Category: Αυτοκριτική

Αχ αυτά τα παιδιά…

Το έχω ξαναπεί. Οι δάσκαλοι έχουν ένα μισθό παραπάνω. Ένα μισθό που δεν δηλώνουν. Βέβαια αντιλαμβάνομαι ότι με τέτοιες δηλώσεις που κάνω αυτή τη στιγμή κάποιος θα βρεθεί να τα μετρήσει και να μας πει ότι παίρνουμε πάρα πολλά και να μας κόψει τα “μισθά” μας. Ο δε κλάδος των εκπαιδευτικών θα βυθιστεί σε μια μέγιστη και απύθμενη μιζέρια, η οποία θα μεταφερθεί στους μαθητές, μηδενίζοντας τις όποιες προοπτικές ανάπτυξης και εξόδου από τη κρίση με αποτέλεσμα πλέον να φτάσουμε στην οριστική κατάλυση του κράτους μέσω της οικονομικής κατάρρευσης.

Μισό λεπτό να το ξαναδιαβάσω γιατί μου βγήκαν πολλά μαζί και μπορεί να καώ από τη συγκίνηση και τις πολύπλοκες σκέψεις.

Ωραίο… Νομίζω κάνει για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Υπάρχει μια αμοιβή που δεν δηλώνεται πουθενά . Δεν κόβεται από καμία επιτροπή της Ευρώπης αλλά και δεν φορολογείται. Είναι αυτό το κάτι που φαίνεται στο βλέμμα των παιδιών, στο χαμόγελό τους, στην έκφρασή τους. Εκεί που η έδρα χάνει την απόσταση της και το ύψος της. Εκεί που ο καθηγητής είναι συζητητής, εμψυχωτής, φίλος, καθοδηγητής και συνοδοιπόρος. Εκεί που όλοι μαθαίνουμε και εκπαιδευόμαστε.

Αυτή την εμπειρία είχα σήμερα, για πολλοστή φορά στη καριέρα μου. Είναι η εμπειρία που με πείθει κάθε φορά ότι κάνω το σωστό “επάγγελμα” και αν μπορούσα να διαλέξω πάλι το ίδιο θα διάλεγα.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, ας τα βάλουμε σε μια σειρά.

Σάββατο σήμερα. Δεν έχουμε σχολείο και αν μη τι άλλο έχουμε χρόνο, για περισσότερο ύπνο και ξεκούραση. Για ψώνια ή και δουλειές ή τέλος πάντων για να μη κάνεις τίποτα και να αράξεις σπίτι. Για δε τα παιδιά του λυκείου με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις σε σχολείο – φροντιστήριο ή ότι άλλο, το Σαββατοκύριακο σίγουρα έχει μια άλλη σημασία. Σωστά;  ΛΑΘΟΣ!!!!

Γιατί σήμερα σηκωθήκαμε όλοι (7 άτομα τουλάχιστον και όχι μόνο) από τα άγρια χαράματα για να μαζευτούμε από Αγία Παρασκευή, Παιανία, Βριλήσσια, Βύρωνα, Φάληρο και να πάμε όλοι στο Αιγάλεω. Έτσι πρωί 8.30 είμασταν όλοι στο 3ο Λύκειο Αιγάλεω για τον διαγωνισμό Επιχειρηματολογίας – Αντιλογίας. Με ελλιπή προετοιμασία (εν γνώση μας μια και φέτος προετοιμάζουμε για πρώτη φορά την ομάδα) και άγνοια, ακόμα και από μεριάς μας βασικών διεργασιών, μια και η “ψυχή” της ομάδας συνταξιοδοτήθηκε  προσφάτως και οι υπολειπόμενοι είχαμε αποσπασματικές γνώσεις. Όμως δεν το αφήσαμε και δώσαμε το παρόν και “πέσαμε” αξιοπρεπώς, με μια νίκη και δύο ήττες. Μία νίκη πολλαπλά χρήσιμη και πολύτιμη αλλά και δυο ήττες πολύτιμες σαν εμπειρίες για έναν απολογισμό. Όλα αυτά αποτελούν μια εμπειρία που θα μπορέσει να γίνει η αφετηρία για μια καλύτερη πορεία.

Όμως όλες αυτές τς ώρες που περάσαμε μαζί μα τα παιδιά, επιβεβαιώθηκαν πάλι αυτά που έχω πει πολλές φορές. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΟΥ. Αυτό που γνωρίζω μέσα στο σχολείο είναι το καλός, κακός, μέτριος μαθητής. Εργάζεται – δεν εργάζεται. Καταλαβαίνει τη χημεία – δεν καταλαβαίνει τη χημεία. Και μετά… τίποτα. Σήμερα λοιπόν μέσα στις 7 ώρες που περάσαμε μαζί και μιλήσαμε, γελάσαμε, συζητήσαμε είδα όλα εκείνα που δεν μπορώ να δω μέσα στη τάξη. Είδα όλες εκείνες τις σκέψεις που δεν μπορούν να βγουν μέσα σε μια διδακτική ώρα, με συγκεκριμένο θέμα και προσανατολισμό. Είδα όλους εκείνους τους προβληματισμούς και τις σκέψεις που γενικά δεν λέγονται και δεν ακούγονται.

Σε εκείνα τα χαμόγελα και τα καθάρια βλέμματα που παρά τη κούραση εξακολουθούσαν να μας μοιράζουν, υπήρχε η αμοιβή που λέω. Σε εκείνη τη προσπάθεια να μας ικανοποιήσουν και να φανούν αντάξιοι στις προσδοκίες μας, παρά τη φυσική κούραση και τη κάποια απογοήτευση, από την πορεία τους αγώνα (που το καταλαβαίνανε παρά την απειρία). Στην αγωνιστική διάθεση, παρά το άγχος και την αγωνία υπάρχει εκείνο το άδηλο ευχαριστώ. Σε εκείνο το αυθόρμητο γέλιο στα σχόλια, όταν προσπαθούσαμε όλοι να αποφορτιστούμε από την ένταση και τη κούραση είναι η εκτόνωση.

Μετά από όλα αυτά νομίζω ότι ένα πράγμα μπορώ να πω. Ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το πολύτιμο Σάββατο σας. Ευχαριστώ που δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας για να πετύχουμε κάτι πολύ δύσκολο. Και το πετύχαμε ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γίναμε ομάδα. Ευχαριστώ που μου δώσατε την ευκαιρία να δω μέσα από τη συζήτηση, τη σκέψη και το προβληματισμό σας, μια και αυτό μου είναι πολύτιμο. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χάσω αυτή την εικόνα του δεκαεξάχρονου, γιατί τότε δεν θα μπορέσω να ξεπεράσω το οποιοδήποτε… κασετόφωνο.

Μπορεί να γύρισα πολύ κουρασμένος και σίγουρα και τα παιδιά και οι συνάδελφοι το ίδιο. Αλλά τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη ιδέα για να περάσω το Σάββατο μου. Χθες αν με ρωτούσατε μάλλον δεν θα απαντούσα έτσι. Σήμερα όμως ξέρω.

Τη καλησπέρα μου.

Ο Αττικός ουρανός…

…έστω και με αφρικάνικη σκόνη σε φτιάχνει.

Δηλαδή ξυπνάς το πρωί και βλέπεις το γαλάζιο χρώμα και αμέσως σου φεύγουν όλα. Μαύρες σκέψεις, κρίσεις ηλικίας, απογοήτευση για το γνωστό διαζύγιο και τη βεβαιότητα για τη ματαιότητα των πραγμάτων που σου προκαλεί, όλα μα όλα φεύγουν.

Όλα ξεκίνησαν το πρωί που πηγαίνοντας στη λαϊκή βλέπω ένα τύπο ξαπλωμένο στο γκαζόν, με το κινητό του να μιλάει. Δεν ξέρω αν έλυνε κάποιο πολύ σοβαρό θέμα, πάντως από τη στάση του και μόνο έδειχνε πολύ χαλαρός και άνετος. Λιαζόταν και απολάμβανε το γρασίδι και την ηρεμία. (δεν θέλω συνειρμούς με αγελάδες ή σκύλους… μου το χαλάτε).

Η αλήθεια είναι ότι τέτοια άνεση έχω να την αισθανθώ από φοιτητής… δηλαδή… μόλις 10 χρόνια πριν… (άντε πάλι γελάκια…. τσκ τσκ τσκ). Ζήλεψα λοιπόν και πήγα να βρω φρέσκο γκαζόν. Καλά εντάξει, μια καφετέρια βρήκα με καλό προσανατολισμό και απόλαυσα ένα παγωμένο καφέ, κλείνοντας πότε πότε τα μάτια και κοιτάζοντας ψηλά προς τον ήλιο, προσπαθώντας να μην αφήσω ούτε μια ακτίνα του να πάει χαμένη.

Και μετά σκέφτηκα τη χθεσινή εγγραφή. Και θυμήθηκα τη λίστα. Και το σχόλιο της Αμαλίας. Τελικά είναι πολύ εύκολο να σε πάρει από κάτω. Βλέπεις, ψάχνεις, ζητάς, μετράς, βγαίνεις ανικανοποίητος, ψυχοπλακώνεσαι και … σε παίρνει από κάτω. Χαζό είναι τελικά και χάνεις αυτό που πραγματικά έχεις και δεν αξιοποιείς: χρόνο για να περάσεις καλά. Τελικά…

Θυμήθηκα τον φίλο μου τον Τάκη που είχε πει κάποτε ότι έχουμε τα πιο όμορφα πράγματα τσάμπα και δεν το ξέρουμε. Το πρώτο που είχε αναφέρει ήταν ο ήλιος, το δεύτερο η θάλασσα και το τρίτο η Ελλάδα, που μπορεί μέσα σε μια ώρα να σε πάει από βουνό στη θάλασσα. Είχε δίκιο πάντως. Εμείς δεν τα βλέπουμε. Ας τα δούμε για να τα εκτιμήσουμε…

Τη καλησπέρα μου.

Με παίρνει από κάτω…

Είναι μερικές φορές που αισθάνομαι κάπως. Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, δεν ξέρω αν είναι όλες οι ευχάριστες ειδήσεις που ακούω και με εξιτάρουν, δεν ξέρω αν είναι το γνωστό διαζύγιο που με έχει πείσει ότι όλα πια είναι μάταια, δεν ξέρω…

Τείνω να καταλήξω ότι έχω κρίση ηλικίας. (Όχι ότι τα άλλα δεν βοηθούν αλλά λέμε τώρα). Βλέπω τα πρώτα …ήντα να πλησιάζουν και με πιάνει μια απολογιστική διάθεση, λες και πρέπει να βγάλω τον ισολογισμό της εταιρείας. Και όσο μετράω τόσο κάτι μου λείπει. Και όσο βλέπω τι έπρεπε να κάνω. όλο και κάτι μου λείπει. Και πάω να κάνω σχεδιασμό και όλο και κάτι που περισσεύει. Και όσο δεν “ισολογίζω” τόσο μπλέκομαι. Και όσο μπλέκομαι τόσο αγχώνομαι και όσο αγχώνομαι τόσο με …παίρνει από κάτω. Ωραίο έτσι; Φαύλος κύκλος.

Σήμερα λοιπόν σε παγκόσμια πρώτη…. (να “βλογήσουμε” και τα γένια μας…) θα εμφανίσω ένα μοναδικό κόλπο θετικής ανατροφοδότησης (feedback επί το Ελληνικότερον), το οποίο έχει ηλικία μόλις 2000 ετών (το κόλπο) . Το πρωτοχρησιμοποίησε ο Μάρκος Αυρήλιος στο σύγγραμμά του “ΤΑ ΕΙΣ ΕΜΑΥΤΟΝ”. Και τώρα η αποκάλυψη…

Θα φτιάξω μια λίστα με τα πράγματα για τα οποία είμαι ευγνώμων. Προσέξτε όχι αυτά που έχω “καταφέρει στη ζωή μου”  αλλά αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων επειδή… υπάρχουν. Η λίστα είναι ανοικτή και από αυτά που θα γράψω θα καταλάβετε ότι πάρα πολλά “πράγματα” από αυτά για τα οποία είμαι ευγνώμων, θεωρούμε δεδομένα, ενώ δεν είναι. Φυσικά εσείς μπορείτε να συμπληρώσετε και τα δικά σας. Όταν λοιπόν έχω (έχετε) μαυρίλες, μια ματιά στη λίστα θα σας πείσει ότι έχετε πολλά πράγματα τα οποία δεν εκτιμάτε και θα έρθετε στα ίσα σας.

Λοιπόν ξεκινάμε. (όπως μου έρχονται – χωρίς αξιολογική ή άλλη σειρά)

Είμαι ευγνώμων γιατί…

  • Είδα και σήμερα την καινούργια μέρα να ξημερώνει (και είναι και φανταστική εδώ που τα λέμε).
  • Έχω την οικογένειά μου.
  • Έχω μερικούς πολύ καλούς φίλους αλλά και πολλούς φίλους που με περιβάλλουν και μπορώ να μιλήσω.
  • έχω ρούχα να φορέσω.
  • έχω δουλειά που μου αρέσει και με καλύπτει συναισθηματικά και “βιοποριστικά”.
  • Έχω κρεβάτι να κοιμηθώ.
  • έχω τρεχούμενο νερό στο σπίτι.
  • Έχω την υγεία μου.
  • έχω την αξιοπρέπεια μου.
  • μπορώ να σκέπτομαι.
  • έχω ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι μου.
  • έχω την δυνατότητα να κινούμαι.
  • δεν είμαι μόνος.
  • έχω αρκετά χρήματα να διαβιώνω “αξιοπρεπώς”.
  • έχω ανθρώπους γύρω μου που ενδιαφέρονται για μένα και εγώ για αυτούς.
  • μπορώ να κάνω σχέδια για το μέλλον.
  • έχω όλα εκείνα τα καταναλωτικά προϊόντα που χρειάζομαι αλλά και δεν χρειάζομαι… (γι αυτό είναι καταναλωτικά).
  • μπορώ να καλύψω τις ανάγκες των παιδιών μου.
  • μπορώ να καλύψω τις υποχρεώσεις μου.
  • μπορώ ακόμα να μαθαίνω.
  • μπορώ να βλέπω και να “βλέπω”.
  • έχω “ποιότητα ζωής” (ότι και αν σημαίνει αυτό… Επιδέχεται πολλές ερμηνείες)
  • έχω χρόνο για μένα αλλά και για τους άλλους γύρω μου.
  • …

Μπορώ να πω ότι κάπου σταμάτησα. Δεν μου έρχονται άλλα… Τώρα να μην αρχίσω να μιλάω για κινητά, πισιά και άλλα… θα το ρίξω πολύ χαμηλά το επίπεδο. Σίγουρα όμως κάτι έχω ξεχάσει… Να αυτά κάνω και τσαντίζομαι. Κάτι έχω ξεχάσει… τι όμως;

Δεν ξέρω συμπληρώστε εσείς ό,τι νομίζετε πως μπορεί να κολλήσει και φτιάξτε τη δική σας λίστα. Καλό είναι πότε πότε να της ρίχνετε καμιά ματιά και να συμπληρώνετε ό,τι σας έρχεται κάθε φορά που τη διαβάζετε. Έτσι θα μπορείτε να συνειδητοποιείτε τι έχετε και να τα χαρείτε …

Επί του πιεστηρίου : Αυτό εννοούσα για τη συμπλήρωση. Είναι 5 λεπτά που το ανέβασα και ήδη συμπλήρωσα τρία ακόμα πράγματα.

Τέλος πάντων… τη καλημέρα μου.

“Περίεργα” συναισθήματα…

Δεν σταματώ να με εκπλήσσω. Έτσι έγινε και εχθές και πραγματικά απόρησα με εμένα. Δεν περίμενα να αντιδράσω έτσι.  Είδα και έπαθα να τα συνειδητοποιήσω. Να σας τα εξηγήσω για να καταλάβετε και εσείς.

Σας είχα μιλήσει για ένα συνέδριο στη Βέροια. Είχα ετοιμάσει λοιπόν μια εισήγηση και την είχα στείλει για κρίση από την επιτροπή του συνεδρίου. Χθες λοιπόν ήρθε η απάντηση της επιτροπής.  Θα προσπαθήσω να περιγράψω ένα ένα τα βήματα και τα συναισθήματα, όπως και τι με παραξένεψε σε αυτά.

Έρχεται λοιπόν η απάντηση. Το βλέπω στο “γραμματοκιβώτιο” και όλο αγωνία (πρώτο συναίσθημα) πάω να το ανοίξω. Όπως ακριβώς περιμένουμε ένα πολύ σημαντικό γράμμα και όλο αγωνία σκίζουμε το φάκελλο. Το ίδιο ακριβώς. Και είδα κάτι πίνακες με νουμεράκια, δεν έδωσα και πολύ σημασία, και φτάνω γρήγορα στο τέλος, όπου είχε την απόφαση.

Η απόφαση έλεγε ότι η εργασία ΔΕΝ θα διαβαστεί στο συνέδριο. Μεγάλη έκπληξη (το δεύτερο συναίσθημα).  Εργασία ΜΟΥ και να ΑΠΟΡΡΙΦΘΕΙ (!!!). Κάποιο λάθος θα έγινε. Να το ξαναδώ.

Βλέπετε τόσα χρόνια αυθεντία, και δεν έχω “ξαναφάει απόρριψη”. Μπορώ να πω ότι τσαντίστηκα (τρίτο συναίσθημα). Αλλά δεν είχα προσδιορίσει γιατί τσαντίστηκα. Με εμένα ή με τους άλλους. Δεν το περίμενα απλά.

Για να δω με ποια κριτήρια με έκριναν,  για να μπορέσω να κρίνω αν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Η αμφισβήτηση της απόφασης (τέταρτο “συναίσθημα”). Για να δω τι γίνεται. Ναι εδώ καλά τα λέει, και εδώ και εδώ , χμ εδώ όχι και τόσο, μμμ εδώ τα λέει καλύτερα… κλπ κλπ. Δηλαδή κρίνω του κρίνοντες. Δηλαδή προσπαθώ να υποβαθμίσω τα κριτήρια και την απόφασή τους.

Μετά βλέπω στην κρίση ότι τη χαρακτήρισαν πολύ απλή και θεμελιώδη… Αυτό ήταν. Δεν μπόρεσαν να καταλάβουν το πνεύμα του “ποιητή”. Μα αυτό ήθελα, να είναι απλή, θεμελιώδης. Μα πως δεν το κατάλαβαν (!!!) Κάτι πρέπει να κάνω. Πρέπει να δράσω… να τους εξηγήσω…(πέμπτο “συναίσθημα”). Να καταλάβουν.

Και γράφω ένα μηνυματάκι ότι ακριβώς αυτός ήταν ο στόχος και εσείς δεν το καταλάβατε. Δεν ξέρω αν έκανα μετάθεση ευθυνών, λέγοντας εμμέσως πλην σαφώς ότι εγώ είμαι εντάξει αλλά εσείς δεν μπορέσατε να το καταλάβετε. Και έτσι θα στερηθείτε την εργασία ΜΟΥ. Και αν εσείς θέλετε να ανεβάσετε το επίπεδο του συνεδρίου, εσείς θα χάσετε που δεν θα έχετε θεμελιώδεις εισηγήσεις. (βαρέθηκα να μετράω “συναισθήματα”)

Μετά σκέφτηκα να περάσω στην “αντεπίθεση…” Να στείλω μια άλλη εργασία… Τι σκ… πόσο δύσκολο είναι πια να φτιάξω μια εργασία. Αλλά από την άλλη η τεκμηρίωση που μου έστειλαν ήταν σωστή. Αφού σχολίασαν ακριβώς τα σημεία που είχα επιλέξει να είναι έτσι. Και γιατί να στείλω άλλη. Για να δείξω ότι μπορώ; Να ικανοποιήσω τον πληγωμένο μου εγωισμό; Μα δεν είχα κάτι να κερδίσω. Η συγκεκριμένη επιλογή μου προφανώς ξέφευγε από τα κριτήρια που είχαν βάλει. Άρα ήμουν εκτός. Είναι απλό.

Γιατί τα γράφω πάλι όλα αυτά… Θέλω να το σκεφτούμε όλοι όσοι έχουμε κόσμο μπροστά μας στη δουλειά μας. Είτε είμαστε καθηγητές είτε μάνατζερς. Λέμε ότι οι καθηγητές κρινόμαστε καθημερινά από τους μαθητές, αλλά πόσοι μαθητές εκφράζουν αυτή τη κρίση. Χμ !!!Μάλλον κανείς ή κάποιος “ανάγωγος” ίσως. Για τους μάνατζερς δεν συζητάω. Εκεί έχει απόλυση. Έτσι πολύ εύκολα περνάμε στο αλάθητο. Και όταν έρθει “η ώρα της κρίσης” και δεν είναι αυτή που περιμένουμε αρχικά βγάζουμε οργή. Αλλά μετά τι βλέπουμε… ότι πάντα υπάρχει περιθώριο για κάτι καινούργιο και διαφορετικό και πάντα υπάρχει χώρος για κάτι καλύτερο.

Βέβαια εγώ “παρασύρθηκα” από το σχόλιο μιας συναδέλφου στη Σύρο, που είπε το εξής πολύ απλό : “Επιτέλους και μια εισήγηση που μπορέσαμε να καταλάβουμε…” Παίρνοντας αυτό σαν αφορμή, έκανα τη γενίκευση ότι πολλοί από τους συναδέλφους έχουν “άγνωστες” λέξεις στις ΤΠΕ και είπα ότι από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε για να μπορέσουμε να καταλάβουμε για το τι λέμε.

Νομίζω ότι όλοι μας πρέπει να προσπαθούμε για το καλύτερο και κυρίως να δεχόμαστε την κριτική, για να μπορέσουμε να δούμε πράγματα που αλλιώς δεν θα βλέπαμε.

Τη καλησπέρα μου.

Αλλαγές σε όλα

Είπα να αλλάξω λίγο την εικόνα. Αυτό μου άρεσε. Περισσότερο χρώμα. Βέβαια δεν έχει τις φωτογραφίες μου αλλά κάτι θα κάνουμε.

Η περίοδος είναι δύσκολη. Ο λόγος είναι ότι τελειώνει το τετράμηνο. Αυτό για ένα καθηγητή λυκείου σημαίνει ότι έχει περισσότερη δουλειά. Να βγουν αποτελέσματα.Να τελειώσουν τα διαγωνίσματα, και τέλος να βγουν οι βαθμολογίες για το τετράμηνο.

Εδώ έχουμε ένα άλλο θέμα πολύ κοινό επίσης. Την άγνοια των γονέων στη κατάσταση των παιδιών τους όσον αφορά τα αποτελέσματα. Συνήθως τα παιδιά ξεχνάνε να ενημερώσουν για τα γραπτά, ή δεν ξέρουν πως πήραν το τάδε βαθμό. Τα έχουμε ξαναγράψει. Δυστυχώς το θέμα είναι κοινωνικό και έχει πολλές προεκτάσεις.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, θα σας μεταφέρω μια ιστορία όπως την άκουσα από τρίτους. Αφορά ένα περιστατικό σε αστικό λεωφορείο. Μπαμπάς μπαίνει στο λεωφορείο με το γιό του (περίπου 15-16 χρονών) και ο νεαρός πατάει πάνω στο κάθισμα του λεωφορείου. Μετά από 2-3 λεπτά και αφού δεν έκατσε “συμβατικά” ο νεαρός, γυρνάει ο πατέρας του και του λέει :

– Πως κάθεσαι έτσι, αυτά σου μαθαίνουν στο σχολείο;

Η πρώτη φράση ήταν αυτή. Και εμένα μου δημιουργείται η απορία, το σχολείο θα του τα μάθει αυτά τα στοιχειώδη; Εμείς που βλέπουμε τα παιδιά μέσα στη τάξη 2 με 4 φορές την εβδομάδα μέσα στη τάξη όπου πρέπει να μάθουν ένα σωρό καινούργια πράγματα, πρέπει να τους μάθουμε και πως θα κάθονται και θα συμπεριφέρονται σωστά. Και καλά να το πει ένας τρίτος αλλα ο ίδιος ο πατέρας του αποποιείται της ευθύνης του και μεταθέτει την ευθύνη αυτή στο σχολείο; Περίεργα μου φαίνονται όλα αυτά. Τέλος πάντων. Από τις πιο δύσκολες στο σχολείο είναι η ημέρα της ενημέρωσης γονέων. Που προσπαθείς να εξηγήσεις σε ένα γονέα για ποιο λόγο το παιδί του δεν διαβάζει και πήρε το βαθμό που πήρε. Τέλος πάντων (δεύτερη φορά).

Γίναμε διεθνείς και μάλιστα διηπειρωτικοί. ‘Ετσι τη προηγούμενη εβδομάδα έγινε το τελευταίο ΑΣΜΠΕΤΑ (το σημερινό mini δεν το μετράω – όχι ότι δεν είναι αλλά έγινε πολύ γρήγορα…) Ηπιαμε τις μπύρες μας στο CRAFT και συνδεθήκαμε με ΚΑΝΑΔΑ (!!!) που έχουμε δυο ξενιτεμένους Ασμπετιανούς, και η τεχνολογία τους έφερε στο τραπέζι μας, στην παρέα μας και τσουγκρίσαμε για μια ακόμα φορά τα ποτήρια μας. Έτσι για μια ακόμα φορά καταφέραμε να γεφυρώσουμε το πληκτρολόγιο με την πραγματικότητα. Να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να μικρύνουμε τον κόσμο. Και το καταφέραμε. Και φυσικά κόψαμε και πίτα. Βέβαια! Δεν είμαστε σύλλογος, δεν είμαστε φορέας, αλλά μάλλον τελικά έχουμε κάποιους δεσμούς που μας συνδέουν. Να είμαστε καλά, να περνάμε καλά και να βρισκόμαστε να τα λέμε και να τα πίνουμε. Αφιερωμένο όπως και το ΑΣΜΠΕΤΑ στη Μάνια και τον Πάρη.

Για σήμερα καλά είναι…

Σταματάω γιατί πρέπει να τελειώσω μια εργασία… για τα forum. Βέβαια. Μου άρεσε η Σύρος και χτυπάω τώρα Βέροια. Τον Απρίλη. Θα σας ενημερώσω και θα τα πούμε.

Τη καλησπέρα μου…

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ 2010

Χε χε!!! Έτσι θα τη βγάλετε νομίζετε; Χωρίς προγραμματισμό; Δεν λέει. Λοιπόν ξεκινάμε από τα θεμελιώδη…

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ για το 2010 σε όλους.

Τώρα αν ο νέος χρόνος θα είναι “γκέι” γιατί ο προηγούμενος μας γ@… στα χρέη δεν ξέρω. Προσωπικά δεν βλέπω γιατί να μην ακολουθήσει και ο νέος χρόνος την παράδοση των προηγούμενων… Άλλωστε συνηθίσαμε να πληρώνουμε και μπορεί να μας λείψει στο τέλος.  Θα δείξει.

Λοιπόν για να δούμε τι θα κάνω φέτος. Ξεκινάμε από τα βασικά…

1. Θα περάσω καλά. Ναι αυτό είναι σημαντικό γιατί κατάλαβα ότι όποτε αρχίζω να ψάχνομαι “χαλιέμαι” από τη μια και καλό δεν κάνω. Μου πήρε μόλις μισό αιώνα να το καταλάβω.

2. Θα “προστατέψω” τους φίλους μου και θα “κάνω και άλλους”. Πάντα πίστευα στην έννοια της φιλίας. Και ποτέ δεν απογοητεύτηκα. Αποδέχτηκα αυτό που είναι ο καθένας και αν μου “έκανε” παρέμεινα στη γειτονιά, αλλιώς προχώρησα παρακάτω.  Πέρασε ο καιρός που ερχόμουνα στα μέτρα της παρέας για να γίνω αποδεκτός. Αυτό το έκανα στα 15 μου. Τώρα πια δεν νομίζω ότι πρέπει να κάνω κάτι τέτοιο.

3. Θα ασχοληθώ με τη δουλειά μου ακόμα παραπάνω, προσπαθώντας κυρίως να ξεκολλήσω από κάποια πράγματα που έχω προσκολληθεί εδώ και πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να λέω ότι η εκπαίδευση αλλάζει και εγώ να μένω σε αυτά που ήθελα να αλλάξω όταν ξεκίνησα πριν 24 χρόνια να διδάσκω. Τώρα πια οι καταστάσεις έχουν αρχίσει να με προλαβαίνουν. Σε λίγο θα χάσω το “τραίνο.”

Προ ημερών σε μια κουβέντα με τους μαθητές που είμαι υπεύθυνος στο σχολείο τους λέω “Μη ξεχνάτε ότι έχω τα τριπλάσια χρόνια από εσάς…” Μούγκα στη τάξη… σκέψη… (μη ψάχνετε τίποτα πολύπλοκο… την ηλικία μου υπολογίζανε). Αλλά εγώ σοκαρίστηκα περισσότερο, όταν το συνειδητοποίησα.

Προ πολλών ετών (1991…) κάποιος γονέας σε μια συγκέντρωση μου είχε πει “Τι καλός που είστε…(στο μάθημα εντάξει…) Τόσο νέος…. ” Και τίποτα άλλο…Δεν ήξερα τι να απαντήσω και κάπου στα όρια της ευγένειας της απαντάω…. ” Μα μου αποδίδεται σαν προσόν το μοναδικό προσόν που είναι βέβαιο ότι θα παρέλθει…” Λοιπόν δεν πρέπει να περάσει. Αντίθετα πρέπει να παραμείνω μέσα στα πράγματα. Τα κασετόφωνα περισσεύουν. Οι δάσκαλοι όμως…

Προχθές βρήκα τον καθηγητή μου των θρησκευτικών να ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ. Τον χαιρέτησα και τον προσφώνησα “δάσκαλο”. Η λέξη ήταν κυριολεκτική. Σχολιάζοντας σε κάποιο κύριο που ήταν δίπλα του είπε ότι μετά από τόσα χρόνια  είναι αυτό που μένει… η αναγνώριση. Και όμως είναι πολύ περισσότερα.

Λοιπόν “living in the past” – αναδρομές τέλος.

4.Θα αξιοποιήσω κάθε μέρα γιατί κατάλαβα, ότι τελικά δεν υπάρχει “αργότερα”. Κάθε μέρα είναι καινούργια μέρα και πρέπει να την αξιοποιούμε στο έπακρο. Η προηγούμενη έφυγε και η επόμενη αργεί. Άρα σήμερα…

5. Θα μάθω… Θέλω να ξεσκουριάσει το μυαλό μου. Να γεμίσει νέα πράγματα. Να ξεφύγω από τα παλιά. Εντάξει αυτό δεν γίνεται αλλά τέλος πάντων να μην τα ανακυκλώνω και χάνομαι μέσα σε αυτά.

6. Θα πάω σε νέους τόπους. Δεν είναι ανάγκη να γράψω χιλιόμετρα ή να οργανώσω τεράστια ταξίδια. Απλά πέρυσι ξεκόλλησα από τα συνηθισμένα μου και πολύ μου άρεσε.

Λοιπόν αυτά τέρμα οι φωνές στις ταμπέλες. Ξαναερχόμαστε στα ίσα μας από την επόμενη εγγραφή.

Τη καλημέρα μου και καλή χρονιά.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2009

Έτσι φωναχτά και δυνατά. Φέτος για πρώτη φορά θα κάνω απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Με όλα τα σχετικά. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι δεν θα τα βάλω σε σειρά αλλά θα προσπαθήσω να καταγράψω όλα όσα μου άφησε η χρονιά που τελειώνει αύριο.

363 μέρες πριν λοιπόν ξεκίνησε η νέα χρονιά.2009 τη λέγανε τότε. Και για δυο μέρες ακόμα έτσι θα τη λένε. Μετά θα φύγει αυτή και θα έρθει μια άλλη, που θα τη πούμε 2010. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα τη πούμε του χρόνου.

Λοιπόν η νέα – τότε – χρονιά έφερε ελπίδα και προσμονή για κάτι καλύτερο γιατί λέει το 2008 ήταν ζόρικο. Τώρα κοιτάζοντας πίσω έχω να πω ότι το 2009 ήταν ζόρικο και ελπίζουμε σε ένα καλύτερο 2010. Καλά, εντάξει γίνομαι κουραστικός. Σταματώ λοιπόν.

Το 2009 λοιπόν έφερε…

Μια απόλυση… του γιου μου από το στρατό.

Δύο καινούργια σπίτια. Ένα αυτό που είστε όλοι εσείς από το Μάη και μετά, και μιλάω για το ψηφιακό μου σπίτι. Αλλά και το σπίτι στο Αίγιο, αποπληρώθηκε.

Μια κινούμενη εικόνα του κόσμου. Εντάξει αυτό είναι φρέσκο αλλά μου ήρθε κάπως…. Τώρα ο κόσμος μπήκε στη θέση του.

Λιγότερα κιλά αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Είναι τι έχει ακολουθήσει αυτή την απώλεια. Σημαντικές μεταβολές στη καθημερινότητα αλλά και μια απόδειξη. Όλα είναι στο μυαλό. Και όλα μπορούν αν γίνουν, αν το αποφασίσεις. Εντάξει δεν έχω τελειώσει αλλά μπορώ να το γιορτάζω και να το φωνάζω. Και όσοι από εσάς διαβάζουν τώρα και θέλουν να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους αλλά το αφήνουν …”για αργότερα” ΚΑΚΩΣ. (Πάλι φωνάζω αλλά μου βγαίνει αυθόρμητα). Όχι κυρίες και κύριοι. Κοιτάξτε τι μπορείτε να κάνετε για εσάς. Εντάξει δεν είπαμε να γίνεται ξαφνικά το κέντρο του κόσμου – αν δε το  αισθάνεστε – αλλά δώστε προτεραιότητα στον εαυτό σας.Από εκεί και μετά πολλά, αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, αυτοσεβασμός κλπ κλπ κλπ (έχω προτάξει σε όλα τη λέξη “αυτό-” αλλά έτσι είναι.)

Μνήμες. Πάρα πολλές μνήμες.  Τι να πρωτοθυμηθώ … ( τα καλά θα πω, για τα κακά ανατρέξτε στο αρχείο, εγώ έχω κάνει DELETE).

1. Τα Γιάννενα με τους συναδέλφους, φίλους, συμφοιτητές, … δεν ξέρω πως να τους προσφωνήσω πια. Με όλους αυτούς που όσα χρόνια και αν περάσουν θα μείνουν οι άνθρωποι που δέθηκα μαζί τους για μια ζωή. Ίσως τότε χωρίς να το ξέρω αλλά σήμερα είμαι πολύ χαρούμενος που έγινε αυτό. Πριν 10 χρόνια έλεγα ότι τα Σαββατοκύριακο εκείνο του 2000 ήταν το πιο δυνατό – συναισθηματικά – Σ-Κ που μπορώ να θυμηθώ. Εντάξει τώρα έβαλα άλλο ένα.  (καλύτερο από το προηγούμενο, έτσι ώστε να έχω μεγάλη προσμονή και αγωνία για το επόμενο.)

2. Η Σύρος. Δεν ήταν το συνέδριο αυτό καθεαυτό, χωρίς να το υποβαθμίζω (απλά δεν είμαι ο τύπος που τρέχει από συνέδριο σε συνέδριο) αλλά η νέα εμπειρία αλλά και η Σύρος αυτή καθεαυτή.

3. Η Κεφαλλονιά. Δεν θα γράψω πολλά. Απλά θα ξαναπάω. Και ίσως όχι μόνο μία φορά. Αυτό τα λέει όλα. Αν θέλετε λεπτομέρειες στο αρχείο  (τέλη Αυγούστου).

4. …τώρα δεν μου έρχεται κάτι άλλο.

Παιγνίδια… πολλά παιγνίδια (για μεγάλα παιδιά… ή όχι και τόσο μεγάλα παιδιά… τέλος πάντων). Να μη μπω σε λεπτομέρειες. Θα μείνω μόνο στο ARENA που έχει γίνει προέκταση του χεριού μου και με βοηθάει να απαθανατίζω. Για να καταλάβετε τι εννοώ κοιτάξτε εδώ.

Χθες απόγευμα βρέθηκα για καφέ στο Μοναστηράκι, με δυο φίλες και εκεί που περίμενα είδα την Ακρόπολη. Τώρα τη βλέπετε και εσείς.

Και με αφορμή αυτό το περιστατικό πάμε σε ένα  άλλο χαρακτηριστικό του 2009.

Καφέδες!!!! Ο κάθε “καφές” είναι μοναδικός. Γιατί συνήθως έχω απέναντί μου αγαπημένα πρόσωπα, με τα οποία μοιραζόμαστε πολλά. Και έτσι πάνω από το φλιτζάνι του καφέ μας δίνεται η δυνατότητα να μιλήσουμε απλά, χαλαρά, ήρεμα  και πάντα, όπως έχει πει και μια φίλη, μετά από το καφέ γυρνάω σπίτι “πιο ασφαλής” γιατί συνειδητοποιώ ότι  υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω μου με τους οποίους έχω “κάτι παραπάνω” από ένα γεια.

Δεν πρέπει να παραλείψω το ΑΣΜΠΕΤΑ, το οποίο κάθε φορά είναι διαφορετικό. Κάθε φορά είναι ενδιαφέρον, κάθε φορά αφήνει μια γλυκιά ανάμνηση. Ταυτόχρονα είναι και μια απόδειξη ότι μπορεί να υπάρξει και κάτι διαφορετικό έξω από το πληκτρολόγιο και το μόνιτορ. Στο επόμενο λοιπόν ασμπέτα… του χρόνου.

Τι άλλο… Α!!!! Ναι τη κίνηση. Δηλαδή το γυμναστήριο. Αλλά και τη κίνηση γενικότερα. Βαρετό στην αρχή, υποφερτό τώρα. Δεν ξέρω αν θα το “αγαπήσω” στο τέλος, αλλά είναι καλό. Αφήνει μια περίεργη αίσθηση κούρασης και τόνωσης μετά.  Πάντως θα σταθώ στο ότι ενώ ποτέ δεν είχα χρόνο, τώρα έχω και σχεδόν καθημερινά. (είναι σε αυτό που λέγαμε για “αργότερα”.) Έτσι έλεγα και εγώ. Αλλά τελικά και χρόνος βρέθηκε και αποτέλεσμα βγήκε και καλό κάνει (δεν το συζητάμε πια αυτό)

Τι άλλο….ΑΑΑΑΑΑΑ!!!Ναι το βασικότερο. Γνώσεις. Διάβασα πολλά. Πάνω στη πληροφορική, στο MOODLE, στη ψυχολογία, σε μυθιστορήματα.  Νομίζω ότι ανακάλυψα ξανά το διάβασμα. Το είχα ξεχάσει. Φαίνεται περίεργο αλλά δυσκολευόμουν να “χαθώ” μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Τώρα σιγά σιγά το ξανασυνηθίζω. Για να καταλάβετε τι εννοώ, όποτε διάβαζα κάτι, μου ερχότανε φλασιά, το παρατούσα για να κάνω κάτι άλλο, και μετά συνήθως το παρατούσα. Έχω πολλά μισοτελειωμένα βιβλία. Τώρα διαβάζω ένα βιβλίο κάθε 10 μέρες περίπου και είμαι ενθουσιασμένος με εμένα. Και δεν είναι αγγαρεία. Μου αρέσει. Αν το βαρεθώ, θα κάνω διάλειμμα και μετά πάλι.

Συνοψίζοντας…

Το 2009 ήταν μια φανταστική χρονιά, όπως κάθε χρονιά. Γιατί πρόσφερε μνήμες. Πολύτιμες μνήμες. Άλλες ευχάριστες άλλες δυσάρεστες. Μνήμες όμως που με βοηθάνε να προχωράω, να μαθαίνω, να γίνομαι κάθε μέρα και καλύτερος (έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω). Σε δυο μέρες τελειώνει και έρχεται το 2010. Σαφώς πολλά υποσχόμενο και αυτό. Θα δείξει.

Λοιπόν έχουμε και λέμε… Αύριο ψώνια, μεθαύριο αργία, την επόμενη απογραφή, μετά Κυριακή (Χμ ! Καλά…). Λοιπόν

ΚΑΛΛΛΛΛΗΗΗΗΗΗΗ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑΑΑΑ

Τα λέμε του… χρόνου. Να είστε όλοι καλά, …(πάω να “χτυπηθώ”)

Τη καλημέρα μου.

Μισό λεπτό…

Να φιλήσω στέρεο έδαφος. Επιτέλους. (Σμακ!!! – όπως λένε και στα Μίκυ Μαους 😉 )

Άντε χρόνια πολλά σε όλους. Σε πείσμα των καιρών χαμογελάτε και γελάτε, ακόμα καλύτερο είναι. Περάστε καλά. Θυμηθείτε φίλους και γνωστούς. Ρίξτε το έξω, όχι για να πέσετε σε βαθιά κατάθλιψη μετά αλλά γιατί έτσι σας αρέσει.

Δεν φταίτε εσείς για όλα αλλά δεν είστε και το θύμα ολονών. Δεν φταίνε οι άλλοι για ό,τι παθαίνετε. Πάρτε τα πράγματα στα χέρια σας. Κοιτάξτε στο καθρέπτη και αγαπήστε αυτό που βλέπετε. (Ε! ψιτ να είστε μόνοι μπροστά στο καθρέπτη όχι… με παρέα και μετά λέτε ότι σας βάζω ιδέες εντάξει;) Καινούργια χρονιά έρχεται. Είπαμε για τα παιδιά το παρελθόν πέρασε και το αύριο είναι μακριά. Ας γίνουμε λοιπόν για λίγο παιδιά.

Αχ!!!! Τα φώναξα και ξεθύμανα. Τα έχω γράψει κατά καιρούς – κυρίως στη ΒΔΕΛΛΑ – και σχεδόν πάντα τέτοιες εποχές μου έρχονται. Αν θέλετε ψάξτε να τα βρείτε.

Να είστε όλοι καλά.

Τη καλημέρα μου.

Το δώρο.

Έρχονται Χριστούγεννα. Οι μαρκετίστες “έχουν βάλει στο μάτι” το δώρο των Χριστουγέννων από πολύ νωρίς,  μια και είναι γνωστό ότι ένα μέρος του “μοιράζεται”. Μέσα Νοέμβρη λοιπόν αρχίζουν να εμφανίζονται δειλά δειλά οι πρώτες διαφημίσεις με δωράκια, παιδικά βέβαια, ώστε να αποφασίσουν μικροί – μεγάλοι έγκαιρα τι δώρο θέλουν και τι δώρο θα πάρουν, όπου πρέπει να πάρουν.

Για μένα το θέμα δώρο είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο. Τα δώρα πρέπει να είναι “ψαγμένα”. Φυσικά και έχω τα κολήματά μου, έτσι συνηθίζω να παίρνω δώρα που έχουν μια χρησιμότητα. Βέβαια δεν ξέρω γιατί, αλλά μάλλον πρέπει να ξεκινάει από το ότι ένα χρηστικό δώρο, το χρησιμοποιείς άρα το ευχαριστιέσαι.  Δεν ξέρω αν τυχόν το κάνω και για να λένε “Να αυτό μου το έκανε δώρο ο …..” (μονίμως ενοχικός τελικά σε ό,τι και αν κάνω. Τέλος πάντων).

Έτσι και εγώ αρχίζω να ψάχνω από νωρίς τα δώρα των Χριστουγέννων. Μου αρέσει να κάνω δώρα αλλά θέλω να έχουν και το κάτι τις τους. Έχω αναφέρει ήδη για το δέντρο του σχολείου. Νομίζω ότι είναι αναγκαίο να μας θυμίζει  ότι κάτι αλλάζει αυτές τις μέρες αλλά δυστυχώς φεύγει μαζί με τα “καλλικατζαράκια” και γυρνάμε ξανά στα ίδια. Αυτό το κάτι που αλλάζει δεν πρέπει να έχει ημερομηνία λήξης. Πρέπει να μένει για πάντα. Μέσα από το δέντρο θέλω να τους περάσω να φτιάχνουν κάρτες και να ανταλλάσουν ευχές. Το θεωρώ απαράδεκτο να είμαστε 150  καθηγητές εκεί μέσα και να μη γνωριζόμαστε. Να λέμε μια καλημέρα ξερή – όσοι τη λένε – και να μη σηκώνουν το βλέμμα να δουν ποιος μιλά και ανταποδώσουν. Ναι… δυστυχώς είμαστε πολύ απασχολημένοι με τις δουλειές μας που δεν λέμε ούτε καλημέρα.  Το δώρο αυτό καθεαυτό είναι δεύτερο. Η διαδικασία μετράει. Το “τριπάκι” που λέμε. Γι’ αυτό τα στολίδια του δέντρου είναι καρτάκια με έναν αριθμό μέσα και αριθμημένες σακκούλες από κάτω. Μέχρι στιγμής έχουν διαφορετικά δώρα μέσα αλλά πλάκα θα είχε να είχαν το ίδιο όλες οι σακκούλες. Ίσως σε επόμενη φάση. Έτσι διαλέγουν το χαρτάκι και ψάχνουν να βρουν το σακκουλάκι. Βέβαια εγώ θέλω να παίρνουν το χαρτάκι και να βάζουν μια κάρτα στη θέση του και για να μην αδειάσει το δέντρο αλλά και -όπως είπα – για να ανταλλάξουν ευχές.

Πέρυσι αναγορεύτηκα Αη Βασίλης του σχολείου και μου κάνανε ένα συνολικό δώρο. Δεν το ήθελα. Μου χάλασε τη μαγεία. Ποτέ δεν έκανα δώρο γιατί περίμενα κάτι. Εντάξει!  Και οι συνάδελφοι το αισθάνονταν έτσι, και το έκαναν, και γιαυτό το δέχτηκα. Δεν είναι για να χαλάμε τις καρδιές μας. Και το καταευχαριστήθηκα και το καταευχαριστιέμαι καθημερινά. Φέτος είπα να “μη τολμήσουν” και αν θέλουν να κάνουν κάτι, να κάνουν ανταλλαγές δώρων μεταξύ τους, αντί να μαζεύουν για έναν.

Φυσικά, όπως φαντάζεστε, ο χώρος που ψάχνω πρώτα απ’ όλα για δώρο είναι τα βιβλιοπωλεία.  Έχω μερικά κολλήματα. Αυτό με τα χαρτικά ξεκινάει από το 1974-75 όταν πρωτοδούλεψα καλοκαίρι στον θείο μου το Βασίλη, που είχε τυπογραφείο (τώρα το έχει η κόρη του – γειά σου Νικολέττα). Εκεί λοιπόν μπόρεσα να δω το χαρτί. Το έπιασα, το αισθάνθηκα, το μύρισα, το αγάπησα. Η καλύτερή μου είναι να είμαι σε χαρτοπωλείο. Κοιτάω δεξιά – αριστερά πιάνω, ακουμπάω, ανοίγω, ξεφυλλίζω, ψαχουλεύω. Το “αχόρταγο μάτι” κοιτάει γύρω γύρω και ψάχνει. Τώρα αυτό δεν μπορείς να το κάνεις παντού. Έτσι έχω και εγώ τα στέκια μου. Συχνά πυκνά λοιπόν βρίσκομαι στο ΘΕΜΑ στο Παγκράτι (ναι κάνω και “μαύρη διαφήμιση”, γιατί; Είπα μηπως έχει κανένας πρόβλημα… Α!!ΟΚ συνεχίζω λοιπόν), όπου τα παιδιά εκεί με “ανέχονται”. Η Κατερίνα, ο Τάσος και … και… (φτου γμτ ντροπή – πρέπει να μάθω και το άλλο όνομα. Ντροπή  🙁 )  Συχνά λοιπόν θα με βρείτε εκεί να ψαχουλεύω, και παρά το γεγονός ότι μπορεί να είναι γεμάτο το μαγαζί πάντα υπάρχει ο χρόνος και η διάθεση για να απαντήσουν σε όποια ερώτησή μου… (άμα δεν είναι αγγαρεία η δουλειά φαίνεται – το έχω ξαναπεί αυτό).

Έτσι λοιπόν βρέθηκα προ ημερών και ψαχούλευα για μια φιλική οικογένεια δωράκια και με έσωσε ο Αρκάς. Πιστεύω ο σύζυξ να ευχαριστηθεί τον ΙΣΟΒΙΤΗ (Ε! ναι δεν είναι τυχαίες οι επιλογές), οι κόρες τις ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ και η μαμά τα ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ. Δεν τον συζητάμε. Δεν παίζεται ο “τύπος”. (Για τον Αρκά μιλάω έτσι;). Γυρνώντας λοιπόν με περίμενε μια έκπληξη, ένα δώρο από τη Κατερίνα. Ένα δώρο “έτσι” απλά , αυθόρμητα, χωρίς πρέπει. Ήταν ένα βιβλίο, αλλά ένα βιβλίο “καρφωτό” σε αυτά που ψάχνω. (είπαμε αν το “έχεις” το έχεις, είναι απλό). Μόλις το ξετύλιξα στο σπίτι, έπεσα μέσα. (Δεν έχω βγει ακόμα, γιατί θέλει και λίγο ψάξιμο). Έτσι το μόνο που μπορώ να πω είναι… (όπως είχε πει και η Δημουλά στο σχολείο μας) “ευχαριστώ” και αν θέλω να πω κάτι ακόμα μεγαλύτερο είναι “ευχαριστώ πολύ”. Τίποτα άλλο.  (Διαβάστε Κική Δημουλά, θα πάθετε πλάκα…Εγώ έπαθα και το έγραψα εδώ)

Μη φοβηθείτε να κάνετε δώρα φέτος. Κάντε τα γιατί το αισθάνεστε έτσι, γιατί σας αρέσει. Μη κάνετε κάτι με τη σκέψη ότι δεν αξίζει γιατί, είναι φτηνό ή γιατί πρέπει.  Μπείτε λίγο στη λογική των Χριστουγέννων. Αισθανθείτε τη χαρά του να προσφέρετε, έτσι απλά γιατί εσείς το αισθάνεστε.

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Βρήκα απαγγελία από την Κική Δημουλά. Το ποίημα λέγεται “Το Σπάνιο Δώρο”. (Μη γελαστείτε από το τίτλο, ακούστε το και σκεφτείτε.)

Το τέλμα και το δημιουργικό.

Είναι φορές που με πιάνει μια άρνηση. Αρκετές φορές στο παρελθόν, και μάλλον σε τακτά διαστήματα – θα έλεγα – εμφανίζω μια τάση να μη κάνω τίποτα. Σε αυτές τις περιπτώσεις βρίσκω ότι έχω πέσει σε ένα τέλμα και γενικά δεν κάνω διάθεση να βγω. Οι αφορμές πολλές. Μπορεί κάτι που έγινε στο σχολείο, μπορεί μια κουβέντα που μου είπαν φίλοι ή μια αποτυχία σε κάποια δουλειά που ανέλαβα.

Σε μια τέτοια κατάσταση ήμουνα εδώ και ένα μήνα περίπου. Για διάφορες μικροαφορμές, είχα σπαστεί και απλά δεν έκανα “δουλειές” που έπρεπε να κάνω. Και απλά περνούσε ο καιρός. Στις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις ήμουν συνεπής αλλά όχι όπως εγώ θα ήθελα. Η δουλειά και οι σημειώσεις που έδινα ήταν “ανακατασκευασμένες” σημειώσεις. Βέβαια αυτό στην πράξη δεν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο γιατί το βιβλίο είναι το ίδιο, η ύλη είναι η ίδια, οι απαιτήσεις είναι οι ίδιες. Άρα είναι λειτουργικά σωστές. Και επαρκείς. Αλλά εμένα ΔΕΝ μου άρεσαν.

Τη προηγούμενη βδομάδα με το κλειστό σχολείο, μάζεψα το μυαλό μου, όπως λένε και τα έβαλα κάτω. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά… Πήρα χαρτί και μολύβι και άρχισα το γράψιμο. Έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Αν δεν τα δω γραμμένα δεν μου λένε τίποτα. Αν δεν έχω χαρτί να μουτζουρώσω μπροστά μου δεν μου βγαίνει. Πήρα λοιπόν τα μπλοκάκια μου, τα έβαλα κάτω και έγραψα το DO’s και DONT’s που θα έλεγαν τα εγγλεζάκια. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία ανασκουμπώθηκα και voila!!!! σήμερα τελείωσα το πρώτο δωδεκασέλιδο εντελώς καινούργιων σημειώσεων. Ξεκίνησα από λευκό χαρτί. Και ακολούθησα τη λογική των παραδόσεων. Δηλαδή όπως κάνω το μάθημα μέσα στη τάξη, με ό,τι λέω και όσα παραδείγματα χρησιμοποιώ, τα έγραφα. Τελικά λέω πολλά, από ότι φαίνεται. Γιατί αυτές οι δώδεκα σελίδες είναι δυο ώρες διδασκαλίας, και φυσικά είναι “μονόλογος”. Δεν έχω την αλληλεπίδραση των μαθητών. Τις απορίες ή τις διευκρινήσεις. Βέβαια από την εμπειρία μου πέρασα όσες απορίες συνήθως ρωτάνε όλα αυτά τα χρόνια, προσπαθώντας να τις προλάβω. Αλλά πάντα στο “ζωντανό μάθημα” υπάρχει πρωτοτυπία. Μια άλλη ιδέα που πέρασε από το μυαλό μου ήταν με την άδεια των μαθητών να βγάλω το κινητό μου στην έδρα και να μαγνητοφωνώ όλο το μάθημα. Απομαγνητοφωνώντας το θα μπορούσα και με μεγαλύτερη ακρίβεια και σαφήνεια να απαντήσω στα ερωτήματα. Αλλά δεν ξέρω αν είναι “πρέπον”. Θα μπορούσε από την άλλη να χρησιμεύσει και σαν ένα ηχητικό αρχείο, επανάληψης για τους μαθητές. Ακόμα καλύτερα θα ήταν μια βιντεοκάμερα. Αλλά και πάλι δεν ξέρω.

Αυτές οι ιδέες μου “ήρθαν” όταν προ καιρού βρήκα στο διαδίκτυο μαγνητοσκοπημένες διαλέξεις από αμφιθέατρα κολλεγίων και πανεπιστημίων σε διάφορα θέματα, χημείας και βιολογίας. Ίσως το ηχητικό μαζί με τον διαδραστικό πίνακα να έδιναν μια λύση επανάληψης. Από την άλλη έχουμε το διαδίκτυο. Το MOODLE εξακολουθεί να αποτελεί πρόκληση αν και δεν μπαίνουν οι μαθητές όσο θα ήθελα. Σε ερώτηση γιατί, η απάντηση ήταν … Μα κύριε είναι σχολείο. Είμαστε όλο το πρωί, θα είμαστε και το απόγευμα; Αυτό δείχνει ότι δεν έχουμε πείσει ακόμα για κάποια πράγματα.

Πήρε μεγάλες διαστάσεις η συζήτηση της υπουργού παιδείας με τους μαθητές στο αμφιθέατρο του Υπουργείου παιδείας, Είδαμε και ακούσαμε πολλά. Πολλά από αυτά γνωστά σε όλους εμάς τους μάχιμους καθηγητές τάξης. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί προκάλεσε έκπληξη η ειλικρίνεια των παιδιών. Αφού έτσι είναι. Αλλά από την άλλη είναι και πολλά παιδιά που δεν έχουν ξεκαθαρίσει τα ίδια τι θέλουν και πως θέλουν να κινηθούν. Δηλαδή μέσα στη τάξη οι συμπεριφορές διαφοροποιούνται. Κάποια παιδιά όντως διεκδικούν το καλύτερο – και καλά κάνουν – κάποια άλλα δεν έχουν καμία διάθεση για οτιδήποτε και δυναμιτίζουν το μάθημα. Εκεί  είναι αυτές οι ισορροπίες που πρέπει να κρατάει κάθε καθηγητής μέσα στη τάξη. Θα συμφωνήσω με την υπουργό ότι η διδασκαλία θέλει ταλέντο. Αλλά δεν φτάνει και μόνο αυτό. Για μένα μετά από 22 χρόνια, η διδασκαλία θέλει να ακούς, να μαθαίνεις να ελίσσεσαι και να κατέχεις το μάθημα. Να μπορείς να το “κατεβάσεις” στο επίπεδο του 15χρονου και να μπορεί να σε παρακολουθήσει. Αλλά επιμένω. Κυρίως να ακούς. Αν δεν μπορείς να αντιληφθείς τι γίνεται μπροστά σου, στη τάξη σου, με τους μαθητές σου το έχεις χάσει. Δηλαδή έχεις ξεμείνει μόνος πάνω στην ” έδρα” να σολάρεις με ένα αδιάφορο κοινό να χασμουριέται από κάτω, και εσύ απεγνωσμένα, να προσπαθείς να τραβήξεις το ενδιαφέρον με “αστεία” που μόνο εσύ καταλαβαίνεις, με αναφορές που μόνο εσύ μπορείς να ερμηνεύσεις. Ναι μπορεί να είναι πολύ σκληρή η τάξη αν δεν μπορείς να τη παρακολουθήσεις.

Διάβασα σήμερα ένα άρθρο για το ηλεκτρονικό βιβλίο. Είναι καλή ιδέα. Κυρίως λειτουργική. Αλλά εγώ δεν κατάλαβα. Όλος εκείνος ο κύκλος εργασιών με τα δεκάδες χιλιάδες βιβλία ανά μάθημα και ανα τάξη και ανά βαθμίδα τι θα γίνει; Δηλαδή για να γίνω σαφής. Πάρτε τα βιβλία των παιδιών σας και κοιτάξτε πόσες χιλιάδες βιβλιά έχουν βγει από το καθένα.  Και μετά σκεφτείτε αυτά το νούμερο Χ 12 για όλες τις τάξεις γυμνασίου – δημοτικού και θα έχετε χοντρικά το πλήθος των βιβλίων που τυπώνονται κάθε χρόνο (για παράδειγμα 6 τυχαία βιβλία που πήρα του γιού μου του μικρού – γ’ γυμνασίου- είχαν όλα τιραζ πάνω από 150.000 αντίτυπα). Ολόκληρο το καλοκαίρι, ένας ολόκληρος κόσμος δουλεύει και πληρώνεται για κάποια εκατομύρια αντίτυπα. Και αυτά θα αντικατασταθούν με ένα ηλεκτρονικό βιβλίο αξίας 250 € και ένα στικάκι με όλα τα βιβλία και πολλά παραπάνω. Μπορεί το πραγματικό κόστος να είναι περίπου το ίδιο με το βιβλίο, τη πρώτη φορά, με δεδομένο όμως ότι το βιβλίο e-book θα παραμείνει και για τις επόμενες χρονιές, θα έχουμε μια τεράστια εξοικονόμηση χρημάτων. Ακόμα και αν αντικατασταθούν τα σπασμένα e-books στο τέλος της χρονιάς (η έστω και με ένα κόστος συμμετοχής μικρότερο της αρχικής αγοράς- για να έχουμε και ένα κίνηρο να τα προσέξουν) , πάλι θα έχουμε εξοικονόμηση. Αυτά τα χρηματα που θα πάνε; Θα γυρίσουν στη παιδεία; Θα γίνουν υποδομές ή θα χαθούν σε κάποιο απύθμενο βαρέλι, από αυτά που έχει πάρα πολλά το ελληνικό δημόσιο. Γιατί εντάξει, να ελαφρύνουμε τη πλάτη των παιδιών από το φορτίο των βιβλίων. Να αναλάβουμε το κόστος της αγοράς και το κοινωνικό κόστος του κλάδου των εργαζομένων στην αναπαραγωγή των βιβλίων, αλλά κάπου πρέπει να δούμε και την ουσία των πραγμάτων. Δεν τα κάνουμε αυτά ώστε στις επόμενες εκλογές να κάνουμε απολογισμό για το τι κάναμε. Τα κάνουμε για να φέρουμε αποτελέσματα. Να κάνουμε τους μαθητές να ψάχνουν, να εργάζονται, να έχουν κίνητρο να μαθαίνουν. Όσο έρχονται στο σχολείο γιατί τους στέλνουμε και όχι γιατί θέλουν, το βλέπω δύσκολο.

Είναι πολλά πάρα πολλά. Σας έφτιαξα ένα “χαρμάνι” δεκαπέντε θεμάτων – που λεει ο λόγος – τα ανακάτεψα όλα. Ψάξτε τα και προβληματιστείτε. Εγώ θα επανέλθω ίσως με πιο συγκεκριμένες σκέψεις σε ορισμένα θέματα. Αυτό που ήθελα να πω ξεκινώντας είναι ότι αποφάσισα να ξεκολλήσω. Να αφήσω όλα εκείνα τα “μικρά” πράγματα που με ρίξανε πίσω, γιατί τελικά δεν αξίζει να ασχολείσαι, και να ξεκινήσω να φτιάχνω καινούργια πράγματα. Αρχίζοντας από τις “απαρχαιωμένες” σημειώσεις, όπως τις χαρακτήρισε κάποιος “μοντέρνος” συνάδελφος. Όσοι πιστοί προσέλθετε και συνεισφέρετε με τις απόψεις σας.

Μέχρι τότε χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα και γενικά στις μέρες που έρχονται. Τη καλησπέρα μου. Πάω για τηλέφωνα.