μη μπουκώνει, το ηχείο. Τα δεσίματα με καβίλιες – όχι βίδες γιατί τρίζουν στα μπάσα –  και τις ατελείωτες ώρες αναμονής για να δέσει η κόλλα, και να προχωρήσουμε στην επόμενη φάση. Να κάνουμε το άνοιγμα για το bass – reflex σωλήνα στη σωστή θέση, και να κολλήσουμε τον υαλοβάμβακα προσεκτικά στα τοιχώματα, όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για τη φαγούρα. Βλέπετε ο υαλοβάμβακας είναι αυτό που λέει το όνομά του. Και αν μετά ξεχαστείς και τριφτείς έχεις μια αξέχαστη φαγούρα όπου ακουμπήσεις. Φυσικά ήταν θερμομονωτικό, αλλά μια χαρά απορροφούσε και τον ήχο. Στο θέμα της στήριξης των ηχείων άλλος πονοκέφαλος. Ακόμα και σήμερα τα ηχεία μου στέκονται σε δυο βάσεις ιδιοκατασκεύαστες γεμάτες με άμμο θαλάσσης. Το σύμπαν να τρίζει, από τον ήχο, τα ηχεία και οι βάσεις αποκλείεται να τρίξουν. Το ανηχοϊκό δωμάτιο – νομίζω ότι πρέπει να τα εξηγώ όλα…: ανηχοϊκό δωμάτιο, αυτό που δεν έχει ηχώ – με τις αυγοθήκες κολλημένες στους τοίχους. Ναι τις κλασσικές χάρτινες αυγοθήκες του αυγουλά, χρωματισμένες σε υπέροχα χρωματάκια και κολλημένα με βενζινόκολλα στο τοίχο.Τις άπειρες ώρες με το κολλητήρι, για να φτιάξουμε το crossover των ηχείων και να κάνουμε τις κολλήσεις, σωστές και “θερμές” όχι ψυχρές που χαλάνε με το παραμικρό και δεν έχουν καλή αγωγιμότητα. Ιστορία ολόκληρη.

Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί στην όταν μπήκε το μάθημα της τεχνολογίες επικοινωνιών, που τα είχε όλα αυτά, αλλά και άλλα μέσα, μου προτάθηκε να το διδάξω.

Σιγά σιγά προχωρήσαμε στο σήμερα, με τους υπολογιστές, όπου του είπα για τη σύνδεση στο δικό μου με όλα τα σχετικά : Ένας μείκτης με ραδιόφωνο, κασετόφωνο, πικάπ, βίντεο και μικρόφωνο πάνω του συνδεδεμένα, μπορεί να περάσει μέσα στον υπολογιστή ό,τι του δώσεις. Οι κλασσικοί δίσκοι και οι παλιές βιντεοταινίες περνάνε μέσα σε ψηφιακή μορφή για τα περαιτέρω. Οι ταινίες περνάνε από τη κάρτα τηλεόρασης, η οποία κάνει και τον υπολογιστή ψηφιακό video – recorder.  Κάτι παρόμοια έχει και ο Γιώργος αλλά κυρίως προσανατολισμένο στον ήχο. Εγώ έχω βάλει και την εικόνα μέσα.

Και φτάνουμε στο προχθές… Θυμάμαι το 2003, όταν είχαν αναγγελθεί τα ultra light notebooks που είχαν βάρος κάτω από 3 κιλά (!!!! αυτό εννοούσαν τότε ελαφρύ) είχα ενθουσιασθεί και συζητούσα “για το μέλλον” με τον κουμπάρο μου…

– Αυτά είναι αηδίες, είναι όλα πεθαμένα…Μου λέει σε κάποια φάση.

– Μα αφού έτσι…, είναι…., κάνουν… Είπα εγώ προσπαθώντας να υπεραμυνθώ.

– Αηδίες. Όλα είναι εδώ… και λέγοντας αυτό βγάζει ένα κινητό αρκετά μεγάλο με περίεργο πληκτρολόγιο και κάτι άλλα περίεργα. Και συνεχίζει… “σε λίγο καιρό όλα θα είναι στο τηλέφωνο”.

Τότε εγώ ήμουνα κολλημένος στη χρηστικότητα του τηλεφώνου : τι κάνει ένα τηλέφωνο; Παίρνεις τηλέφωνο και μέχρι εκεί. Τα άλλα όλα τα είχα διαγράψει. Και έτσι πρόβαλλα τις αντιρρήσεις μου και η απάντηση ήταν …”θα δεις”. Και έτσι 8 χρόνια μετά και 3 smartphones ενδιάμεσα (P800 – P990 της SONY ERICSSON και LG ARENA …) έφτασα σήμερα στο LG OPTIMUS X2 με διπύρηνο επεξεργαστή και ανεξάρτητη κάρτα “εικόνας”, γυάλινη οθόνη επαφής state of the art με γυαλί Gorilla – μη γελιέστε από το όνομα είναι τεχνολογία που δεν φαίνεται της Corning – και… και…. και….

Χρειάζεται να το γράψω κιόλας ότι την έχω καταβρεί; Μάλλον όχι. Έπρεπε να κάνω κάτι για να ξεπεράσω τη κρίση των …”ήντα”. Κάτσε να δεις…shopping therapy το λένε, αλλά ποιος νοιάζεται. 139 γραμμάρια “αιχμηρής” τεχνολογίας… για αυτή την εβδομάδα. Την άλλη εβδομάδα ποιος ξέρει τι καινούργιο θα υπάρχει, για δε το επόμενο εξάμηνο είναι μάλλον βέβαιο ότι θα έχει βγει η νεότερη έκδοση αλλά όχι ο αντικαταστάτης. Ο αντικαταστάτης θα βγει στο χρόνο, και η κατάργηση θα έρθει στο δίχρονο. Άρα δεν κάνω καμία δήλωση ότι είναι το τέλειο μηχάνημα. Τώρα την έχω καταβρεί και είμαι στην ανακάλυψη των δυνατοτήτων. Δεν θέλω να τα μάθω από τα “φόρα”. Θέλω να τα βρω. Να λέω συνέχεια, “πως το κάνει αυτό;” και μετά από κάποια ώρα με νεύρα να αναφωνήσω : catcha σε βρήκα. Έτσι αποκλείεται να το ξεχάσω πως γίνεται.( ανακαλυπτική μέθοδος και βιωματική μάθηση λέγεται… Όχι να μη λέτε ότι τόσα σεμινάρια δεν άφησαν ίχνη…)

Για τα σεμινάρια όμως άλλη φορά… μη τα κάνουμε όλα ένα αχταρμά…

Έχει και άλλα εκεί…

Λοιπόν σταματάω… γιατί πρέπει να διορθώσω τα διαγωνίσματα. Πήρα αφορμή από την συζήτηση με το Γιώργο, και πήγα να “λουφάρω” από τον εαυτό μου…αλλά δυστυχώς τα γραπτά δίπλα μου μου θυμίζουν την παρουσία τους και τις υποχρεώσεις μου. Έτσι….Πάω για διόρθωση.

Τη καλησπέρα μου…

Όχι πια …αντα. Μόνο…ήντα…

Εδώ και αρκετές ώρες πλέον είμαι πενηντάρης. Μέχρι χθες έλεγα 49 αλλά σήμερα πια λέω… 49 και κάτι ψιλά.

Το πρωί λοιπόν πήγα στο σχολείο με… αλμυρά. Τα γλυκά πρωί πρωί δεν λένε, ενώ ένα κρουασανάκι ή τυροπιτάκι με το πρωινό καφέ τραβιέται καλύτερα.Το κουτί έγραφε… “Τα ωραία τα χρόνια τι γρήγορα που περνούν… 50 και συνεχίζουμε….” Το θέμα είναι ότι εντάξει μου ευχήθηκαν όλοι αλλά ξαφνικά αισθάνθηκα ότι τους δημιουργήθηκε η ανάγκη να με παρηγορήσουν. Έτσι νεαρή συνάδελφος αφού μου ευχήθηκε, με χτύπησε φιλικά στη πλάτη… με νόημα… Εγώ φυσικά δεν κατάλαβα τίποτα…Ένας άλλος συνάδελφος προσπαθούσε να θυμηθεί ποιος είχε πει ότι η ζωή του άντρα ξεκινάει στα πενήντα. Όταν του είπα ο Κωνσταντάρας, δεν το δέχτηκε… γιατί άραγε; Μετά κάποια συνάδελφος με ρώτησε αν είχα σκοπό να αποδείξω ότι δεν έχω γεράσει. Δεν κατάλαβα γιατί θα έπρεπε… Μια άλλη συνάδελφος είπε ότι τώρα είμαι πολύ μεγάλος. Χθες δεν την είχα ρωτήσει πως με βλέπει… Πως μεγαλώνει κανείς μέρα με τη μέρα…(κυριολεκτικά).

Προσωπικά θεωρώ ότι είναι μια ακόμα χρονολογία. Κοιτάζοντας πίσω μπορώ να δω μια πορεία γεμάτη. Γεμάτη με ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους. Ανθρώπους που άφησα το ίχνος μου αλλά μου άφησαν και το δικό τους. Για εμένα αυτό είναι ίσως όλη η ουσία αυτής της πορείας. Δεν θα μετρήσω τι έχω ή τι θα είχα, τι έκανα ή τι θα μπορούσα να κάνω. Δεν έχει νόημα. Ο χρόνος πάει μπροστά και ότι πέρασε μόνο όμορφες εμπειρίες, γλυκές αναμνήσεις, ζεστές στιγμές και ανθρώπινες σχέσεις. Οι κακές έφυγαν. Άφησαν τα σημάδια τους, δώσανε τα διδάγματά τους και ξεχάστηκαν.

Βέβαια η γενιά μας είχε τις ιδιαιτερότητες της, όπως άλλωστε κάθε γενιά. Έχουμε μνήμες από ιστορικά γεγονότα, που άλλοι τα γνώρισαν μέσα από τα βιβλία. Έχουμε πολλά όνειρα που δεν έγιναν πραγματικότητα. Δηλαδή έχουμε απωθημένα. Έτσι μέσα από την σημερινή πραγματικότητα, αισθανόμαστε παραγκωνισμένοι αν και δεν θα έπρεπε. Τι θέλω να πω…

Σήμερα έκανα μια αίτηση για επιμορφωτής σε θέματα project ενόψει του καινούργιου σχολείου που ξεκινάει από Σεπτέμβρη. Γιατί;Μα από το 1992 στο σχολείο οργανώνουμε projects  (πολλά κάθε χρόνο) και σε πολλά από αυτά είμαι στην οργανωτική ομάδα. Εκεί λοιπόν τη φόρμα έλεγε…

Μεταπτυχιακό : – (βλέπετε στον καιρό το δικό μας ούτε πολλά μεταπτυχιακά υπήρχαν αλλά και το κυριότερο δεν υπήρχαν χρήματα).

Ξένες Γλώσσες : Αγγλικά Επίπεδο Lower. (βλέπετε στο καιρό το δικά μας οι ξένες γλώσσες είχαν διαζευκτικό : Αγγλικά ή Γαλλικά όχι και). Άσχετο αν η εμπειρία και η πρακτική μας έχει φέρει σε ένα πολύ υψηλό επίπεδο. Το Proficiency ήταν για τους καθηγητές αγγλικών.

Είναι ένα θέμα όμως πρέπει να το παραδεχτούμε. Ο κόσμος έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια και εμείς χαμένοι μέσα στον βιοπορισμό και “στην ανατροφή των παιδιών”, μείναμε πίσω. Και όποτε πάω να κάνω μια αίτηση, πληγώνομαι (που λέει ο λόγος). Αλλά δεν το βάζω κάτω…Και όπως είπα στην αρχή… μισός αιώνας γνωστοί και φίλοι, σχέσεις ανθρώπινες, όλων των επιπέδων, είναι ο καλύτερος απολογισμός.

Από την άλλη… Πενήντα και συνεχίζουμε… και έχουμε πολλά να πούμε, και να κάνουμε. Να μάθουμε και να μοιραστούμε. Προσωπικά θεωρώ εαυτόν προνομιούχο, για τη δουλειά μου. Έχω ξαναγράψει γι’ αυτήν και φυσικά δεν παίρνω λέξη πίσω. Μέσα από τους μαθητές μου όμως βλέπω τον καινούργιο κόσμο. Δεν με αφήνουν να “γεράσω”, γιατί είμαι πάντα μέσα στις εξελίξεις.

Λοιπόν αυτά… Για να μη ξεχνιόμαστε πάρτε τρία τραγουδάκια με νόημα…και προσέξτε τους στίχους… είναι όλα τα λεφτά.

Απολαύστε τα…
(τη πάτησα… δεν μπορώ να βρω τον κώδικα για embedding… Κάθε βοήθεια δεκτή.)

ΤΟ ΒΡΗΚΑ!!!!!

1ο Βίντεο : POLL – Η γενιά μας…

2ο Βίντεο : JOE COCKER – N’oubliez jamais

3o Βίντεο : THE WHO – My generation

Τη καλησπέρα μου…

Μια ζωή στην “απ’ έξω”…

Είμαι 23 χρόνια ιδιωτικός εκπαιδευτικός, και όλα αυτά τα χρόνια έχω αντιληφθεί ότι η εξομοίωση ιδιωτικών και δημόσιων εκπαιδευτικών μάλλον μοιάζει με μύθο.

Το 1999 με το καινούργιο σύστημα, αυτό που τελειώνει σε 2 χρόνια, κληθήκαμε να διορθώσουμε γραπτά, και να επιτηρήσουμε αλλά δεν πληρωθήκαμε, γιατί η εγκύκλιος, έλεγε ότι οι δημόσιοι εκπαιδευτικοί, που εμπλέκονται στη διαδικασία των εξετάσεων, αποζημιώνονται…. Αυτή η λέξη “δημόσιοι” που ήταν σε μια εγκύκλιο του 1984 ήταν η αφορμή που δεν πληρώθηκε όλος ο κλάδος το 1999. Το 2000 έγινε μια διορθωτική εγκύκλιος και από τότε αποζημιωνόμαστε όπως οι άλλοι συνάδελφοι του δημοσίου.

Μέχρι πέρυσι, δεν είχαμε δικαίωμα να εγγραφούμε στο Σχολικό Δίκτυο αν και το σχολείο ήταν “δηλωμένο”, και συμμετείχε στις δραστηριότητες. Αυτό αποκαταστάθηκε φέτος μόλις.

Μέχρι πέρυσι το Μάιο, δεν είχαμε δικαίωμα να συμμετάσχουμε στην επιμόρφωση Α και Β επιπέδου. Ή πιο σωστά, στη τελευταία επιμόρφωση, συμμετείχαμε με μια ποσόστωση και αν και εφόσον υπήρχαν θέσεις και εφόσον είχαμε παρακολουθήσει τις 48 ώρες σεμιναρίου. Αυτό άνοιξε όπως είπαμε το Μάιο του 2010.

Το λογισμικά που είχαν μοιρασθεί σε όλα τα σχολεία, σε εμάς δεν δόθηκαν ποτέ.

Με την εφαρμογή του νέου εκπαιδευτικού συστήματος, που άλλαξαν τα βιβλία, τα βιβλία των καθηγητών δεν φτάσανε ποτέ σε εμάς.

Η αιτιολογία, και εν μέρει δικαιολογημένη, είναι ότι τα οικονομικά του ιδιωτικού σχολείου, το διαχειρίζεται ο ιδιοκτήτης και όχι το δημόσιο.

Έτσι και φέτος, με το πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης που ξεκινάει τον Ιούνιο, συνεχίζεται τον Σεπτέμβριο και ολοκληρώνεται τον Δεκέμβριο, με 55 ώρες φυσικής διδασκαλίας και 150 ώρες, διαδικτυακής εργασίας και παρακολούθησης, που κρίθηκε απαραίτητο να γίνει ενόψει του νέου ψηφιακού σχολείου, δεν προβλέπει επιμόρφωση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών.

Και δεν μπορώ παρά να εκφράσω κάποιες απορίες…

Δηλαδή όλα τα παιδιά που θα πάνε στα ιδιωτικά σχολεία, στην Α’ λυκείου, οι καθηγητές τους θα έχουν επιμορφωθεί, για το καινούργιο σχολείο; Τα μαθήματα θα γίνονται με βάση το νέο σχεδιασμό, του Υπουργείου Παιδείας, ή θα μείνουμε στα ίδια, όπως τα έχουμε μάθει όλα αυτά τα χρόνια. Και το καινούργιο σύστημα, που θέλει την ύλη να τρέχει από την Α’ λυκείου, τι θα γίνει όσο προχωράει ο χρόνος; Οι σύλλογοι γονέων, των ιδιωτικών σχολείων, μήπως θα έπρεπε να δουν τι μπορεί να γίνει; Και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μήπως θα έπρεπε να πιέσουν να διεκδικήσουν την συμμετοχή στο πρόγραμμα μείζονος επιμόρφωσης. Η αίσθηση που έχω είναι ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία, γίνεται μια κατάφωρη διάκριση κατά των μαθητών της Α΄λυκείου του 2011-12 των ιδιωτικών σχολείων.

Δεν ξέρω αν είμαι μόνο εγώ που το βλέπω έτσι. Άλλωστε είμαι ο τελευταίος που θα έπρεπε να ανησυχώ. Με 26 χρόνια εμπειρία στη χρήση Η/Υ, με συνεχείς επιμορφώσεις και παρακολούθηση συνεδρίων, σεμιναρίων, διαδικτυακών μαθημάτων, υποστήριξη ψηφιακών πλατφορμών εκπαίδευσης, … και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο κυκλοφορεί…Όμως πόσοι εκπαιδευτικοί, δημόσιοι ή ιδιωτικοί, μπορούν να αντιμετωπίσουν το νέο ψηφιακό σχολείο έτσι;

Νομίζω ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται το θέμα της επιμόρφωσης πρέπει να αναθεωρηθεί. Και σε αυτό πρέπει να πιέσουμε όλοι. Μια καλή λύση θα ήταν να κάνουμε όλοι οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί αίτηση για συμμετοχή στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, για να γίνει αντιληπτό ότι υπάρχει ενδιαφέρον. Γιατί νομίζω ότι αυτό τον προβληματισμό, δεν τον μοιράζονται πολλοί. Αν έχω κάνει λάθος, ας κάνουμε τη κίνηση. Στο παιδαγωγικό Ινστιτούτο δεξιά υπάρχει το πρόγραμμα και η φόρμα εγγραφής, και η υποβολή της αίτησης.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει αντίφαση. Δηλαδή για παράδειγμα σήμερα, ήλθε στο σχολείο από την διεύθυνση Δευτεροβάθμιας, e-mail με την εγκύκλιο και μοιράστηκε σε όλους τους συναδέλφους. Δηλαδή αν δεν μας αφορά, τότε γιατί επισήμως, μας κοινοποιήθηκε και μας δόθηκε η υπόδειξη από τη δική μας Διεύθυνση  να δηλώσουμε συμμετοχή; Μπλεγμένα τα βλέπω όλα αυτά.

Κλείνοντας. Ας σταματήσει πια αυτό το “γαϊτανάκι” με τους ιδιωτικούς και δημόσιους εκπαιδευτικούς.  Τα παιδιά της Α΄λυκείου την επόμενη σχολική χρονιά, είναι παιδιά δικά μας, και για να προχωρήσει σωστά το νέο σχολείο, πρέπει να μπουν όλοι στο παιγνίδι.

Όταν στον εορτασμό για τα τριαντάχρονα του σχολείου, στελέχη του υπουργείου επισκέφτηκαν το σχολείο και είδαν την πλατφόρμα που συντηρούμε, με στόχο την ένταξη των μαθητών στις νέες τεχνολογίες, εδώ και δυο χρόνια, και είδαν ότι το θέμα της διαδραστικότητας και της αλληλεπίδρασης των μαθητών το δουλεύουμε και το προσπαθούμε όλα αυτά τα χρόνια, το σχόλιο που έκαναν εκτός από το ότι άρεσε σαν δουλειά, και είναι μέσα στη λογική του νέου σχολείου, ήταν γιατί δεν χρησιμοποιούμε μια πλατφόρμα, του σχολικού δικτύου, που θα έδινε τη δυνατότητα και σε άλλους να δουν αυτή τη δουλειά. Από τη μια όλοι μαζί και ο “ψωριάρης” χώρια, και από την άλλη τι καλά που θα ήταν να είμασταν όλοι μαζί…

Μπερδεύομαι…

Λοιπόν… ας προβληματιστούμε όλοι και ας κάνουμε ότι ο καθένας θεωρεί σωστό. Μη ξεχνάτε… οι αιτήσεις κλείνουν 29 Μαΐου…

Τη καλησπέρα μου…

Στον απόηχο του συνεδρίου…

Πρώτη μέρα στη δουλειά…μετά το συνέδριο, με ένα σπέσιαλ οκτάωρο να με περιμένει και με τις συνήθεις εκδηλώσεις της λήξης της χρονιάς. Έτσι είχαμε την έκθεση Τεχνολογίας με την Α’ λυκείου στο προσκήνιο και την εργασία των μαθητών για το Πράσινο Σχολείο.  Μια πολύ ενδιαφέρουσα εργασία, για τους τρόπους που μπορούν τα σχολεία να μειώσουν τις καταναλώσεις σε ρεύμα και πετρέλαιο, μειώνοντας έτσι το κόστος του  σχολείου στο περιβάλλον.

Παράλληλα σκεφτόμουν συνέχεια το συνέδριο. Σαφώς είχε οργανωτικά προβλήματα, όπως ακριβώς τα έζησα εγώ. Το κακό είναι, όπως γίνεται συνήθως ότι τα μύρια καλά να έχει στα κακά θα μείνεις. Έτσι νομίζω ότι οφείλω να τα δω συνολικότερα.

Είναι γνωστό ότι μια τέτοια εκδήλωση τέτοιου όγκου και κόσμου δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και σίγουρα υπάρχει “από πίσω” δουλειά που δεν φαίνεται. Αλλά το να μην είναι τα προεδρεία στη θέση τους υποβαθμίζουν έμπρακτα τον ρόλο τους αλλά και το συνέδριο. Επίσης νομίζω ότι όσο και αν έχουν μειωθεί οι χορηγίες, υπάρχουν 10 οθόνες για σωστή προβολή των εργασιών. Επίσης ένας “χάρτης” με τη κάτοψη των αιθουσών και μια καλύτερη σήμανση σίγουρα ήταν απαραίτητα. Για παράδειγμα η αίθουσα 6 που έγινε στα ΕΚΦΕ και εκτός σειράς, των υπολοίπων, ήταν η πιο δυσεύρετη και πιο στριμωγμένη. Και λογικό ήταν γιατί με τους πάγκους των εργαστηρίων δεν χωρούσαν καρέκλες. Και έτσι και τις δυο φορές που προσπάθησα να παρακολουθήσω, παρακολούθησα από τη πόρτα. Ή θα έπρεπε να κάνω “πασαρέλα” μπροστά από όλο το κοινό και τον ομιλητή, κάτι που δεν θεώρησα ευγενικό. Και έτσι προτίμησα τη πόρτα. Τα τσαντάκια, τώρα…(ακόμα να τα χωνέψω…)Ας μην είχε τις κλασσικές τσάντες των συνεδρίων. Ένας φάκελος με λάστιχο, και ένα αυτοκόλλητο με τον τίτλο του συνεδρίου αρκούσε. Αλλά όχι διαφημιστική τσάντα. Τέλος πάντων…

Στα καλά τώρα… γιατί υπάρχουν και από αυτά.

Η γραμματεία πρώτα από όλα. Δούλεψε καλά… και όσες φορές είχα απορίες η ανταπόκριση ήταν ταχύτατη και άμεση. Επίσης τα παιδιά που έδιναν τα διπλώματα… είναι κεφάλαιο. Μια χαρούμενη παρέα, που με τη παρουσία της “αλάφραινε” όλο το χώρο.Ήταν όλοι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν. Μπράβο τους και είναι μάλλον ένα κεφάλαιο που αξίζει να προσεχθεί.

Επίσης τη “διοικητική μέριμνα” (κν catering) πολύ καλό.Το ξέρω ότι δεν είναι κριτήριο ποιότητας συνεδρίου αλλά ήταν καλό… να μη το πω; Οι κυρίες του “ΚΑΣΤΡΙ” εξυπηρετικότατες, και τα τρόφιμα, καλοφτιαγμένα και νόστιμα και όπως λέγανε “Όλα από τα χεράκια τους”.  Όμως να ρωτήσω κάτι συνάδελφοι και συνσύνεδροι… ήταν εικόνα αυτή που αφήσαμε μετά το φαγητό; Ένα γήπεδο γεμάτο πιάτα, χαρτοπετσέτες, ποτήρια και πλαστικά μαχαιροπήρουνα; Μήπως ρίξαμε πολύ βάρος στα μεταπτυχιακά και την επιμόρφωση και ξεχάσαμε τους τρόπους μας; Σακούλες τεράστιες ήταν τοποθετημένες γύρω γύρω… γιατί δεν κάνατε τις καταθέσεις σας; Δεν νομίζω πάντως ότι η εικόνα μας τιμούσε. Τέλος πάντων ας το προσέξουμε την επόμενη φορά.

Το CD με τις εισηγήσεις πολύ όμορφο και με ωραίο μενού. Μόνο που η δική μου εισήγηση από την Εκπαιδευτική πολιτική βρέθηκα στο Web 2. Αν αυτό έχει γίνει και σε άλλους πιθανόν να δημιουργηθεί πρόβλημα στον εντοπισμό των εργασιών. Τέλος πάντων. Πάντως υπάρχει μέσα και αυτό είναι καλό.

Πάντως το Συνέδριο λειτουργεί και θα σας εξηγήσω με ποιο τρόπο. Πρόπερσι έκανα εισήγηση μόνος μου. Φέτος έκανα με τη φίλη μου την Έφη. Στο επόμενο συζητάμε τον τρόπο να κάνουμε μια εργασία, τρεις ή τέσσερις μαζί. Άρα λειτουργεί. Όταν προκαλεί τον απλό σύνεδρο και τον παρακινεί να πάρει θέση μέσα από μια εργασία… λειτουργεί. Και αυτό δείχνει ότι υπάρχει ανησυχία και ενδιαφέρον. Άρα λειτουργεί.

Φυσικά γνώρισα καινούργιο κόσμο και αυτό επίσης είναι από τα χαρακτηριστικά του συνεδρίου. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι ήταν και στη Πάτρα, γιαυτό μίλησα για congress “animals”. Μάλιστα να το πω και αυτό, κάποιος είχε “κατεβάσει” ακριβώς την ίδια εργασία και στα δυο συνέδρια. Φυσικά και δεν μπορούσαν να το γνωρίζουν οι επιτροπές, μια και οι δύο εργασίες, η εξής μια, αξιολογούταν ταυτόχρονα και από τις δυο επιτροπές. Πάντως έγινε και αυτό.Το ξέρω γιατί πάντα ψάχνω καλά τα προγράμματα για να δω ποιο θα διαλέξω να ακούσω, και το θυμήθηκα.

Φυσικά και προχώρησα ακόμα περισσότερο τις διαδικτυακές μου γνωριμίες και η Σμαράγδα πέρασε από την ψηφιακή “υπόσταση” στη φυσική, μέσα από ένα καφέ. Τα είπαμε από κοντά, πάνω από μια κούπα σοκολάτα. Είναι περίεργο και συμβαίνει κάθε φορά που βρίσκομαι για πρώτη φορά με φίλους από το διαδίκτυο. Υπάρχει μια αμηχανία, μια περιέργεια, μια αγωνία. Αν ο άνθρωπος με τον οποίο έχεις μιλήσει, και έχεις κατά καιρούς συζητήσει μέσα από το διαδίκτυο , είναι αυτός που έχεις καταλάβει. Και στο ΑΣΜΠΕΤΑ αρχικά το ίδιο ήταν, και στα Γιάννενα με το Μίλτο το ίδιο, και σε άλλες περιπτώσεις. Πάντως σε όλες τις περιπτώσεις, έχω γνωρίσει σημαντικούς ανθρώπους που χαίρομαι να έχω φίλους. Το ίδιο και εδώ. Και ίσως και μόνο για αυτό να ήταν ένα πετυχημένο συνέδριο.

Νομίζω ότι είπα αρκετά. Σίγουρα πολλά πράγματα μπορούν εύκολα να αλλάξουν αλλά νομίζω ότι πρέπει να βρεθούν κάποια κίνητρα για να μπορέσουν αυτά τα Συνέδρια να συνεχίσουν να υπάρχουν. Και αυτό θέλει ψάξιμο.

Όλα όσα έγραψα δεν είναι μόνο δικές μου απόψεις. Είναι απόψεις ανθρώπων που ήξερα αλλά και γνώρισα μέσα από το συνέδριο (συνέδρια) και νομίζω ότι καλό είναι να ακούγονται.

Από την άλλη η Σύρος…Προσωπικά μου αρέσει πολύ… Πάρα πολύ. Μπορεί να μην έχει εντυπωσιακές παραλίες, αλλά είναι όμορφη. Άλλοι δεν συμφωνούν αλλά… τι να κάνουμε. Όταν εγώ Κυριακή μεσημέρι πλατσούριζα στο Δελφίνι, μόλις 15 λεπτά από την Ερμούπολη, ήμουν τουλάχιστον ευτυχισμένος. Μετά τη λήξη σε ένα τέταρτο βρέθηκα αλλού. Ακριβώς όπως στην Αθήνα… λέμε τώρα.

Λοιπόν λήξις… Το επόμενο θα είναι ένα οδοιπορικό στη Σύρο… Προς το παρόν…

Τη καλησπέρα μου…