Tag: Add new tag

Κεφαλλονιά – Οδοιπορικό (μέρος 3)

Πάμε μια βόλτα… στο Φισκάρδο. Πριν από αυτό όμως οφείλω μια απάντηση στο “κουίζ”. Δεν είδα να απαντάτε. Εκτός από τη Βιβή που έκανε δηλώσεις ότι γνωρίζει… πέραν τούτου ουδέν. Τέλος πάντων. Ας το πάρει το “ποτάμι”. Η δουλειά που με βασανίζει όπως κάθε χρόνο τα τρία τελευταία χρόνια είναι το πρόγραμμα διδασκαλίας του σχολείου.  Ένα πολύ δύσκολο παζλ που δεν  κολλάνε όλα τα κομμάτια και συχνά πυκνά πρέπει να ξεκινάει από την αρχή μέχρι να βρεθεί μια λύση. Τώρα κάτι έχει γίνει αλλά δεν ξέρω πόσο θα αντέξει. Θα δείξει.

Λοιπόν πάμε για Φισκάρδο. Ξεκινώντας από Λουρδάτα, πάμε για Αργοστόλι και ακολουθούμε τα σήματα. Εδώ πραγματικά ένας καλός συνοδηγός βοηθάει γιατί χάνονται εύκολα οι διασταυρώσεις. Τέλος πάντων Πριν το Αργοστόλι έχει διασταύρωση από όπου πας δεξιά και φεύγεις για “πάνω” έχοντας αριστερά το Αργοστόλι και δεξιά βουνό. Και πας και πας και πας… και μπαίνεις στα βουνά και χάνεις τη θάλασσα και προχωράς και προχωράς…Δείτε λίγο τη διαδρομή…

Από το Αργοστόλι στο Μύρτο.
Από το Αργοστόλι στο Μύρτο.

Λίγο πάνω από τα Διβαράτα έχει μερικούς εξώστες. Μην αγχώνεστε όλοι εκεί σταματάνε και θα τους δείτε. Και κοιτάνε κάτω τη παραλία. Εσείς πήρατε μια ιδέα πριν τρεις μέρες στην αρχική καταχώρηση για τη Κεφαλλονιά. Μπορείτε να δείτε καλύτερα τι γίνεται.

Και όμως είναι άλλη φωτό.Αλλά μια και έχει τραβηχτεί από την ίδια θέση με τη προηγούμενη...είναι η ίδια.
Και όμως είναι άλλη φωτό.Αλλά μια και έχει τραβηχτεί από την ίδια θέση με τη προηγούμενη...είναι η ίδια.

Και λέτε ωραία είναι, να πάω να δω και από κοντά. Και πας…Φτάνεις μετά από μισή ώρα περίπου μια και όλοι έχουν παρκάρει δεξιά αριστερά και χωράει μόνο ένα αυτοκίνητο.Οπότε σε κάθε πλάτωμα περιμένεις να φύγει ο άλλος για να προχωρήσεις και φτάνεις στη παραλία. Και συνειδητοποιείς ότι δεν έχει χώρο να παρκάρεις παρά ψηλά στο δρόμο. Και αφήνεις τους άλλους και τα πράγματα και πας για να βρεις που θα αφήσεις το αυτοκίνητο. Μην αφήσετε μόνο του τον οδηγό. Έχει ανάγκη από άλλον ένα. Να τον βοηθήσει στο παρκάρισμα αλλά και για παρέα. Εμείς μπήκαμε σε ένα χωματένιο πάρκινγκ και πιάσαμε μια ζεστή θέση. Μόλις έφευγε ο άλλος μπήκαμε εμείς. Και έτσι γλύτωσα την πεζοπορία. Και πάμε για μπάνιο…

Χμ!!! Ανοικτή θάλασσα στο Ιόνιο με τα ποντοπόρα και το αεράκι…Χμ!!! Μεγάλα κυματάκια και “γλίτσα” να επιπλέει – τουλάχιστον τη μέρα που πήγαμε-. Πολύ ωραία ολοστρόγγυλα βότσαλα (Εμ!!! με τόσο κύμα που να αντέξει γωνιά σε πέτρα). Τέλος πάντων το είδαμε και αυτό και φεύγοντας είπαμε να σταματήσουμε για να τσιμπήσουμε κάτι. Σταματήσαμε στη τελευταία ταβέρνα φεύγοντας δεξιά. Πριν βγούμε στο κεντρικό δρόμο. Καλή, πολύ καλή θα έλεγα. Α! Το θυμήθηκα. Το πόδι μακριά από το συμπλέκτη στην ανάβαση. Η κλίση είναι πολύ μεγάλη και θα τον κάψετε. (πατινάρισμα τρελό).

Αν καταλάβατε δεν ενθουσιάστηκα από το Μύρτο. Αλλά κατενθουσιάστηκα από τον Άσο. (με ένα σ τελικά). Δείτε μια άλλη άποψη.

Η μικρή παραλία του Άσου. Υπάρχει και άλλη μεγαλύτερη.
Η μικρή παραλία του Άσου. Υπάρχει και άλλη μεγαλύτερη.

Αν δεν έχετε φάει, ρίξτε βουτιά εκεί. Για φαγητό δεν ξέρω τι γίνεται. Εμείς είχαμε φάει και έτσι ήπιαμε καφεδάκι μόνο..και βλέπαμε ζηλεύοντας.  Στο κέντρο της φωτογραφίας πάνω ψηλά είναι ένα ζευγάρι που κοιμάται σε φουσκωτή πολυθρόνα πάνω στα κύματα κάτω από τη σκιά του πεύκου. Έχουν και αγκυροβόλιο μη τους βγάλει το κύμα έξω. Δεν έχω δει πιο “προκλητικό” ζευγάρι.

Και φύγαμε και φτάσαμε στο Φισκάρδο απογευματάκι (6-7 η ώρα). Μια εικόνα της μεταπολεμικής Κεφαλλονιάς έλεγαν οι οδηγοί. Αυτό που είδα δεν θύμιζε μεταπολεμική Κεφαλλονιά. Πείτε μου και εσείς.

Θέα προς τη θάλασσα στο Φισκάρδο.
Θέα προς τη θάλασσα στο Φισκάρδο.

Είχε βέβαια κάποιες όμορφες γωνιές…

Μπαλκόνι στο Φισκάρδο.
Μπαλκόνι στο Φισκάρδο.

αλλά όσο μπορούσε να δει το μάτι σου έβλεπες κατάρτια και φουσκωτά. Για δε τη παραλία έπρεπε να προσπαθείς συνέχεια να αποφύγεις τα τραπεζάκια και τους άλλους περιπατητές. (Πολύ κλειστοί σχηματισμοί).  Και έτσι φύγαμε και σε 5 λεπτά δρόμο μέσα σε ένα ελαιώνα είδαμε το Φώκι. Όπου κάναμε “δεξιά” και βουτήξαμε.

Παραλία Φώκι λίγο έξω από το Φισκάρδο.
Παραλία Φώκι λίγο έξω από το Φισκάρδο.

Τα πεύκα φτάνουν μέχρι τη θάλασσα αλλά η πρόσβαση γίνεται μέσα από ένα ελαιώνα. (20-30 μέτρα απόσταση).

Φύγαμε και κλείσαμε το κύκλο και γυρίσαμε γύρω στις 10 στη βάση από τις 11 το πρωί που ξεκινήσαμε. Κουρατική διαδρομή. Είχε ωραία μέρη όμως.

Πριν τον Ασο πάλι έχει εξώστες πάνω στο δρόμο με πολύ ωραία θέα. Υποθέτω ότι εκεί θα έχει και πολύ ωραία ηλιοβασιλέματα. Εμείς τα χάσαμε γιατί περάσαμε μισή ώρα και, αφού είχε βυθισθεί ο ήλιος στη θάλασσα.

Λοιπόν αυτά για σήμερα. Τη καλησπέρα μου.

Σήμερα βγήκαν οι βάσεις…

… και αυτό σημαίνει πολλά. Πολλά όνειρα αρχίζουν να αχνοφαίνονται σαν πραγματικότητα. Άλλα  όνειρα χάθηκαν και έφυγαν ή πολύ μακριά ή πήραν “αναβολή ” ενός έτους. Άλλα όνειρα άλλαξαν πορεία και “ξενιτεύτηκαν”. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα. Τι είναι καλό και τι όχι κανείς δεν το ξέρει. Ποια σχολή είναι καλή και ποια όχι και αυτό κανείς δεν το ξέρει.  Και ποιο θα είναι το επαγγελματικό μέλλον… σήμερα είναι αυτό αλλά αύριο… κανείς δεν το ξέρει.

Είναι περίεργος καιρός. Καιρός απολογισμού, αποφάσεων, ανησυχιών…προγραμματισμού, ονείρων, κλάματος, εξόδων… και δεν ξέρω και εγώ τι άλλος καιρός είναι.

Είναι περίεργος καιρός με πολλές εναλλαγές και πολλά ανατροπές. Οι μαθητές που μπήκαν φέτος θα βγούνε σε 4, 5 ή 6 χρόνια σε μια αγορά εργασίας… που κανείς δεν ξέρει πως θα είναι. Θα έχει ανακάμψει η οικονομία; Θα υπάρχουν θέσεις εργασίας; Τι θα θέλει η αγορά εργασίας; Ερωτήσεις που τώρα φαίνονται τόσο απόμακρες και … άσχετες αλλά τελικά είναι τόσο κοντά και τόσο σχετικές.

Σήμερα βγήκαν οι βάσεις. Συγχαρητήρια λοιπόν σε όλα τα παιδιά που διαγωνίσθηκαν φέτος. Ένα μπράβο παραπάνω σε όσους πέτυχαν το στόχο τους.  Αλλά και σε όσους δε πέτυχαν το στόχο τους πάλι μπράβο, γιατί μέσα από αυτη την εμπειρία θα μπορέσουν να σταθμίσουν καλύτερα τι δεν πήγε καλά ή τι μπορεί να πάει καλύτερα.

Η ζωή είναι γεμάτη από δοκιμασίες και μέσα από αυτές όλοι μαθαίνουμε.

Τη καλησπέρα μου.

ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ : Οι φωτιές έσβησαν, τα αποτελέσματα βγήκαν τι μένει λοιπόν; Η Κεφαλλονιάααααα Υπομονή λοιπόν μέχρι την επόμενη εγγραφή.

Εδώ ο κόσμος καίγεται…

… και εγώ θέλω να πω πως πέρασα τις διακοπές μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου κάνει πολύ κέφι. Έτσι λέω απλά μια καλημέρα. Καλό χειμώνα σε όσους γύρισαν. (Η ευχή δίνεται από συνήθειο και όχι στην ουσία της φράσης.)

Είμαι ευτυχής που ζω εδώ – στην Ελλάδα – των δηλώσεων και μόλις έλθει η ώρα των πράξεων βγαίνουν “οι επί τόπου” που έλεγε πριν δεκάδες χρόνια ο Χάρρυ Κλυν. Ευτυχώς που όπως μόλις άκουσα έχουμε τον μεγαλύτερο στόλο πυροσβεστικών αεροσκαφών και είμαστε έτοιμοι για όλα. Δεν μέμφομαι τους πιλότους σε καμία περίπτωση, οι οποίοι κάνουν ό,τι μπορούν με αυτά που διαθέτουν. (Έπαθα ένα κάτι τις όταν άκουσα ότι τα παλιά Canadair CL 215 δεν είχαν καν air condition στο κόκπιτ και η θερμοκρασία έφτανε τους 60-70 oC και έσβηναν φωτιές (!) – Δεν ξέρω πόσα από αυτά έχουμε ακόμα. Τα CL415 – τα καινούργια έχουν τουλάχιστον κλιματισμό.) Οι άλλοι… οι συντονιστές, να δω σε πόσες πυρκαγιές θα μάθουν τι πρέπει να κάνουν. Μέχρι εχθές ήμουν Κεφαλλονιά και έβλεπα τρεις μέρες απέναντι τη Ζάκυνθο να καίγεται. Μη νομίζετε ότι είναι μόνο η Αθήνα. Και στη Κεφαλλονιά είχαμε μια πυρκαγιά στα Χιονάτα. Αυτές της Κεφαλλονιάς ήταν από τσιγάρο, δίπλα στο δρόμο από αγριόχορτα. Έτσι για πλάκα άρχισα να παρατηρώ πόσοι πετάνε τα τσιγάρα έξω από το παράθυρο. Όση ώρα περίμενα στα διόδια στη Πάτρα είδα έξι άτομα να πετάνε τα τσιγάρα από το παράθυρο και να πέφτουν να καίγονται στο δρόμο με τον αέρα να μαίνεται. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Αν σε ενοχλεί η μυρωδιά του σβησμένου τσιγάρου, μη το καπνίζεις. Αν δεν σε ενοχλεί σβήσε το στο τασάκι και άσε το εκεί. Ή τέλος πάντων σβήσε το – σίγουρα – πριν το πετάξεις έξω. Εκεί πραγματικά θα έπρεπε να γίνεται κάτι. Δεν μιλάω για τη φωτιά της Αττικής. Αυτή είναι άλλο πράγμα.

Τέλος πάντων. Πάλι θα το φάμε και αυτό. Ίσως δώσουν και επιταγές. Λένε ότι σε περιόδους κρίσης ο κόσμος συσπειρώνεται γύρω από τους κυβερνούντες. Δεν ξέρω αν είναι καλή ιδέα. Αλλά θυμίζω ότι ήταν προεκλογική περίοδος και το 2007. Δεν ξέρω. Νομίζω ότι στην έκθεση της Θεσσαλονίκης θα ακούσουμε τη δύσκολη κατάσταση που περνάει η Ελλάδα με τις καταστροφές που έχουν γίνει… και θέλετε και παροχές !!!! Οι σκέψεις αυτές μου έρχονται έτσι… η μία μετά την άλλη και απλά τις καταγράφω.

Ας πούμε … τη καλημέρα μου αν και δεν το βλέπω αλλά λέμε…

Για την ημέρα…

Δεκαπενταύγουστος σήμερα. Μου φαίνεται κάπως περίεργο. Σήμερα μετά από πολλά χρόνια είμαι αυτή τη μέρα στο σπίτι στην Αθήνα.

Από το 2000 και μετά Δεκαπενταύγουστο κάνω στο Αίγιο, στο Πετροβούνι όπως λέγεται. Ένα ξωκκλήσι πάνω σε ένα βουναλάκι λίγα χιλιόμετρα έξω από το Αίγιο. Εκεί λοιπόν μαζί με τους συγχωριανούς από τη Κουνινά αλλά και πολλούς Αιγιώτες – που δεν πάνε στη Παναγιά τη Τρυπητή, ή στη Παναγιά τη Πλατανιώτισσα ή … δεν ξέρω ποια άλλη ονομαστή εκκλησία προς τιμή της Παναγίας υπάρχει στη περιοχή. Εκεί λοιπόν στο Πετροβούνι, κατανυκτικά και με το κεράκι στο χέρι, παρακολουθούμε την ακολουθία και περιμένουμε να ολοκληρωθεί. Μετά όλοι παίρνουμε τα αυτοκίνητά μας και μετά από μία  ώρα καταφέρνουμε να ξεμπλοκαριστούμε από τους χωματόδρομους  και τους αγροτικούς δρόμους και να φτάσουμε στα σπίτια μας. Ναι είναι ωραία και κατανυκτικά. Και όταν τελειώνει η λειτουργία και μοιράζεται ο άρτος, όλοι οι πιστοί υπομονετικά διαγκωνίζονται για το ποιος θα πρωτοπάρει αλλά και ποιος θα πάρει περισσότερο άρτο (!) ώστε να μπει μια ώρα αρχύτερα στο αυτοκίνητο μήπως προλάβει και φύγει πριν γίνει ο χαμός. Ναι είναι πολύ ωραία.  Αλλά και σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας μόλις ο ήλιος ξεμυτίσει πάνω από τη σκεπή της εκκλησίας και πέφτει πάνω στο εκκλησίασμα όλοι υποχωρούν προς τα δέντρα για σκιά και όσοι δεν χωράνε… ας προσέχανε. Θα μαυρίσουν λίγο περισσότερο γιατί κανείς δεν υποχωρεί ή παραχωρεί τη θέση του.  Φυσικά οι νεότεροι έχουν χαθεί μέσα στα δέντρα και θα καταλάβουν τη λήξη της λειτουργίας από την ομαδική φυγή.

Και μετά φτάνουμε στο σπίτι και παραδοσιακά τρώμε χοιρινό. Δεν ξέρω γιατί αυτό. Αλλά όλο το χωριό μυρίζει ψησταριά και ψητά. Ναι είναι πολύ κατανυκτικά. Μερικοί βγάζουν και τα δίκαννα και τραβούν μπαταριές στον αέρα. Και μετά τα σκάγια πέφτουν στην σκεπή. τινγκ τινγκ τινγκ ακούγονται. Είναι πολύ ωραία. Πρέπει να έχουμε το νου μας μη πέσει κανένα σε καμιά μπριζόλα. Αλλά είναι πολύ ωραία έτσι που ακούγονται.

Εν τω μεταξύ στο χωριό έχει πάρα πολλούς Παναγιώτηδες. Είναι ένα από τα ονόματα που είναι πολύ κοινά. Το επόμενο είναι το Θανάσης (πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Αθανάσιος). Και εκεί οι άνθρωποι ανταλλάζουν επισκέψεις. Ναι ! Εδώ ανταλλάζουν SMS ενώ εκεί επισκέψεις. Αλλά τα πράγματα μπλέκουν όταν έχεις περισσότερους από ένα να γιορτάζουν.  (Θα προσέξατε ενδεχομένως ότι δεν μίλησα για Παναγιώτες ή Μαρίες. Προτεραιότητα έχουν οι εορτάζοντες, όχι οι εορτάζουσες). Εδώ λοιπόν τι κάνουμε; Σε ποιον πάμε και ποιον αφήνουμε; Και αν – όπως γίνεται συνήθως έχει και τραπέζι, τότε τι κάνουμε; Μεγάλο πρόβλημα και έχω ένα τέτοιο. Δυο Παναγιώτηδες που και οι δύο κάνουν τραπέζι αλλά δεν μπορώ να να πάω και στους δυο. Μέχρι τώρα ο ένας είχε την πρώτη επίσκεψη και το γλυκό και ο άλλος το ποτό και το τραπέζι. Αλλά, δικαίως, αφού και οι δύο είναι φίλοι ο πρώτος ρωτάει τι θα γίνει αν θα κάτσω για φαγητό… Το κακό είναι ότι δεν είναι μεταξύ τους φίλοι και αν πάω στον ένα θα παρεξηγηθεί ο άλλος και εγώ στη μέση (!). Δεν μου αρέσει καθόλου.

Αχ!!! Όλα αυτά μου λείπουν φέτος. Από του χρόνου – γεροί να είμαστε – θα πρέπει να δω με ποιο τρόπο θα διευθετήσω τις επισκέψεις. Τι προβλήματα έχει ο κόσμος.

Και τώρα οι ευχές. Πρώτα και καλύτερα στονπρωτότοκό μου που πολίτης πια (περνάει ο καιρός)επέστρεψε τη τρίτη στο σπίτι. Μετά σε όλους τους άλλους. Παναγιώτηδες, Παναγιώτες, Μαρίες, Μάριους και όποιους άλλους γιορτάζουν, αλλά και σε όλο το κόσμο. Να περνάτε καλά. Το καλοκαίρι είναι καλοκαίρι. Ακόμα και αν δεν είστε σε παραλίες ή νησιά, μπορείτε να περάσετε καλά και να βγείτε μια βόλτα με φίλους. Το απογευματάκι είναι πολύ όμορφα και σίγουρα η γειτονιά σας ή η πλατεία έχει κάποια μαγαζιά που δεν τα έχετε δει ποτέ γιατί τρέχετε και δεν προλαβαίνετε. Τώρα μπορείτε.

Αυτά τη καλησπέρα μου και χρόνια πολλά.

Καλοκαιρινή ιδέα – blogoπαίγνιδο (;)

Μια ιδέα που μου ήρθε το πρωί και την ανεβάζω έτσι, απλά. Δεν είναι ακριβώς παιγνίδι αλλά μπορούμε εμείς να παίξουμε.

Η ιδέα: Όλοι θα βρεθούμε κάπου αυτό το καλοκαίρι. Ας βγάλουμε 5 φωτογραφίες – τοπία από το τόπο των διακοπών μας.  Σε αυτό το θέμα φυσικά συγκαταλέγεται και η Αθήνα, που έχει μια ομορφιά αυτές τις μέρες. Αυτές να τις ανεβάσουμε όπου θέλουμε και να φτιάξουμε ένα λεύκωμα με φωτογραφίες από την Ελλάδα. Έτσι θα μπορέσουμε όλοι να μοιραστούμε τις ομορφιές της Ελλάδας.

Μου ήρθε σαν ιδέα γράφοντας ένα σχόλιο σήμερα σε μια πολύ ωραία – περιγραφική εγγραφή. Φωτογραφίες βγάζουμε πολλές κάθε καλοκαίρι αλλά τώρα και με τα κινητά  είναι εξαιρετικά εύκολο σε ένα ωραίο τοπίο, να κάνουμε στην άκρη να βγάλουμε μια φωτογραφία, και να συνεχίσουμε.  Από όλες αυτές μπορούμε να διαλέξουμε τις 5 καλύτερες να βάλουμε δυο λόγια για το που τραβήχτηκαν και κάτω από ποιες συνθήκες, και να βρούμε με ποιο τρόπο και που μπορούμε να τις ανεβάσουμε. Δεν ξέρω που  μπορεί να γίνει αυτό και φυσικά κάθε πρόταση ευπρόσδεκτη.

Λοιπόν τι λέτε το κάνουμε; Περιμένω τις σκέψεις σας.

Τη καλησπέρα μου.

Έχω μερικές απορίες.

Είναι μερικά πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω και θα τα γράψω εδώ, μπας και τα καταλάβει κανείς και μου λύσει καμία απορία.

Κάθε πρωί που κατεβαίνω στο κέντρο με το μηχανάκι, παρατηρώ σε ένα δρόμο στο Παγκράτι ένα κάδο απορριμάτων μέσα στη μέση του δρόμου. Τη πρώτη φορά πρόλαβα να δω μόνο το κάδο, την επόμενη μέρα όμως κοίταξα “παραμέσα” και είδα ένα φορτηγό να έχει κλείσει το δρόμο και να ξεφορτώνει σε ένα σουπερμάρκετ. Θα μου πείτε τη δουλειά τους κάνουν. Από μια μεριά εντάξει αλλά από την άλλη τι φταίω εγώ, που επίσης πάω στη δουλειά μου, να βρίσκομαι αντιμέτωπος με το κάδο στη μέση του δρόμου; Και γιατί να ψάχνω για εναλλακτική διαδρομή. Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει αλλά νομίζω ότι ο δρόμος πρέπει να μένει ανοικτός.  Ας μου απαντήσει κάποιος.

Άλλο τώρα. Σήμερα ήμουν στον περιφερειακό, στο ύψος της Καισαριανής. Ένας τύπος λοιπόν με ένα σκούτερ – χωρίς κράνος είχε καμπουριάσει πάνω από το τιμόνι, πήγαινε με 40 έχοντας σχηματίσει μια τεράστια ουρά πίσω του. Όταν πήγα να τον προσπεράσω είδα ότι οδηγούσε με το ένα χέρι (δεξί που έχει γκάζι και μπροστινό φρένο μόνο) ενώ με το αριστερό μιλούσε στο κινητό.  Αν για οποιοδήποτε λόγο έπρεπε να φρενάρει είχε απλωθεί και ξαπλωθεί στην άσφαλτο. Και καλά αν έπρεπε να απαντήσει γιατί δεν έκανε δεξιά να ανέβει στο δρόμο – πεζοδρόμιο που έχει δεξιά να μιλήσει με την ησυχία του και κυρίως την ασφάλεια του. Και αν κάποιος τον πλησίαζε λίγο παραπάνω ή τρόμαζε ή έπεφτε σε μια από  – τις εξαιρετικά σπάνιες πρέπει να το πω –  λακκούβες που έχουν οι δρόμοι και τον χτυπούσε το αυτοκίνητο που ακολουθούσε τότε τι έφταιγε ο άτυχος που ακολουθούσε να τραβιέται για την μ@…κία του “σκουτεράκια”. ( Και εγώ σκούτερ οδηγάω αλλά δεν απαντάω στο κινητό. Όποιος θέλει ας ξαναπάρει.) Ας μου απαντήσει κάποιος.

Το καλύτερο το άφησα για το τέλος. Η περίφημη γρίπη που ξεκίνησε από γρίπη των γουρουνιών, αλλά επειδή τα συμπαθή τετράποδα μέσω των φορέων των χοιροτρόφων εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους για το όνομα, μετονομάστηκε σε Η1Ν1.

  • Γιατί κανείς δεν θυμάται τα περίφημα εμβόλια που κατά καιρούς έχουν εξαγγελθεί ότι δίνουν ελπίδα σε πάρα πολύ κόσμο για δύσκολες ασθένειες θα κυκλοφορήσουν όλα μετά από 5 με 10 χρόνια από την εξαγγελία, ενώ τους φαίνεται λογικό το εμβόλιο της γρίπης να βγει σε ένα εξάμηνο;
  • Γιατί ενώ τα ερευνητικά εργαστήρια θέλουν να κάνουν κλινικές έρευνες … στις οδοντόπαστες (για να δείξουν ότι είναι καλές και δεν χαλάνε τα δόντια),  για το εμβόλιο αυτό οι έρευνες γίνονται με συνοπτικές διαδικασίες; (Από όσο μπορούμε φυσικά εμείς να γνωρίζουμε ότι γίνονται κλινικές έρευνες και κατά πόσο γίνονται).
  • Γιατί ενώ κάθε χρόνο πεθαίνουν 5000 άνθρωποι (έκανα λάθος τα νούμερα είναι πολύ μεγαλύτερα 250.000-500.000 άτομα το χρόνο – όπως φαίνεται από το σύνδεσμο – (ευχαριστώ Μαριάννα για την πληροφορία)) από τη κοινή γρίπη και όλοι λένε ότι ο ιός κάθε χρόνο είναι διαφορετικός και δεν πιάνουν τα αντιβιοτικά – “άρα μη τα παίρνετε και περιμένετε να σας περάσει” – τώρα με 500 νεκρούς μιλάνε για πανδημία (όχι ότι είναι λίγοι αλλά να το βάλω σε μια κυνική βάση… για να μη ξεχνιόμαστε “ένα καλοκαίρι στους Ελληνικούς δρόμους είναι”. Χοντρό; Ίσως.) και το αντιβιοτικό ΤΑΜΙΦΛΟΥ πουλιέται σαν καραμέλα. (Και το τελευταίο για την σύγκριση των θυμάτων ακούγεται μόνο τελευταία.)
  • Τι θα γίνει στο πρώτο σχολείο που θα εμφανιστεί η γρίπη; (αυτό είναι απορία της φίλης μου της Έφης). Μήπως παρατηρήσατε τι έγινε στο Γαλλικό θερινό σχολείο; Μπορείτε να αναπλάσετε μια παρόμοια εικόνα σε ένα ελληνικό σχολείο; Μήπως μπορείτε να σκεφτείτε πόσα παιδιά θα πάνε για μάθημα, την επόμενη μέρα μόλις μαθευτεί ότι υπάρχει ασθενής;  Και καλά εντάξει είμαστε σε μια “ευπαθή ομάδα” μια και μαζευόμαστε πολλοί σε μια αίθουσα.
  • Αλλά τις παρενέργειες του εμβολίου τις ξέρουμε; Και αν – από όσο θυμάμαι ότι γίνονται τα εμβόλια με “εξασθενημένο” στέλεχος του ιού που ενεργοποιεί τον οργανισμό και παράγει αντισώματα, ώστε αν τελικά προσβληθεί από κανονικό ιό να μπορεί να τον αντιμετωπίσει – αν λοιπόν το στέλεχος αυτό βρεθεί σε ένα ήδη εξαντλημένο οργανισμό και αρρωστήσει αυτός; (Δεν ξέρω, γιατρός δεν είμαι αλλά έχω μερικές απορίες).
  • Γιατί αισθάνομαι σαν πειραματόζωο; Συμμετέχω επί 15 χρόνια στο πείραμα με τα κινητά – σαν πειραματόΖΩΟ εννοείται αλλά εδώ θα με “μπολιάσουν” κιόλας. Πρέπει να ξαναγίνω πειραματόζωο;
  • Και αν αρνηθώ να εμβολιαστώ, γιατί δεν είμαι σίγουρος για την ασφάλεια του εμβολίου, τι θα είμαι; Εχθρός της κοινωνίας; Ανεύθυνος; Υπεύθυνος για τυχόν ασθένεια κάποιου του περιβάλλοντός μου που “μάζεψε” τον ιό δεν ξέρω από που;
  • Και τα παιδιά μου (τα φυσικά μου παιδιά αλλά και οι μαθητές μου) τι θα κάνουν όταν έρθουν στο σχολείο οι βεβαιώσεις ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο και πως θα γίνει για τα εμβόλια;

Και ένα ακόμα καλό … Ακούστηκε ότι θα χρησιμοποιηθεί στην ανάγκη η εκπαίδευση από απόσταση(!!!!).

  • Πως θα γίνει αυτό; Με τι υποδομές; Και ποιοι θα το κάνουν; Και τι ακριβώς θα κάνουν;

Και το ακούσαμε όλοι και ησυχάσαμε ότι έχουμε και εναλλακτικές λύσεις, αν ζορίσουν τα πράγματα. Όμως δεν βλέπουμε τι πραγματικά έχουμε χάσει. Την ικανότητά μας να σκεπτόμαστε. Την ικανότητά μας να κρίνουμε. Δεχόμαστε ότι μας σερβίρουν σαν δεδομένο και δεν σκεφτόμαστε το απλό : Τι… είπε τώρα; Και αυτό που είπε τι σημαίνει; Ας μου το ερμηνεύσει κάποιος. Ας μου απαντήσει κάποιος.

Δεν περιμένω πολλά όμως ήθελα να τα γράψω για να υπάρχουν κάπου. Το πρόβλημα των ημερών είναι αν θα κάνουμε εκλογές ή όχι και πότε, και ποιοι έπλυναν τα πόδια τους που, και ο Μήτσος είναι με τη Καίτη η όχι. Χ…στήκαμε. Καμιά απάντηση μπορεί να μου δώσει κάποιος; Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε…

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Ε ρε γέλια όταν ανοίξει το μαγαζί. Τη καλημέρα μου (όσο μπορώ να το λέω ακόμα).

Κοινωνική διαδικτύωση.

Social Networking επί το ελληνικότερον. Ετοιμαστείτε θα ανακαλύψουμε την Αμερική – πάλι. Ο Κολόμβος δεν έκανε καλή δουλειά. Έκτακτη εγγραφή λοιπόν – χωρίς να ξεκρεμάσω το ταμπελλάκι των διακοπών από τη πόρτα. Ποιο ταμπελλάκι; Αυτό ντε!!!!

ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΔΙΑΚΟΠΩΝ

Τι έγινε λοιπόν και γράφω. Μέσα σε δυο μέρες από τη στιγμή που επέστρεψα έγιναν μερικά γεγονότα που δείχνουν τελικά πως βοηθάει το διαδίκτυο να κάνει όλη τη Γη ένα χωριό.

Γυρνώντας λοιπόν βλέπω ένα mail από τον Νίκο. Ποιος είναι ο Νίκος. Ο παιδικός μου φίλος και συμμαθητής από το δημοτικό. Ναι και τότε είχαν δημοτικά. Και ναι  πηγαίναμε στο σχολείο. Αλλά τότε δίπλα στο σπίτι είχε ένα δάσος με αμυγδαλιές και τα βράδια βγαίναμε όλα τα παιδιά και παίζαμε κρυφτό. Και ΑΝ περνούσε κανένα αυτοκίνητο το κράζαμε γιατί μας ενοχλούσε. Και ναι είχε πολλά παιδιά. Εμείς δηλαδή στη γειτονιά μαζευόμασταν καμιά ντουζίνα. Και ναι εκεί είχαμε και τα πρώτα καρδιοχτυπήματα και όλα τα καλά. Ε! αυτό λοιπόν ο Νίκος με είχε βρει στο Facebook και είχε κάνει “αίτημα φιλίας”. Βέβαια το είχα δει από την παραλία (!!!) με το κινητό αλλά έκανε δέκα χρόνια να κατεβάσει και έτσι περίμενα πως και πως να γυρίσω. Αυτόν λοιπόν τον Νίκο που γνωρίζω μόλις 42 χρόνια και έχω να τον δω μόλις 30 χρόνια είχα πλέον τη δυνατότητα να μάθω νέα του.Και φυσικά δεν έχασα χρόνο αλλά ούτε και αυτός.  Και σήμερα τα λέγαμε τηλεφωνικά στη Σουηδία που πλέον μένει μόνιμα (ας είναι καλά οι συνδέσεις) και μιλάγαμε σαν να είχαμε πάει να πιούμε χθες ένα καφέ και απλά συνεχίζαμε. Αλλά τα θέματα ήταν πολλά και εμείς δεν ξέραμε ποιο να πιάσουμε και ποιο να αφήσουμε. Και έτσι ηρεμήσαμε είπαμε τα βασικά, δώσαμε ραντεβού για την επόμενη φορά – που σίγουρα δεν θα είναι μετά από άλλα 30 χρόνια – και κλείσαμε για να πάμε στις δουλειές μας.

Μετά βγήκα μια βόλτα στο blog μου. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι μου λείπουν οι φίλοι μου από την παλιά μου γειτονιά. Από την στιγμή που πήρα δικό μου οικόπεδο – χάθηκα – από τους παλιούς μου φίλους. Και ακόμα στεναχωρήθηκα όταν είδα ότι έχασα συνέχειες για κάποιους από αυτούς. Και εκεί συνειδητοποιείς ότι πίσω από τα blogs υπάρχουν άνθρωποι – πολλούς από τους οποίους είχα την μοναδική τιμή να γνωρίσω – με απόψεις, ιδέες, καλοί φίλοι με τους οποίους έχεις ανταλλάξει σχόλια – κουβέντες αλλά έχεις πιει και ένα κρασί, είτε είναι σε ένα εστιατόριο της Κυψέλης, είτε σε ένα μπιφτεκάδικο στη Νέα Ιωνία. Και εκεί συνειδητοποιώ ότι έχω γνωρίσει – πραγματικά – πολλούς καινούργιους φίλους μέσα από το blog. Βέβαια έχοντας πλέον την ασφάλεια της ηλικίας αλλά και το κριτήριο, μπορώ πιο εύκολα να επιλέξω αν θα πάω σε μια συγκέντρωση που στήνεται διαδικτυακά, όπως είναι το ΑΣΜΠΕΤΑ. Η αλήθεια είναι ότι όταν πρωτοπήγα δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα. Μόλις όμως αντιμετώπισα τα χαμόγελα και τα καλωσορίσματα όσων είχαν ήδη μαζευτεί στο τραπέζι, αισθάνθηκα ότι βρέθηκα μέσα σε μια παρέα φίλων. Και δεν έκανα λάθος.Μετά από ενάμιση και χρόνο που είμαι “Ασμπετιανός” έχω ευχαριστηθεί κάθε συγκέντρωση.

Όμως ο τρόπος και η αγωνία με την οποία διάβαζα τα blogs για να δω τι κάνουν και πως είναι μου έδειξε τελικά ότι υπάρχει ένα δέσιμο σε όλη αυτή τη κοινότητα. Γιαυτό επιτέλους πρέπει να ολοκληρώσω τους συνδέσμους των φίλων μου για να μπορώ με ένα κλικ να δω τι κάνουν.

Μετά είναι οι συναθροίσεις. Η πρώτη έγινε τον Ιούνιο και μαζευτήκαμε 40 από τους 120 απόφοιτους του σχολείου μας. Αν προσθέσουμε τους ξεχασμένους αλλά και τους “απόντες”, ήταν μια πολύ καλή συγκέντρωση. Και σε αυτό πάλι το διαδίκτυο βοήθησε και όχι μόνο βοήθησε αλλά άφησε μια παρακαταθήκη σε όλους μας μια και μέσα από το διαδίκτυο πλέον θα ενημερωνόμαστε αλλά και θα επικοινωνούμε.

Το ίδιο θα γίνει και στην επερχόμενη συγκέντρωση των Χημικών στα Γιάννενα. Και εκεί το διαδίκτυο έχει παίξει το ρόλο του. Και εκεί ήδη έχουν δημιουργηθεί μερικές ομάδες και έχουν ανέβει φωτογραφίες αλλά και έχει ξεκινήσει διάλογος. Και συνέχεια υπάρχει επικοινωνία.

Μετά υπάρχουν τα forums. Δεν θα αναφερθώ σε όλα είναι τόσα πολλά και είμαι σε τόσα πολλά. Δεν μπορώ φυσικά να τα παρακολουθώ όλα αλλά κατά καιρούς όλο και κάτι χρειάζομαι και όλο και εμφανίζομαι. Αυτό στο οποίο θα σταθώ είναι το forum των καθηγητών φυσικών επιστημών που ξεκίνησε σαν ιδέα του Γιώργου και του Βασίλη και τώρα έχει πάνω από 300 μέλη και είναι και καλοκαίρι. Εκεί μοιραζόμαστε τις ιδέες μας, τις σκέψεις μας, τις απορίες μας αλλά και τις αγωνίες μας. Και ήδη έχω βρει απαντήσεις σε αρκετές απορίες μου. Ή για παράδειγμα όταν λέει η Google ότι δεν υποστηρίζει το κινητό μου στα mail εγώ μέσα από τα forum βρήκα τις ρυθμίσεις και τα βλέπω. Και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η αμεσότητα των απαντήσεων. Μέσα σε μερικές ώρες πήρα την απάντησή μου και κυρίως σωστή και λειτουργική. Δεν ξέρω αν αυτοί οι άνθρωποι πίσω από τα ψευδώνυμα είναι ερασιτέχνες ή επαγγελματίες τεχνικοί σίγουρα όμως κάνουν καλή δουλειά.

Θα μπορούσα να συνεχίσω να περιγράφω πολλές περιπτώσεις. Βέβαια έχουμε ένα μειονέκτημα σε όλα αυτά. Ο χρόνος. Θα πρέπει να είσαι με τις ώρες μπροστά στο μόνιτορ.  Η αλήθεια είναι ότι θέλει πολύ χρόνο αλλά από την άλλη οι δυνατότητες είναι πολλές. Όπως πάντα κάπου στη μέση είναι η σωστή θέση.  Πως θα τη βρει ο καθένας αυτή τη θέση είναι θέμα δικό του.

Λοιπόν κυρίες και κύριοι… η Αμερική.  Ο νέος κόσμος.

Τη καλησπέρα μου.

Επαγγελματική συνείδηση

Για τα φανάρια και τους ανθρώπους που καθαρίζουν τα τζάμια έχω ξαναγράψει.

Προχθές όμως έγινε κάτι που δεν το περίμενα. Ήμουνα στο φανάρι με τζάμια σε άσχημη κατάσταση – είναι γεγονός – έρχεται λοιπόν ο γνωστός μελαμψός κύριος του φαναριού μας και δείχνει προς το τζάμι με το λάστιχο βούρτσα του.

Κοιτάζω στο ταψάκι και είχα κάποια ψιλά και του λέω να προχωρήσει. Με ταχύτητα και επιδεξιότητα το καθάρισε μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα που είχε ακόμα κόκκινο φανάρι. ( Να σημειώσω ότι το αυτοκίνητο είναι λίγο μεγάλο – δηλαδή εγώ δεν μπορώ να καθαρίσω στη μέση το μπροστινό κρύσταλλο αν δεν βάλω σκαμπόσκαλο). Ξεκίνησα κανονικά στο φανάρι αλλά τελικά δεν το πρόλαβα γιατί ήταν οι “υπερβατικοί” μπροστά. (Άλλη φορά αυτό).  Και έτσι έμεινα να περιμένω το επόμενο. Βλέπω λοιπόν τον γνωστό μελαμψό κύριο να τρέχει και να έρχεται προς το μέρος μου.

Ώπα  λέω τι έγινε τώρα.

Σταματάει, σηκώνει τον πίσω υαλοκαθαριστήρα και καθαρίζει το πίσω τζάμι, έτσι γιατί ήθελε, με χαιρέτισε και έφυγε. Μου έκανε εντύπωση. Τον ευχαρίστησα και εγώ και έφυγα μόλις άναψε πράσινο. Και όλα υτά για 60 λεπτά.

Πολλά ακούγονται  και όλα σχεδόν είναι σωστά. Σίγουρα  δεν είναι όλοι έτσι και σίγουρα δεν δουλεύουν όλοι για τον εαυτό τους. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι σημαίνει για αυτό τον άνθρωπο  αυτό το ποσό. Από τον τρόπο που το εκτίμησε μάλλον πολλά. Γνωρίζω ότι οι γυναίκες οδηγοί περνούν δύσκολες καταστάσεις με μερικούς που ποντάρουν ότι αν το καθαρίσουν θα τους δώσουν με το έτσι θέλω, όπως και άλλους που μουρμουράνε “ακατάληπτες” για εμάς εκφράσεις όταν τους αρνηθείς.

Πάλι μπερδεύομαι. Πάλι δεν ξέρω τι στάση να κρατήσω.  Και αυτά που λέει η Βιβή σωστά είναι αλλά και τα άλλα που έλεγε προχθές πάλι σωστά ήταν…

Ουφ μπερδεύτηκα. Σταματάω. Τη καλησπέρα μου.

Νέες εμπειρίες.

Αυτό το καιρό πάλι βιώνω νέες πρωτόγνωρες καταστάσεις.

Ο  μεγάλος μου γιος είναι εδώ με άδεια απόλυσης, 20 κιλά ελαφρύτερος (παιδί του μπαμπά του γαρ είχε το περιθώριο). Τώρα είναι οριακά αδύνατος.  Μου κάνει εντύπωση που έχω γιο που “τέλειωσε στρατό”.

Στις διακοπές μας θέλει να ακολουθήσει με το δεύτερο αυτοκίνητο. Και αυτό νέο είναι.  Από τη μια φοβάμαι, από την άλλη τα δείγματα δείχνουν ότι είναι αρκετά σοβαρός. Πως ακριβώς θα γίνει δεν ξέρω. Μάλλον θα το παίξουμε 1-2. Εγώ μπροστά να δίνω τον ρυθμό και αυτό πίσω να ακολουθεί. Πάντως το έχω έγνοια. Θα έχει και πολύ κίνηση το Σαββατοκύριακο.

Αυτό το καιρό ετοιμάζω μια νέα μάζωξη και είμαι πάλι ενθουσιασμένος. Θα βρεθούμε στα Γιάννενα όσοι είχαμε μπει το  1979 στο  Χημικό. Για μια ακόμα φορά η “κόλλα” των συμμαθητών με έχει συνεπάρει. Ο τρόπος που μιλάω με τους συναδέλφους – πολλούς από τους οποίους έχω να δω πολλά χρόνια – έως και 30 – ή άντε 10 αν ήταν στην περασμένη συγκέντρωση, είναι “όλα τα λεφτά”. Είναι αυτό που λέμε αξίζει. Θα μαζευτούνε από όλο το κόσμο – κυριολεκτώντας μια και ένας θα έρθει από το Denver (!) . Ο άλλος από την Νέα Υόρκη   δεν θα μπορέσει. Οι άλλοι όλοι είναι από την Ελλάδα και οι περισσότεροι δηλώνουν ενθουσιασμένοι. Φέτος το οργανώνω εγώ και με έχει συνεπάρει. (Δηλαδή εγώ κάνω τις επαφές). Και αυτό καινούργιο.

Έχω ξεκινήσει γυμναστήριο.Αυτό το έχω ξαναπεί το ξέρω. Ενώ όμως ήμουν πολέμιος γιατί το βαριόμουνα και τώρα κοιτάω πως θα το ενσωματώσω στο πρόγραμμά μου. Αυτό και αν είναι νέο.

Έχω ξεκινήσει διάβασμα. Και αυτό το έχω ξαναπεί. Όμως αυτά που  μαθαίνω πολύ μου αρέσουν. Με πιάνει ένας ενθουσιασμός “να τα κάνω όλα”. Αλλά μετά με πιάνει πάλι ο συντηρητισμός μου και μαζεύομαι. Ναι θα τα κάνω όλα όχι όμως αύριο. Θα γίνουν με σταθερά βήματα.  Όλα αυτά πάλι αποτελούν νέες καταστάσεις.

Τώρα να μην ξεκινήσω με τις νέες καταστάσεις όσον αφορά τις ασθένειες και τις κινητικές δυνατότητες των γονιών μου που βάζει όλη την υπόθεση των μετακινήσεων σε νέες βάσεις γιατί μάλλον θα σας στεναχωρήσω. Αλλά και αυτά είναι νέες καταστάσεις.

Ωραία είναι να ξεφεύγεις από την ρουτίνα. Αλλά αν γίνονται όλα ταυτόχρονα τότε πρέπει να τα ιεραρχήσεις γιατί χάνεσαι. Φέτος λοιπόν η χρονιά προβλέπεται “ενδιαφέρουσα”…

Τέσερις και σήμερα… ( Με επηρέασε ο γιος μου μου φαίνεται).

Τη καλησπέρα μου.

ΥΓ : Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι από τη Σύρο.

Σύρος : reload.

Ο ενθουσιασμός μου από την επίσκεψη μου στη Σύρο φάνηκε στις προηγούμενες εγγραφές στη βδέλλα. Επειδή όμως είχα πάντα την αίσθηση ότι κάτι “ξέχασα”, έτσι αποφασίσαμε να την κάνουμε (η σύζυξ και εγώ μόνο) και να πάμε για 5 μέρες να δω τι ξέχασα. Έτσι αύριο πρωί πρωί ξεκινάμε με το σκούτερ και ένα  σακβουαγιάζ να πάμε για Σύρο.

Η όλη φάση θυμίζει παλιμπαιδισμό γιατί κάπως έτσι το 1981 πήγαμε Σκιάθο, μετά Σίφνο, μετά Ζάκυνθο, μετά Γιάννενα, μετά …μετά …μετά. Το Χοντάκι τότε των 50 κυβικών είχε γράψει χιλιόμετρα. Άπειρα χιλιόμετρα μιλάμε. Μετά ήλθε το αυτοκίνητο στη ζωή μας. Ένα πεντακοσαράκι, ορίτζιναλ αλλά με 600άρα μηχανή και κάθε καλοκαίρι πετάγαμε τα πίσω καθίσματα και αλωνίζαμε. Η Πελοπόννησος και η Εύβοια αλώθηκαν και επί σειρά ετών οργώναμε, και με τα παιδιά επίσης αλλά με μεγαλύτερα αυτοκίνητα πια, και συνήθως station wagon. (Γιατί άραγε;)

Πάμε λοιπόν στο σήμερα όπου βρήκαμε ευκαιρία που τα παιδιά “μεγαλώσανε” και μπορούμε να τα αφήσουμε για λίγο και να πάμε για λίγο να ξαποστάσουμε. Βέβαια το τηλέφωνο θα είναι σε συνεχή ετοιμότητα και οι συγγενείς είναι “ενήμεροι”. Βέβαια πάντα υπάρχει μια αγωνία αλλά τα δείγματα από τη συμπεριφορά των παιδιών δείχνουν ότι μπορούν να μείνουν για λίγο μόνα.  Αν ήταν και ο Παναγιώτης εδώ θα είμασταν πολύ πιο σίγουροι αλλά … μας τα χάλασε ο Στρατός και η άδεια που είχε προγραμματίσει πήρε μια βδομάδα πίσω.  Έρχεται τη άλλη Παρασκευή κλείνοντας το κεφάλαιο Στρατός για αυτόν, μια και την επόμενη φορά που θα πάει Λήμνο θα είναι για να πάρει το απολυτήριο του.

Ξέφυγα. Να επανέλθω. Τι ξέχασα λοιπόν από Σύρο. Κάποια πράγματα στο κατάλογο (μενού) του Ραφογιάννη. Την Άνω Σύρο που περάσαμε απ΄έξω και δεν μπήκαμε μέσα στο κάστρο που όλοι λένε ότι είναι το κάτι άλλο. Τη βόρεια Σύρο που όλοι λέγανε ότι δενέχει τουριστικά μέρη κλπ κλπ. Έτσι λοιπόν για 5 μέρες το κλείνουμε το μαγαζί, από Δευτέρα με το καλό θα τα πούμε με πολλές φωτογραφίες. (Εδώ έχω καταχαρεί το ARENA – κινητό – με την 5άρα φωτογραφική του μηχανή και ελπίζω ότι θα το χαρείτε πολύ σύντομα και εσείς με αυτά που θα σας δείξω). Βιντεοκάμερες, φορτιστές, όχι netbook, για αποτοξίνωση, και καλή διάθσεη. Νομίζω τα πήραμε όλα.  Θα δείξει.

Τη καλησπέρα μου.